210 resultaten.
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 Vallende vogel, scheur in de schedel. Ach
al het aangetrapte, al het bezworene.
Al het vergetene. Verbeten was je het grind.
Je schuurt de zerken met je laatste tranen. Alfonsina
gaat naar Tarragona: Adieu, adieu. Je harkt het pad aan
naar het noorden, begiet de bomen in een kring
en kijkt omhoog, niet achterom.…
DE WINTERREUS
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.719 Wit, sneeuwwit is zijn lange baard,
Zijn schedel kaal en bloot;
Zijn ogen liggen diep en dof
Als de ogen van de dood.
Zijn zware mantel is gesnêen
Uit duisterheid en mist,
En ruist hem slepend na, gelijk
Een lijkwade een kist.…
eindig licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
902 jij en jij
het heeft er grondig lak aan
alles komt op hetzelfde neer
alleen lijkt het allemaal zo verdraaid
want uiteindelijk draait de steen rond
in een paar onderzoekende handen
Het schemert altijd aan de onderkant
Al het kostbare
bevindt zich luchtig en ongrijpbaar
tussen de zuilengalerijen van generaties
binnenin onze verlichte schedels…
Gebleven hemeling
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 (voor Jacobus van Looy)
In stilte groeiend, als een cactus
in de Marokkaanse woestijn,
krankzinnig met de heilige gekken,
die hem de zon door zijn schedel
boorden. Verliefd op het woelige
Tanger, zoals later zijn collega
uit Friesland. Hij verdween in de
kleuren om hem heen, hij zwom tussen
de siervissen in de vrije oceaan.…
afwezig op de curve van wellevendheid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.022 Vanuit de kant waar de mens opzij gelegd wordt
waar het licht liggen is
flinterdun geplooid
het oor hangend aan het firmanent
van het plat, het oog weerkaatst het schouwtoneel
al dat glinstert ligbankgewijs
het flikkert allemaal binnenkamers
tot in de donkere krochten van mijn schedel
waar de inspiratieloosheid heerst
de mens zittend van…
Mahakali
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Eèn en vijftig geschonden schedels zwieren
om haar hals, haar borsten, haar lendenen
behangen met armen; hulpeloos, machteloos,
hopeloos; dreiging, angst sluipen als ratten rond,
meedogenloos loerend naar prooi in Kalasatri,
hier heerst Dakshinakali; wee, wee,
wee haar slachtoffers.…
Als de zomerwind...
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.391 Als de zomerwind onder onze kleren speelt
Schieten de broze wortels
Die ons stutten en doorstromen
Een nevelsliert streelt jouw wijkende lippen
Een waterval klatert over ons
Vult de holte
Vaagt de stofnetten in de schedel weg
Als de zomerwind onder onze kleren speelt
Vinden we dansend de bron
In onze borst waar een smid schuilt
Die gensters…
Veicolo dell anima
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
791 Op de tast zal ik dansen als een zottin met
tegenstelling onder zolderdak van schedel
van waaruit niet langer de vlucht.
In de schaduw van gebroken willen
bevindt zich mijn zelf-stenigend huis
waarvan de zwaarte wordt gewogen
in ‘t chemisch rood erboven.…
Bevrijdingsdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
626 Beenderen en een lege schedel,
die na bevrijdingsdag,
gewoon als knekels voortbestaan.
Ontbonden.
Zo noemen biologen dat.
Het lichaam besteld ter aarde.
Lichaam doods gescheiden
van de geest.
Opgestaan en opgestegen.
De geest weer terug gegeven.
Branden in hel of vagevuur.
Dat menen sommige theologen,
nog steeds.
Doodgegaan.…
In valse schemer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
354 Eén was er, in wie de stam hurkte:
hij namelijk, was, in zichzelf, de wind in het slapend vuur,
de vonk in de stervende sintelpartijen,
de luidklok in de schedels
van het schamel volk, zijn kinderen en grootvaders.
In beide handen droeg hij, vooruit, het teken:
de vederen jas van de aasvogel.…
Berouw over de beet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
179 In de hitte van de eerste vuren
groeide de schedel, ontwaakte de blik.
We zagen het bloed aan onze vingers.
