Alle inzendingen over verre

2289 resultaten.

Sorteren op:

Langs zomervelden

poëzie
4.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.957
Langs zomervelden wil ik zwerven, oneindig breed als oceanen, waar nooit de blauwe sferen tanen, geen woud begrenst de verre kimmen; waar, boven 't wereld kleine en boze, de ziel, in 't warme licht aan 't klimmen, gans wegsmelt in het eindeloze.…

De hazelaar

poëzie
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.027
Wel wenkt de hazelaar nu nog Van uit de verre geboortegouw, Wel wordt mijn gang allengskens log Bij ‘t rekken van het levenstouw, Wel klim ik dikwijls in de geest Met buurmans Mietje onbevreesd Ten struik op om de zoete keest. -Ach, ‘t notenkraken is een feest Geweest, geweest!…

- Parel van Afrika -

netgedicht
4.9 met 45 stemmen aantal keer bekeken 703
Kansen heb je nooit gekregen, scheppingsmythen, verre verhalen, zul je later zelf ontdekken, sprookjes uit het donkere Afrika. Het trotse land bestaat uit droge en vochtige savannen, daar ben je wild en in vrijheid geboren, tussen miljoenen wilde dieren. Liefdevol heeft de ruwe natuur je ebbenhout gezoent.…

Uw eenzaamheid

poëzie
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.612
‘Maar in een verre wijdte, de einders rond, op elke hoeve snuift, aan 't eigen hok geketend - en ze snokt haar kele toe -, snuift teef aan teef de geur dier moeder op. Haar kranke weelde schiet de flanken door; begeert dooradert de ogen; dof gemor wordt huilen, hoeve aan hoeve, vert aan vert. Zij liggen aan de band.…

Ideaal gedicht

gedicht
3.0 met 21 stemmen aantal keer bekeken 14.113
.' Een griffioen in winterkleed, vliegende kameleons en vlinders die van kleur verschieten, elk gezicht een verre stem achter een waterval - ik schiet op eenhoorns in mijn slaap en bal mijn vuist naar het heelal. Soms droom ik een feniks die verrijst uit witte as. Ons leven is een schitterend soort toeval, een vergissing haast.…
Ingmar Heytze29 december 2020Lees meer >

Bah, een uitglijder!

hartenkreet
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.600
Als ik loop door de Amsterdamse wijken ben ik gewend goed uit mijn ogen te kijken Toch was het onlangs al te laat toen een verse berg hondenpoep in mijn straat een voet van mij listig wist te strikken terwijl ik met verre dromerige blikken even heerlijk van alles was afgeleid mijlenver van mijn gewoonlijke waakzaamheid Het werd gelijk een…

Blindganger [cyclus]

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 437
blauwe beken schimmelt de huid stromen vol van jaren achterom in zijn ogen waait geen vuur vonkt nog even als de wind hem raakt geen heden geen terug mistnevel dwars over oog getrokken compromis in zijn ogen getekend leven met rode linten omfloerst wijsheid uit dorre dagen vruchten bijeen geraapt stoffige glazen een starend oog verre…

de man met zijn mondharmonica

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 826
de man met zijn mondharmonica uit een waaier bladeren wervelt de man met zijn mondharmonica muts scheef op de kop ogen als verre vuren wangen bol van storm op zee als een bezetene bespeelt de man zijn mondharmonica danst hij rond joelende kinderen lege tafels en stoelen met dekens bokkensprongen maakt hij de man met zijn mondharmonica…

Bomengekrijs

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 620
Neem nu nog een keer die anoniem gemaakte ijsberen, die zonder ijsschotsen zitten, de camera's blijven verre van hun tragiek, omdat het geweten van de moderne wereld dan ineenstort, kapseist, schuld ervaart die door geen psychiater is op te lossen.…

Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn

poëzie
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.483
Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn, zijn luimen naar een verre' of naêre lach te meten, en, te elken avond weer het kommer-brood gegeten, weer blij te mogen rijze' in iedre morgen-schijn, deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergeten.…

het Plein

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 669
Strogeel is de zomerwijn, ik tuur in de verten van eindeloos verre graanvelden, omzoomd met zacht zilver van jonge berkenbossen, Ver van hier hoor ik hoe luid de Russische beer brult in het Kremlin, met groot vertoon van totale onmacht aan het eigen, prachtige, onvoorstelbaar muzikale volk, Dat al lang niet meer gelooft in Tszaren of Poetins…
Tjoke6 juni 2012Lees meer >

Jij bent wat de heerser van het universum vermag

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 732
Zinderend noemt men de liefde, groots, waarbij ik mij als een eenzame satelliet - in een verre schemerzone - aan de hemel hecht Slechts een komeet of een monoliet, doorklieft een schijnbaar leeg heelal dat ontstaat of valt, roteert en knalt uit ‘s Mysteries schoot Hier heb ik jou gezocht, gesmeekt om Venus’ grote gunst nog liever dan dat…

Eloge du Tarot

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 555
Het is van verbluffende eenvoud; zo verre van bladeren die blaffen als fel iriserende sier in contreien die mysteries breien. "Het is uw onbewuste dat onfeilbaar kiest. Een kans van één, niet één op acht en zeventig". Ah, de negen van bokalen, rijkelijk gevuld. Zit er iets verborgen, daar in die bedoekte kast?…

Het oude liedje

gedicht
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 8.636
En aan de einder zie ik, hoe de rook van verre vuren in paarse wolken langs de bleke najaarshemel trekt. De zomer is voorbij en jij voorgoed van mij genezen. Morgen zal het winter wezen. De blaad'ren sterven en de laatste oogst wordt ingehaald.…
Jan Boerstoel10 november 2024Lees meer >

