2289 resultaten.
Langs zomervelden
poëzie
4.0 met 10 stemmen
1.957 Langs zomervelden wil ik zwerven,
oneindig breed als oceanen,
waar nooit de blauwe sferen tanen,
geen woud begrenst de verre kimmen;
waar, boven 't wereld kleine en boze,
de ziel, in 't warme licht aan 't klimmen,
gans wegsmelt in het eindeloze.…
De hazelaar
poëzie
3.4 met 7 stemmen
3.027 Wel wenkt de hazelaar nu nog
Van uit de verre geboortegouw,
Wel wordt mijn gang allengskens log
Bij ‘t rekken van het levenstouw,
Wel klim ik dikwijls in de geest
Met buurmans Mietje onbevreesd
Ten struik op om de zoete keest.
-Ach, ‘t notenkraken is een feest
Geweest, geweest!…
- Parel van Afrika -
netgedicht
4.9 met 45 stemmen
703 Kansen heb je nooit gekregen,
scheppingsmythen, verre verhalen,
zul je later zelf ontdekken,
sprookjes uit het donkere Afrika.
Het trotse land bestaat uit droge
en vochtige savannen, daar ben
je wild en in vrijheid geboren,
tussen miljoenen wilde dieren.
Liefdevol heeft de ruwe natuur
je ebbenhout gezoent.…
Uw eenzaamheid
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.612 ‘Maar in een verre wijdte, de einders rond,
op elke hoeve snuift, aan 't eigen hok
geketend - en ze snokt haar kele toe -,
snuift teef aan teef de geur dier moeder op.
Haar kranke weelde schiet de flanken door;
begeert dooradert de ogen; dof gemor
wordt huilen, hoeve aan hoeve, vert aan vert.
Zij liggen aan de band.…
Ideaal gedicht
gedicht
3.0 met 21 stemmen
14.113 .'
Een griffioen in winterkleed,
vliegende kameleons en vlinders
die van kleur verschieten, elk gezicht
een verre stem achter een waterval -
ik schiet op eenhoorns in mijn slaap
en bal mijn vuist naar het heelal.
Soms droom ik een feniks
die verrijst uit witte as.
Ons leven is een schitterend
soort toeval, een vergissing haast.…
Bah, een uitglijder!
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.600 Als ik loop door de Amsterdamse wijken
ben ik gewend goed uit mijn ogen te kijken
Toch was het onlangs al te laat
toen een verse berg hondenpoep in mijn straat
een voet van mij listig wist te strikken
terwijl ik met verre dromerige blikken
even heerlijk van alles was afgeleid
mijlenver van mijn gewoonlijke waakzaamheid
Het werd gelijk een…
Blindganger [cyclus]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
437 blauwe beken schimmelt de huid
stromen vol van jaren
achterom
in zijn ogen
waait geen vuur vonkt nog even
als de wind hem raakt
geen heden geen terug
mistnevel dwars over oog
getrokken compromis
in zijn ogen
getekend leven
met rode linten omfloerst
wijsheid uit dorre dagen
vruchten bijeen geraapt
stoffige glazen
een starend oog verre…
de man met zijn mondharmonica
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
826 de man met zijn mondharmonica
uit een waaier bladeren wervelt
de man met zijn mondharmonica
muts scheef op de kop
ogen als verre vuren
wangen bol van storm op zee
als een bezetene bespeelt de man
zijn mondharmonica
danst hij rond joelende kinderen
lege tafels en stoelen met dekens
bokkensprongen maakt hij
de man met zijn mondharmonica…
Bomengekrijs
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
620 Neem
nu nog een keer die anoniem gemaakte ijsberen,
die zonder ijsschotsen zitten, de camera's blijven
verre van hun tragiek, omdat het geweten van de
moderne wereld dan ineenstort, kapseist, schuld
ervaart die door geen psychiater is op te lossen.…
Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.483 Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn,
zijn luimen naar een verre' of naêre lach te meten,
en, te elken avond weer het kommer-brood gegeten,
weer blij te mogen rijze' in iedre morgen-schijn,
deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergeten.…
het Plein
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
669 Strogeel is de zomerwijn,
ik tuur in de verten van eindeloos verre graanvelden,
omzoomd met zacht zilver van jonge berkenbossen,
Ver van hier hoor ik hoe luid de Russische beer brult
in het Kremlin, met groot vertoon van totale onmacht
aan het eigen, prachtige, onvoorstelbaar muzikale volk,
Dat al lang niet meer gelooft in Tszaren of Poetins…
Jij bent wat de heerser van het universum vermag
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
732 Zinderend noemt men de liefde, groots,
waarbij ik mij als een eenzame satelliet
- in een verre schemerzone - aan de hemel hecht
Slechts een komeet of een monoliet,
doorklieft een schijnbaar leeg heelal
dat ontstaat of valt, roteert en knalt uit ‘s Mysteries schoot
Hier heb ik jou gezocht, gesmeekt om Venus’ grote gunst
nog liever dan dat…
Eloge du Tarot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Het is van verbluffende eenvoud;
zo verre van bladeren die blaffen
als fel iriserende sier in contreien
die mysteries breien.
"Het is uw onbewuste dat onfeilbaar kiest.
Een kans van één, niet één op acht en zeventig".
Ah, de negen van bokalen, rijkelijk gevuld.
Zit er iets verborgen, daar in die bedoekte kast?…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 En aan de einder zie ik, hoe de rook van verre vuren
in paarse wolken langs de bleke najaarshemel trekt.
