3707 resultaten.
Apen En Beren
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
450 Ach dichterbij lijken
ze vaak zo nietig en klein
en dan blijken het slechts
slingeraapjes en teddyberen te zijn
toch ook al mag je het niet hopen
iedereen zal krassen en wonden oplopen
want de echte kun je nooit allemaal ontlopen
immers niet alle apen en beren
op die onzekere wegen zijn schijn…
Kijkertjes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
589 De lage zon gaat nog wat zachter schijnen.
Dan plots een vis, men juicht. verdringt elkaar.
Die kleie blonde in het midden is de mijne.…
BLIKSEMTAAL
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
363 Al stervend toont het koude, verzonken vuur
gras en struiken in een helgele schijn,
sterker dan op elk zonnig middaguur.
Dit schouwspel mag even ontluiken,
weer snel vergaan bij vluchtige onweerskuur,
wil duidelijk beeld steeds koppig ontduiken.…
Geen nieuw getto voor den Haag zuid-west
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
701 vernieling en vuurwerk
voor hen is er niets goed
dan publiek en fast food
de chaos die zij achterlaten
is voor meeuwen en
de talloze ratten die lachen
naar mannen in rode pakken
dus zingen dansen en
tiktokken ze allemaal
op de keiharde muziek
van dezelfde automaat
want horizonnen
verdwijnen als zij
de zon nooit meer
zullen zien schijnen…
Ochtend in verf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Het ooit zo progressieve verstand
is aan emotionele erosie onderhevig
opnieuw verschijnt de heldere zon
in de ochtend in verf
gele streken vreugde
in het buurthuis op het plein
waar mensen zonder werk en geld
de dag opvrolijken in schone schijn
magische creatieve krachten
voorjaar bloesemt bonte kleuren
een oude man lurkt aan een sjekkie…
Lach
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
516 Lach, lach vandaag,
lach de lach,
die jij alleen kan lachen
die lach,
die elk mens veblijdt
zelfs de zon doet schijnen.
Lach, je lach brengt vreugde
voor ieder die hem hoort,
al heb je zelf pijn
al heb je zelf verdriet
lach steeds je vrolijke lach
zonder ken ik je niet.…
Gepasseerd station
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 Nieuwe steden bevolken het gevoel,
laten zonlicht anders op de stenen schijnen
en hun specie als ruggenmerg zijn,
opdat wij niet verstenen tot termietenheuvels,
uitgewoonde gangen, leeg refrein.…
de hulphond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
464 waar woorden te kort kunnen schieten
weet jij mij zonder oordeel te leiden
je geeft mij moed, raapt iets op
houdt mij staande als ik dreig te vallen
waarschuwt mij stil als stormen dreigen
geeft mij kracht door er te zijn
In jouw ogen zie ik moed
een gids die zonder oordeel leidt
door donker, gevaar en eenzaamheid
tot waar de zon weer schijnen…
de lente lonkt
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
434 daar is het weer, het prille groen
een zachte gloed, een nieuw seizoen
het jonge gras dat wenkt en lacht
waar jij straks droomt in zomerpracht
de eerste bloesem, licht en fijn
kleurt takken zacht met roze schijn
de lucht eindeloos helder blauw
de zon die warmer wordend lonkt
hoop ontwaakt, de wereld zingt
nieuw leven dat danst ons tegemoet…
Eschaton
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
560 De maan, een vanitas in kwikzilver gegoten,
Lacht met de tanden van Erebus:
„Alles is schijn.”
Waarom ontleden wij dit asterisme van leugens?
Waarom verkiezen Lethe boven het mes der metaal?
Liefde is een ephemeris van bloedloos licht—
Geen ziel, slechts Euclidische schaduw op perkament.…
we noemen hem Kees
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
661 levend in de brieven aan vrienden
drie of vier zullen er nog om geven
die er een zeker genoegen aan beleven
geen platen en boeken over of ideeën meer
ook handen en hersenen willen niet mee
met wat soms een oprisping heten mag
de boomer op zijn volgescheten balkon
de zon natuurlijk achter grijze wolken
de regen staat hem nader dan de schijn…
Strange magic
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
321 In het rijk van licht en duisternis,
waar liefde eerst een zonde is,
vliegt Marianne, trots en vrij,
de valse schijn voorbij.
