Alle inzendingen over melancholie

390 resultaten.

Sorteren op:

de noodzaak

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 880
Uit zijn lippen ligt de hongersnood te barsten -vragend uit een gekrompen spraak hij vraagt zich af de wereld wat je daar van kan meenemen slechts een doorprikte zijkant ervan de lijdensweg een opklopbare knapzak tot een troostbal het paar dode dingen waar je van leeft het snijden in het overleven van alles wat maar geen luchtkastelen…

uitgewit

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 763
Het wit strekt zich over de wereld der mensen de meningsverschillen uitvlakkend van het eigenste einde beginnend tot over de daken van je vrienden heen alsof de aarde haar mantel aantrekt en zich op haar kinderen wil verlaten nu ze nog eens van huis is de adem onttrokken, verstoken van warmte de bundels hout wachtend onder hun ijshutten…

Liefdeswaan

hartenkreet
3.2 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.365
Ik denk dat ik van je hou… langzaam verandert elk figuur in jouw lachend aangezicht als ik zit te lezen, kook of gewoon niets doe, dwaal ik af, verdwijnt het beeld en wordt een onrealistisch iets. Ogen, mond en neus… en als ik me dan in een paar uitgestrekte armen wil leggen, veranderen al die beelden weer in een pagina, een lepel of een…

Mijn verlaten strand

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 596
Verlangens spoelen aan op mijn verlaten strand gevangen in illusies verworden ze tot spiegels van de ziel Mijn tranen wellen op in jouw ogen jouw mond spreekt mijn woorden sterren schrijven jouw naam in stralen van goud kristallen sluiers lichten op als een glimlach van de eeuwigheid overweldigende schoonheid tijdloos universum Muziek…
Ariadne10 december 2010Lees meer >

Als melancholie weelderig bloeit

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 656
Nu de dagen korten en de pijn eenzame uren lengt verlang ik weer naar je ommurende warmte stralend als een nieuwe belofte En weet je, wanneer de ouderdom over zijn verleden verhaalt in nieuwe gebreken heeft het sacrale ochtendlicht de charme van weelderig bloeiende melancholie gedrapeerd op de cadans van een onpeilbaar leven waar ik slapend…

Een puntje in de tijd

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 528
Nawoord bij een fotoboek Vakantie in zeeland Een puntje in de tijd Jullie hadden plezier Vertrouwen Onbevangenheid Springen, spelen, Scheppen in het zand Draaien aan een skelterstuur De wereld bestaat alleen uit zandkastelen. Het leven uit een uur Een grote glijbaan En zwemmen in de zee Spannend, maar er kon niets gebeuren Want papa…

Afscheid

hartenkreet
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.941
De maagdelijkheid van de jonge jaren is verstreken Geldingsdrang kwam er voor terug Iedereen raast maar door Op de hielen gezeten door een onzichtbaar spook Dat in vele gedaantes optreedt Geld, macht, bezit Uiterlijk vertoon versus introspectie Met het klimmen der jaren wint de melancholie Steeds meer terrein De herinneringen worden…
Ralph Nawijn19 augustus 2011Lees meer >

green velvet

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 403
de tedere glans van 't intens groen fluweel maakt herfst aanvaardbaar…

de zwarte merrie

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 590
de zwarte merrie observeert gestadig het verkeer soms beweegt haar linkeroor jaren heeft zij nog te gaan…

de blaadjes vallen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 457
de blaadjes vallen en ik blijf maar opgewekt niet normaal toch?…

Jan Pelleboer

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 825
“De winter komt terug.” hoort hij de weerdame in rode jurk hem welhaast plagend toeroepen. En meer nog dan de zon en de eerste lentebloemen, meer ook dan de lieflijkheid van de eerste plukken groen, mist hij Jan Pelleboer die –weer of geen weer- zon, regen en sneeuw altijd in zwart-wit voorspelde.…

Met de ragebol

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 480
Alles ontstaat uit zichzelf wanneer wij zingen van liefde en bloemen Stem vol melancholie Hij haalt de ragebol door spinnenwebben van de taal.…

nu is het herfst

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 503
onder de rode luifel van Bos zitten we nog op het terras maar al in onze regenjassen huiverend voor de maanden die nu worden aangekondigd kijken we naar voorbij jagende wolken en naar fietsers neergeslagen in de regenbuien van de toekomst zoveel regen hadden we nog niet gehad sinds 1947 en zeker weten komt er nog meer nog meer melancholie…

Eemland

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 734
In de boomhut zit hij uren al op wacht. Het kunstig vlechtwerk van bamboe verwondert hem niet meer. Rillingen van kou brengt zelfs de tropennacht. Dan hoort hij het verre schreeuwen van brulapen. Zijn gedachten dwalen af, terwijl hij lacht, naar het Eemland van zijn jeugd. Slierten mist… Getogen op de kleigrond, soms hard dan…

het verlangen naar fado

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 616
hoe dikwijls zocht ik niet vergeefs naar klank en kleur maar vond ik slechts verkeerde woorden hadden wij maar fado in ons land dan kon ik mijn gevoel vertolken en schrijven over donkere wolken van opklaring en zonneschijn maar calvinisten zoals wij kiezen uit de grijze brij die in de pappot staat te gisten bij toeval tref ik soms…

