397 resultaten.
een waas van blauwe lucht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
866 schoenen stoepten tegels
je kleedde je met zien
trok het zachte groen
van bomen aan een waas
van blauwe lucht en
dadelijk de zon misschien
ineens was er het huis
het raam met een gezicht
dat wegdook in ontmoeten
alsof het niet van mensen wist
nog ging je arm omhoog
in een vertwijfeld groeten
je voelt ogen in de rug
en zucht…
portret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 het huis is groter dan mijn
schedeldak
de vloeren piepen en kraken,
alles lijkt aangeraakt
schemer daalt op de tast in
het trappenhuis
stof dempt hier de stemmen,
de tijd lijkt geel en ijlt na in
rammelende,
zware houten spiegelkasten
met geraas dat smoort in
late doofheid
er hangt nog etenslucht
boven de afgeruimde tafel…
die handen heb ik pas
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
697 mijn blik bevat
ineens veel minder ik
er is een vreemde
door mij heen gegaan
ik zag lachen
om verdriet
met ogen die
geen ander ziet
mijn geest heb
ik nog vrij
het lichaam is
niet meer van mij
vaak ben ik bang
dat zij me gaat verlaten
mijn hoofd zal haten
omdat ze me niet kent
mijn stappen dwalen
gedachten malen
ik ben vergeten…
grensvlak
netgedicht
3.1 met 42 stemmen
483 vandaag draagt de spiegel zijn muur
vooruitgeschoven als naderend front
naar weidsheid in aanliggend gebied
sprakeloos tot in uithoeken en gaten
de ruimte waarin we ons begeven lijkt
oogluikend op een paal boven water
we zijn onze tijd in een geleend lichaam
het huis van oneindige fantasie
nooit ver te zoeken en altijd bedrieglijk
dichtbij…
Thuiskomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 Hij wist dat hij zou worden opgehaald,
ziet ze staan, een groepje lachende gezichten,
dat druk beweegt en vrolijk zwaait
als hij de vliegtruigtrap afdaalt.
Op weg naar huis is er druk verkeer,
de mensen jakkeren als gestoord,
maar het gras, groener dan gedacht,
is net gemaaid en geurt zoals het hoort.
Thuis gaat alles sneller dan verwacht…
VERVREEMD ( Taal: AFRIKAANS )
gedicht
4.2 met 9 stemmen
6.172 Jy het my gegooi soos ‘n inkspatsel
teen die muur,
oor my geloop, my lewe versuur.
Jy het my geslaan soos ‘n hamer
spykers in ‘n muur,
my liefde met growwe skoen
deurgeskuur
Oor jou het ek nagte omgehuil,
grimering waaragter geswolle oë skuil,
kon niemand daarbuite flous of kul.
Ek is oor jou, jou liefde ‘n ronde nul.
Nou vra jy…
liefdeslied
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
9 Ik hou van je, mijn schat,
zolang je leeft heb ik je liefgehad
Wie ook je vreugd ontnemen
of zich van je vervreemden,
ik blijf steeds aan je zij,
je hebt toch altijd mij
Een rots in sterke stromen,
prins van je stille dromen
Ik neem je met mij mee,
ik draag je door de zee,
met mij win je de strijd,
leef je in eeuwigheid
Ik ga niet…
na jou
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.266 voor jac van someren
na jou
zo rauw
heel koud
de rouw
voel me zo ontheemd
van mezelf vervreemd
niets is hetzelfde
ik ben niet dezelfde
die jouw leven deelde
nu voel ik die weelde
van met jou te zijn
gedachtes doen pijn
zal verder gaan
zal anders in
’t leven staan
dan voor jou
na jou
voel ik nog
steeds heel veel
van jou…
Stralende kijkers gezocht
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
709 zoveel ogen die passeren
onbewogen en vervreemd
wie kijkt nog met zijn kijkers
wil zien wat werkelijk leeft
zeldzaam is die ene knik
waar wel begrip uit straalt
het ogenblik dat zoveel zegt
waarvoor geschreven en verbaal
geen alomvattend woord bestaat
uit ogenspraak ontspringt
