3326 resultaten.
Noorderlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
585 met het noorderlicht
in aanschouw
vliegt het voorbije leven
langs mij heen
zo dierbaar en
voor altijd in
mijn hart
zoete herinneringen
suizen langs mijn oren
om voor immer op mijn
vleugels mee te dragen
met mijn ogen gericht naar
de horizon
trekt de ijskou aan mij voorbij
zie ik aan de evenaar
de zon weer schijnen…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 dit is mijn stem, zei je
ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn…
In overvloed
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
632 en zorg minzaam aangereikt
het meedenken gewraakt tot zwijgen
de massa volgt indolent in het menselijk zijn
verwurgd is de tolerantie alles te verkrijgen
In Soedan vraagt een kind om water
in een leven waar het nooit voor koos
in India zoeken gezinnen een slaapplaats
biddend dat het deze nacht niet hoost
Een grauwe sluier daagt aan de horizon…
Glimlach van het avondland 2 ( zen)
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
660 Blauwe regens
aan de verre horizon,
valt zonder druppels.
Veel schapenwolken
hemel vol verwachtingen,
waar is de herder?
In meditatie
dwalen verholen blikken
naar werelds schoonheid.
Rode klaprozen
bloeden als ze rijpen,
rouge op gezichten.…
Als hymne door seizoenen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
581 in de taverne
van haar dichtwoorden
kan ik wonen
als hymne door seizoenen
een lied van zoetheid verstild
dat woorden nooit kunnen vertellen
de stappen die zij zet uit het alfabet
klinken zacht en soepel
ik voel het in mijn ledematen
wat ik niet beschrijven kan
met dichterlijke moed ontwaken woorden
relaxed aan de horizon
dat is genoeg…
Schaatsenrijden
gedicht
3.1 met 20 stemmen
7.461 .
--------------------------------------------
uit: De rand van de horizon (1954)…
Peinzen in de nacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
529 De horizon wordt klein,
de wereld comprimeert
zich in gedachten
die om de
voorrang strijden
binnen de stilte
van verdwenen licht
en raken aan
zin en waarde van
omfloerst bestaan
dat zich verliest
in nagedachten,
rust hervinden
drijft naar perspectief
in oud gesproken woorden
die alle eeuwen dragen,
het biddend hart
smacht naar Gods…
op ooghoogte
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
672 op de dijk
ligt een perspectief
dat enkele dagen later
zou gestraald hebben in het zonlicht
met precisie omkadert hij
de lijnen die hem voor zijn gegaan
en wendt zich dan af van wat meer
en meer op een droom begint te lijken
regen vult de diepte
reist langs een bedrieglijke branding
langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt
als een…
Kluwen?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 Haar wereld geprojecteerd in
het prisma van een druppel dauw,
balancerend aan een wilgentak,
trouw bleef aan een voorbestemde
sprong die ze afwoog tot haar horizon.
Een vlinder die ik wilde vangen in
een gesponnen web van woorden
en verlangens, die ze begreep maar
ontweek, voordat ik sprak.…
Kleine dingen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
625 Mijn dromen gaan over meren
verder dan schepen kunnen gaan
valt mijn hartstocht niet te keren
tot aan de horizon van mijn bestaan
zweven wil ik over bergen en dalen
stil genieten van een vergezicht
zelf mijn vrijheid te bepalen
dat mijn levensdoel verlicht
met de duizenden vogels zingen
in bossen en bomen her en der
van het geluk en nog…
Wereldkinderen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
718 Langs de grenzen van het stille avondwater
gaan schepen over een spiegel naar de horizon.
Daar ginds rekent men af met de mensenhater
die niet terugkeerde toen het nog volop kon.
Het is het jaar van de bloemenkinderen,
spelend in de tuin van beloftevol samenzijn.…
Ooit
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
971 Ooit
stond ik grenzeloos in het leven
geen beperking aan de horizon
alles was mogelijk om te beleven
er was niets wat ik niet kon
Ooit
lag de wereld aan mijn voeten
ik vloog op vleugels van de wind
iedere dag kon ik vol blijdschap groeten
volwassen, bleef ik dat blije kind
Nooit
gedacht wie zal bepalen
of mijn leven is voltooid
is…
Een net zonder mazen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 in mijn strijd, gaandeweg een bedeling
heb ik geen spektakel ontmoet
in jouw blauwe ogen, het was mat
en zelfs de horizon kiemde naar het verticale
het was vreemd, jouw naakte silhouet
te mogen aanschouwen in het
afgebrokkeld maanlicht, ik streelde
de wind en dacht mij rijk aan jouw blanke huid
we stierven in het kielzog waar de herfst…
Levensreis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
576 Het onbekende land ligt voor mijn voeten
Mijn reis leidt verder voorbij de horizon
Alles wat ik op mijn pad mag ontmoeten
Vertolkt het avontuur waar ik aan begon
Het spoor naar voor mij bekende wegen
Draag ik steeds al op mijn weg terug
Het is mij nu als waar voedsel tot zegen
Vormt voor mij als het ware een goede brug
Dat gene wat in mij…
Tussen twee seizoenen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
612 De natuur weet het niet zeker
Blaadjes verkleuren wat
Het is nog steeds zomer
Maar het weer verkleurt het blad
