370 resultaten.
het slagveld
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
800 Zo onbevangen,
omarmend en vergroeid.
Dienaren bestuurd op afstand,
als brandstof voor een raderwerk.
Voer voor vee of voor kanonnen,
eeuwig vervangbaar.
Als in een cyclus,
gevangen in een repetitie.
Dodelijk, zonder pardon.
Als knop gebroken, onvolkomen,
bediendes van een hoger doel.…
Stervenszee
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.054 zij verdwenen
in zijn stervenszee van woorden
waar hij vrijheid anders las
om er als opmaat slechts te dienen
voor zijn zwarte ganzenpas
Maar nee - de drommel was niet dood
hij was er meer dan eens springlevend
voor diegene die in liefde
licht zijn broedersogen bood
en in zijn schoot zijn hoeder zag
die hem met handen had omgeven
onbevangen…
'n Stoel in de hemel
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.222 voel me in de wilgen
vang me met de wind
laten we donderjagen
als 't onbevangen kind
voel me in het zonlicht
ruik me in de zee
in liefde worden herenigd
ga jij nu alvast maar mee
voel me in de regen
schilder me in het gras
ook al zal niets zo blijven
en nooit meer worden zoals het was
voel me zonder woorden
koester mooie tijden
met…
Recenseren
netgedicht
1.3 met 7 stemmen
580 Veelzijdigheid zal je sieren,
onbevangen dame.
Laat je niet inpakken door woke-gedoe:
ongelijkheid is geen vloek.
Haal als het ware
alle menselijkheid over je heen,
als foto's in een dompelbad...
Grijp daarná pas naar je syllaben.
Wees die antenne
die gaat gloeien bij de redacteur!…
Meisje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
471 Haast onhoorbaar klinkt haar lied van
onbevangen jong, vertederend mooi en
wat verliefd. Een heel klein beetje maar
tot aan het kuiltje in haar wangen als
een glimlach zacht haar lippen streelt.
Ze is de lente net voorbij, de zomer
wenkt volwassenheid. Al heeft ze nog
wat tijd voor ze haar vleugels spreiden
zal.…
Wijze Domheid
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
896 alleen
te staan, bereid je af te laten beulen
door wind en kou en regen, stil als steen
Je hoofd een koepel met twee hemisferen
de binnenwand van engelen bekleed
waar het gezang weergalmt, het exulteren
van heel de schepping die zich heilig weet
Zo dom: geen redenering, geen gedachten
zo zonder zelfbesef, zo transparant
geen oordeel; onbevangen…
binnen het duister
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
592 deurkruk, die
voorzichtig neerwaarts buigt
een knisperend geluid
dat slechts de
scherpste oren spitst
opgesplitst aandachtig
achter een voorhoofd
vol verwachting
zoiets als dit
ten overstaan van wat ik voel
als jij jouw armen warm
rond mijn heupen legt
jouw blik zegt alles
wat ik weten wil
mijn glimlach spreekt het boekdeel
van mijn onbevangen…
In Woorden Vangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
561 ondergaande
zonnen weten te vangen
die letters aan liefde kunnen hangen
soms onbegrijpelijk soms apert
die al wat je ziet of juist niet
emoties als vreugde en verdriet
en die je laten vlammen
van weemoed en verlangen
die jij alleen en een ander soms niet ziet
poëzie is misschien wel
de ware ziel van onze taal
die vrij is en onbevangen…
Zang, dans en brieven
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
476 Je hebt weer die magische verwondering
van het kind dat in zijn jeugd een vlinder werd
spontaan, frivool in onbevangenheid fladderend
tussen vele bonte bloemen op het bloemenveld
we schrijven brieven over de danswereld
van insecten die weten te ontsnappen
aan de bizarre denkwereld van de mens
we kiezen woorden om onze genegenheid
te vieren…
Bloemengoud
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.633 Wie heeft gezegd dat kunst
behalve kennis en kunde
ook kracht en overtuigingen
nodig heeft, bevindt zich gunstig
tussen het onbevangen dichtersgilde
het samenvloeien van genegenheid
kost de nodige moeite
en serieuze inspanning
nu de weg naar dichterbij
plaatsvindt via emoties
in de continue nabijheid
van een geesteswereld
waarin droomavonturen…
Naakte waarheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.096 Schaamteloos laat zij zich staren
naakt als waarheid ongeschonden
naïef ontdaan, zo ongebonden
gekleed in slechts haar lange haren
macht wil haar in boeien slaan
haar onbevangen blikken vangen
om nog meer waarheid te verlangen
haar dwingen tot draaien over te gaan
Zij kijkt in schijn onaangedaan
haar hart bloost echter kloppend fel…
In Lecto - in bed 5 december
gedicht
3.0 met 48 stemmen
17.311 Nog onbevangen in mijzelf weggekropen,
hoor ik de regen dansen met de wind;
ze zijn elkaar wat ál te goed gezind,
als dat maar niet op noodweer uit zal lopen.
