Alle inzendingen over duizend

2508 resultaten.

Sorteren op:

vogelijn

netgedicht
3.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.343
toen zachte tonen tussen huizen graag hun weerklank vonden zweefden hoog langs oude gevels kleine zomerschrijvers; elke lijn zong duizend woorden het stille licht dat in de kerk haar kleur verspreidde liep nog mee in ogen waar geluk mocht wonen ver verheven boven kou, klein gelaten in een mens die elke stap bewonderde en het was mooier op die…

Zomertuin

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 767
In mijn zomeravond-tuintje als lucht duizend geuren draagt en de roos en 't vlijtig liesje neigen in het avondbriesje, klinkt een laatste merelwijsje dat nog vlug om aandacht vraagt.…

De bloemknop ontvouwt zich

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 462
Het gedicht ontvouwt zich als een bloemknop in een zee van duizenden bloemen waar in kleuren, tinten en tonen de woorden wonen die ontleend zijn aan het oog van de menselijke ziel Zij spiegelen zich aan het eeuwig licht en zo verbindt de mens zich aan zijn lot ontvouwt het zijn plot en ontdekt zijn ware aard Het gewicht aan waarde…

zondagochtend

hartenkreet
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.162
we zijn alleen,zonder ring,zonder trouw belofte, duizenden herinneringen aan haar ,aan hem. Met zoveel dat jij niet van mij weet Er zijn zoveel herinneringen in jou, in mij…… Zondagochtend, het regent en buiten is het stil…

Uitweg

hartenkreet
3.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 2.201
Alsof er duizend olifanten hun gewicht op haar duwen en geen poging doen om op te staan. Pijn zal ze hebben, vraagtekens cirkelen rond haar hoofd. Terwijl sommigen veranderen in uitroeptekens, wordt ze door elk wederkerend vraagteken nogmaals verdoofd . Stilletjes koestert ze wrok tegen ieder die haar pijn heeft gedaan.…
Emma23 november 2010Lees meer >

Ga niet voorbij, maar blijf bij mij

poëzie
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 4.859
alles òm u - zonder u - zoo koel, Zo leeg, zo vreemd dat ik mij-zelf niet voel, Wen ver van u - en 'k wens om weg te wezen, Weg van mij-zelf, in 't land des doods, doods vrezen Vergetend om de vrees voor 't donker koel En doods gewoel des levens, dat in kringen Rond-draait geduriglijk, en Ik draai mee, Ach, ik, een klein arm ding in duizend…

Zonder voorbehoud,

netgedicht
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 632
Geen misvorm in haar leven, misgunt mij niet de illusie waarom ik vroeg, gekweekt uit de duizend schoonheden die ze droeg, uit elk van hen een nieuwe levenskleur ontluikt, de adem van de wind steels haar wangen vindt als zij zich vangen laat, raakt alles ondergeschikt aan de geur van erotiek die ze zonder voorbehoud predikt.…
pama10 december 2010Lees meer >

Apocalyps?

hartenkreet
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 749
Duizenden worden snel geëvacueerd, uit vrees dat het nog meer escaleert. Er is geen keus meer en geen alternatief. Tussen hoop en vrees, de wanhopige vraag: is dit het begin van het einde vandaag?…

Dode honden bijten niet (light verse)

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 549
Twee honden vochten om een been - het mijne, dus ik was ver heen, toen zomaar in die stille straat zo'n duizend bijen uit een raat hulpvaardig kwamen aan gesjeesd. Die blaffers zwegen, plots bedeesd. Zij sloegen jankend op de vlucht, belaagd door angels in de lucht. Geperforeerd met menig steek was 't dat de ene hond bezweek.…

IK LIG ZO STIL

poëzie
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.221
De sterren bloeien langs haar zilvren baan en blinken met het licht van duizend glanzende ogen, de heemlen om hen, als heerlijk hoge togen van blauw-zwart marmer welvend staan.…

Ziekenhuis

poëzie
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.831
Waar ik vanmorgen zag De bomen met hun gele en groene verven Raad ik het ziekenhuis, waar dag aan dag Gemartelden in duizend angsten sterven. 't Is anders, overdag, een rustge buurt, Mijn buren hebben tuinen met veel peren, Maar met mijn woning heb ik niet gehuurd De vrede die ik immer moet ontberen.…

Arabische lente

hartenkreet
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.109
Gefrustreerde landen ludieke oorden je stemming je vriendelijkheid in onschuld losbarstende agressie het geloof in je zelf samen geperst in een droom eeuwig handen schudden stervend van liederlijkheid stil zwijgt de nachtvogel van duizend kilometers ver samenpakkende handen torsen hun geliefden waar gevoelige plekken samensmelten tot oosterse…
Hein Pierik14 september 2011Lees meer >

eens zong zij bloemen

netgedicht
4.9 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.132
uit naar de wereld maar na het knellende ontmoeten loste haar lach op in dovemansoren In pirouette bewoog ze naar omlaag daar zingt zij nu een eigen lied haar dans - danst zij alleen voor zon en wind en vogels die zich nestelen in het blauw van de hemel die woont in haar hoofd de wereld in de wereld is een doolhof - zingt zij met duizend…

Sterren

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 874
Duizenden miljoenen onbewust van seizoenen hangen ze in de ruimte als snoeren edelsteen zonder zwaartekracht, allemaal ver vaneen De wondere kleuren die wij bespeuren zijn als een oneindige caleidoscoop en onmetelijk ver weg van onze telescoop Met wazige blikken vol fantasie aanschouwen wij dit mysterie Door te kijken raak je verloren…
Sharlee16 december 2012Lees meer >

