2616 resultaten.
opgeslokt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 door golven van gedachten
gevangen in de buik van tijd
de zee raast door mijn dagen
de storm laat mij niet vrij
controle is een schim geworden
steeds ontglipt het uit mijn hand
ik wankel op een brug van schaduwen
geen vaste grond, geen zeker land
mijn geest cirkelt als gierende vogels
boven een bodem diep en zwart
mijn adem zoekt een spoor…
Vlucht van licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
231 ze ademt amper de lievelingsstek
waar het draad zich wikkelt rondom een schaar,
de grond zich voedt met sporen, versleten waar,
en ochtendlicht weer dwaalt naar onze plek.
zij is een mozaïek, zonder motief,
de straat die dronk uit een verroeste kom,
en wat we dagelijks deden, begreep.…
Moeder
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
269 plots was de geur uit jouw sjaal verdwenen
die lange tijd mijn herinneringen fris hield
alsof de tijd zijn vingers had gesloten
rond wat ik nooit verliezen wilde
ik drukte de wol tegen mijn gezicht
zocht naar een spoor van jou
maar vond alleen de leegte die achterblijft
wanneer een hart te lang moet missen
toch draag ik jou, moeder
in elke…
Eenduidig
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
324 stiller, zonder strijd
in dozen op de overloop,
in spullen verzamelt
in de loop der tijd
een stoel iets van
zijn plaats, mijn
boek met ezelsoren
de geur van oude
kamers waar dagen
telden als verloren
de mok met barsten,
de sleutels zonder
deur, soms noem
ik het herinnering
maar meestal gewoon
sleur
want ook ik bewaar
een spoor…
Mollebonobo
netgedicht
1.5 met 8 stemmen
188 "Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop
dat ik mijn mollebonen zonder n
op de markt die ik van vroeger ken
aan groote griet en aan de drie gezusters
als semichimpansee mag presenteren"
aldus de half-aap bonobo in nood
ontsnapt onder een direct intercity
van mokum naar zijn oude vlam, so pretty
de chimp die hem hun liefdesbaby bood…
Wat rijkdom niet kan kopen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
137 Want uiteindelijk
blijft van bezit niets over,
alleen de sporen
die een mens achterlaat
in de harten van anderen.…
landvasten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
94 ik
behoor te zijn, niet dat
ik deze elegantie ambieer
maar jouw kunst om
woorden van stof
tot iets grijpachtigs te
formeren liggen als mijn
handlijnen te wachten
op de ontluistering
van onze toekomst
jij als bruggenbouwer, ik als
brugwachter sommeren de
schepen om al klunend de
oever te slechten met hun kiel
om daadwerkelijk de sporen…
woeste leegtes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
70 einder
achter de pelmolen die
aan zijn tijd heeft voldaan -
zacht gissen mijn handen naar
de spelling van wie jij bent, voelbaar
rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen
en draag de geur van morgen
als violette kristallen aan de
uiteinden van mijn vingers
opwinding heeft de tijd vertolkt naar een
subtropisch landschap waarin ik de sporen…
geschakeerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
106 het kouder wordt, de herfst meer
kleurt, de wind gaat wervelen, de regen
sombert tegen de ruiten is alles vreemder
dan al die jaren hiervoor
het donker kent geen vergelijk, het dient
zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de
zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan
schaduwen verdwijnen en trekt de rook
van de houtkachels slome sporen…
Ik, als dokter
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
9 genesteld heeft
voordat dit zich verspreidt
via mij, geheid
een epidemie veroorzaken zal
De Steen van Rosetta helpt niet
met het kraken van de cijfercode
van dit ziekteverloop
noch de Steen der Wijzen gaat
mijn R0-waarde terugdringen
of thee met afgrijselijke honing
aan mijn bezwete bed brengen
Ook ik, de dokter
met welverdiende sporen…
Gat
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
9 helend heden
wrijft zwijgend
op de kern van
mijn beschadigde hart
verwijzend naar
mijn beschaamde eer
mijn vleugellamme
handen
hangend
Want ik trok hem aan
ik gokte op de hoge bergen
dukaten
ik begon er flink in
te investeren
vrijpostig drukten wij
deur na deur door
zonder dikke kinnen
voor te trekken
wij wisten sporen…
Ontsporen
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
895 de zon breekt straks heus wel weer door
want ook hier is écht een oplossing voor
gewoon een kwestie van het juiste spoor
bel morgen nou even met Dick Advocaat
da's een specialist met advies dat staat
die heeft vast nog wel wat goede raad
tenminste,... als het over foute wissels gaat…
helaas
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.087 in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam op dood spoor…
helaas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
910 in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam op dood spoor…
Zij (2)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.366 Ik ontdek de kerven, beten, knepen
Als sporen van lust op haar rug
Ons lied duurt, een bitter, laf graaien
Naar haar troebel grasland
Stiller dan een steen
Zat zij in haar rieten kooi
De weerstand geknakt
Verweesd het kruis dragend
Met verkrampte lippen
Haar tong in de klem
Tot er een huivering door haar ging
Haar geketende polsen rusten…
De schaduwen
poëzie
4.0 met 10 stemmen
3.574 Gij baart het goede, noch het slechte,
noch de gedachte, noch de daad;
gij zijt de schaduw van het echte,
die uitgewist geen sporen laat.
En gij ligt laag, ligt voor de voeten
van al wie sterk in 't leven staan.
De schaduwen willen niet, zij moeten!
En waar wij treden, zult gij gaan!…
Woelige Water...
