2594 resultaten.
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 de trein, dat wil zeggen,
de trein neemt ons mee
de jaren van volhardend vervoeren
druipen van de geharnaste huid
een kort signaal blaast de wagons
het palet van het seizoen op
gesproken wordt er nauwelijks
mannen schommelen mee met de dans
van de uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken glas…
In passe partout
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 op haar tenen schrijdt zij
door een hemelsblauwe zaal
bijna glijdend door de lucht
geleidt verplaatst de sleep
van haar japon Japanse zijde
een weinig stof
van de zalmgekleurde marmervloer
lieflijk geel van glas in lood
zeeft zonlicht dat weerspiegelt
op haar schoon gelaat
amandelogen
die door jadegroen zijn aangedaan
en welgevormde…
OERWOUD
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.931 komt naar beneden en vertoont een orang oetanvoorhoofd
een kleine kale buik die vooruitsteekt
en nu al die slordige haren aan armen en benen
van zijn heer vader
verdwaasde vleermuis tussen kettingen en staven
of clochards dichtgevouwen in zijn hoek
waar de groene wouden van Borneo en Sumatra
niet meer stoven en geuren
de mensen
achter het glas…
DOODSGEBED
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.411 Heer, als ik sterf
en mijn voeten zijn koud als glas,
de kaars druipt op mijn hand
en de dokter zegt: "'t Is gedaan",
als bij de kamer-wand
de priester bidt: "Heer, laat hem gaan",
dat ik dan bidde:
"Heer, neem mij in uw ontferming aan."…
Putven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
418 Trots, bedaard glijdt de spiegelgrage eik
binnen zilver golvend, groen glanzend glas
naar het eilandje, dat eens hoog bekroond was;
dode bomen maken hier het leven rijk.
Om het dorre hout winden zich struiken
vol geurende kracht en wachtend zaad;
luchtig dak beschut oudereend en kuiken.…
De diepte in
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
670 tegenkomt
Degene die je kent
Die je vreest of vermomt
Waar je onbedoeld steeds voor wegrent
Slaapgebrek, ziekte, of een ander zwak moment
Het gevoel besluipt te zijn verdomd
Het spiegelbeeld dat je tenen kromt
De kracht komt voort uit wat je herkent
Een verlangen dat te lang niet is verwend
Onbekend gebied lijkt te worden gevormd
Snel het glas…
Weemoedig
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 Ze drukt een kus op het koude glas
van de lijst die immer op 't kastje staat.
Alleen liet je me achter, eenzaamheid
is zwaar, handen wrijvend over de foto,
ach, was je hier nog maar.
Ze staat op moeizaam,
plaatst de foto terug
een handkus, ze zit weer,
't gaat allemaal niet vlug.…
Tanneke
gedicht
3.2 met 4 stemmen
4.070 We zitten tegenover elkaar
Kleine meisjes in rechte jurkjes
twee lappen coupeloze stof
met steile schouderbandjes
Brildragend zijn wij en jij
een glas mat afgeplakt
Je hebt een lui oog en we staren
naar het schaakbord tussen ons.…
NACHT-KAPEL
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.555 Heel flauwkens monkel-lachend,
Als of 't zijn leste lachsken was,
Leek 't lampken Gods, in 't duistre rond,
Een blom, die zonder water stond
In rood kristallen glas.
Daar had ik geern gezongen,
Hoog boven al dat oud verdriet,
Maar toen ik 't lied beginnen wou,
Was 't of ik 't al ontheilgen zou —
En daarom zong ik niet.…
Ritueel
gedicht
4.6 met 7 stemmen
10.549 Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,
bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.
Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?)…
Vaak vlamt rood
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 ik ben al
een tijdje vergeten
de stenen te raken
hun krachten te voelen
verhalen te horen over
hoe zij ooit werden geboren
ook hier delen zij ongewild
in de spanning van leven
al zijn zij verstild in bewegen
waar steen en glas
versmelten kleuren lijnen
het intense lijden aan elkaar
vaak vlamt rood
de nood van te veel energie…
Overspelige blikken
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
667 uitgemeten
passen die
om alle drukte
ingehouden lachten
met snelle beat
in afwisseling
met slow
wisten ze het
aantal dansers
heel constant
te houden
de sfeer was goed
al kookte soms
het bloed in
overspelige blikken
steeds proberend
mijn en dijn nog
een kunstje te flikken
bier klotste ook
dit jaar weer
goed gekraagd
in ieders glas…
Treinovergang Ermelo
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Ik denk nog wel eens aan Kees Boek
en hoe hij mij niet meer herkende
terwijl hij mij nog op een glas whisky
had getrakteerd
en mij over de stroeve relatie
met zijn vader had verteld en hoe hij
zichzelf verloor
omdat hij zijn bedrijf moest overnemen
en hoe hij die ene dag
langs mij liep en ik hem groette
alsof hij mij wel zou herkennen…
Wat een gedoe
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
620 Een oude vrouw
ziet gelijkvloers achter glas
hoe kind en kleinkind
hun affectie uitschreeuwen.
Beter af dan even verder
man en vrouw
die staren naar
een schim twee hoog.
Onhandig gezwaai.