Niet als een wolf die zwijgend verslindt,
maar als een wezen dat schrikt,
het leed van de ander beseft.
Een hand tekent grenzen,
elders graaft men loopgraven.…
Verzoening
poëzie
3.1 met 15 stemmen
4.739 Haar oudste broer kwam haar tegen,
Aan de ingang van zijn woon,
Het haar om de kale schedel
Gelijk een zilveren kroon.
't Was de speelgenoot van haar kindsheid,
Zij zuchtte en zei: "Och Heer!"
En hij hielp ze van de wagen,
En hij zette de kinderen neer.
Zij spraken van geen verzoening,
Noch lang verleden geschil.…
Er is een lijk gevonden.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
676 De schedel was men kwijt
bij 't Zwanewater bij Callantsoog.
Men stond er voor een raadsel.
Wie was de eigenaar van 't lijk?
Wie was dit onthoofde personage
in 't Zwanewater bij Callantsoog?
De politie zocht naar sporen.
Het hele dorp lag er wakker van.
Wie was van dit knekelhuis de bewoner
in 't Zwanewater bij Callantsoog?…
Vrede
gedicht
3.2 met 16 stemmen
6.241 na de grote slag eten we gehakt
gekscherende de schedel afgezet en in de jonge schoten
gezet gelijk de geest met de broek open
en we stromen vol bier dat schuimt op de lippen
denken er niet aan een brief te schrijven naar moeder
naar heeroom naar de kardinaal generaal geen kettingbrief
op kringlooppapier waarin woorden ons doodsteken
in de rug…
veluwe
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
890 zwervende heidenen als kraaien op rooftocht
plunderend met niets onziende wreedheid
wind kreunt door takken van sombere beuken
en fluistert hees het oude verhaal
van moord geweld en wetteloosheid
duizendjarige eiken heilige plekken
offerplaatsen de bodem doordrenkt met bloed
wodan en donar rijdend door de lucht
kruisen op kapellen en schedels…
Niet als met nevelen...
poëzie
2.8 met 63 stemmen
19.240 Uw krachten slonken,
Uw schedel buigt zich,
Maar 't allerbeste
Hebt gij behouden:
De moed tot leven,
Moed ook tot sterven,
De macht daarbinnen,
Die grijzen jong maakt.
En uit uw handdruk
En van uw lippen
Spreekt de eigen teerheid,
Hetzelfde hart nog,
Dat uwe kindren
Gelukkig maakte,
En velen met hen,
Fier op uw vriendschap.…
O nacht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
515 de zerken ga en mijn
oor terwille ben om in de duisternis het
instorten van borstkassen en lendenen
van de eeuwen oude ter aarde bestelde
lieden duidelijk te horen en waarvan ik weet
dat hun doodskleed reeds met de knoken
zijn samengesmolten,
zie ik in gedachten
het beeld van een kaal skelet met hier en
daar een stuk katoen en aan de schedel…
AAN ENE MOEDER.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.189 Thans buigt zich uw schedel allengskens ter neer;
Uw voorhoofd, met rimplen doorsneden,
Tooit sneeuwwitte bloesem noch elpenbeen meer;
Geen jeugd strooit gebloemt' voor uw schreden.
o Moeder, in wie dus de Schone verdween,
Waar is nu de bloemkroon van gisteren heen?
Maar hoe?…
Stöten en Kläppen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
392 "
vroeg mijn reizende nichtje
uit Amersfoort-Noord
ze had ze nog nooit gezien,
noch van gehoord
Ze wou er graag heen
zodra de tijd rijp
en mijn schedel versterkt is
met donkere krullen
want ze zegt dat zij wacht
tot ik weer boven jan ben
met glanzende haren
"Je bent net een bunzing,
gladharige otter!…
Tijding
gedicht
3.6 met 11 stemmen
7.729 Nu de Grote Nieuwe Laatste Moederlijke Oorlog
slechts drie weken duurde, honderddrieënzeventig
doden snik aan onze kant, enkele tienduizenden
bij nou ja de vijand, en het lentezonnetje schijnt
en op het balkon bloeien de planten allerkleurigst
nu de wapenen gesproken de schedels gespleten
de ledematen bloederig uit de moskeeën trippelen
bovendien…
DE FRIESCHE POËET I
poëzie
2.8 met 20 stemmen
3.974 En begraven zijn ze op een paar na
Uw dochters van edel bloed
Met het oorijzer om den schedel
En de schaatsen onder den voet.
