2600 resultaten.
schepping/ijsland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 land geboren
uit de schoot van de aarde
rijzend uit de oceaan
land van tegenstellingen
tere bloemen in barre vlakten
daarachter de stille krachten
van gletsjers op de horizon
stil en wit
tegen onheilspellend zwart
van sluimerende vulkanen
land van ijs en vuur
van spuitend stoom
en eeuwige watervallen
dreigende basaltkusten
boven je…
zwarte spreeuwen
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
733 zwarte spreeuwen krijsen de bomen vol
groene bladeren verdampen in grote getale
zij weten op de takken telkens te huizen,
oorverdovend hun aanwezigheid te vertalen
en stilte rondom mij ver weg te sluizen
ze hebben lange tijd, ik spreek over jaren
hun vaste stek in mijn beperkte horizon
hekel bij tijd en wijle het ongevraagd bezoek
denk niet…
jouw zacht gezang
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.171 jij zingt
onhoorbaar zacht
een lied
tegen de stilte
in de oren
strelend
danst blootsvoets
liefdesvlucht
van pauwenoog
verspilt geen toon
om niet te wekken
hondengeblaf
dat ‘t lachen
van glimwormen
niet duldt
in friswarme nacht
bedwelmt jasmijn
die nooit geplant
verwaait waar fantasie
wandelt met wolken
over de horizon
naar…
Het water van de Schelde
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
709 toe
Door het gat in de dijk waar ze ooit hongerig de polder binnenstroomde
Stap ik in ontzag haar wondere wereld binnen
Haar dagelijks wisselende verschijning is getooid met witte schuimkoppen
die plagend spelen met de schaduwen van de jagende schapenwolken
Onder een koepel van een staalblauw hemelgewelf rijkt ze verlangend naar een verre horizon…
Toekomst
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.109 Ik zie geen kwaad
En verwacht geen strijd
Het was rustig, voor nu het moment
De late warme zomerzon was ingetreden
En langzaam weer vertrok naar horizon
Die laag stond aan zijn hemel.…
ik weet van ander leven
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
3.808 was nog verre van
volmaakt in genereuze deling
herstel kwam toen te laat
de schok beperkte groei in
een uiterst curieuze speling
ik brak in jou de band
ging naar de overkant
en schreeuwde longen vol
zag de hoofden buigen
in een zorgenvol getuigen
ik weet van ander leven
voel in alles het gegeven
vlieg in doelloos zweven tijd
en horizon…
Gesloten ogen
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
5.082 vastgebeten in elkaar
bang om uit elkaars gezicht te verdwijnen
‘s avonds ’s nachts dagen van zwijgen
zij verdraagt zijn gaan en komen met
een nattige blik leeg van vermoeden
het krakende bed de giftige honing
de kruimels waarmee hij vogels voert
buiten bloeit de kamperfoelie geurt
het gras naar dauw en regenbogen
verdwijnen wolken in de horizon…
Portret
gedicht
4.1 met 9 stemmen
5.250 .
--------------------------------------------------
uit: Schrijlings op de horizon, Rijswijk 1941.…
" IJsberen "
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
655 De dag ijsbeert in de regen,
marcheert over een druilerig perron
op een ver en lege horizon gericht
gedachten boemelen naar een bleke zon
de passagiers tot niets verplicht
stramme ijzers smelten samen
tot slechts een optisch bedrog
in synergie een plan te beramen
met losse eindjes in hun zog
de teugels strak in toom
in trage cadans verdwijnt…
Schepen in de nacht
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.335 Als stille schepen in de nacht
gingen ze aan mijn kust voorbij
als schimmen langs de horizon
zo onbereikbaar als 't maar kon,
maar ogenschijnlijk zo nabij.