Wat een gedoe.…
achter uitgang
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
564 het is mistig geworden
de wereld een cirkel
waarin jij rondjes loopt
je voeten liegen
je slaat de damp weg
klampt je vast aan water
zoekt naar iets onzichtbaars
ogen van glas
de spiegels gebroken
dan hang je aan de zon
wil de nevel optrekken
handen van was
armen te kort
je valt uiteen
en ik lijm wat
en ja, je bent er nog
en ja…
EEN HALVE EEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
747 allerbeste deel
En niet de uren van angst en spijt
Verman, de beste jaren komen nog
Ervaring is met geen geld te koop
Laat uw energie de vrije loop
Want rimpels zijn slechts gezichtsbedrog
Plan en doe vooral je eigen ding
De lat moet echt niet naar omlaag
Leef niet morgen, maar vandaag
En breng straks deze dag in herinnering
Hef het glas…
BLAUWE PERIODE
netgedicht
4.6 met 21 stemmen
584 ---------------------------
men moet opnieuw en steeds opnieuw
zich uitvinden, zich uiteindelijk vinden
als op de oude route
de wegen lichtelijk vastgelopen zijn
dus, vandaag sluit ik mijn blauwe
periode af en begin de gele
zet het grof vuil aan de straat
zeg eindelijk waar het op staat
schrijf een brief aan mezelf
zet hem tegen het glas…
Je laatste dag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 Gedempte stemmen op het terras,
in de keuken rinkelend glas.
Iedereen mag nog komen,
omdat jij dat wil.
Ik zie geen tranen stromen,
de pijn blijft hoorbaar stil.
Gordijnen dansend in de warme lucht.
Jonge tenen, prachtig rood gelakt.
Vader draagt je tere lijf dat zachtjes zucht.
Buiten is de zon gezakt.…
De laatste dag in een jong leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
589 Je moeder ondersteunt je innig,
terwijl ze je teder kust
Gedempte stemmen op het terras,
in de keuken rinkelend glas.
Iedereen mag nog komen.
Met je spreken, omdat jij dat wil.
Ik zie geen tranen stromen.
De pijn blijft hoorbaar stil.
Gordijnen dansen in de warme lucht.
Jonge tenen, prachtig rood gelakt.…
Domweg Gelukkig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
446 Geef mij maar liever dit gejaagde nu,
Een gevelwand die spiegelt in 't gezicht,
De flarden lucht erboven: déjà vu,
Gevangen in dat vlak van glas en licht.
De stad vibreert, een stroom van data traag
En snel verkeer dat langs de gevels glijdt.
Mijn oortjes dempen de constante plaag
Van meldingen die strijden om de tijd.…
Eschaton
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
560 Haar maagdom: een eschatologie van vlees,
Mijn credo, een arcanum in vulkanisch glas—
Subliminaal krimpt de horizon, een wesp van ijzer,
Terwijl de tijd haar memento mori etst in as.
Zij draagt de mantel van een palimpsest,
Ik, kroniekschrijver van vervlogen chtonisch vuur.…
Inheems dorp
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
275 Een nieuwbouwwijk echter doet dit snel vergeten
met zijn kunststof blokken en wanden van glas,
daar zo zielloos van bovenaf neergesmeten.
Toch zullen uiteindelijk organische kracht
en het vuur van oorsprong weer zegevieren
over de kale kilte van hebzucht en macht.…
Zonnebril
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
337 Achter het donkere glas
vervaag ik langzaam,
een schim die niemand volgt—
een schuilplaats voor alles
wat te fel brandt.
Ze denken dat ik afstand zoek,
maar de wereld kruipt te dicht op mijn huid,
raakt aan wat ik niet prijs,
eist wat ik niet geven kan.…
Schizofreen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
350 Ik voel mijn gedachten breken,
als glas dat zacht valt.
Ze verspreiden zich,
spreiden zich over tafels, stoelen,
tussen zinnen die ik niet volg,
tussen de stilte die me opeist.
Ik zie mezelf in stukken,
versplinterd, verscheurd,
onder de schaduwen van ogen
die ik niet bezit.…
Erfenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
366 Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit
in een glas met kalkrand:
een glimlach die geen dienst meer heeft.
In de zwarte lade tel ik het geld.
Tussen vergeelde elastiekjes
en pennen die weigeren
vind ik een foto van een vrouw
die ik nooit heb hoeven aanraken.
Ik voel geen spijt.
Alleen tocht onder de deur.
Ik trek zijn jas aan.…
Ongenoegen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
300 Een mooi plafond van glas, koud als een vriezer.
Misplaatst advies graag stoppen waar geen zon schijnt.
Steeds hoger word de stapel ergernissen.
Mijn woede maakt mij tot een slecht verliezer.…
Doe hem ook zo’n roze bril
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
311 en hij achterblijft
met een bloemrijk stofje
gedrapeerd in zijn handen
waarin hij zijn neus
vanzelfsprekend
nog één keer steekt
Laat hem lekker zijn gang gaan
zonder bang te zijn
in de veilige schaduw
van een fris bladerdak
aan die spiegelende eendenplas
Het montuur is inmiddels af
nu nog de sterkte bepalen
van het gewapend glas…
Liegenspiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
255 Hoe ik jou kan nadoen,
zei ik tegen de man in het glas,
niemand die mij ziet
denkt dat ik jou ben.
Toch blijf ik oefenen,
ik en mijn spiegel,
tot de leugen oprecht wordt
en het komisch begint te lijken.…
Dronken duisternis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
135 Zij weven hallucinaties van asfalteer en as,
en snijden hun vingers aan kapotgeslagen glas.
De hemel scheurt open, een zwart en gapend gat,
dat de laatste restjes hoop uit de straten bezat.
Geen ochtend die hen redt, geen licht dat hen geneest,
de droom is een gevangenis, de waanzin viert feest.…
Foto
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.108 hangt bevroren in ruimte
ingelijst aan de muur onder een ijzeren dak
van breekbare herinneringen aan grote verlangens
jouw gezicht is in stilte in een verleden gebleven
buiten trekt de wereld haar haastige sporen
tikt de klok de minuten onverschillig voorbij
maar hier binnen houdt de tijd zijn adem in
een zonnestraal vangt heel even het glas…