DWALEN IN MIJN INNERLIJK

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 534
niemandsland wachtte ‘t eenzaam mij reeds op Al gauw kreeg pijn de overhand in mijn keel kiemde al een prop ik was in niemandsland gestrand Over de rand van niemandsland leefden het eenzaam en ’t alleen In het trieste huilden zij constant sinds bij hen het licht verdween droegen zij alleen een rouwrand In ‘t centrum van niemandsland hingen duizend…
Ton Rijkers18 januari 2013Lees meer >

het vale veld

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 595
In de armen van het zandpad rust in het late middaglicht het vale veld De bosrand breekt de zon in duizend stralen kleurend al naar rood Vogels moegefloten en gezongen keren huiswaarts naar hun bomen De vader maant zijn kinderen: Kom we gaan !…

euridice

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 434
Hun schuimkoppen staan hoog als duizend kruisen, open-armig. Er drijven kransen op het water. Nu is ze terug. Haar adem strijkt koel langsover mijn rug. Ik proef haar boodschap in letters van zout op mijn lippen en spel het paswoord. Niet omkijken, denk ik, anders gaat ze - voor altijd -.…

Waar narcissen van dromen.

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 541
Een nieuwe horizon raakt de haartjes in je hals, daarachter leggen duizend schaduwen een eigen groene toekomst uit. Het doel, mijn ongeduld zo van de dromenwagen getild. Gedeeld door beide lippen, vanaf een tere huid, op handen gedragen naar het gereserveerde plekje in een voldragen landschap.…
Pama11 december 2014Lees meer >

Kerstavond

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.004
Een kerstboombal die vaak voor onze blik uiteenspat in duizend doden min of meer.…

Bootvluchteling.

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 642
Hoe wanhopig moet een mens wel niet zijn Om voor een ongewis Europees bestaan Voor duizenden dollars je geschiedenis te vergeten En voor een vage toekomst het schip op te gaan? Hoe hard moet het hen niet vallen, Die deze weg gaan met duizendtallen, Ver van huis en overzee, een roep om hulp Neer te leggen voor een onvermijdelijk nee?…

Het smalle Nederland

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 685
Maar duizend bloemen gingen bloeien, het bruiste en het broeide, we werden baas in eigen buik, en gaven de vrede een kans. Oh yes, the times they were a changing. Maar eeuwig kan het geen lente wezen, eenmaal breekt de winter aan.…

Dorp.

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 768
Je leeft wel duizend levens, vecht je strijd in weer en wind. Je zingt je lied op eigen wijs tot het samen klinkt, 's avonds op de pleinen.…

De Gek

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 9.453
Voor hem lag grauw en wijd De zee en fluisterde als uit duizend monden. Hij hief het hoofd en leek te luistren even. Toen verdween zijn schaamle gestalte in de regen, Moeizaam schuifelend, gebogen tegen De wind.…

Een prangende vraag

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 511
In bange dromen zie ik hordes gaan van duizenden en ook nog alle krom. Vanwaar zou dat toch zijn bij de banaan? Vertel het mij indien u weet waarom.…

Sanctissima virgo

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.490
Ik bezwijmde... ontwaakte, en zag De lucht geschraagd door duizend kleurenbogen. Daarboven, in een kolk van licht te pralen, Stond reuzengroot de Jonkvrouw, en een lach Voelde ik van haar verengeld aanschijn stralen.…

Klein Hoefblad

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.533
Niet erg dichtbij, op een stuk of wat parsecs, brandt de Orionnevel op 't groot gasveld; sterren vóór duizend eeuwen, bloeiden op, t uur dat de verkenner scheepging, zijn al bijna roemloze reis naar de planeet, na parsecs geland. Rondziend (op zijn stengel) fluistert hij ‘Orion’, pluis bootst de lichten na.…

SONNET.

poëzie
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 947
En lijk de storm aan 't toppunt van zijn kracht, zijn duizend stemmen breekt in ene, éne oneindge kreet van woede en toch weer zacht gaat strijken en aan 't strand in kreunend stenen uitsterven, zink ik neer uit al die kracht, in hopeloos gebed en machtloos wenen.…

Aandacht voor het zoete duister

netgedicht
4.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 512
aandacht voor het zoete duister weet ik zelfs niet of ik naar je luister de zon op laten komen in een wonderschoon gedicht de ironie van alle landen in een Koninklijk gesticht ik zie het niet gebeuren in mijn aandacht voor het zoete duister weet ik zelfs niet of ik voor jou fluister de maan laten schijnen over een stad met duizend…
mobar17 augustus 2016Lees meer >

DE SPIN

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.912
Ik vang je op in mijn wiegelend bed O wond in mijn maagdelijk net O liefste verloren in mijn schoot O worsteling in liefdesnood - ik wikkel je in mijn zijden geweld ik houd je met duizend armen omkneld ik verstik je in een cocon van gloed ik drink je zachte blanke bloed dat rinnend gulpt en schreit - en volgedronken op het kruis van mijn…
Anna Blaman16 september 2026Lees meer >

cadeautjes van het leven

netgedicht
3.6 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.531
er is de zon haar warmte laat groeien en behagen ze laat je altijd stralen en wijst je de weg in donkere dagen er is ook de maan haar mystiek laat je zingen en dromen van toekomst en gelukkig leven ze is uniek in al haar vormen en bestaat al duizend eeuwen met de aarde onder ons voeten hebben we steeds een steuntje…