2935 resultaten.
Levensmoe.
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.288 Ik voel me de laatste dagen zo depressief
Ik zie alles zwart en negatief
Ik verzet me er steeds tegen
Ik heb het voor iedereen verzwegen
Ik hou dit niet lang meer vol
Ik word van binnen helemaal dol
Ik zou het liefste willen sterven
Ik ben toch ieders leven maar aan 't bederven
Ik word van dit alles zo moedeloos
Ik vind m’n leven toch…
Die avond bij het meer
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.032 die late wandelaar die het
Koud had en naar huis wilde
Langzaam stopte je aan de rand van het
Meer en keek rond je
Niemand, alleen mijn schaduw
Onopgemerkt verborgen die
Probeerde te weten, te
Raden waarom jij daar
Stond zo stil en ik
Twijfelde en zag toch
Uit je ogen
Vloeiden tranen langs je
Wangen om dan te breken op het
IJs en te sterven…
Onbegrijpelijk
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
2.901 jouw foto
Heel eventjes gesnikt
En lopend richting auto
Mijn tranen ingeslikt
Mijzelf nu voorgenomen
Dat ik niet meer zo verzaak
Met naar jou toe te komen
Jij kwam bij mij zo vaak
Maar pa
Het het gaat iets beter
Ik mis je elke dag
Soms wou ik dat ik God was
En dingen overzag
Ik zou dan accepteren
Waarom het zo geschiedt
Want met 62 sterven…
Aan de liefste onbekende
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
1.292 Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.
Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.…
Zwarte doos
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
974 Op het deksel schreef 'k mijn allerlaatste gedicht
Onleesbaar door het schuiven van het zoute zand
Veilig voor de storm, onbereikbaar voor het licht
De tijd houdt de sleutel geborgen in haar hand
En mijn ziel is een golf, gedoemd om te zwerven
Het wordt nooit meer stil als je op zoek bent naar rust
Tot ze in de branding als rimpels zal sterven…
zwart
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
872 woorden voel ik de kilte
Ondanks jullie warmte ken je ook verdriet
Maar hoop mogen je tranen me niet geven
want ze worden gedroogd in eenzaamheid
Je laat me niet binnen in je leven
Mijn vlinders beantwoord door onbereikbaarheid
Langzaam kroop je hierbinnen
Onvindbaar is de weg naar je hart
Tegen je stilte kan ik niets beginnen
Vlinders sterven…
Hoe is 't daar...?
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.024 Hier fluiten de vogels allang niet meer
De zomer heeft plaatsgemaakt voor de winter
Kaal gewaaide bomen komen tot inkeer
Hier waar de klok niet meer verder wilt tikken
Hier vind je geen hoop… geen dromen
Straten worden versierd door rondslingerend afval
Maar nergens insecten die er op afkomen
Want hier sterven zelfs iemands herinneringen…
Klacht van de kleine Willem
poëzie
3.5 met 48 stemmen
3.722 Morgen zal ik — maar voor mij ook
is ’t gevaar van sterven groot.
Gistren liep zij met mij spelen;
gistren nog! en nu -- reeds dood!…
eindelijk
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
2.162 aan te gaan
al voel je angstzweet van je voorhoofd druipen
je weet: nu is het pompen of verzuipen
een engel heeft ook vleugels om te slaan
de verre diepte laat zich luidkeels horen
er daagt een wereld die geen mens nog kent
de sluier op het ziekbed afgezworen
je rug is nu niet langer meer gebogen
en eindelijk ontdek ik wie je bent
we sterven…
de dood
hartenkreet
0.8 met 6 stemmen
1.164 Gedenk te sterven!
Aanschouw de gek die met zijn dode loden last,
al staande op een muur
verwoesting propageert
en niets meer leert
aan wie al brandend en doorstoken
lichamelijk verteert
en toch nog declameert: O death where is thy sting-a-ling-a-ling
and where thy victory?…
Moeders krankheid
poëzie
2.8 met 13 stemmen
3.506 "Zo moeder eens moest sterven,"
Zei 't oudste van de drij,
"De grote klok zou luiden,
De kindren zeggen 't mij."
Zijn broerken sprak: "Dan zouden
Wij nooit naar school meer gaan
En al de boomkens verplanten,
Die in het hoveken staan."
En 't kleinste riep, wijl 't denkbeeld
Zijn hertje kloppen deed:
"'k Zou mijn pop een rokje…
Smeltijs
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.660 troosteloos vertoeven
het huis gekraakt verlaat
en het koude laken
blijft nog even bitter
haken
aan de rechte hoeken
want het grote plein
was wit
ooit helemaal wit gedicht
mijn woorden klonken er
toen ook helder
en het ijskristal
was fel verlicht
en land verloren meeuwen
stelen nog wat resten brood
van schrale duiven
op sterven…
hijgende vlucht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
781 als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
een…
La Méduse voorbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 Uitgetolde zon
vermoordt dromen van
stormen en heroïsche gevechten,
we sterven in mineur
ongehoord.
Alles
verzindert tot waaiers
zout ontspringt in onze narcisblauwe
melancholie. Het is slechts
God die om ons huilt.