Blackpool

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 661
het seizoen voorbij lopen wij in kaplaarzen vol onrust soppend langs de vloedlijn een onduidelijk verlangen ontfutseld aan de zee waait door ons haar over de boulevard landinwaarts...…

De milde herfst

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 515
Ik weet het niet, er is zoveel wat ik niet weet, zoveel melancholie ook die de dagen kleurt. Maar laat de herfst maar mild zijn, zonnig even ook.…
Adeleyd27 september 2014Lees meer >

Wilhelminalaan

netgedicht
5.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 572
Waarom die melancholie? Welke herinnering kleeft er aan deze uit steen getrokken straat? Ik zie een blonde jongen, vijf jaar oud naast een oude vrouw. Ze kust hem op het voorhoofd, ‘’Dag lieve jongen, slaap zacht.’’…

Mijn lief ging uit fietsen

netgedicht
5.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 648
Je weet het huis wacht. Geef me. Geef me nog even warmte voor ik ga. Voor de reis naar de stad van dromen. Lief, mijn mooie, schone lief. Je weet ik kom altijd veilig thuis voor jou, bij mij.…

Het Kind

gedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 5.414
Sedert de droomspin mij omspon met duizend parelende webben, zie ik hem spelen in de zon,- het kind dat wij nooit zullen hebben. Zijn ogen die het zonlicht vangen, zijn klaar en helder als kristal en onvertroebeld door verlangen: ogen van voor de zondeval. Hij glimlacht schuldeloos en wijs. Zijn vogelstem streelt licht mijn oren. Zijn…

ik toon

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 477
ik toon mijn verslagen ziel dewelke mij telkens schoffeert wanneer mijn innerlijk zwijgen zich opoffert aan de beweging van de dag, die weer ontredderd langs de oneindige horizon telkens tracht om balans vinden - ergens tussen hemel en aarde - er hangen graven tussen de grauwe nevels waar de dood zichtbaar in een snijdende taal wordt onthaald…
elze26 oktober 2017Lees meer >

bedropen ramen

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 620
de daken huilerig regen loopt over de ogen van de huizen huizen zijn onverzettelijke mensen doen alsof ze stokstijf zijn ongeboren wezens schuilen onder de bedropen wimpers de oogkassen gevoegd in verband de pupillen geëtst met kinderen zij ontwaren elkaar moederloos aan de overkant van de straat de blikken schuins en steels het erkennen…

Pennenvruchten en wierooklucht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 422
Al had ik boven niets besteld noch te verlangen, keek ik net naar het thans zwijgende groene talud de echte grijzere voorjaarshemel met lichte mist, ik vroeg me meer en meer af hebben ze zich vergist ongeduldig bewolkt onvervuld zich dit weer voorgenomen. Al die samenpakkende druppels voelen plots zo raar. Moest iemand te lang wachten, had iemand…

Chopin

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 646
Het ene moment bruisend van energie, het volgende moment stil en vol melancholie. Zo was jouw leven, niet altijd gelukkig, zo ik weet. ’t Is jouw muziek die ik nooit vergeet. Wat was je toch voor een man. Jouw gevoelens betoveren mijn hart telkens weer. Ik luister naar jou altijd weer. Violen voorzichtig, zachtjes en teer.…
Antje.14 april 2021Lees meer >

stilte wrokt melancholie

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 869
verhalen dat jij liefde bent, jij de diepte in mijn ogen kent ik kan niet praten over jou, als ik je ga verlaten, merk ik hoeveel ik van je houd je zindert in mijn lijf duizend vlinders kussen je gezicht in alle kleuren maar mijn mond blijft dicht jij bent mijn lief in tranen van muziek beluister ik je liefde stilte wrokt melancholie…

Ik

gedicht
2.6 met 122 stemmen aantal keer bekeken 38.339
ik, de bij gebrek aan beter dan maar mezelf zijnde: een soort De Slegte voor tweedehandse onverkochte emoties, ik kwam mezelf tegen, je was zo lief voor mijn melancholie, dat soort reuma van het gevoelsleven, maar als ik het warmhield, bijvoorbeeld in jouw armen, viel het best te harden.…

Vrienden voor het leven.

hartenkreet
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 3.230
Als ik dat kale koppie zie, Denk ik vaak vol melancholie, Even nog aan vroeger terug. Want de jaren vliegen,gaan veel te vlug. Het werken is over, dat is voorbij. Tijd is er genoeg, want we zijn vrij. De liefde van vroeger is nog altijd aanwezig.…
moeke13 september 2003Lees meer >

Herfst

netgedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 627
Een boom gestild verkleurd verschiet verdriet achter de huizen buigt eenzaam met de wind geef hem die hand, mijn vriend en tracht onachtzaam mee te zaaien deze droeve melancholie heel af en toe tussen het zwerven het is nu voorbij de grote trouw blijft behaaglijk binnenshuis waar haardvuur knettert en weer een jaar bedachtzaam wordt…
mobar29 oktober 2009Lees meer >

Wiegend in de oktoberwind

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 628
De wind heeft warme gedachten in je haren gesponnen En hangt een nevel aan rood gebladerte Vallend van tak tot tak op de aarde, in het nat van een bloeiend najaar De eerste grijze haar als een teken van de tand des tijds Geronnen in smalle wateren, van fluisterend tot tierend We vieren de herfst met wervelende melancholie…