2296 resultaten.
Kon-Tiki
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
550 Polynesië
en verbleef een jaar
vertoevend onder eilanders
die naast hun voorouders
Kon-Tiki als hun god vereerden
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Jaren later wou hij
met zijn hypothese tonen
dat ooit het verre eilandvolk
het continent bewoonde
en zo vertrok een expeditie
met een vijfkoppige crew
op 28 april 1947
van de kusten…
CALYPSO
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
468 aanspoelt op het strand
de man Odysseus bevalt
ze wil deze bezitten
belooft hem te maken
tot een levensgezel
waar eeuwige jeugd uit straalt
bij onsterfelijkheid
doch hij tuurt over de zee
vol droeve gedachten
aan het verre vaderland
en zijn wachtende wederhelft
grootmoedig
laat de goddelijke vrouw
haar kniezende gast weg varen
naar de kust…
Red bull
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
675 waarop ze kickt, al zijn ze
nimmer chique
die gasten pronkend met andermans veren
Ze danst volleerd een argentijnse tango
geroutineerd en quasi nonchalant
haar ketting valt, hij bukt zich en zij glijdt
met één hand zijn jacquet in en bevrijdt
hem van z'n lamaleren portefeuille
Haar hand achter zijn rug, it's time to change,
ze kust…
Liefdeskater
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
549 Hoe zij vol lust
hem vurig kust,
hoe hij eenmaal in haar gekomen
haar brandje blust;
dat zijn mijn zwartste dromen.
Dat ik me na een wijntje
geil gaf aan Trijntje,
dat was mijn allergrootste fout;
want door dat geintje
verloor ik haar van wie ik houd.…
Als een meeuw
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
619 Op welke wijze haar lenige, uitgestrekte
vleugels in kracht en pracht allerlei windvlagen temmen
zodat zij evenals de kustlijn kust waar ze zich wijdt aan duinlandschappen
en strandgezichten, een nabije uitkijk gevuld met haar fracties appetijt en nieuwsgierigheid.…
Gedicht voor jou
hartenkreet
4.0 met 30 stemmen
808 veranderen
Waar dat moet en waar dat mag
Ooit ontmoeten wij elkaar weer
Tussen sterren en melkweg
Maar nu voordat die tijd daar is
Is dit wat ik voel en zeg
Dat jij mooier bent dan zonlicht
Dan de allermooiste roos
Geen zee die het blauw evenaart
Van de ogen die mijn hart koos
Jij bent de man die mij doet leven
Mij wakker kust…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 De bomen buigen niet alleen
voor de wind die hen kust, maar ook voor het
verdriet dat wij achterlaten, een schaduw in hun bast gegrift.
Hun geritsel fluistert een avondgebed, verloren aan oren die zelden nog stilstaan.
De lucht draagt meer dan zonlicht
en vogels, ook de herinnering aan bossen die asfalt
zijn geworden.…
Droom
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
670 Langzaam dobber ik naar een kust
van diepe rust, waar angsten en twijfels zich verliezen
in de horizon. Geluk komt zachtjes, zonder pijn, zonder wanhoop,
terwijl saaiheid en verveling voorgoed zinken in de grenzeloze zee van vergetelheid.…
Langs het glinsterende water
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
489 Maar wanneer de vroege lente de oevers
kust, keert hij terug, flitsend boven de heldere plas, klaar om opnieuw te jagen.…
artistieke zinzoeker
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 in de waagschaal had gegooid
het bleek er slechts één
Andromeda, maar
Poseidon was het niet eens
met de hybride hybrisdaad
van haar, Cassiopeia dus
hij, Poseidon in dit geval
werd kwaad
stuurde het zeemonster Cetus
naar de kust van Ethiopië
waar zij blijkbaar koningen was
(in Joppe of Joppa of Jaffa of
je-weet-wel
ergens in het huidige…
Als de regenboog ademt
netgedicht
2.5 met 55 stemmen
808 Herfstig licht breekt zacht
regenboog kust de nevel
morgen ademt kleur
Als dauw vochtige aarde
innig omhult en gouden zonlicht door
nevelen breekt, als zilveren druppels die de herfst
streelt, als een regenboog die voorzichtig ademt in de vroege morgen.…
Ode aan een madeliefje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
371 Zo zichtbaar schreide het madeliefje
dat de brute wolkenstorm zich van hoog
meedogend over haar slankheid henen boog
haar windzorgelijk kuste,
de blanke blaadjes streek om zich te lusten
eerbiedig in haar maagdelijkheid te rusten.
