2594 resultaten.
Stammenstrijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
472 Gevelde bomen bij een asfaltmeer
Vanuit de hemel heeft het glas geregend
God staat erbij, de vele zielen wegend
Een engel knielt bij ledematen neer
De afgerukte takken doen hem zeer
De schors, de bomenhuid,nu zwartgeblakerd
Werd ooit in beige juten stof gebakerd
Gestut tegen de grillen van het weer
De kraai rouwt om zijn nu verloren nest…
Die ene mooie ster
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 Als ik een vogel was zou ik samen willen zijn als glas en wijn.
Ik zou uit sloten en zeeën foerageren mezelf van alles leren.
Maar ik vraag het mij toch af van die schaduw en dit op aard
sterren geven geen schaduw is wat de maan ons ook gebaart.…
De tol is mijn einde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
805 je fluistert
je angst om
me nooit meer te zien
kom in mijn armen
je doorschijnt
al mijn woorden
ik ben bang
voor je handen
om beelden van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel…
Droom
gedicht
2.7 met 6 stemmen
6.211 Ik woonde in een speelgoedstolp van glas.
Zo'n bol waarin het sneeuwen gaat in dikke
En trage vlokken, als een kind hem pas
Heeft omgedraaid. Dat was me even schrikken.
Het gras stak stil en hoog boven mij uit.
De lucht was blauw geverfd. Ik zag het tikken
Van iemands vinger, zonder één geluid.
Er waren sterretjes als speldenprikken.…
Harakirikierewiet
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
490 (voor Mata Hari)
Als nuchtere, aristocratische Friezin
had je ook in Leeuwarden kunnen blijven
om bij de Oldehove te mediteren met een
stuk suikerbrood en een glas beerenburger,
maar nee, je koos na je Indonesische trip
voor het wilde leven in het artistieke
Parijs, waar je poseerde voor kunstenaars
en waar je naaktdansen opvoerde, die…
Verlegen rood
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
739 Ik proost met een verlegen rood gevuld
bourgogne glas
om de beschaafdheid te typeren
hoe je inborst was.…
het spiegelmeisje
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
567 Ze keken door verschillende ramen
ze zaten in dezelfde trein
spiegelend glas bracht hen samen
zodat hun gezichten een konden zijn.…
De korte broek drager
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
450 is, zoals hij daar onderuitgezakt In zijn stoel
de blote benen uitgestrekt op een
laag kantoormeubeltje,
de armen nonchalant langs de rugleuning
van de stoel bengelend,
één beweging verwijderd van de volstrekte
overbodigheid: de arm die
vanuit de elleboog lui omhoog gaat,
eindigend in een ten hemel wijzende
wijsvinger, aldus een fris glas…
Het einde
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.584 Tegen het glas
Leunde ik mijn voorhoofd - jij, achter mij, rilde -
Wat tussen ons bestond, werd omgebracht.
Laten we niet meer denken aan wat was.
God heeft met ons gedaan wat hij doen wilde.
---------------------------------
uit: Nieuwe gedichten (1934)…
Verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 Overal glas, bloed en geschreeuw.
Onbegrijpelijk hoe de schoentjes ooit zo levendig en vrolijk, nu verdwaald geen dienst meer doen.
Regen op 't kerkje, regen op het asfalt.
Behoefte aan informatie,
zwarte details maken de pijn onverdraaglijk.
Het koude huis waar haar huls rust blijft stil.…
lange benen dromen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
821 hakken tikken
etalages schrikken
als jij spiegelt
in hun glas
rode koppen
schuilen achter blonde lokken
handen in de zak verbergen
schande in het grijze pak
ogen die weloverwogen
zoeken naar een warm entree
blikken die iets zachts begeren
klein wordt groot in reageren
ze zien het slanke lijf
de lange benen dromen
vergeten eeuwig…
Kop of munt?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
429 Nadat de laatste tram
vertrokken was , vonkt zijn
schaduw na op de bovenleiding
en in het neon uit fitting van
de nacht, geen geld voor
alternatief vervoer, omdat ik
mij in de rekening had verteld
overweeg de kansen in een
spiegeling van onmacht
op het bevingerde glas,
als laatst betast door lipstick
soms te vol om leeg te raken…
Gecondoleerd met het verlies van je vader, gefeliciteerd met de komende geboorte van je zoon!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
780 Gecondoleerd met het verlies van je vader
de verwekker van je oorsprong, je zijn
de tijd staat even stil, verdriet slaat toe
je gaat in de tijd, herinneringen borrelen op
maar als je het glas heft na lange tijd
proost je ook op hem, op zijn leven
en op beider herinneringsleven wat blijft
‘t diepe gevoel van vader en zoon wat beklijft
met…
bestijgt de kansel en heiligt je woorden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 ik zag je dwalen
in een stad vol met glas
niemand wist echt wie je was
je kende geen mensen
las wel hun wensen
lachte een spiegelend wat
hoorde hun stemmen
in een sfeer van vaag kennen
maar de zon nam je mee
jouw hart gaat naar zee
niet naar dat tijdloos gekeuvel
ik duid verder niemand dat euvel
jij bestijgt de kansel
heiligt…
overvleugelen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 toen stenen en glas door de straten vlogen
toen monden schreeuwden door de koude
muren heen
toen tollende lijven met groot lawaai de stad in stormden
en alles tot puin was gewalst
toen het licht begon te worden
en een vreemde stilte binnensloop
en jij je in gesnik verloor
en duiven onverstoord koerden
en je rondkeek naar wat over was
en…
ik pak mijn eigen licht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
