464 resultaten.
Allerzieligst
netgedicht
2.7 met 18 stemmen
3.672 (voor Hallo Wien)
hoe, hoe
hard roept de uil
deze nacht
hij klaagt
de stenen uit de grond
die statig dansen in de valavond
hun scherpe schaduw kruipt verdacht
de kraters van de maan verlaten
één voor één de donkere dagen
ze klauwen grauwe wolkenlagen
en hebben mij de vrees gelaten
een oude eik,
in de leegte geboren
kraakt mijn…
In jaarringen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
516 het is windstil
geen blaadje ruizelt
zij zitten aan mijn stam
genietend hand in hand
ik heb ze gezien
als baby en kind
hun stemmen opgeslagen in
jaarringen die ik mag dragen
samen zijn we gegroeid
alleen hadden zij dat
niet in de gaten omdat wij
samen nooit konden praten
ik ben er altijd
de grote machtige eik
maar pas de laatste…
klein drama
netgedicht
1.9 met 9 stemmen
1.225 kleine stapjes op het tapijt
zo stil dat niemand kijkt
de kleine val niet ziet
van een mens in opbouw
te wankel voor verticaal
het groot geluid, daar
waar de zachte schedel kraakt
tegen het houten geweld van
de schuldige eiken kast
zonder waarde, zeker na vandaag
klaar voor de brandstapel
en dan opnieuw de stilte
geen wijzende vingers…
plataanvouwmijnmot
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.459 je kunt er voor naar parijs gaan
op zoekt naar hun vraatbeeld
of hun rupsjes in mijnen gevouwen
die zich nu verpoppen in blaren
altijd eenkennig op de plataan
of sinds de hongerwinter bij voorbeeld
ook op het amsterdamse eikenplein
waar de eiken toen opgestookt zijn
eigenlijk overal in den lande
behalve op de waddeneilanden
waar wel…
Dromerig
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
673 het verleden als mos
vastgegroeid op haar ziel
doet haar verstillen
er van overtuigd zijnde
dat alle dagen
een eigen geur en kleur bezitten
en als ze leest in verrukking
vertelt haar hart
de woorden die bij haar horen
beeldend en boeiend
verschijnen veldbloemen
op haar netvlies
en de oude eik op het dorpsplein
verhaalt lachend…
des temps morts
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
501 het oude huis trok
aan je voorbij je wilde
het tot leven wekken
je legde alles vast
de kamers muren
de deuren de vloer
de vegen bloed van
een doodgeslagen
insect op de vale wand
die ene deur uit het
lood het kraken van de
vloer het gebroken raam
het stof dat zich in
de loop van de tijd
verzamelde de oude
eik daarbuiten als…
WILDZANG
poëzie
3.8 met 27 stemmen
8.869 Hoe ruist de koelte in ’t eiken hout,
En vers gesproten lof!
Hoe straalt de boterbloem als goud!
Wat heeft de wildzang stof!
Wat is een dier zijn vrijheid waard!
Wat mist het aan zijn wens;
Terwijl de vrek zijn potgeld spaart!
O slaaf! O arme mens!
Waar groeien eiken t’ Amsterdam?
O kommerzieke Beurs,
Daar nooit genoegen binnen kwam!…
Je was het moe
hartenkreet
4.2 met 27 stemmen
3.462 Dat grote lelijke eiken bed
met witgesteven lakens
het veren kussen opgeschud
warme kruiken als reddingsbakens
daarin zag ik je liggen
bleek en rimpelig je gelaat
ogen diep gelegen in hun kassen
geen medicijn wat baat
je borstkas ratelt en rochelt
een laatste adem, diepe zucht
eindelijk je strijd opgegeven
en ik adem...opgelucht…
Dreef te Korsendonk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
428 Rechts lag het vierkante groenvlak
van een wei omzoomd door eik
intens op weemoedige koeien te wachten.
Dat alles: harmonie en schoonheid.
