Alle inzendingen over vervreemding

397 resultaten.

Sorteren op:

een waas van blauwe lucht

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 866
schoenen stoepten tegels je kleedde je met zien trok het zachte groen van bomen aan een waas van blauwe lucht en dadelijk de zon misschien ineens was er het huis het raam met een gezicht dat wegdook in ontmoeten alsof het niet van mensen wist nog ging je arm omhoog in een vertwijfeld groeten je voelt ogen in de rug en zucht…
wil melker18 januari 2006Lees meer >

portret

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 498
het huis is groter dan mijn schedeldak de vloeren piepen en kraken, alles lijkt aangeraakt schemer daalt op de tast in het trappenhuis stof dempt hier de stemmen, de tijd lijkt geel en ijlt na in rammelende, zware houten spiegelkasten met geraas dat smoort in late doofheid er hangt nog etenslucht boven de afgeruimde tafel…
Iniduo24 juni 2019Lees meer >

die handen heb ik pas

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 697
mijn blik bevat ineens veel minder ik er is een vreemde door mij heen gegaan ik zag lachen om verdriet met ogen die geen ander ziet mijn geest heb ik nog vrij het lichaam is niet meer van mij vaak ben ik bang dat zij me gaat verlaten mijn hoofd zal haten omdat ze me niet kent mijn stappen dwalen gedachten malen ik ben vergeten…
wil melker10 augustus 2005Lees meer >

grensvlak

netgedicht
3.1 met 42 stemmen aantal keer bekeken 483
vandaag draagt de spiegel zijn muur vooruitgeschoven als naderend front naar weidsheid in aanliggend gebied sprakeloos tot in uithoeken en gaten de ruimte waarin we ons begeven lijkt oogluikend op een paal boven water we zijn onze tijd in een geleend lichaam het huis van oneindige fantasie nooit ver te zoeken en altijd bedrieglijk dichtbij…
Iniduo23 december 2022Lees meer >

Thuiskomst

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 564
Hij wist dat hij zou worden opgehaald, ziet ze staan, een groepje lachende gezichten, dat druk beweegt en vrolijk zwaait als hij de vliegtruigtrap afdaalt. Op weg naar huis is er druk verkeer, de mensen jakkeren als gestoord, maar het gras, groener dan gedacht, is net gemaaid en geurt zoals het hoort. Thuis gaat alles sneller dan verwacht…

VERVREEMD ( Taal: AFRIKAANS )

gedicht
4.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 6.172
Jy het my gegooi soos ‘n inkspatsel teen die muur, oor my geloop, my lewe versuur. Jy het my geslaan soos ‘n hamer spykers in ‘n muur, my liefde met growwe skoen deurgeskuur Oor jou het ek nagte omgehuil, grimering waaragter geswolle oë skuil, kon niemand daarbuite flous of kul. Ek is oor jou, jou liefde ‘n ronde nul. Nou vra jy…

liefdeslied

netgedicht
2.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 9
Ik hou van je, mijn schat, zolang je leeft heb ik je liefgehad Wie ook je vreugd ontnemen of zich van je vervreemden, ik blijf steeds aan je zij, je hebt toch altijd mij Een rots in sterke stromen, prins van je stille dromen Ik neem je met mij mee, ik draag je door de zee, met mij win je de strijd, leef je in eeuwigheid Ik ga niet…

na jou

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.266
voor jac van someren na jou zo rauw heel koud de rouw voel me zo ontheemd van mezelf vervreemd niets is hetzelfde ik ben niet dezelfde die jouw leven deelde nu voel ik die weelde van met jou te zijn gedachtes doen pijn zal verder gaan zal anders in ’t leven staan dan voor jou na jou voel ik nog steeds heel veel van jou…

Stralende kijkers gezocht

netgedicht
4.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 709
zoveel ogen die passeren onbewogen en vervreemd wie kijkt nog met zijn kijkers wil zien wat werkelijk leeft zeldzaam is die ene knik waar wel begrip uit straalt het ogenblik dat zoveel zegt waarvoor geschreven en verbaal geen alomvattend woord bestaat uit ogenspraak ontspringt soms heel spontaan een welbewuste mensenkracht die in…

Onpeilbaar

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.408
Er zijn van die dagen Dan maakt het mij niet uit Hoe ik mijn lot zal dragen Waar ik mijn ogen sluit Dagen van vervreemding Altijd op de loer Waarin ik desinteresse toon Niets boeit mij, geen moer Het kleine beetje zelfrespect Dat ik moeizaam had verkregen Is ongemerkt weggelekt Dat kom ik dan niet tegen Ondanks dat draag ik dit lot Je hoort…
Hookie29 juli 2010Lees meer >