Komt er een schip alsnog in zicht,
dan vind ik uit een ver verschiet
weer vriendschap over golven heen
en sta aan zee niet meer alleen
en meld het in mijn scheepsbericht.…
De wind en de liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
524 Zacht zucht de fluister van de wind
over moeder aarde
het stormt niet
maar een warme glans
van liefde
bouwt bruggen en kastelen
vriendschap
straalt van noord oost naar zuid west
ze vangt het op met beide handen
haar voeten dansen vrede
ze wil dat verder dan over de horizon
fluisteren tot waar
nu nog de bomen kaal van tak
in de wortels…
De steen bloeit
gedicht
2.6 met 61 stemmen
29.309 Gekleurd als vrolijke ideeën,
Veelkleurig als golven die tot aan de horizon golven.
Wat bloeit de steen,
Wat bloeit de steen die niet kan bloeien...
Hij geurt naar de wind die het gehuil uiteenslaat,
Hij geurt naar het vanzelfsprekende,
Naar bloed,
Gepofte kastanjes,
Drukte in de straten.…
Glimlachglans
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
572 schroom
jouw ware damesgezicht
blauwe ogen als de oceaanlucht
haar zo bruin als koffiebonen
lippen rijp als bloesempruimen
je bent veel mooier
dan de mooiste woorden
je bent het droombeeld
van een prachtige droom
een zachte perzikhuid
benen, stevig als de wind
schouders, rechtvaardig
in dit vergeten land
achter een onzichtbare horizon…
Vurig brandt het verlangen
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
576 zacht doet
de fluister van de wind
de zee golven
eb en vloed
vloed en eb
zand en schelpen dragend
rolt het water
over het strand
de vrouw
haar broekspijpen
opgerold
loopt door het zilte water
een glimlach
rond haar mond
haar ogen staren
naar de horizon
zon zee zand en water
vurig brandt het verlangen
in haar hart
haar haren…
“Inner child“
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
823 ongetemde ritme - in houten
klos met zwierig touw -, schrijft
cirkels in de hemelboog, ze kust
in tegenwind de dieren, drijft
ze aan tot goede daden, in relatie
tot de schoonheid van haar wezen,
in haar zelf gevonden, zich niet
bewust van een beklemmend voorgevoel,
past haar het kleed van een volwassen
zwaan, waarmee ze over ziel en horizon…
stil gedroomd
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
824 Dáár, achter de bergen daar weet ik de warmte
En ver weg , nog voorbij de horizon
Daar ligt de vrijheid die ik zó liefhad.
Mijn droom sluimert in mijn hart, goed verstopt.
Jij vertelde me uiteindelijk wat ik
en wáár ik het waarschijnlijk vinden zal.
Oh, mijn liefste ook jij hebt me niet begrepen.…
De schil waarop wij leven 1
gedicht
1.5 met 15 stemmen
6.627 Hier zijn pionieren klootjes of crimineel
en wie niet te categoriseren valt
in een aparte doos – woonkamers wemelen
van geruchten over een pedofiele buur
en asielkampen moeten het liefst
aan de horizon staan, zo scheidt men
het goede van het zwarte.…
Morgana?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
506 Bestijg het hoogste punt
van de woestijn gedeeld
met een verkoperde zon,
versteend uitgebeend gewas,
ik zie een verdroogde oase,
waas verblindt de ogen,
hitte verstoft een vermalen
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in het venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, de angel verbonden
in zwart satijn is onwetendheid…
Ochtend kus
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
648 buiten wacht de zee
het strand de lange wandeling
en de eindeloze horizon
gretig legt ze haar oor te luisteren
bij het open venster
vogels kwetteren
de nieuwe morgen fluistert beloftevol…
Lac Pavin
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.008 De zon priemt aan de horizon.
Voor het eerst in lange tijd
horen de wolken haar aan
en varen eerbiedig uiteen.
De aarde zuigt aan onze voeten.
Hoger, op de berg
strekt het maagdelijk witte kleed zich uit.
en staart ons onbewogen aan.