Maar achter ons wist ik
de wonde van de E34.…
Ankh-teken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
540 En uit het verzonnen dodenrijk
is een Rozenkruiser opgestaan,
hij plant een nieuwe, heilige eik,
vertakt met een Hoger Bestaan,
zoals in Egypte en Atlantis,
de versmelting van mensen en goden,
want de Godin is nooit in extremis
en doorziet alle aardse coden.…
Dagelijks geluk
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
316 Het waren rozen
die mij nafloten
in de perken van mijn tuin
en in de hoge eik
in het dichte lover
groette mij de nachtegaal.
In het zonlicht
in de vijver
blonken de vissen
goud van kleur
en zong voor mij
de boerennachtegaal.…
poëtische stad
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.259 de scheve huisjes aan het Hoge Zand
die voor geen slopershamer wilden wijken
de parken met de eeuwenoude eiken
een schone slaapster op het stille strand
de lommerrijke lanen voor de rijken
de krijtstreep van een dienaar van het land
het meisje met een ijsje in haar hand
dat in Madurodam loopt rond te kijken
Couperus die in brons te wachten…
Geboortegrond
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
898 Het roodpannen dak onder de eik
glimt nog immer in het late lentelicht
de klinkerstraat heeft zich verdicht
tot stil asfalt zonder een spoortje slijk
Naar de dodenakker trekt nog altijd
een trieste stoet. Geen statig blok van
ratelende mannenhakken.…
NAJAAR BUITENLUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 Een hoge eik houdt
koppig zijn groen; onder hem
kleuren struiken fel.
Rijen woonwagens,
deftig uitziende hutten,
zwijgen gelaten.
Paarden in de stal
bij het woonhuis laten zich
het vol lust smaken.
Hier heerst overal
de aard van altijd toeven
zonder verlangen.
Enige tentjes
stralen echter voortdurend
flinke zwerflust uit.…
Adieu
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.075 Te jong worden takken soms gesnoeid
daar waar oude stoere eiken niet meer
kunnen reiken naar een vol bladerdek
of naar een voorjaar wat luchtig
en ontspannen het licht verspreidt
worden takken soms te jong gesnoeid
daar waar witte vlokken smelten
eer zij vaste grond voelen
of in warme wanten landen
en wonder ogen laten stralen
verglijdt…
Ik wou
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.294 M’n armen zijn te kort
als ik alles wil omhelzen
alle bomen van het verre bos
de geuren van het gemaaide gras
de glinstering van de stromende beek
de witte wolken drijvend in de blauwe lucht
het edelhert, met zijn trotse blik in d’ogen
het mos liggend aan de voet van de eik
muis knabbelend aan een beukenoot
wuivend riet, de wortels kletsnat…
Obstakels
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
447 van water heb ik mij een baar gemaakt
geslapen in een uitgebeende zee
het land gelaten dat in laatste wee
tot kaken in het eigen bloeden staat
waar woeste hoogten tot mijn navel reiken
ontwaken woorden uit een winterslaap
ik zal van wat ik dichten wil niet wijken
ofschoon er wolven zijn een enkel schaap
de groene grassen rond de stenen eiken…
Eenzaam verdriet
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.830 Eens dat de donkere nacht viel
viel de stilte der duisternis mee
Mijn innerlijk, ietwat onstabiel
deed mij denken over ons twee
In gedachten kuste ik je lippen
zacht, als waren ze van fluweel
Hoe jij mij ooit kon ontglippen,
kon ruilen voor je luchtkasteel
Tegen oude eiken zacht praten
om hen vragen over mijn schat
Hoe wij hier toen samen…
DE DAG
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
393 Bij het boscafé
geeft een reusachtige eik
koelte tot denken;
mocht de oude druïde
hier zijn wonderdrank brouwen...
't Ochtendgloren glimt:
een dag begint, gelijk aan
alle andere,
maar bewaart weer als altijd
ongekende pracht of smart.…
Verbouwing
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
811 Waarom moet wat is steeds maar weer wijken
op elke lege plek worden huizen gebouwd
en bomen gehakt,het zijn iepen of eiken
want dan zijn ze ziek of anders wel oud.
Nieuwe gebouwen moeten daar dan verrijzen
dikwijls een bank en vaak een kantoor,
ze krijgen dan het uiterlijk van grote paleizen.