Elfje

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 742
er was eens een man die zich vervreemd voelde bij de koppenwinkel had hij zijn oude hoofd af laten schroeven omdat hij jong wilde zijn de mensen lachten hem uit het was ook geen gezicht zo'n krakerig kreukellijf met een uitgestreken snoet na een jaar keerde hij terug vroeg om zijn eigen gezicht dat was echter al verkocht aan een rondreizend…
Marion Spronk1 september 2011Lees meer >

Kus de regen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 449
zij schrijft zinnen in de wolken in alle kleuren net zo lang niet dat iemand ze kan lezen gaan woorden geruisloos over in gezang zo vervreemd zijn van het daar kust zij de regen in de zoektocht naar hetgeen zij ontbeert hopend dat zij vinden zal wat ze zocht springend tegen vuurrode muren vliegt ze met hoge snelheid door ’t geluid tot…
LadyLove8 augustus 2017Lees meer >

Een nieuwe taal

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 743
de taal om met de ontslapene te praten bestaat uit zwijgen oog in oog niet spreken in stilheid alles ondergaan ik kan huilen zonder tranen jij kon ooit lachen mét maar ik voel mijn oude winterhart en in mijn borst is het koud bij het verre noorderlicht zullen eeuwen anders zijn dagen als vervreemde vrienden voor animus en gezelligheid…
guy aarts27 december 2021Lees meer >

alles wat was

netgedicht
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 432
op de schoorsteen de blauwe sluier rook die over de daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel die in de verte roept het is de verdwenen zandweg de oude afgepelde verflaag op een deur de dag van nevel en dauw het stuurse zwijgen het is de beklemmende namiddag het dorp dat nooit het mijne werd de korst van afstand en vervreemding…
J.Bakx12 februari 2023Lees meer >

Herfstkunde

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 873
De nacht ademt de zware lucht van herfstbladeren ik bewoon de overkoepelende vorm van taalfilosofie met uitzicht over de binnenterreinen van de fantasie ik verdiep me in de wijsgerige bestudering van taalverschijnselen ik ben transcendentaal doe zowel aan vervreemding als aan jongleren ik ben mij bewust van het vitalisme van mijn angsten…

Rozenboog

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 500
Zo stekelig ooit Jouw ranken waren, Zo pijnlijk het contact Terwijl ik het overbodige Bij je wegnam, weggenomen Wildgroei die alleen Mijn eigen ik ten goede Kwam waarvan ik geleidelijk Aan vervreemd was, Onthecht van de mens Die ooit ik heette - Ben jij na eeuwen van Onrust een bloeiende oase Van orde en regelmaat Geworden…

Een nacht die wacht.

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 470
De aarde vraagt niets aan ontheemden waar de werkelijke wortels liggen om daar van te vervreemden, als voor een ieder de klinkers net iets anders zijn geplaveid, uitgeslepen, verloochend voor een hoger doel, een levensverwachting als de stelen van snijbloemen waarvan een stukje is weggesneden zodat de levensduur langer wordt…
Pama12 juni 2020Lees meer >

Ontwijken

hartenkreet
4.5 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.444
Voel aan dat we elkaar ontwijken, Koud weg elkaar negeren, De vervreemding is er, We kunnen elkaar niet meer aankijken, Zonder dat de herinneringen, Van een verloren vriendschap bovenkomen. Ik ga er stilaan aan kapot, Iets wat mooi was maakte jij, Zonder moeite kapot. Telkens ik je gezicht zie, Denk ik aan onverwoestbaar staal.…

Ellips van "zijn"

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.671
kwetsbaar hun droom doorprikt als vrucht water gluiperig gen toevallig verdwenen tijdloos gevangen liefde nu ver weg noch fout noch goed stop leven ga dood prille prematuurtje voorwaardelijk verstoten of slechts cellenhoop toekomstleeg gewist wrange vervreemding versteent zij die nu in vragen verloren ze straks ook doden…

Ingesloten,

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 647
trekt de muts nog meer over zijn bevroren oren er hangt 'n ijspegel aan zijn neus zo koud was het nog nooit te voren baant hij zich 'n weg door het vergeten oude bos waar niets meer groeien kan op het bevroren groene mos vervreemd van donkere bomen koud de rilling over z'n rug uren lopend in foute cirkels vergeten hoe de weg terug…
LadyLove11 februari 2010Lees meer >