Geen glanzend harnas, geen zachte hand,
maar een moerasheer uit het Duistere Land.
De Bog King, nors en vol met vrees,
is niet de held die zij ooit prees.…
Het Licht der Sterren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
699 Schijn — met de kracht van Lucifer —
voor je bezwijkt aan deze tijd.
Wanneer wij leren zien
dat ook licht sterven moet,
worden nieuwe sterren geboren,
gedragen door kosmische gloed.
Na lange reizen
bereikt ons hun gezicht:
een stille terugkeer
van verhelderend, statig licht.…
Baggerspecie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
236 Mijn naam zingt rond
uit accenten leggende kelen
velen op gedregde gronden
onttrokken aan Zeeuwse havens
met de maritieme bodem
uitgediept in de zichtlijnen
Ik schijn op drift geweest te zijn
met een steven recht zo die gaat
van nippertjes en baleinen
waar ik het fijne niet van weet
maar koers gestaag op sterren
die deinen op de golven…
Menadenzoon
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
136 Mijn goede vader, sprak Zeus
tot zijn zonen
Was in zijn jonge vermetele jaren
Een wonderkind, met op zijn hoofd slechts twee haren
Als teken van tijd en van wijsheid,
mijn zonen
Toch was zijn voorkomen niet meer
dan schijn
Zijn uiterlijk droeg hij dan nog wel
met verve
Zijn innerlijk zweeg, was steeds meer
gaan bederven
Wat hij deed…
Elementen van het weer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
422 We voelen de warmte van de zon liefde, geluk en hoop
Schijnen op ons neer, de zon straalt, daardoor stralen wij
Een helderde lucht geen wolken aan de horizon, geen zorgen, verdriet of problemen: totale rust is waar je van geniet
Soms hebben we bewolking, donkere wolken verduisteren de zon er zijn problemen er is verdriet er is onrust die niemand…
Ondoofbaar schijn
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
14 Maar diep in de spelonken waar de heimwee vroeger sliep,
is iets veranderd door de gloed van het korte samenzijn:
het duister dat zo lang vergeefs om elke glimlach riep,
draagt nu een stille vonk — een klein, ondoofbaar schijn.…
vergeten liefde
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
1.899 verouderd door eenzame tranen
zit zij huilend langs de waterkant
ontredderd kijkt zij in de rondte
in een lichaam waar de dood ontwaakt
het leven niet zien schijnen
donkere wolken pakken samen
geluk dat door wind is weggevaagd
in dertig ontroostbare jaren
maar daar waar het einde komt
staat een man verbaasd te kijken
zonder een vraag te…
Iedere dag
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
2.048 dromen
Door de sterren omarmt
Wil ik met jou genieten
Van het leven om ons heen
Zoek voor jou de mooiste bloemen
En schenk mijn hart aan jou alleen
Wil ik de wind zijn
Zacht jouw ogen strelen
Langs je heen waaien
En met je haren spelen
Zal ik de zon zijn
Al je zorgen laten verdwijen
Jou in alle warmte omhelzen
En in jouw hartje schijnen…
je rinkelde in glas
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
980 je rinkelde in glas
gaf aan waar je toen was
de scherven heb ik opgeraapt
lichtznnig om te breken in
liefde die nu haat gaat kweken
je spiegelde
een kleine vrouw
die ontrouw niet kon velen
jij, die recht door zee
het hart brak van zovelen
ik zag je langs de lijnen
met licht op onbetreden
paden schijnen
ontmoette jou in lente
met…
Tot de zonne-stralen
poëzie
3.3 met 7 stemmen
4.219 Die gevel-toppen gunt uw zachte schijnen,
Die eeuwig weer in ons te wekken lust,
Der schoonheid pelgrims, de eeuwige trekkens-lust,