soms heel spontaan
een welbewuste mensenkracht
die in…
Onpeilbaar
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.408 Er zijn van die dagen
Dan maakt het mij niet uit
Hoe ik mijn lot zal dragen
Waar ik mijn ogen sluit
Dagen van vervreemding
Altijd op de loer
Waarin ik desinteresse toon
Niets boeit mij, geen moer
Het kleine beetje zelfrespect
Dat ik moeizaam had verkregen
Is ongemerkt weggelekt
Dat kom ik dan niet tegen
Ondanks dat draag ik dit lot
Je hoort…
Elfje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
742 er was eens een man
die zich vervreemd voelde
bij de koppenwinkel
had hij zijn oude hoofd
af laten schroeven
omdat hij jong wilde zijn
de mensen lachten hem uit
het was ook geen gezicht
zo'n krakerig kreukellijf
met een uitgestreken snoet
na een jaar keerde hij terug
vroeg om zijn eigen gezicht
dat was echter al verkocht
aan een rondreizend…
Kus de regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 zij schrijft zinnen in de wolken
in alle kleuren net zo lang
niet dat iemand ze kan lezen
gaan woorden geruisloos over in gezang
zo vervreemd zijn van het daar
kust zij de regen in de zoektocht
naar hetgeen zij ontbeert
hopend dat zij vinden zal wat ze zocht
springend tegen vuurrode muren
vliegt ze met hoge snelheid door ’t geluid
tot…
Een nieuwe taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
743 de taal om met de ontslapene
te praten bestaat uit zwijgen
oog in oog niet spreken
in stilheid alles ondergaan
ik kan huilen zonder tranen
jij kon ooit lachen mét
maar ik voel mijn oude winterhart
en in mijn borst is het koud
bij het verre noorderlicht
zullen eeuwen anders zijn
dagen als vervreemde vrienden
voor animus en gezelligheid…
alles wat was
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
432 op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
het is de verdwenen zandweg
de oude afgepelde verflaag op een deur
de dag van nevel en dauw
het stuurse zwijgen
het is de beklemmende namiddag
het dorp dat nooit het mijne werd
de korst van afstand en vervreemding…
Herfstkunde
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
873 De nacht ademt
de zware lucht van herfstbladeren
ik bewoon de overkoepelende vorm van taalfilosofie
met uitzicht over de binnenterreinen van de fantasie
ik verdiep me in de wijsgerige bestudering
van taalverschijnselen
ik ben transcendentaal
doe zowel aan vervreemding als aan jongleren
ik ben mij bewust van het vitalisme
van mijn angsten…
Rozenboog
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
500 Zo stekelig ooit
Jouw ranken waren,
Zo pijnlijk het contact
Terwijl ik het overbodige
Bij je wegnam, weggenomen
Wildgroei die alleen
Mijn eigen ik ten goede
Kwam waarvan ik geleidelijk
Aan vervreemd was,
Onthecht van de mens
Die ooit ik heette -
Ben jij na eeuwen van
Onrust een bloeiende oase
Van orde en regelmaat
Geworden…
Een nacht die wacht.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
470 De aarde vraagt niets
aan ontheemden waar
de werkelijke wortels
liggen om daar van te
vervreemden, als voor een
ieder de klinkers net iets
anders zijn geplaveid,
uitgeslepen, verloochend
voor een hoger doel, een
levensverwachting als de stelen
van snijbloemen waarvan
een stukje is weggesneden
zodat de levensduur langer
wordt…
Ontwijken
hartenkreet
4.5 met 18 stemmen
1.444 Voel aan dat we elkaar ontwijken,
Koud weg elkaar negeren,
De vervreemding is er,
We kunnen elkaar niet meer aankijken,
Zonder dat de herinneringen,
Van een verloren vriendschap bovenkomen.
Ik ga er stilaan aan kapot,
Iets wat mooi was maakte jij,
Zonder moeite kapot.