Ik voel licht

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 653
Al jaren ben ik mijzelf dichterbij mezelf gebleven ingefluisterde waarheden en vervreemding liet ik aan mij voorbij gaan politiek en voetbal liet ik links liggen terwijl je naast mij lag zong ik een lied over het licht jij nam mij op in een gedicht en vroeg de zon weer op te staan bracht mijn tonen naar een volle maan maar bent…

in ogen gestreept

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 723
achterlaten nu ik eenmaal weet heb van verleden, dagen aan nachten keten met niets dan adem tekens verdwijnen, de kiem van glijdend geluk wanneer ontkenning breekt in assen doorheen het geweld van vuur kan ik, beroofd van verlangen, liefde in oprechtheid leggen of ben ik al te diep door het gestreepte sterven bevangen nu leegte, vervreemd…

Een goed gevoel

hartenkreet
4.8 met 96 stemmen aantal keer bekeken 4.193
Voor jou heeft de dag niet bestaan, Voor mij is hij in het geheugen gebrand, Neen, ik ben echt niet verliefd, Sta stevig met beide voeten op de grond, Voor mij had de vriendschap een waarde, Ach hoe poëtisch, hoor ik je al denken, Maar vervreemding is wat nu zal komen, Elkaar niet meer aankijken oprecht, Na de grens die wij zo vaak hebben…
brigitte6 januari 2003Lees meer >

Wat is gebeurd

hartenkreet
3.3 met 16 stemmen aantal keer bekeken 3.802
Vervreemding Is dat wat komt Elkaar niet meer aan kunnen kijken Is dat wat volgt Ik weet niet Wat ik moet zeggen Om te vergeten Wat is gebeurd Is dit dan de grens Die we zo vaak zochten Zonder te bedenken Dat te ver gaan bestaat Steeds maar weer Trekken we aan En stoten we af Tot nu Te veel verwarring Te veel vragen Te ver…

al het groen is van ons

gedicht
3.3 met 48 stemmen aantal keer bekeken 22.463
manen van het witte paard dat hinnikt aan de rand aan de rand van wat ik ben wie ik ben vervreemding stilte eenzaamheid Tegen de bergen omhoog geruisloos - wat een moed! Gesel van zorgen, woedende stem die stamelt, hakkelt, schreeuwt, makker, kameraad! In de donkere spelonken van dit vreemde oord.…
Halil Gür16 november 2019Lees meer >

hert

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.252
Rond deze tijd van ‘t jaar is alles smaak en kleur Bloesem En droesem Van lichtblauwe hemels en violettengeur Druppels van dauw Dansen in de zon Dansen op jou Je stoffige cocon De rimpels naar zee om Je mond gezweemd De droogte van je lippen Je ogen vervreemd Je had een vochtig hertenhart Verwrongen en versaagd Sluit zacht…
kirk18 mei 2006Lees meer >

Gemengde gevoelens

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 816
Men hoeft het niet als belemmering te zien; hij was vervreemd van zijn eigen vaagheid, liep in paniek langs de afgrondsrand. Voor er een woord was opgeschreven, werd het al te vaak verkeerd geïnterpreteerd; hij maakte er dankbaar gebruik van, sluipend was hij op zijn best.…

weemoed

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 436
stille lege nest op de schoorsteen de blauwe sluier rook die over de daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel die in de verte roept de verdwenen zandweg de afgepelde oude verflaag het is een dag vol nevel en dauw de beklemmende middag het stuurse zwijgen het dorp dat nooit mijn dorp werd de korst van afstand en vervreemding…
J.Bakx7 januari 2020Lees meer >

wat ik niet zeggen kan

netgedicht
3.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 487
is het lege nest dat op de schoorsteen achterblijft de blauwe sluier rook die over grauwe daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel in de verre verte de verdwenen zandweg de vervaalde verf op kozijnen een dag van nevelige dauw de middag die in stuurse stilte verstikt het dorp waar het windstil is de korst van vervreemding…
J.Bakx7 december 2025Lees meer >

Buig

gedicht
2.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 7.023
Ik sprak mijn woorden niet uit. Ze werden gezegd. Ook ik hoorde ze En, min of meer verwijfeld, probeerde ik de bijbehorende bewegingen. Ongeveer het omgekeerde van hoe een partituur werkt: niet eerst schrift en dan spel, maar eerst gespeeld en dan pijlsnel, vrijwel vergeefs, geschreven. Of een piano: de toetsen bewegen, en mijn handen zijn…
Jacob Groot15 september 2025Lees meer >