Het einde is binnen
handbereik gezonken.…
Storm aan het strand
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.352 Verzuip hen
die fatsoenlijk als mannen behoren
te sterven, hun vrouwen en kinderen
beschermend, oude steden verdedigend,
hen die in plaats daarvan hun zondagen
luizig in plastieken kuipjes verklitten,
blikken uilenzijk zuipend, onmachtig lallend:
‘’Aanvalluh !!’’ ‘’…
een eeuwige zucht
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
881 mijne en ieder woord
bond zich aan onsterflijkheid
je was nooit vreemd
niet in verdriet, niet in pijn
niet in nauwelijks verstaanbaar gefluister
dat het dichterbij kwam, te dicht
om slechts in jou te willen leven
zoals zon in rozen of in ademhalen
zo geef ik je nu mijn laatste wens
liefste, mijn lief
geef je hand en
leg ze op mijn sterven…
Tussen leven en dood
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.409 vertellen, woorden
te vinden hoe snel de dood van zich spreekt
het wilde roosje aan `t begin van de dag
weet wel, als morgen mijn hart open gaat
is het voorbij, schoon ik bloei, ik ga dood
`t zal de tijd zijn die mij verslaat
de morgendauw spreidt en tranensluier
op het mos en over het leven heen
gevoed uit wat de hemel biedt, voor het
sterven…
Straks als wij...
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
987 Straks als wij zullen slapen
en onze ogen dicht zijn gevallen
zullen ergens in de wereld
honderden geweerschoten knallen
straks als wij zullen slapen
en niks om ons heen meer horen
zullen er vele mensen sterven
en wordt er nieuw leven geboren
straks als wij zullen slapen
en niets van dit alles bemerken
zijn er overal op de wereld
mensen…
NACHT
poëzie
3.0 met 8 stemmen
2.818 Waarom ik, die zal sterven met de andren?
Ik teken de karakters zonder eerbied.
Verteren zal mijn hand die schrijft en ’t blad
Dat op zich neemt de klacht van deze nacht.
Het regent redeloos en droef. Vanwaar,
Waarom en waartoe zijn deze mij deze reeglen
Ontvallen . . . . . . . . . . . . ?…
Tussen herfst en winter
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
644 Een leven het sterven voorbij.…
als een meester gaat
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
2.042 is
vraag niet naar de dag, mijn vrienden
mijn tijd en morgen
zijn reeds van slag door de dwaling
in mijn hoofd
bijna naar gister gebracht
of nog verder in de eeuwige vergetelheid
geborgen
zo moet hij hebben gedacht
in heldere momenten
het scheppen
is hem door geboorte ingehaald
op zoek naar een nieuwe lente
slechts het sterven…
Romance
poëzie
3.1 met 18 stemmen
7.933 En evenwel, ik wil daarom niet treuren:
Voor u te sterven, engel, is zo zoet!
Zo gij slechts nu en dan mij op woudt beuren
Met éne blik, wanneer ik u ontmoet.
Eén blik van medelij uit Uw bruine ogen,
En in die blik één enkle zilte traan!…
clown en trieste circusdirecteur
gedicht
3.0 met 16 stemmen
6.141 .
---------------------------------------
uit: 'En gingen uit sterven', 2005.…
herfst in Pikes Peak ( IOWA - USA )
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
892 wat ben je dichtbij, dat andere licht hier
alsof bladeren verguld zijn, aaibaar soms
uitzichten sterven voor mij in lange stiltes
hier op dit punt tilde ik jou van blijdschap
je bloemenlach en heerlijke huid kropen
hartstochtelijk in de wuivende boomkruinen
“which way the wind blows”, ik hou van jou
zei je, op afstand gadegeslagen door…
Reiziger reist
gedicht
3.1 met 15 stemmen
13.251 Daar is de zon wat schijnt-ie
je verbergt je in het licht
pakt je koffer
schaduw tegemoet
wanneer je weg bent valt de nacht
valt wanneer je weg bent
niet eens zorgvuldig slijtage is te zien
er wordt gegeten gedronken gedanst
twee-armigen in blekere tinten
je hebt al je vingers tel maar na
gegeten gedronken gedanst
anderen sterven nog…
the seven bridges
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
761 misschien doet het antwoord sterven
en zijn de vele verloren woorden het alibi;
de rivier naar zee
die onder de zeven bruggen van waarheid
gezichten onherkenbaar maakt tot hongerige dromen
en waar het zout de horizon verschroeit
tot een kale vlakte, verdeeld over ramen, waanzin
en schuld
aan beide kanten van
gisteren;
het halfdonker…
Gaza's lot
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
878 Uit azuurstof blauw gedragen vogels
dalen helvuurbollen in fosforsneeuw
scherp geslepen wapens van de hebreeuw
smelten moordend traag, wreder dan kogels
zandstrook in rokend beton bedolven
draagt de druppels van een verloren volk
lekkend over land, doorkliefd met een dolk
geen strijder stopt, zij sterven in golven
vrijheid is in de tunnels…
Geluk is levenskunst
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
710 ruimteschip Aarde’
met weekeinden als
levensritme bepalende baken
in een zee van tijd
voor ouderen hebben
alle dagen hetzelfde gezicht
verliezen soms de
oriënterende grip op ‘t leven
gevaar van sleur
onbewust bestaan in ‘n flow
ligt op de loer op
wegen zonder pleisterplaats
van vermaak
de kale stilte
is een dood zonder sterven…
Ruiter, paard en hond
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.178 Ik ben gepantserd, zij leevren hun huid
Naakt, dapper, aan de schunnige dood uit,
Ik aarzel en zij weigren niet te sterven.
Zij spitsen de oren als een hoorn weerschalt.
Zij schreeuwen als de zege mij toevalt,
diep dankbaar dat ze een liefkozing verwerven.…
de dialoog in mij
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.037 wat ik in verbeelding zie
warme wind en weemoed
laag op laag, zacht op zilt
weerloos
wanneer dat woord
dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn
van tederheid
hoe kunnen wij blijven
in deze ongelijkheid van stilte, bonken
op die brandende schreeuw
voortgaan
in alles en in elkaar
als ik alleen mezelf overhoud
in het sterven…