Voorzichtig betreden we zijn domein.…
Merktekens ( Rythme en Provence)
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
889 Wijnranken in gelid
strelende zoete winden
waaraan gemoed is ontpit,
grond gedeukt, in kalk
verstrikte horizon, een
zon die aan de hemel likt,
cypressen , metaforen
van groen, geërodeerd om
een droge dorst te lessen,
stilte van gehooide akkerland,
mengt in het gedruis van
cicaden, een bedwelmende
achtergrond op het grafschrift
van dorpen…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde
torst men mee en weegt
evenredig zwaar aan zijn
menselijk karakter,
evenredig ruig aan zijn
menselijke geest
Hij hervindt zijn evenwicht
na een forse strijd,
na een koene daad of
een verzoening na
een innerlijk verraad
Dan gloort aan de geestelijke
horizon…
dag acht
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
660 ranke voeten te laten rusten op het afgematte
drijfhout wat zich eens een schip mocht noemen
het is koud varen met een gebroken roer
een doemscenario zonder kunst
herkent het pikhouweel om spaanders
te hakken van het teveel aan rust, een wond
waarvan de hechtdraad asymmetrisch
de oevers tracht te helen versmalt
slechts het zicht op de horizon…
Verschraald winterlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
620 zorgvuldig
de gemene deler der geheimen
te benoemen
Een onbezonnen daad
in de kiem gesmoord
Letterlijk vertaald en gehoord
in een veelvoud van woorden
waar niemand aan wil
En eerlijk gezegd
hij al evenmin, ook al
acht hij het oplossen ervan
als bindend…
Het winterlicht van sneeuw en ijzel
laat een schrale troost achter
Maar de horizon…
Weinig.
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
641 Wensen dromen ideen
een gouden horizon
onbereikbaar ideaal
de lat te hoog.
Onuitgesproken
vaak gezegd
vragend om meer
is dit alles?
Tegen beter weten
vechtend vloekend
toom ik in
zo kansloos.
Lege idealen
vaak verdedigd
wachtend op beter
dat nooit komt.…
Like a Deventer Carol
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
795 thuisreis
bij het raam op de stad en de binnendeur
van beeldspraak
al ben ik dan onvolgroeid
en bouw burchten op het zand van zwijgzaamheid
om de vlucht naar zee
te beperken
ik zag dromen, gekust
en uit het krijt gehaald, pianogolven
wild boven de branding
poëzie gesalonneerd
in het hoofd en tot in de kleinste hoek
aan de horizon…
een laatste tango in de hel
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
1.640 de zilte koperkleur
die op de golven schuimt
verwarmt mijn ogen als roodkokend zilver
welke zichzelf toch steeds sluiten
tot de vorm die in mijn hoofd zit
en het hemelsblauw met regen is vermengd
in eindeloos gezever
over een horizon die er nooit is geweest
dáns, gééf jezelf in een helse tango
die niemand horen kan
en trek de zon uit…
Eeuwige liefde (3)
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.186 Dan glijdt een schaduw over mijn gezicht
wanneer jij overvliegt, de allerlaatste keer
een traan ontmoet het ochtendlicht
je bent vertrokken, ik kijk je na
als stipje aan de horizon
verdwijn je uit mijn zicht.…
Mijn leven weer in de hand
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
983 De zeewind waait door mijn haren
eenzaam loop ik langs het strand
De golven zijn wild en niet te bedaren
mijn voetstappen laten sporen achter in het zand
Een moment sta ik even stil
adem de frisse zeelucht in
De zon gaat onder en het wordt kil
ik slenter terug naar het begin
De zon zakt verder achter de horizon
ik geniet enorm van dit tafereel…
Hier
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
519 wolken
stuiven uiteen
gelijk het zand van de duinen
over het strand suist
een woestijn aan stilte
is het daar
de droogte
dwingt mijn raam tot mistig kijken
en ik staar naar de horizon
zie de rondingen van je krullen
voorbij mijn zicht wapperen
ik denk aan je
ik voel aan je
ik denk je te voelen in mij
aan mij voel ik je denken
voel…