De zomer is voorbij en jij voorgoed van mij genezen.
Morgen zal het winter wezen.
De blaad'ren sterven en de laatste oogst wordt ingehaald.…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 Verlaten geesten dwalend
over verre vlakten.
Dorre weiden die
dorstopwekkend uitdagen.
Enkel dwalende herders
weten waar ze moeten zijn.
Schapen die lijdzaam volgen
naar de bron.
De honden dartelend
naast de mannen die hun dagelijkse routine volgen.
Schreeuwende vogels hoog in de lucht,
arenden loeren naar een lam.…
Spiegelbeeld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
596 De spiegel kent al mijn dagen
de twinkelende morgens met vers opgestegen zonlicht
frisse tijden als aanloop naar een ongepelde dag
als een maagd glanst het onbevaren water
onwetend van verre spanen en peddelslagen
het jonge uur kent slechts één kleur
- de tint van ontdekking -
ook de stervende reflecties van dit etmaal
vallen stil in een schimmig…
Troostvogel
gedicht
4.0 met 30 stemmen
9.154 speelgoed door een mankement
Niet meer zo leuk is als tevoren
Je kwartje ergens is verloren
Kortom, als je verdrietig bent
Dan komt de vogel met een lied
Je hoort hem maar je ziet hem niet
En als hij voor je heeft gezongen
Dan vliegt hij weg met jouw verdriet
Zolang er kinderen bestaan
Is hij ze altijd komen troosten
In Doesburg of in 't Verre…
Luik.
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
634 Stof in verre hoeken
draagt de kleur van eer en leed. Het knarst in zijn gewrichten,
ademt enkel op het trage ritme van wie hier niet is. Het verliest
zijn lenigheid, swingt niet meer in al zijn voegen. Verkalking
is het nieuwe zeer. Kom in, mijnheer, ik stel u voor aan moeder.
Hier wonen soms de kinderen.…
DE WAGEN DES TIJDS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.226 Al rijdend, al rotsend,
al bokkend
en botsend,
al piepend en krakend, zo vloog hij door stee;
en, als hij was henen
en verre verdwenen,
toen waren de dagen en maanden ook mee.…
Verliefd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
774 Visioenen, verre kusten en vreemde stranden.
Naar rotspartijen zoals de Grand Canyon.
Voorbij woestijnen naar ongekende vertes.
Onbeteugeld en vol van kracht.
In staat om trots en fier iedere storm te weerstaan.
Mijn verstand kan er niet bij.
Maar in mijn hart klinkt het levenslied.
Ik ben sinds vandaag… Verliefd!…
Vader en moederende dagen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Elke dag liggen er van die lammeren klaar
om 's nachts te tellen , bij volle en reizende
maan, bij het zien van al die verre sterren.
Vandaag dus even niet of juist denken aan
dagen van hunkeren en liefde keer op keer.
In hand en hart ligt nog smart, die laatste groet
die ons steeds weer fragiel herinneren doet.…
Paars 2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 Liggend in 't gras,
luisterend naar de mantra die herhaald,
herhaald
zagen we 't blad van hoge bomen wiegen,
in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou,
snaterend zwermen ganzen overvliegen
om te verdwijnen in de verre verte
zoals gedachten, wensen sterven
Later, boven werden we beolied als babies.…
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 herinneringen spiegelen zich op de kamerwanden
van mooie jaren die te vlug zijn gegaan
de laatste foto’s rond ons huis en van verre landen
maar altijd zie je ons dicht bij elkander staan.…
ONSTERFELIJK.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
671 Hunkerende emoties opgeborgen in felle helblauwe wolkjes speels weggedreven naar verre horizonten
Geborgenheid en tedere genegenheid, trouw en integer plots brutaal ontnomen gedoofd de hete lonten.…
Septembervlucht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
647 Als strijklicht in het verre morgenblauw
in stiltes van de kleuren van de aarde
sta ik ietwat beschonken op de uitkijck
en zie in 't uur der wolf de martelaren
hoor wildzang op dood spoor in hemelhuizen
waar bruusk het vrije woord ontsnapt aan 't hart
is wu wei de vergever of de dood...…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Koude lucht draagt geuren
van vochtige aarde, verre regen, en een
belofte van winter, terwijl de zon haar laatste lijnen
achter het landschap legt, en ik adem het verdwijnen van de tijd in.…
Verstilde kracht
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
402 Je stem is de
zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt.
Liefde leest als de nerven
van een broos blad, getekend door
stilte en een fijnmazig patroon. Je nabijheid voelt
als een verborgen bospad, ver van de drukte, zo sereen en gewoon.…
Wat schoonheid is
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
184 Oude vensterbank
het stof vangt evenveel licht
als de ochtend
Laatste trein weg
ik hoor mijn voetstap nog
iets langzamer
Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen, op de rand
van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…
Nabijheid van het bos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
146 De bomen vangen de verre, zilte wind,
terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt.
Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg;
ik sta hier simpelweg en adem mee.
Om mij heen breekt de harde grond open.
Een jonge varen duwt door het asfalt,
de regen voedt de wortels van het groen,
en spoelt de oude sporen nuchter weg.…
aan den oever der wederkeer
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
133 ende nu wone ick
in het lant der liefde,
niet verre van hier,
maer diep in mijn herte,
alwaer de siel
haer ruste vindt,
.
die luystert
naer den wederklanck
van datgene
waervan zij houdt.…