2935 resultaten.
Sporen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
893 de rouw te treuren
Al liet ik wel de troost van een gordijn
Er gaan al vreemden rond op het terrein
Hoewel ik mijn verdriet nog niet kan beuren
Wordt al verwacht dat ik mij los zal scheuren
Van mijn geboortegrond, en dat doet pijn
Nu ga ik voor het laatst de akkers rond
De lege kassen en verlaten erven
Dan voel ik mij van binnen even sterven…
De dood
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.478 als as
vervagen tot ik niets meer zie
De tijden van ons leven
verloren en vergeten
Ik heb je nooit gekend
Ik heb het nooit geweten
Ga weg uit mijn hoofd
rot op uit mijn gedachten
Ik wil niet meer weten
hoe we huilden, hoe wij lachten
De dood heeft ons gescheiden
Maar dat deel van jou in mij
Is met jou in mij gestorven
Laat me sterven…
Zij kwam, verschrikt, uitdagend, onverwacht
gedicht
3.3 met 169 stemmen
178.449 haar ogen vochtig, donker en verleidend staan
in een vermoeid gezicht - zij bleef de ganse nacht
en stamelde mij toe dat zij een offer bracht
aan mijn verlangen - en brak in tranen uit
en lachte schamper, roekeloos en luid -
het was een vreemde trieste nacht
Wij lagen samen - O mijn geliefde, zei ik zacht
en was zo blij en moe alsof ik sterven…
O engeitado
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.157 Ik voel mij van binnen bederven
Nu weet ik waaraan ik zal sterven:
Aan de oevers van de Taag.
Aan de gele, afhellende oevers,
Er is niets schoners en droevers,
En 't bestaan verheven en traag.…
Tegendraadsheid
netgedicht
2.7 met 16 stemmen
1.856 We wonen in Romeinse en barbaarse steden
waar het paleis van wellust mij verder duwt
naar een punt achter het verleden
maar tegendraadsheid komma’s spuwt
Laat mij hier mijn dromen dromen
tussen het wit van de volle maan
over de bloemen en de bomen bomen
niet doelloos sterven maar verder gaan
Als penseelstreken zijn jouw blikken
over het…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 en donker dennenbos
omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren ver
de wereld waarop
jij en ik zijn
is onvindbaar
deze plek waar we
liefhebben sterven…
het klapraam
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.282 ging staan waardoor mijn lichaam tegen
de glazen pui viel dat door
de zwakke sponningslatten mee gaf
en samen met mij dertien hoog
naar beneden kwam
dit moet stoppen
ik ben superman niet, bedenk ik mij
tien hoog in het blikveld
van de verbaasde postduif
terwijl het plaveisel van de
34th street angstwekkend
nadert ben ik te jong om te sterven…
toen en nu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
942 toen,
op de grens
van eeuwige jeugd
en dreigende
ontmaagding
leunde ik,
de jongeling zelve,
tegen de ijzeren paal
van verlichting
zocht steun tegen de
eenzaamheid
onder puberale gewelven
nu,
ingewijd,
op het laatste sterven na,
in nagenoeg al het aardse,
moet ik erkennen
nimmer van de pijn
der hemelse scheiding
te zijn bevrijd…
Tweespalt
gedicht
2.9 met 38 stemmen
15.095 Ik kan wel knielen en mijn schedel breken,
kluizenaar worden of wellicht cipier,
het kruis vereren, met gevangnen spreken,
in regen lopen om een nachtkwartier,
of, als Van Gogh, voor de berooiden preken,
mijn hemd verscheuren, arm zijn als een mier,
en met een scheermes mij het oor afsteken,
krankzinnig sterven; maar het helpt geen zier.…
Mijn schaduw
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.856 Zo sterven hij en ik in innige verbintenis.…
Ongelofelijk
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.027 Besef van sterven bij de mens is groot,
waardoor hij soms z'n levensvreugde mist.
Hij lijdt door zijn gepieker over dood.