Tot hij door wervelkringen meegezogen
haar, weg van stoute winden, gaaf achterliet.…
Domies Toen en de wind.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
314 God kust deze stilte, hij beroerd mijn uitzichten..…
NOORWEGEN, 'BOORWEGEN': BAR EN BOOS!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
354 Ik droomde vannacht van Noorwegen
ook wel voor mij Bagger-Boorwegen
die Noren boorden, baggerden naar goud
olie voor de kust, rijkste land Europa
geen lid van de Europese Unie, wel Navo
een koud en kil Koninkrijk van 4 miljoen Noren
met burgermeisje Sonja, de Koningin
met burgermeisje Metta-Marit de kroonprinses
haar burgerzoontje komt…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Zeilen over een zwarte, peilloze oceaan,
op zoek naar nieuwe kusten
om onze vlaggen te planten tussen de sterren.
Maar hoor je nu al de stilte van die kosmos?
Wat blijft er over van de mens die de klok breekt?…
Rita Smits, dichteres
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 in Sellingen is
een dichteres
Rita Smits
die mooie dingen
gemaakt heeft
ik ken haar niet
weet niet eens
of ze nog leeft
gevormde zinnen
bij haar
rijmen
veel beter dan de mijne
Westerwolde
natuur, sfeer
zet ze ongelooflijk
raak neer
winden zagziggen
schapen die loom liggen
witte wieven wuiven
dansen op een tange
niet ik, zij heeft…
In 't kneppelhout
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
754 Daar kust mijn krats,
daar rust mijn frats
van 't snorren van de domme dagen,
van 't porren van de veile vlagen.
In 't kneppelhout is zonneschijn,
daar waar de kneuters zijn.
Daar waar de kneuters op de bogen
der sparrelaars hun sakkers zogen,
daar les ik dorst
aan borrelborst.…
De ontdekker
poëzie
3.7 met 24 stemmen
4.042 En haastig heb ik mij weer ingescheept,
Zeker van een ontdekking, anders groots,
Maar ben door onweerstaanbaar drift gesleept
Naar zeeën leeg en kusten steil en doods.
Nimmer belijd ik mijn dwaling, mijn zwak.
Voor deze blinde muur zal 'k blijven kruisen
Tot 't eind der wereld met mijn trouwe wrak,
Waarop drie kale masten: galgen? kruisen?…
Ik Ben Er
hartenkreet
4.4 met 24 stemmen
4.754 Die kust me alsof ik de mooiste ben
met mijn pimpelpaars gezicht en met mijn
toch wel duidelijke over-gewicht...
Samen hebben we de klus geklaard
en als ik eenmaal ben bedaard
wordt ik in een wieg gelegd
en mag ik rusten, van dat vreselijke gevecht...…
In de spiegel
hartenkreet
3.2 met 63 stemmen
3.384 Ik wil je echt niet kwijt
Maar dat weet je vast wel
Als je tenminste kunt zien
hoe erg ik je mis
wanneer je niet echt naast me slaapt
maar slechts je schaduw naast me rust
Geen mond die me zachtjes kust
geen stem die me weltrusten wenst
Geen arm om me heen
Het is geen ramp,
maar toch mis ik je dan...…
Zang (Klare, wat heeft er uw hartje verlept)
poëzie
3.3 met 24 stemmen
5.688 Moog je niet gaan te kust en te keur?
En doe je niet branden, en blaken, en braên
Al waar 't u op lust een lonkje te slaan?
