2623 resultaten.
SchildersGoden
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.151 Een blad…
En weer…. door één streek, één veeg
De bloei springt op en lacht uitbundig
De lente is voor eeuwig vastgelegd
Het doekvenster naar het leven staat open
Kijk dan toch, …zie en juich
Jubel mee, met de schildersGod
De Roos ……zij IS geschapen…..…
‘Vademecum voor de renner!’
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.131 Rij trager dan je kunt, Eddy,
maar mijd je voor de kuilen
Leef vrij, maar ken je grens,
want fietsers zijn geen uilen
Rij altijd met een hartslagmeter
en onderhoud je bladen
Zet j' altijd uit de wind
en eet veel koolhydraten
Wees dommer dan je bent, Eddy,
maar mijd je voor de vrouwen
Laat een ander ’t gat maar dichten
en spaar…
Aardse bodem
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
921 de ganzen roepen in hoge V-vormige vluchten,
verbinden een ieder die luistert en tuurt,
met de eeuwige oertijd van zomer en winter,
steeds weer naar omhoog kijken dwingen ze af,
terwijl op de grond rottend blad van populieren
een zwaar herfstig parfum afgeeft, in ijle geuren,
heldere manen overwinnen nu het bleke zonlicht,
dat wikt en vecht…
Dingen in gedichten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
778 Maar soms is ieder denken mij teveel,
mijn pen ligt doelloos op het blanco blad,
de dingen lijken van hun zin ontdaan.
De nieuwe rol die ik hen toebedeel
is die van nutteloze boel omdat
geen druppel inkt hen linkt aan mijn bestaan.
(Het winnend gedicht van de Cultura sonnettenwedstrijd n.a.v. Gedichtendag 2008)…
Afgeschoten inktpatroon
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
2.868 ook al is`t een wankel woorden hinken
een aarzelend bewegen van mijn onderkin
Tot ik sterf mijn liefste, tot ik was mijn schat
zullen mijn kreten naar jouw hemel lonken
onderwijl van aards noch werelds wijken
Elk woord zal te veel zijn of zo lijken
want hoe mooi ook letters kunnen pronken
jouw schoonheid schuilt in het blanco blad…
7-4-2003
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.014 vluchten
voor het aankomend noodweer
Ik wil dansen langs de huizen
maar mijn benen zijn vermoeid
ik kan alleen maar vluchten
voor de regen op komst
De mist is niet zacht om op te lopen
ik pletter er steeds weer doorheen
en als ik op een wonder zou hopen
zou ik vallen door de wolk als een baksteen
Ik wil proeven van de glans op het blad…
Elke stadje heeft zijn kladje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.148 goudrands gelegen, in rietkraag gehaakt
behangen met kleedjes van kant gemaakt
want voor suïcide was je gelukkig te plat
En mochten er zich toch complexen verhogen
toornen boven jouw schuingebekte Oldehoven
dan pleurden de tegels uit de Donau van boven
daar grauw `t vrij end krachtig af had gezogen
Oh Fries capitool, Gij onbedrukt blad…
in tegendraads
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
831 je eeuwenoude trots kreunt statigheid
ringen zullen mij het jaar vertellen
seizoenen vol met bloei of matigheid
machines zullen snel je bast gaan pellen
generaties heb je al voorbij zien gaan
van klein tot groot geschiedenis verhalend
uit diepe eerbied lieten ze je staan
zo werd jij voor dit bos gezichtsbepalend
het blad ruiselt een naderende…
Ach, het is maar een eethoek .....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.933 soms iets scheef, na uitgesproken zinnen
net of er een knipoog volgt, met de zinssnede,
"hout mijn zitting dicht", zelfs de leuning,
anders behoorlijk dwars doet er het zwijgen toe
oh, mochten deze tafel en stoelen praten
een woud met bomen is niet genoeg
om de woorden, ooit gezegd, af te drukken
de lach en de tranen door het blad…
Liefdesboeket
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.729 bemind
nimmer het gevoel van treurwilg
jouw regen blijkt later een gouden
- ik blijf van je houden
zelden tijden van distels
de nectar is dan al in zicht
- mijn liefde is aan jou gericht
wij, verslingerd als kamperfoelie
met de zachtheid van mos
- ik laat je niet meer los
nooit het gevoel van muurbloem
maar dansend als een blad…
Sneeuwklokje
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.118 Schuchter werkt het prille groen
vanuit brekend zand naar ’t licht
waar het leven tot in volheid knopt
als serene schoonheid zich ontpopt
dat zich ned’rig naar d’ aarde richt
haar pracht buigt zwaar de ranke steel
en teer bloemt zij haar blad'ren wijd
die puur van kleur het hart ontbloten
wit/groen gerokt; de kern omsloten..…
afscheid van de kastanje
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
3.118 drukte zag je onverstoorbaar aan
tabee ... barmhartige Samaritaan
we kunnen nu geen hart meer in je kerven
je broeders volgen één voor één je pad
een lange rij van zwijgzame soldaten
waaraan de oorlog onvermurwbaar vrat
de doden nemen afscheid van de stad
de weemoed vult verlaten Haagse straten
het boek is uit ... dit was het laatste blad…
Haast
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
684 Het kleine rupsje buigt en strekt zijn lijf
Snel…langs het blad en over de rand omlaag
de haartjes op zijn rug zijn hard en stijf
zal hij het nog redden.. lukt het nog vandaag?…
Augustus
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.349 Leven, dat genoten had,
ging al dood in rimpelende bladen.
Grijze schaduw wankelt aan.
Vreugden willen rusten gaan.