Een fris windje waait er
Het regent lekker nat
De zon breekt door de wolken
Een regenboog wijst het pad
Het wonder aan de horizon
Wijst een weg vol kleur en pracht
Een paddestoel schiet uit de grond
De struiken wiegen zacht…
De heide
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
591 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
In de wilde wilgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 somber als hij was
wilde hij zijn hoofd
in de wilgen hangen
maar iets weerhield hem
waren het de treurige blikken
van de andere wilgen rondom
die nog somberder leken dan hij
of het afwachtende roodborstje
op de picknicktafel vlakbij
die met zijn kraaloogjes
verlangend hoopte
op wat verdwaalde kruimels
de horizon verkruimelde
in kleine…
Oude vriend
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
920 We zijn elkaar met de natuur
op het eiland in jouw droom verzonnen
we vergeten nooit het avontuur
aan zee is de lente begonnen
en waar jij vragen had
bloeien nu bloemen in de wind
in weemoed van het talenbad
ben jij het allernieuwste kind
kom, lees nog eens voor
uit het leesvoer van het niemandsland
dan vergeten we de horizon
verloren…
in de cirkel van stilte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
653 het begint met een golf
en met jou er middenin
of ben ik gewoon verliefd
en doe jij mij nog meer dromen
dan alle duinen waarrond een warme damp hangt
je glimlacht
nog hoger dan de horizon
ik geef je een naam
en wijs naar het zandkasteel
waarin ik raadsels schrijf
over stof en zand, zevenkleurige garnalen
en hoe het voelt om vol…
gelijk aan de zee
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
664 ach, lief
hoe kan ik je vertellen
dat ik ook aan de zee mijn hart
geschonken heb
hoor dan, ze maakt mijn dromen waar
golft een schelpenpad van echo's
die ik opraap
zie het golvend ritme
alsof elke dag mijn leven begint
met een glimlach
van de meeuw
die regenbogen
hoog boven de horizon
optilt
ach lief,
luister dan hoe onafscheidelijk…
Onheilsprofeten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 het lot
De ander oreert
over de beste stuurlui
die geen ijzer kunnen breken
met gebonden armen
als ze de put moeten dempen
waarin het kalf is verdronken
terwijl het roer uit handen glijdt
Maar niemand zegt
dat het moeilijk is
je niet te laten misleiden
door pest en mist
Nog ben ik verleid
door het lichtpuntje
ginds aan de horizon…
Welterusten.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
634 En we zullen verder gaan,
verder naar de horizon.
Dan ga je bloemen plukken,
speel je de hele dag
en maak je me gelukkig
met je schitterende lach.…
Op de rails
gedicht
4.8 met 5 stemmen
6.927 Maar dan verbreedt de horizon
en blijkt dat ik mij liet misleiden:
De trein is weg ter linkerzijde
en ik sta nog op het station.
Zo worden wij wel meer bedrogen:
Wij zijn op reis, zo menen wij
en maken voortgang zienderogen,
doch richten wij de blik opzij
dan staan wij stil en onbewogen.
Het leven gaat aan ons voorbij.…
Leenschilderij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
628 We dwalen in een vierkant land
onze gezamenlijke waarheid
kent geen verfstreken meer
het leenschilderij is veranderd
in een maagdelijk doek
droom niet, verzin niets
verlang niet meer
lijkt het namens
de kunstenaar
te zeggen
we schaduwdansen achter de horizon
waar herfstvogels afscheid nemen
met nieuwe moed als levensbloed
ben jij…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 geliefde
krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant…
spiegel
gedicht
3.0 met 1 stemmen
14.272 spiegel nimmer zonder vreemden
volière die de inbreuk van ontheemden
begroet met een beurtzang tussen buiten
zonder binnen en het zich buitensluiten
droge regen koude zon en een stom
naar elkaar staren tot aan de horizon
vol woekerende meubels en muren
sneeuwend in hun evenbeeld
je bent snavel aan snavel roofvogel
belust je dood te plukken…
Verwaaiend in de wind
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 ik zeg,
Wat ik denk, of wat ik doe
Je kijkt er dan steeds
Ongemakkelijk bij -
Hulpeloos zwijg ik in antwoord
Op jouw klagen, op jouw zuchten,
En heb maar een verlangen nu,
Dat al het klagen en zuchten
Zal verwaaien in de wind
Zoals het zachte mergelstof
Gewichtloos door de wind
Weggedragen wordt tot achter
De zichtbare horizon…
Aangelijnd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
638 Als een vlieger laat ik het eiland op
ik draaf de grote leegte binnen
een zilveren draad verbindt mij
met opstijgend strand
de dorpen zijn in zee gegleden
het vee is door de horizon verzwolgen
alleen galopperende paardenhoeven
achtervolgen mij
het wad toont de sporen van dode golven
de wind baart stuifzand en fluisterzang
slechts één…
Opnieuw de heide
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
499 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
Grootste wonder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
611 Haar laatste knipoog omarm ik als een slaaplied
mijn droom balanceert aan de horizon
om mijn grootste wonder aan mij te koppelen.
De bemiddelaar als bedreven kunstenaar
laat in één gloeiende lijn mijn zegen vieren
haar opkomst is mijn persoonlijke interpretatie.…