Anders en speelt het windetje niet,
Op elzentakken, en leuterig riet,
Als: lustigjes, lustigjes. Lustigjes gaat
Het watertje waar 't tegen 't walletje slaat.…
verlangen
hartenkreet
4.7 met 17 stemmen
13.673 Verlangen naar
die woensdagochtend
de blik in je ogen smelt tegen mij aan
gepassioneerd zoeken smachtende lippen
open adem stokt,
hartslag versnelt
armen verraden
het dubbelzijdig verlangen
te lang die hunkering
zacht prikkelt je tong alle gevoelens
ik voel de siddering bij het
schuiven van je lichaam
als golven rollend op de kust
je…
doodstil
netgedicht
4.7 met 34 stemmen
2.183 okergeel polijsten
het pedaal verbeidt zijn tijd in ruste
ontbloot kan ook 't notenschrift zijn kruis bewaren
't huis waarin hibiscus zijn bloemenkelk al
voor het droog verwelkensuur in
koude achteloosheid vallen laat
steenrode schoonheid doemt tot sterven
in dit huis wonen nu geen klanken meer
verrijst geen nieuwgeboren vraag
verloren kust…
Weerzien
hartenkreet
4.6 met 44 stemmen
1.806 versnel mijn stappen kom dichterbij
Mijn hand raakt zijn natte schouder
Langzaam kijkt hij om ogen raken elkaar
Hij staart kijkt door me heen verschrikt
En ik kan niets meer ik huil geruisloos
Mijn benen zijn van elastiek ik tril
Zachtjes streelt hij mijn gezicht
Likt mijn tranen weg ik voel zijn adem
Hij friemelt aan mijn zweterige handen
En kust…
Kosmische wind
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
517 afstand heeft genomen van werelds blaam
verkiest ieder kwartier een andere ethische baan
en leeft voort in het speeksel der planeten
zonder te bederven, wacht een onomkeerbaar lot
gewone stervelingen, om in de schoot
van de grote beer wat uit te rusten
verijst de schoonheid van ontastbare nevelringen
een sprinkplank naar ontembare reine kusten…
Klacht
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.692 Het koren ruist, als de klagende branding,
Die opstijgt uit ons hart tot de kusten onzer ogen,
Boven ons dragen statig de wolken
Een witte sarcofaag aan de hemel
Van verre sneeuwwitte bergen -
Daar is hij gestorven!…
weer thuis
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
736 strand
wind wild kolkende golven
geulen wallen kreken
van alles vloeide en schoof
in wording een bord verbood
een man die niet hoorde zei
granaten als je niet verzuipt
ontplof je
opvissen kun je vergeten
in stukken gereten
dat stelde me gerust
de mensen verwarmd in hun huizen
ik huiverend hoog op duin
was weer thuis
dit was mijn kust…
jij maakt mij man
hartenkreet
3.5 met 14 stemmen
4.868 ik hou ervan als je mij kust
en ‘t voelt alsof
’k je dan zou bijten van genot
de kleren van je lijf wil scheuren
en innig zuigen aan je borst
willoos zelf jouw offer word
en in je blik wil ik verzinken
om elke druppel lust
tot op de bodem uit te drinken
en dat jouw zijn mij boeit
mijn hart zich legt op ‘t jouwe
en wij aaneen gesmeed, geklonken…
Rozen op het strand
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
2.402 Ik wandel met mijn kinderen op het strand
- dat valt niet mee, als één je been vastklampt -
op een koude zondag ergens bij Wijk aan Zee
en snak naar een vers kopje Earl Grey
Ik kijk wat de zee brengt naar de kust,
rommel die waarschijnlijk nooit wordt gejut:
rottend hout, een jerrycan, een plastic buis
en een bos rode rozen onder het schuim…
onsterfelijk tehuis
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
784 het divers gespuis
open ik mij voor passanten,
goed geaard in ziel en lijf,
heet hen welkom in
mijn onsterfelijk tehuis
een plek van stil vertoeven
en zeldzaam genoegen
waar in het stille ven van de geest
vreugdevolle vlinders zoeven
in zonnige zomerse rust
kom op mijn feest
waar een wit gesluierde fee
ons in verkwikkend dromen kust…