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
1.033 Klotsende golven
slaan stuk op het strand
Woelige baren
verkoelen mijn hand
Zeewatersop
schuimend er op
vallen uiteen op het zand
Mijn voetafdruk
plet zich
diep in het zand
Een kolkende golf
laat er niets van over
Sporen gewist...…
Dagelijks gebed
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.070 De tijd is zwart,
een steen die koud
in de tuin ligt te rotten
tussen bladval,
botte takken en
naaktslakken die
niet meer sporen.
Waar ik sta
wordt niet meer gebouwd
en waar ik loop
worden geen wegen aangelegd.
Bestemmingen
gaan al eeuwen aan mij voorbij
en zo ik al vertrek,
dan zonder reisdoel.…
Zinderend samenkomen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.019 wisselend rail
zuchtend kreunend door een bochtig deel
langs zenuwachtig rinkelende overgangen
Tijdenlang doorkruist mijn gevoel oneindigheid
ritmisch vibrerend met de afstand van de stalen
voor een vertragen twee keer herkenning kraakt
De eerste onzekere stap van desoriëntatie verspreidt
gehaaste drukte langs mijn weifelend dralen
tot het spoor…
ik2003minus2
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.173 geboren orde verstoren
drugs vluchten smoren
papa volgen sporen
moederkoren
verloren
opnieuw
geboren
vroeger uitverkoren
meisje bekoren
liefde haat verloren
orde rust verstoren
bestaan verstand gewoon
einde start schoon
verwordt eerlijk oprecht
zelfmoord
vlucht pijn
mixen
pillen wijn
wegnemen
leed venijn
vluchten zweven
ziek konijn…
vrouw aan vrouw
hartenkreet
3.7 met 29 stemmen
3.468 Mijn handen om haar ranke hals
Haar heupen licht aanrakend
Lach ik, flirt ik, dans mijn wals
Volle lippen, zaligmakend
Een spoor, waar ik haar juist kuste
Haar lieve buik, oh, warme dijen
Ik mag mijn hand daar even laten rusten
Terwijl zachte lijven zich nader vlijen
Ons ritme, de zwoelte, doet tijd vervagen
Mijn genot is hoorbaar, zo is…
Uit uw hemel zonder grenzen
gedicht
3.5 met 113 stemmen
36.403 Als een vuur zijt Gij verschenen
als een ster gaat Gij ons voor
in den vreemde wijst uw spoor
in de dood zijt Gij verdwenen.
Als een bron zijt Gij begraven
als een mens in de woestijn.
Zal er ooit een ander zijn
ooit nog vrede hier op aarde?…
Vliegend geweld
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
771 elke woning een boot
heet wonen aan het water
als excuus voor de jaarlijkse muggenplaag
andere bouwpercelen heten anders
vrijstaand aan het water met dezelfde klacht
de Citadel is omgeven door een gracht
als een vesting vol zoemend geweld
wonen aan het water is in kopt de lichtreclame
gedimd door het dansend kwaad
terwijl op het spoor…
En Jozef schrijft…
netgedicht
2.5 met 152 stemmen
41.269 Terwijl de decemberwind onze sporen wist
bereiken we fluisterend de duistere vallei
- na weer een heuveltop en menig dal voorbij -
van binnen bruist het zacht. De avond gist
tot een volle sterrennacht
verstrengelde adem hemelwaarts.…
Banda Aceh en Nias
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
672 Maar pas terug uit deze plaatsen
waar sporen van ellende zijn,
waar mensen streden voor het leven,
voor waardigheid en tegen pijn;
hier zie ik mensen anders leven
en ook misschien wel dwazer zijn,
maar toch, de glimlach is gebleven
vooral van hen die kleiner zijn,
en 'k weet dat zoveel niet te vatten,
niet onder woorden kan gebracht,
wat…
Rijk
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
2.969 hoog platanisch zomen eiken
dreven, wouddiep eind’loos lang
drijvend mijn rede gedachten
temperend mijn stierse drang
stuivend meel wekt roes, zo rustig
stilte dempt mijn zielekwaal
in ruis deemsteren de sporen
van mijn wereld, hard, brutaal
mag magnolia mij redden
met schoonheid, geur, in glundertaal
ach, ‘k veracht beurzige vrienden…
liefdesengel
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.753 soms is leven in onvrij dreigend
men vlucht voor lieve vrede in het huis
voelen achter kleine schermpjes
waar men liefde zoekt
vrede in mooie woorden
in virtuele sporen
soms doen die schermpjes
aan zelfontbranding
het knalt en rookt
de mens slaat weer
op de vlucht op straat
komt hij tot stille stand
wordt als gegrepen
door het…
“Maat”schappij
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
674 Een lening op maat
Een hypotheek naar wens
Kleding in elke maat op voorraad
Leef boven je stand mens
Kredietbanken ontstaan als paddestoelen
Voedselbanken volgen in de sporen
Goedgelovigen kunnen niet alles aanvoelen
Wijzen kunnen zich er slechts aan storen
Een auto die bij je past
Een huis dat je niet verrast
Een vrouw dient te voldoen…
Varenskleur
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
736 gevoed door d’hersenschors,
terwijl je schorevoetend bost…
Soms glanst het, bengelt aan z’n steeltje,
als je lachend gaat door ’t leven
In ieders hart, groent er een klepje,
in dat van Wiske, Sus en Jefke,
’t wordt gesmeerd met liters bloed,
als je iets met liefde doet…
Soms stroeft het, knarst woestijnzanddroog,
dan ben je op het slechte spoor…
als zou ik het niet weten
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.185 was het herfst
maar altijd wel een stroom
waarlangs wij met of tegen ’t water spraken
en als wij zaten en ik mijn blik geketend
had aan hemel in woord en nevel
over de rivier en in de dichtstbijzijnde boom
had jij met jouw woorden reeds
mijn hele land volledig opgemeten
simpel omdat ik ‘t jouwe was
vandaag ga ik nog steeds dezelfde sporen…