'Ik wil de godsdienst echter niet verdrijven,'
beweert de overtuigde atheïst.
Hij zal er dankbaar versjes over schrijven.…
Brechtje (deel 7)
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
2.162 In de kamers van mijn hart
Dicht liefde passionele monologen
Sterven vereenzaamde gedachten
Onder druk van een leger gevoelens
Voor de vrouw in mijn psychologe
We eindigen het consult
Ik weet wat er nu komen gaat
Want voordat ik naar huis ga
Geeft ze me weer die warme hand
Terwijl ze heel dicht voor me staat
Kortstondig lichamelijk contact…
al was het maar eenmalig
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
779 onbereikbare
zoals vogels in herfst,
gevleugeld, de steekwonden
in schaduw van eenzaamheid
ik zie
een schaal van volle manen
hoe ze de tijd verzwijgen
het zachte kussen, de ontrouw
wit of zwart, dat door de nacht
liefde weegt, de schepping
overeind houdt
en waar het bloed vloeit,
keert en draait in donkere
stromen van woorden
daar sterven…
open graf
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
966 ze zijn machtig
zij die de lucht versnellen
omdat ze de dood beheersen
en meester zijn
over het leven wanneer ze woorden
aan tongen hangen, vorstelijk getooid
ze zijn ongenaakbaar
zij die in onbegrensde stappen
langs reusachtige huizen gaan
alsof mijn sterven geen enkele mond zal vullen
ook niet op het tafelblad dat, tot zwijgen…
alfa voor omega
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.182 laat maar betijen
door wat oprecht geweld
tussen gewillige dijen
is nog nooit een vrouw geveld
hij neemt haar zonder vragen
antwoordloos te laten sterven
in zijn eeuwige roes tot behagen
tot alles in staat haar te verwerven
ze maalt er nooit lang om
geeft steeds weer schokkend terug
zonder ooit de vraag naar waarom
immer langzaam noch…
Graven groeten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
636 ik ga de gouden blaren
leef het loslippig loof
zie de doden staren
vanaf hun stenen alkoof
zullen we vandaag de vaders vinden
tussen tinten van de tijd
die herfst heet, tussen linden
en platanen, langs lanen eeuwigheid
en moeders die we minden
broze briesjes blazen
of woeste waaiewinden
lijk droeve oude dwazen
ik stap het stille sterven…
't is de wind die ieverans klinkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
657 dorpen verbannen
stilte met vlas vrijt
zonder buiging
later gekwetst, geslagen
in vezels wordt gevlochten
ik speel mijn handen vrij
proef jouw hand
in dit zoute land
waar wind verhuist
tussen de dijken,
klokken luiden over riet
het is dit schone land
dit vlakke land
waar tranen ogen wassen
in 't verschiet, mensen
leven, sterven…
De bloem is een gehavend blad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
778 De bloem is een gehavend blad
de liefde raast door de nerven
omdat alle liefde er wil sterven
de mens tot vreugde waardig acht.
De bloem is een gehavend blad
waarop tijd zich laat schrijven
die ons slechts een moment beklijft
het graf toedekt dat allen wacht.…
Pianospel
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.169 Victoriaanse huis
Een terts
Verandert de harmonieuze muziek
Tot een ongemakkelijke compositie
Een zacht gekraak
Van de houten trap
Doorbreekt de melodie
Vol bewondering kijkt ze toe
Naar zijn uiting van gevoel
Weerklinkend door de vele kamers
Een magnifieke apotheose
Wijst op een naderende breuk
Tussen man en snaarinstrument
Klanken sterven…
een geboren einde
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.321 te zijn vergaan
torens van gestapelde beelden
bouwde ik om me heen
het was slechts mijn gegeven tijd
inkleuren
het waren de momenten van stilte
die ik met leegte deelde
ik verfde lucht met dichte deuren
om op illusies te kunnen bouwen
maar het innerlijk getuigde al vroeg
dat ik over de toekomst zou rouwen
ik was geboren om te sterven…
Rookmelder
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.252 Het is lang geleden dat er stappen klonken
de kraan, soms ruzie, een daverende lach
Tocht betrok de woning naast ons heden
waar stof het voortgaan van de tijd verzacht
Maar nu klinkt dus sinds kort een nieuw geluid
de schrille stem die om de twee minuten
van een ingeprent circuit spreekt dat voorbestemd
met de bijna lege batterij niet sterven…
Het Bestand van Water
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
962 De zucht naar vrede
werd geslaakt in verontwaardiging
Het was de buitensporigheid ditmaal
Alleen het water
waarin zij na afloop
nog hun handen wasten
dacht daar anders over
Niets
rechtvaardigde de gedachte
voor een onsje minder te willen sterven
ook niet voor iets meer
Niets
zou het water
donkerder kleuren
dan vermeende onschuld…
Diepgeworteld
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
647 Dagen worden langer uit verlangen
waar ook sterven steeds meer nadert
ondanks de lach en het plezier
klanken van Vivaldi
met verf van Vermeer geschilderd.