Telkens ik je gezicht zie,
Denk ik aan onverwoestbaar staal.…
Ellips van "zijn"
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.671 kwetsbaar hun droom
doorprikt als vrucht
water gluiperig gen
toevallig verdwenen
tijdloos gevangen
liefde nu ver weg
noch fout noch goed
stop leven ga dood
prille prematuurtje
voorwaardelijk verstoten
of slechts cellenhoop
toekomstleeg gewist
wrange vervreemding
versteent zij die
nu in vragen verloren
ze straks ook doden…
Ingesloten,
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
647 trekt de muts nog meer
over zijn bevroren oren
er hangt 'n ijspegel aan zijn neus
zo koud was het nog nooit te voren
baant hij zich 'n weg
door het vergeten oude bos
waar niets meer groeien kan
op het bevroren groene mos
vervreemd van donkere bomen
koud de rilling over z'n rug
uren lopend in foute cirkels
vergeten hoe de weg terug…
Ik voel licht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
653 Al jaren ben ik mijzelf
dichterbij mezelf gebleven
ingefluisterde waarheden
en vervreemding
liet ik aan mij voorbij gaan
politiek en voetbal
liet ik links liggen
terwijl je naast mij lag
zong ik een lied
over het licht
jij nam mij op
in een gedicht
en vroeg de zon
weer op te staan
bracht mijn tonen
naar een volle maan
maar bent…
in ogen gestreept
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
723 achterlaten
nu ik eenmaal weet heb van
verleden, dagen aan nachten
keten met niets dan adem
tekens verdwijnen, de kiem
van glijdend geluk wanneer
ontkenning breekt in assen
doorheen het geweld van vuur
kan ik, beroofd van verlangen,
liefde in oprechtheid leggen
of ben ik al te diep door
het gestreepte sterven bevangen
nu leegte, vervreemd…
Een goed gevoel
hartenkreet
4.8 met 96 stemmen
4.193 Voor jou heeft de dag niet bestaan,
Voor mij is hij in het geheugen gebrand,
Neen, ik ben echt niet verliefd,
Sta stevig met beide voeten op de grond,
Voor mij had de vriendschap een waarde,
Ach hoe poëtisch, hoor ik je al denken,
Maar vervreemding is wat nu zal komen,
Elkaar niet meer aankijken oprecht,
Na de grens die wij zo vaak hebben…
Wat is gebeurd
hartenkreet
3.3 met 16 stemmen
3.802 Vervreemding
Is dat wat komt
Elkaar niet meer aan kunnen kijken
Is dat wat volgt
Ik weet niet
Wat ik moet zeggen
Om te vergeten
Wat is gebeurd
Is dit dan de grens
Die we zo vaak zochten
Zonder te bedenken
Dat te ver gaan bestaat
Steeds maar weer
Trekken we aan
En stoten we af
Tot nu
Te veel verwarring
Te veel vragen
Te ver…
al het groen is van ons
gedicht
3.3 met 48 stemmen
22.463 manen van het witte paard
dat hinnikt aan de rand
aan de rand van wat ik ben
wie ik ben
vervreemding
stilte
eenzaamheid
Tegen de bergen omhoog
geruisloos - wat een moed!
Gesel van zorgen,
woedende stem die stamelt,
hakkelt, schreeuwt,
makker, kameraad!
In de donkere spelonken
van dit vreemde oord.…
hert
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.252 Rond deze tijd van ‘t jaar
is alles smaak en kleur
Bloesem
En droesem
Van lichtblauwe hemels en violettengeur
Druppels van dauw
Dansen in de zon
Dansen op jou
Je stoffige cocon
De rimpels naar zee om
Je mond gezweemd
De droogte van je lippen
Je ogen vervreemd
Je had een vochtig hertenhart
Verwrongen en versaagd
Sluit zacht…
Gemengde gevoelens
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
816 Men hoeft het niet als belemmering
te zien; hij was vervreemd van
zijn eigen vaagheid, liep in
paniek langs de afgrondsrand.
Voor er een woord was opgeschreven,
werd het al te vaak verkeerd
geïnterpreteerd; hij maakte er
dankbaar gebruik van, sluipend
was hij op zijn best.…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand
en vervreemding…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Buig
gedicht
2.8 met 12 stemmen
7.023 Ik sprak mijn woorden niet uit.
Ze werden gezegd. Ook ik hoorde ze
En, min of meer verwijfeld, probeerde ik
de bijbehorende bewegingen. Ongeveer
het omgekeerde van hoe een partituur
werkt: niet eerst schrift en dan spel,
maar eerst gespeeld en dan pijlsnel,
vrijwel vergeefs, geschreven. Of een
piano: de toetsen bewegen, en mijn
handen zijn…