Friesche jonkers solliciteeren
Om een postjen als ambtenaar
En nemen zich tot vrouwen
Friezinnen — met los haar!"
Een ontzaglijk-hoonende tandknars
Bezegelt het slotakkoord,
En "help!…
Diepe verachting...
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.863 Afkeer van ons, die met ons denken reikten
Naar de vernietiging van evenman; -
Afkeer van ons, die met de daad bereikten,
Dat uit de schedel bloed vloot als uit kan.
Afkeer van ons, die leefden om te leven
Dit diep meedogenloos verschrikt bestaan,
Waarin werd staal in mannenlijf gedreven
Bij slaande trom en wapperende vaan.…
Schreeuwen in fluistering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
246 1.Soms
Soms wil ik mijn schedel breken.
Gedachten laten verdwalen,
langs monsters en demonen.
Ze lachen naar me.
Soms kan ik niet meer roepen.
Dan lig ik daar, starend naar het witte plafond.
Omdraaien lukt niet – geklemd
tussen mezelf en hem.
Soms roep ik,
maar waarom?
Zonder iets. Zonder iemand.…
Een dichter
gedicht
4.5 met 52 stemmen
30.405 En dat ging zo:
'ik drijf spelden van wanhoop
in de huid van je
grutten wezenloos
woezie woezie 17 en
klaan uit je klukhaar versuikeren
bleke bliezen in schedels met spuigaten
vol blauw gehakt.'
En toen zei iedereen: dat is reusachtig!…
Waken
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.053 Straks raakt zijn schedel de straat
Wanneer zullen de zinnen inslapen?
Of zal hij ooit die dame omhelzen,
haar wulpse stappen volgen?
Gerinkel van schakels aan de pols,
voorbij de stilte, een holte in de doofstomme ruis.
Het verlangen fluister dit.
De langste zucht, met lippen die tuiten naar lucht.…
Vierluik
gedicht
5.0 met 2 stemmen
6.526 I CONTACTADVERTENTIE
beschaafde heer, wat grijzend langs de slapen
en bovenop de schedel, zeg maar kaal
wel lief, niet noemenswaardig geniaal
de levenslust nog niet op apegapen
geen lichaamsbouw als goedgetrainde knapen
het maandsalaris uitgesproken schraal
de woning, tja … geen villa, meer modaal
de buik is daarentegen welgeschapen…
Koffielied
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.197 Want medicus en brouwer slagen
De spijker vast niet op de kop;
U roep ik tot getuigen op,
Wier schedels lauwerkronen dragen,
Voltaire, Goethe, Walter Scott,
Die op de koffie waart ...verzot!…
Katrijn tript
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 De draak pulkte met het zwaard wat menselijke schedels van tussen zijn gekromde gebit en wierp het toen achteloos achterover.
'God-samme-peperkoeken!' zo verzuchtte Katrijntje luid. 'Je moet potdorie ook àlles zelf doen tegenwoordig...' Zij reikte daarop in haar magische mand, nam daaruit een bazooka ter hand en legde aan.…
Sapientia
poëzie
4.7 met 6 stemmen
1.495 Eens heb ik ook, de zware schedel bukkend,
Mij op het eng en ingewikkeld spoor
Der dromerij en wetenslusts verloren;
Eens heb ik ook het wezenloze voor
Het werkelijk, het stoffelijk verkoren
De beker leeggestort van alle vreugd,
En in het zaligst tijdperk mijner jeugd
De ware bron van menslijk heil gedroogd.…
Thomas Paine
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
467 Je ging naar de Amerikaanse koloniestaten.
Jouw “Common Sense” was (echt waar!)
grondslag voor de Grondwet daar.
Dat land gaf jij de naam “Verenigde Staten”.
Als Verlichte denker was je in Frankrijk
in ‘1789’.
Ook zette je (bij)geloof aan de dijk.
Je begreep de nieuwe tijd: prachtig!
Je droom: iedereen van onderdrukking vrij;
een open en…