769 ik pak mijn eigen licht
nog ben ik niet gezwicht
voor hen die mij het vel
over de neus gaan halen
voor alles moet ik gaan betalen
het natuurlijk evenwicht is
door mijn ouders al ontwricht
nu moeten wij de scherven rapen
alleen het zonlicht is nog vrij
en stroomt bij mij naar binnen
door het thermopane glas
de ozonlaag zet geen…
Esther Vergeer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 De wezenlijkste bijzaak van het leven,
maar als het leven op de penning is
wordt bijzaak hoofdzaak en wordt sport vernis,
dan lach je ’t leven toe/uit*, de vuist geheven
Je bent soms grimmig of verongelijkt,
op zoek naar zin of hoop of mindfullness,
houd halt en luister naar mijn wijze les:
het glas is vol als je naar Esther kijkt
en…
wit rondgevlekt in kristallijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
778 in de langste nacht geborgen
wit de wereld zich tot morgen
vlokken stillen in hun spel dragen traagheid
zwermen zich vaarwel dwarrelen in vaagheid
poedersneeuw verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en keurig waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt…
maar thuis was hij acteur
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.685 hij gaf hen alles wat hij had
zijn lach klonk door de zaal
en ook voorbij de laatste rij
lichtten de ogen op
de zoveelste dacht zij
ze was een deel van hem
zijn podium en coulissen
zij souffleerde zijn verliezen
de tekst was haar bekend
hij was haar wettelijke vent
ze zag gebaren achter glas
en kon uit zijn mimiek
begrijpen hoe tragisch…
Terug naar huis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 is zuinig met woorden deze man
alles gaat voorbij het verleden blijft
Ze is beeldschoon maar
moeilijk in de omgang
varen met een aak is zwaar
Deze dame vecht gewelddadig
met opstandig water
ze duwt het gewoon opzij
Zijn bed een kraaiennest
waar hij naar beneden kijkt
zijn schip in volle glorie ziet
Zijn vingers strelen het glas…
het wordt gewaar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
443 zij vindt het woord niet
dat het kan bevatten, het krast
geluid bij scènes achter potdicht glas.
bloedrood. toe.
het leest haar hier van binnen uit,
het hakt en houwt besluiten uit de wirwar
van haar onbegrip, het sluit gevaar
van vragen af bij hoe of waar.
zij bladert weg. pas dan
wordt het zichzelf gewaar.…
drift spelend in een strakkend blauw
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.124 ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas.
Ze liggen rijpend, slootgeschikt en keurig waterpas.
Uitgestrekt, wit rondgevlekt in kristallijn,
speelt vorst, in hermelijn, met licht en pijn.
Hij straalt intens zijn koude macht.…
Met het oog op morgen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.069 Zo vlak na elf uur 's avonds
hoor ik pas
dat mijn oor ergens welkom
wordt geheten
waar of ik ben, of ik iets
heb gegeten
en of ik al halfnaakt aan 't
luisteren was
of ik bij haar op kussens
heb gezeten
achter de ramen van de
tropenkas
waar mister x z'n smartphone
was vergeten
dood als een pier en werkloos
achter glas…
Rabbit holes
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
351 die omweg nu dan te vermijden
hoewel ik - over liefhebsters van pets
en mannelijke mensensoort gesproken
eerst in mijn dagboeken moet zijn gedoken -
dit onderwerp het liefst nu laat terzijde
Ik vraag mij echter in gemoede af
hoe groot is in de stad survivalkans
van 't lieve aaibare proliferatieve
knaagdier binnen de bebouwde kom
de glas…
Proberen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
338 Je was er altijd als ik dagdroomde
op een bank in het park bij de zee
vanochtend verzon je er een donkere nacht
achter het sombere silhouet van een dode boom
je schreef gedichten over oorlogen en armoede
en ik slechts gekleed in dunne onderbroek
dronk uit de macht van mijn gewoonte
een glas koude melk bij een boterkoek
op een terras…
Vieren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
414 Ik hef mijn glas
op alles wat niet werd —
de liefde, de hoop,
het kind dat ik niet meer ben.
Buiten zingt de regen
een lied dat niemand kent,
maar ik herken het refrein:
het geluid van blijven,
tegen beter weten in.
En ik lach zacht,
omdat ik overleef
zonder applaus,
zonder aanraking —
en dat is alles wat telt.…
Daadkracht
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
432 de raad van toezicht en het college
van bestuur maakt overuur
want wat gebeurt er in de zomer
als straks door streng bewapend glas
de zonnestralen aan gaan breken
in hoogtij van het arbeidsvuur?...…
Tussen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
356 Er was geen moment
alleen het verschuiven
zo zacht dat het niet
opviel
niet voor de ogen
van anderen
niet voor de dag
zij werd lichter
niet als lucht
maar als iets dat
loslaat zonder te weten
waarvan
in de kamer bleef alles
staan
de stoel,het glas
de tijd die doorging
gewoon
alleen zij
gleed
en ergens in het ritme
dat…
Machteloosheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
209 Zand wat transformeert in glas.
Pak het op, neem het tot je,
Om te zien,
Dat peureuzheid schittert in de zon
Maar breekt in je handen
Ik bouwde daar iets op,
even,
tot het weer oplost.
En de zee nam het terug…
De gekooide zong
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
176 De gekooide zong, als het nodig was,
Lange nachten door het koude verdriet,
Dat fijnzinnig dicht om oud lood en glas;
Wrange krachten die hij verlaat verliet,
Het gevlogen jong met zijn noorderzon.
Korte nachten en gedeeld genieten,
De bloedmooie maan waar hij naartoe klom.…