2249 resultaten.
Literaire emulsie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
513 De woorden ontstaan in trage groei, maar
breken de muze open, gebaard in het labyrinth
van de lome emulsie van z'n literair bestaan,
dan komt z'n lege pen tot bloei.…
- Ik zie haar -
hartenkreet
3.9 met 40 stemmen
1.566 De dans in gratie en stilte begint in een doos
vol met muziek, het poppetje draait wat traag.
Muziekdoosprinses beweeg je lichaam, hou van mij
neem het melodietje mee waar ik zo van hield.
Dans van het leven, te koop aangeboden als jij wilt.
Geen tijd voor nieuwe zaken vandaag.. ik zie haar.…
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 ijsbeert in kille regen,
marcheert over druilerige perrons
op een vroege, bleke zon gericht,
gedachten boemelen naar lege
horizons, passagiers tot niets
verplicht, lange stramme ijzers
en gevoelens smelten samen in
een optisch bedrog, uit synergie
een eigen doel beramen met de
losse eindjes in hun zog,
strakke teugels in luie loom,
trage…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 Op regenkringen
-in eigen veren schuilend-
drijft de fuut traag voort.
Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.…
Literair onkruid ?
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
709 De woorden ontstaan in trage groei, maar
breekt de muze open, gebaard in het labyrint
van de lome emulsie in z'n literair bestaan,
daar komen bottende pennen tot bloei.…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
513 Op regenkringen
-in eigen veren schuilend-
drijft de fuut traag voort.
Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.…
Snaveltje toe!
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Ik zie de laatste nachten steeds vaker die uil
terug van Fabeltjeskrant, doemt op uit mijn trage
geheugen, steekt zijn valse snavel in mijn hart
en krijst wreed: Snaveltje toe!…
VROEGER
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
883 Als ik door mijn verleden tijden loop
zie ik van het licht, af en toe, het begin
Traag gelijk een voortglijdende stroop
glijd ik er stap voor stap mijn leven in
Duizend vraagtekens tekenden zich af
onder zachte, schone toekomstmuziek
Denken aan het nu was veler maatstaf
morgen bleef verborgen in het mystiek
Onmetelijk langzaam vergleed de…
SWORDPLAY-WORDPLAY
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
525 Zonovergoten de wolken
Traag drijven bedenkelijke stemmingen
Mee met sneeuwwit in hemelsblauw
Scarlatti tracht vergeefs te troosten
Over de schutting steekt lila Clematis
Behulpzaam een groene hand toe
In slow motion komen zij tot leven
Rekken zich moe gezworven leden
In staat weer te nemen de sporten
Van Jacobs ladders
Een geschenk…
De speleman
poëzie
3.4 met 7 stemmen
1.615 Dorstig greep hij naar de kan en,
smekkend trage, dronk ze leeg.
----------------------------------
uit: Van over Ouds (1905)…
Sade tot Justine
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.084 Het wonderlijk gat
dat past bij zulke verlegen recepten wordt gevuld
met een traag stromende saus, een geur van kaneel.
Het is de vraag of iets in zijn geheime vorm
zijn grootste kracht bezit of als het net ontdekt is.
Dien mij tot spijs. Hef eigen gedachten op.
Wij zijn allang het punt voorbij dat jij mij kunt
verleiden.…
Eens zal ik je weer hervinden.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 gemorst
met een vederlichte sleutel zal ik trachten,
de opening te hervinden, verborgen tussen
de schoot en moederborst, zonder dat
de tijd op ons zal wachten,
vergeefs heb ik de maan gevraagd
je naam in zijn koele armen te begraven,
gespeld in een laatste ademtocht
langzaam verdrink ik in het eenzaam zijn,
zijn zaaigoed
doet mij traag…
de ijssteden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 donkere hal nacht bedekt de aarde
door het schijnsel van een lamp wolkt
adem van mannen die wachten op trage
seconden kort door een explosie ontbonden
stort de troep uit de benarde ruimte
in het zwarte blok duister
langzaam klaart de verste rand
over een wijde baan trekken schaatsers
groepen lossen van trossen
schuiven zon aan de…
Files
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Reizigers binnenin wachten onontkoombaar
in het dalend licht, hun richtingsdoel
verloren, laten ze traag de nek beschijnen,
voelen in onwillige overgave
de tijdelijkheid schrijnen.…
Denkend aan...
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
805 Denkend aan Holland
zie ik trage stromen
mensen op hun zoektocht over
te magere grenzen gaan,
gevlucht in schimmige dromen
wat rest aan trots in beide handen
en wat aan waardigheid overbleef
steeds verder van hun horizon vandaan
de luchten hangen er laag
de zonnestralen worden langzaam
in krijgswolken verwoord en belast,
om in ander…
Op de rand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
745 Nachten duren te lang
De maan beweegt de schaduwen op het behang
Je schrikt wakker daar je bijna sliep
De insomnia zit te diep
Het brein knettert halve waarheden
De dag wordt niet verwerkt maar bewerkt
Traag sluipt het in je gelaat
Rusteloosheid houdt je ontevreden
Pillen hebben elk nut verloren in deze staat
Meditatie is iets dat de stress…
J
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
663 Een steels kusje, klein beetje tederheid ook wat vernuft
Je geur vol van heftigheid, liefst liefdevol bezweet
Ogen zoveel belovend, remmen totaal los
Lichaam en geest; zuivere harmonie, puur
Subtiel likje zomaar waar je dat zo fijn vindt
Lijf en geest verenigd, ontmoet je zelden
Bolero danst tergend traag wel meeslepend hitsig
Tango, geheven…
Als het vuur zou doven
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
674 Hoe koud de leegte na een grote liefde,
hoe traag de tijd na dit rampzalig uur.