Zon-stralen, gij, 't zij, waar in de woestijnen
Of land-, of zeeë-vlakten en eindloos deinen,
Uw rustloos licht op lege leegten rust,
't Zij gij de heilige kracht of 't teder kwijnen
Van uwer liefste kinderen…
hoe in jou de zon opging
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.128 gezicht
in mijn blik vooruit
zie ik overal je ogen
je lichaam nodigt uit
een hand die wuift
je felle blonde haar
gouden krullen zullen altijd
je aanwezigheid onthullen
een stralend middelpunt
die aandacht is gegund
ik heb je steeds gemogen
en wil altijd bij je zijn
door je lach heen kijken
weten wat je moet verbijten
voor de schone schijn…
nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.034 toedekt
wat gebleven is
en de duur vervaagt
tot stilte
dan voelt de koude
tot op het bot
lacht geen vogel
geen bloem, geen
wuivend gras
een kraai krast
geritsel, stilte
de koude wind
neemt de plaats in
- reeds lang voor
hem bestemd -
nu grijpt hij zijn kans
geen sterren
geen maan
geen stille tekens hoop
slechts een blauwe schijn…
SPRUITE DAVIDIS
poëzie
3.9 met 17 stemmen
3.537 Gods waarheid zal zijn wortel zijn,
Gods hete liefd' zijn zonne-schijn,
De grote Geest een reine
En levende fonteine.
O Vader goed, geef dat wij ras
Dit over-kostelijk gewas
Met hertenvreugd' genieten;
Geen kruis zal ons verdrieten.…
Het Einde Van Ons
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
2.012 De eerste zonnestralen schijnen naar binnen
We worden wakker en de pijn kan beginnen
Vandaag de laatste dag dat je hier ligt
De allerlaatste dag dat ik wakker word
Met naast mijn wang jouw prachtige gezicht
Die ik elke ochtend kus en streel en aanschouw
Een verlangende herinnering is wat ik er aan overhou
Dus hou ik je stevig in mijn armen gedrukt…
Zwarte Weduwe
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
1.409 O weergaloze mooie mond, daarom dat ik terstond toestond
de blikkering van tanden achter dieprood omlijnde randen
Met huid, haar, hart en ziel, verblind door lokkend tuiten
lispelend vol lieve list keerde je al m'n binnenste buiten
Verliefd maar verlammend verloren, totaal gehypnotiseerd,
capituleer ik vol bewondering, schijn jij geamuseerd…
Iedere dag
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
1.541 dromen
Door de sterren omarmd
Wil ik met jou genieten
Van het leven om ons heen
Zoek voor jou de mooiste bloemen
En schenk mijn hart aan jou alleen
Wil ik de wind zijn
Zacht jouw ogen strelen
Langs je heen waaien
En met je haren spelen
Zal ik de zon zijn
Al je zorgen laten verdwijen
Jou in alle warmte omhelzen
En in jouw hartje schijnen…
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.964 Alleen de grote zonnen hangen
Als feller kaarsen in die schijn:
De ziel herdenkt haar lang verlangen
In niets-verlangend zalig zijn:
Alsof van achter diepe slippen
Haar dolend tasten eindlijk vond
Met hare warme blinde lippen
Nog lichter lust dan uwe mond.…
Six Flags (voorheen Walibi)
netgedicht
3.5 met 45 stemmen
10.554 Waar sterren fonkelen,
zonnen schijnen
en hun stralen snoep uitdelen.
Zoekend naar een evenwicht
sta ik wat te wiebelen,
je klapt je wimpers op en neer
en lap
ik ga weer vliegen.
Wat had ik graag houvast gehad
daarboven aan je ogen,
zodat niet telkens jij verpinkt
ik weer heb gevlogen.…
Ontbinding
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
963 Stilaan bevangt mij d'ironie
alsof ik, door de schijn bedrogen
en slechts door geest en woord bewogen,
alom ontbinding om me zie;
in elk bestaan ligt opgesloten
het oude leven af te stoten
zonder enig compromis.…