Men vraagt zich af, hoe lang gaat dit door.…
gedragen om niet te vergeten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 een aandenken aan haar man bevat
de winter had hem dit jaar beet gehad
haar woning zou ze spoedig verpanden
het open terrein droeg nog hun stappen
en maakte zich op wat werd uitgestrooid
ze voelde zich ellendig en berooid
het alleen zijn was nog niet te behappen
wat goed en leuk was ging helaas voorbij
ze zag alleen stammen en niet de eiken…
De Jap
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
609 Een flashbericht van overzeese zijde
Komt tussen alle bezigheden door
De zware eiken voordeurspleet
in glijden
Een vederlicht gewicht, een tele gram
Meldt dat soldaten binnen kwamen rijden
Kromme jappenbenen op pedalen
Een groene draak gleed langzaam door de straat
Naar richels van het wapentuigdepot
Dreigend dreunen palmen en
waringins…
Metamorfoses
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
348 De vorst breekt weer door mijn tanige huid;
ze hangt als vel aan de slapende eiken.
De grens naar herstel is nog te bereiken,
nu ik mij losmaak van het winters besluit.
Van het land pluk ik de zachte dagen,
een regenbui die mijn lichaam masseert;
ik ken de bittere kern die hij vereert,
met mijn jas kan ik hem wel behagen.…
Onze oude eikenboom
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.355 Onze oude eikenboom zit in de nesten
Mochten in grijs verleden kinderen hem pesten
Beklimmen en langs tere takken aan de buitenkant
Pijlsnel afdalen uit de top en landen in het zand
En aan de sterkste zijtak onderaan had men onbevangen
een schommel voor hem pijnlijk opgehangen
Als kind deed ik die oude eik ook menigmaal zo zeer
Met mijn…
Festina lente; 1. De Uil, De Zon, en De Maan
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
444 De zon zei:
"Dit is zonneklaar!"
De kleine eikel lag er onhandig bij
door een vreemde vogel uitgekotst
dit alles guitig gade geslagen door een luie uil.
"Niets is helder als de zon, de zon
niets dan een felle flits in de lucht
- 's nachts zijn er duizenden
zoals jij -
niets zo helder als het water
klaterend in beken, het bekken…
De Oude Eik
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
399 "Ik had U willen troosten.", zweeg de oude eik
terwijl de vrouw haar eigen weg weer ging,
alleen en bleek.
Zo bleef de boom staan
groots en donkerboos
onder elk kwartier van de maan
elke hoogte van de zon.
Tot ook hij bezweek.…
Festina lente; 5. Het Gesponnen Lijntje (met To-To)
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
385 Boven de zoemende insecten en vrije vliegers
vliegt het tuig voor witte slierten uit.
Over keihard rechte paden stuiven de bedriegers
onnoemelijk vies en met oorverdovend geluid.
Zelfs de meikever heeft moeite met de buit
boven het kabaal te stijgen en hun schijt te vinden.
"Er komt alleen maar rook en stank uit
ik houd meer van het paard…
Genezen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
734 De deur trilt in de lijst
Het raam waait dicht
Het scharnier kraakt
Alhoewel de adder waakt
Over mijn nest in een triest licht
Is er niets dat op gevaar wijst
Een reus kruipt uit een lage mist
Nadert als een vijand van beton
Een hinderlaag, bedrog, een list
Waar ik niet voorbij of rond kon
Sneller dan mijn schrik
Klim ik in een eik…
Guur schraalt de wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
844 ik streep lucht
heb genoeg van het
vluchtige wolkenspel
schaapjes die zeilen in
een grazige blauwe weide
de tijd is voorbij
dat blaadjes romantisch
ruizelen in machtige eiken
het nu geel bruine loof
begint in snel tempo te wijken
na storm en regen is
kale strakte overgebleven
guur schraalt de wind
door takken en sprieten
voordat het…
Rozen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.347 Krakend buigt de eik zich
onder de hevige vlagen
van de Noordenwind.
Vol eerbied en toch aarzelend,
trekt een donkere stoet
langs de wijdse dodenakker.
Dat kleine meisje,
helemaal vooraan,
met die rozen in haar handen,
is zij wellicht de dochter?
Nu staan ze eindelijk stil,
bij het open graf,
en prevelen hun gebeden.…