Zwervende vlakten

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 656
Verlaten geesten dwalend over verre vlakten. Dorre weiden die dorstopwekkend uitdagen. Enkel dwalende herders weten waar ze moeten zijn. Schapen die lijdzaam volgen naar de bron. De honden dartelend naast de mannen die hun dagelijkse routine volgen. Schreeuwende vogels hoog in de lucht, arenden loeren naar een lam.…
luuk wouda11 november 2013Lees meer >

Spiegelbeeld

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 596
De spiegel kent al mijn dagen de twinkelende morgens met vers opgestegen zonlicht frisse tijden als aanloop naar een ongepelde dag als een maagd glanst het onbevaren water onwetend van verre spanen en peddelslagen het jonge uur kent slechts één kleur - de tint van ontdekking - ook de stervende reflecties van dit etmaal vallen stil in een schimmig…

Troostvogel

gedicht
4.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 9.154
speelgoed door een mankement Niet meer zo leuk is als tevoren Je kwartje ergens is verloren Kortom, als je verdrietig bent Dan komt de vogel met een lied Je hoort hem maar je ziet hem niet En als hij voor je heeft gezongen Dan vliegt hij weg met jouw verdriet Zolang er kinderen bestaan Is hij ze altijd komen troosten In Doesburg of in 't Verre…

Luik.

netgedicht
4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 634
Stof in verre hoeken draagt de kleur van eer en leed. Het knarst in zijn gewrichten, ademt enkel op het trage ritme van wie hier niet is. Het verliest zijn lenigheid, swingt niet meer in al zijn voegen. Verkalking is het nieuwe zeer. Kom in, mijnheer, ik stel u voor aan moeder. Hier wonen soms de kinderen.…

DE WAGEN DES TIJDS

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.226
Al rijdend, al rotsend, al bokkend en botsend, al piepend en krakend, zo vloog hij door stee; en, als hij was henen en verre verdwenen, toen waren de dagen en maanden ook mee.…

Verliefd

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 774
Visioenen, verre kusten en vreemde stranden. Naar rotspartijen zoals de Grand Canyon. Voorbij woestijnen naar ongekende vertes. Onbeteugeld en vol van kracht. In staat om trots en fier iedere storm te weerstaan. Mijn verstand kan er niet bij. Maar in mijn hart klinkt het levenslied. Ik ben sinds vandaag… Verliefd!…

Vader en moederende dagen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 465
Elke dag liggen er van die lammeren klaar om 's nachts te tellen , bij volle en reizende maan, bij het zien van al die verre sterren. Vandaag dus even niet of juist denken aan dagen van hunkeren en liefde keer op keer. In hand en hart ligt nog smart, die laatste groet die ons steeds weer fragiel herinneren doet.…

Paars 2

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 485
Liggend in 't gras, luisterend naar de mantra die herhaald, herhaald zagen we 't blad van hoge bomen wiegen, in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou, snaterend zwermen ganzen overvliegen om te verdwijnen in de verre verte zoals gedachten, wensen sterven Later, boven werden we beolied als babies.…
Ralameimaar9 augustus 2022Lees meer >

EEN ENGEL AAN MIJN HAARD

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 711
herinneringen spiegelen zich op de kamerwanden van mooie jaren die te vlug zijn gegaan de laatste foto’s rond ons huis en van verre landen maar altijd zie je ons dicht bij elkander staan.…

ONSTERFELIJK.

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 671
Hunkerende emoties opgeborgen in felle helblauwe wolkjes speels weggedreven naar verre horizonten Geborgenheid en tedere genegenheid, trouw en integer plots brutaal ontnomen gedoofd de hete lonten.…

Septembervlucht

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 647
Als strijklicht in het verre morgenblauw in stiltes van de kleuren van de aarde sta ik ietwat beschonken op de uitkijck en zie in 't uur der wolf de martelaren hoor wildzang op dood spoor in hemelhuizen waar bruusk het vrije woord ontsnapt aan 't hart is wu wei de vergever of de dood...…
Maxim11 september 2024Lees meer >

De melancholie van vergankelijkheid

netgedicht
2.2 met 43 stemmen aantal keer bekeken 524
Koude lucht draagt geuren van vochtige aarde, verre regen, en een belofte van winter, terwijl de zon haar laatste lijnen achter het landschap legt, en ik adem het verdwijnen van de tijd in.…
CB28 november 2025Lees meer >

Verstilde kracht

netgedicht
1.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 402
Je stem is de zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt. Liefde leest als de nerven van een broos blad, getekend door stilte en een fijnmazig patroon. Je nabijheid voelt als een verborgen bospad, ver van de drukte, zo sereen en gewoon.…
CB14 februari 2026Lees meer >

Wat schoonheid is

netgedicht
1.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 184
Oude vensterbank het stof vangt evenveel licht als de ochtend Laatste trein weg ik hoor mijn voetstap nog iets langzamer Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen, op de rand van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…
CB30 juni 2026Lees meer >

Nabijheid van het bos

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 146
De bomen vangen de verre, zilte wind, terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt. Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg; ik sta hier simpelweg en adem mee. Om mij heen breekt de harde grond open. Een jonge varen duwt door het asfalt, de regen voedt de wortels van het groen, en spoelt de oude sporen nuchter weg.…

aan den oever der wederkeer

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 133
ende nu wone ick in het lant der liefde, niet verre van hier, maer diep in mijn herte, alwaer de siel haer ruste vindt, . die luystert naer den wederklanck van datgene waervan zij houdt.…