----------------------------
uit: Tochten (1911)…
Mei
poëzie
3.8 met 8 stemmen
5.183 Hakhout op zode'omsloot ze, zwaar bemost,
Daar hingen zoals onder zee in 't bos
Koraalbomen, nog dode bladen los,
Verbruind. Daarin scheen nog de zon vuurrood,
maar in 't gebloemte ging de kleur al dood…
leeg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
612 kijk ik op van het blad
waar, opgezogen uit het niets,
in zwart het wit zich vult.…
Een mooi sonnet
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
851 Je hoeft je toch niet steeds met anderen te meten:
elk blad en elke bloem heeft eigen mooie kleur.…
In de stilte van de zon
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
563 Prevelend en fluisterend een zuchtje warme wind
verdord blad dat troosteloos dwarrelend
de ronding van de aarde vindt.
De grond is verhit
de zon verzengend heet
druppels op gloeiend heet getinte huid
geen water maar zoutig zweet.…
nattigheid
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
1.364 alles helder schoon
wat hij op zijn weg maar vindt
spattend en spetterend
roffelt hij op de daken
stroomt over wegen en land
naar sloten, die verzadigd raken
dan plots met de wind in de rug
striemt hij het gouden korenveld
halmen buigen en knakken
voor het hozende geweld
is de boze bui voorbij
ruist de regen zachtjes neer,
op het blad…
Woordkeuzes?
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
566 Woorden wonen niet in boeken
ze leven in het hoofd, onder stenen,
tussen rottend blad en struiken,
witte sporen van paddestoelen
wel gesponnen, niet klaar om te
gebruiken, vloeken over herkomst en
afkomst in regenplassen te voorspellen
of om in schaduwen van het schemer
hun gelijkenis met de maat der dingen,
een ongelijkheid als onvoltooide…
Onderscheiden.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.021 Ik hield mij vast als het laatste blad aan een tak,
zoals anderen vallen val ook ik omdat binding ontbrak.…
Haard en herfst
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
718 In de herfst verzamelen wij de zon
jij diep in de kleren ingepakt en ik
wat luchtiger achter de rolstoel aan
Met de venkel is het haast gedaan
proeven voorzichtig de zoetheid van het blad
In de hof plukken wij het groen van de pisseblom
voor de hoenderen in hun ren, zij kakelen
als altijd bij het zien van ons er lustig op los
Ik…
Vlinder zonder vleugels ?
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.179 Je kwam liefde te kort, een woord
waarom gelachen wordt, het
blauw wordt ijs, daarna grauw,
niet in meer staat innerlijk te
bloeien, in de kou wordt alles
ontkend, de regen berijdt het
blad waaronder de vlinder geen
tehuis kon vinden en tot in
de lente zal zwijgen, een kale
boom op een oude prent, dat in
elk seizoen van kleur verandert…
Flos Susannae*
gedicht
2.6 met 26 stemmen
8.933 En deze vlinder, in de vlucht gevangen,
voorgoed aan blad en stengel opgehangen,
is hagelwit; de vleugels van een fee.
Of beter nog, een witte negligé,
wijd golvend en de rand omzoomd met lange
frivole franje, teken van verlangen
naar wild en nachtelijk plezier voor twee.
Aleen de bijen komen snoepen, overdag.…
de gevallenen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.065 vanochtend, staande op de koude sloot,
zo viel mijn oog op bladeren in’t ijs
de herfst lag daar gevangen, eigenwijs
in bonte kleuren: geel en donkerrood
en bruin, met her en der een vleugje groen
elk blad omhuld in dood’lijk zwart, versteend
en stil, van leven, dood en mij vervreemd,
bevroren, koud gemaakt door ’s winters zoen
ze vielen toen…
Meigeluiden
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.567 daar waar de IJssel stroomt
was er een dichterlijk ontmoeten
een kunstenaar met zwarte hoed
toverde er warme welkomstgroeten
de zon belichtte de ramen
het uitzicht op de Hanzestad
bloemlezingen leken te blozen
op elk beschreven blad
dichtmaatjes van ver
brachten rust zo heel dichtbij
muzikanten speelden vol souplesse
de mooiste…
STUNTELIG SONNET
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.512 Bezwaard ligt de pen naast frommels, scheldt gemeen:
"Het gestriemde blad vol slaafse woorden haat
jouw ijdel streven. Weet een zuigeling raad
met kunstminnende taal? Verlang slechts de speen!"
Die drukkende vernedering verzinkt
bij plots opkomend kindervertrouwen.
Zie, ledigheid van papier en wezen sterkt.…
Herfst en dan...
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.498 Bomen kalen
Wolken jagen late zonnestralen
De hemel kleedt zich nu in grijs dan in grauw
Een noord wind werpt zich tegen muur en dak
rukt verstoord aan ieder blad en tak
haast zich voort, vergaart de afgestorven blaren
krijst, wervelt, blaast zijn kille adem
door alle holten, kieren, gaten heen, een kou
die aan mijn botten knaagt.…
Kamerplant
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
802 Jonge bladen schieten recht omhoog
gaan gedurende de loop
van hun leven
buigen
steeds meer hangen
totdat ze aan het einde naar beneden hangen,
verticaal
niet veel anders dan toen ze nog jong waren
alleen
nu andersom.…
Advent
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
591 De bomen gaan in rust, hun blad valt op de aarde,
Steeds vroeger op de dag verdwijnt het licht.
Met regelmaat vriest nu het water dicht.
't Is of de dood bewust zijn heerschappij verklaarde.
De mensen zijn belust, slechts geld en goed heeft waarde.
Voor vreemdelingen gaan de deuren dicht.…