Het palet des levens
kent naast kleuren ook zwart en wit.…
Klokgetik
poëzie
3.2 met 13 stemmen
2.186 Maar groeien,
Bloeien en allengs vergloeien,
Eindlijk sterven, wat is schoner?
Schoner dan als aardbewoner
Brandende in het levensfeest
Zulk een mens te zijn geweest,
Zulk een lichaam, zulk een geest.…
Eindhalte Gdomsk
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
642 ijskoude wind roffelt op de luiken
van de laatste winkel, gesloten
voor alweer zeven dagen
een oude vrouw lijkt met het desolate
landschap te vervagen
sneeuw stuift in haar marmer gelaat
geen spoor van leven in de ogen
het harde geknars van de trein
die het einde van de wereld verlaat
laat haar koud, zij weet van sterven
Gdomsk verdwijnt…
Als de stilte schraagt
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
652 terwijl mijn stof nog
door een zware deken
wordt toegedekt
blijkt in de hemel
een nieuwe maagd geboren;
naïef nog en onbevlekt
waar droefenis heerst
blijken bloemen te groeien
terwijl houten planken
nog moeten worden gezaagd
zie ik elders al leven bloeien
zelden ervaar ik bij het sterven
van de winter
de lente zo vroegtijdig ontspruiten…
De geboorte van een moeder
hartenkreet
2.6 met 16 stemmen
2.232 tot mij te komen
Hardvochtig strijd ik tranen
Oh, moederziel van weleer
Laat mij los om waar te maken
Waar een moeder zich verliest
Strijd niet voor zoons en dochters
Die u voor zijn gegaan
In de nacht van donkere tranen
Strijd dan voor bestaan
Help mij moeder om te leven
Laat mij leven tot de dood
Woon in mijn verlangen
Laat mij sterven…
Zeeën van azuur
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
600 Eeuwige zomers,
badend in zeeën van azuur,
daar wil ik sterven.
In sterke winden,
waar natuur nederig buigt,
om niet te breken.
Illustratie:
Bron: Paul Martens…
Hij sprak en wij:
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
619 Hij sprak van ziek zijn en ook sterven, hij sprak van lijden maar ook met een korte ei,
hij sprak soms liefdevolle woorden, voor jou voor hem, misschien voor mij?
Hij sprak over zichzelf in tweede instantie, want op de allereerste plaats,
daar sta je zelf en zit je er in een enkel geval wel eens naast:
Je krijgt altijd een nieuwe kans.…
Nu weet ik wat het allerdroevigst is
poëzie
2.9 met 13 stemmen
4.773 het kwaad,
Dat anderen ons aandoen, of 't gemis
Aan aardse liefde, niet, dat ons verlaat
En jeugd èn schoonheid, eer genoten is
Het zoet van 't leven, niet de dwaze daad
Die men beweent in rouw en droefenis;
't Is: als men leeft voor iets, dat niet bestaat
En nimmer heeft bestaan, en als men 't weet
En toch die schone droom niet sterven…