Als jij, mijn zon, voorgoed zou doven:
hoe ongekend de kilte
na dit hartverwarmend vuur.
Maar troost je, want ik ben vast van plan
jouw lieve zijn nooit kwijt te raken.…
Zoekende ziel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Ik houd in de hand
waar mijn zoekende ziel
heden is beland
het kleine codicil
vol kerven van ´t leven
voorzichtig is het streven
nalatig zou zij kruimelen
en in een warrige windvlaag
tollend kunnen tuimelen
zo diep en oneindig traag
verwaait en vervaagt
jouw rauwe rouw de resten
nog kan het niet
het is veel gevraagd
door regen…
Open einde
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
526 '
Hou op sta stil denk na en stop de persen
Jij met je cogito en ergo sum
Verleg je koers, jij trage mammoettanker
De laatste kans voor jullie jongste dag
Ga terug naar de natuur van moeder aarde
Er is geen planet b, ga overstag,
Zij is uniek, geen monster zonder waarde!"…
Het zal altijd wederkeren.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
474 Wat zichzelf niet in protest
laat wegen soms door afkomst
en geaardheid onwaarneembaar
traag, uitgebaat en toegerust
vanuit alle windstreken, het rijpt
in de as van de geschiedenis
door de dolende zielen opnieuw
gedolven, geselecteerd naar
kracht of onvermogen, dat lot
wat de toekomst in breder
perspectief van beleving met
een extra…
Tederheid?
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
571 Nu het najaar zich aandient
vernauwt de wereld zich door de
hals van een zandloper van stilte
trage voorloper van de schemering,
de losgebroken kettingwind rukt
aan de lage tonen van de maanden
als ijsberend roofdier zonder hol.…
Breughels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 Hoor jij ook de trage nijd die takt in de bomen?
Alleen een boom kan dit dulden.
Alleen jij kan dit lezen.
De dichter is de ekster op de galg
die schettert om hun kromming.
De andere treurt dat er mens is.
Het zou alsnog kunnen, schildert het landschap,
het dansen, de myrte. De bedding kreunt
van geile bevaarbaarheid in de verte.…
zomerliefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 wij eindeloos in tijd verglijden
niets zeggend in het licht van de hete zon
waar zacht onze lippen elkaar nat kussen
tot hunkerend de handen de weg vinden
naar het van lust brandend verlangen
dat zich onder de gordel bevredigen laat
wanneer jonge vogels flieren en fluiten
boven het groende matras van de liefde
dat het zweet van liefde traag…
gezicht op de haven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
608 er is een wisselend tij van mist,
de zware deining onaangevochten
vloeiend traag grommend donker
zinkend om weer hoog te komen
als een zware berg zout water.
waarom toch varen naar de rotskam,
de kou in het want.
in het raam ligt een onbewogen haven.
de ruimen zijn ondiep geladen, afgezonderd.…
Hoofddoek, kruis of kandelaar
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
560 Ik praat niet graag
ben vaak te traag
ik hou mijn mening meestal vaag
ik kom altijd net te laat
en ik haat het als ik weer eens heb verloren
Ik wil te veel
zit nooit eens stil
ik maak het stuk en niet meer heel
ik luister niet naar goede raad
en raak de draad kwijt in mijn metaforen
Ik kom geregeld ongelegen
hou niet van sportief bewegen…
zo hij is
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 de man, oud doch jong van hart
spit in zijn dag met een geleefde lach
omwille ongewenst groen in d'aard
om jonkheid een morgen te geven
op zijn wijze, een eigen trage vaart
zijn gedachten, die ken ik niet
misschien gevuld met verwachten
hij enkel voelt wat hij ziet
in de hartslag van dit moment
en zucht, dat wel, en verdraagt pijn aan zijn…
lief
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
486 uit de lente is ontsproten, madeliefjes
en sombere vergeet-mij-nietjes krioelen
als jonge vaarsen voor ‘t eerst in vrije
veld door de verse aarde kuieren
het dak van zon en maan; vandaag
slechts licht gesluierd laat de meeuwen
dansen en ganzen door het luchtruim
in een grote V van moedeloos geeuwen
het gangpad der eeuwigheid wacht
met traag…
Stilstaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
522 Ze draaien gestaag
in eindeloze kringen
herinnerend aan
de onontkoombare
omloop van ons bestaan
de eerste wijst snel
op iedere tel
de tweede traag
op de diepere laag
de derde draait daar
dwingend tussenin
ze gaan elkaar
voortdurend voorbij
niets kan het verduren
of gaat er tegenin
zo rijgen seconden
tot minuten…
Hoedendragers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 van ze gevraagd
Een wolk van somber zwijgen hangt de zware tongen open
Blootshoofds iets getuigen van een noeste drang naar zwart
Afkeer van de luiheid en een eerlijk oog naar boven
Faro’s volk een enakskind, het harde hart verhard
Als koren op de libanon, mijn hart zal hem nog loven
Een rijnaak maakt een trage bocht, de zon stroomt in het…