Ik draai me om en schurk me als een kind
aan wollen warmte die mij om zal dopen
tot trage slak die vrijelijk mag hopen
op duurzaamheid, de luiheid welgezind.…
VERTEL MAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 zich
een behaaglijke en aangename zomer bevindt
maar een oplossing kan ik nooit beloven
vertel en ik luister
soms is dat genoeg maar besef
dat ik slechts aandacht heb te schenken
uit mijn kan met medeleven en laat ons
zonder vrees enigszins beschonken
samen uit het duister stappen
gewoon opnieuw de weg bewandelen
weer als kind de onbevangenheid…
Stapjes ter wille
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
870 niet slechts voor anderen te leven
gevoed met druk
almaar rationeel en zacht te zijn
onbemerkt en zonder eigen streven
hield zij haar behoeften klein
hoog wapperend de schijn
van grote zelfverzekerdheid
bleef er echter honger knagen
***
tranend uiten zich alsnog de vragen
van het overschatte kind
naar de ballast
opgetast
in onbevangen…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
857 gewicht
en zijn de ogen verdwaald of zichtbaar gedicht
waar ook nog kreten zijn gestaald door beproefde gebruiken
hoe duid ik jou, in vredesnaam, dat mijn rozen naar rose ruiken
of in wit zijn gebouwd op luchtige stromende stralen
die drijven over heldere toppen en neerslachtige dalen
gelijk het water het botsen tegen oevers kent
maar onbevangen…
Zorgeloos
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
587 Graag zou ik zonder zorgen zijn
Zoals het vroeger was als kind
Dat elke dag opnieuw begint
Onbevangen zonder verdriet of pijn.
Maar ik weet, die jaren zijn voorbij
En komen nooit weer terug
De tijd gaat zo ontzettend vlug
En toch voel ik mij dankbaar en blij.…
Een puntje in de tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
528 Nawoord bij een fotoboek
Vakantie in zeeland
Een puntje in de tijd
Jullie hadden plezier
Vertrouwen
Onbevangenheid
Springen, spelen,
Scheppen in het zand
Draaien aan een skelterstuur
De wereld bestaat alleen uit
zandkastelen.…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 Ontwakend in
de dageraad,
dankzij het
spinsel op mijn
tijds-penselen
met z’n valse
streken
waterverf,
uitlopende
beweging op
het vergeelde
doek van
ongebleekte canvas
maskeert het
onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw…
de overkant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 overkant
hij slaat zijn vuisten
niet meer kapot
noch trapt hij
tegen muren
in zijn oren suist de
dood in tergend trage
tijd torst zijn ziel een
onuitwisbare last
diepe rouw balt in hem
samen als hij denkt aan
dat ene ogenblik van
volmaakt kindergeluk
vader tilt hen op
een reiger vliegt met de
jongen mee mama lacht
in onbevangen…
DIEWERTJE BLOK PRESENTEERDE!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 Als 'Het Lijden'
je niet is geleerd
niet is aangeleerd
kan het ook niet
een blok aan je been worden
Hakt het er niet zo in
die 'Goede Week'
die bol staat
van slechte gedragingen
tegen 'De Mensheid" zelve
En door
die intrinsieke onbevangenheid
ook niet zal worden
Geen passie voor de Passie
zelfs geen passie voor Pasen
wel…
De nog mobiele files
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
460 ik zag ze
hopen in een
wereld vol beloven
ogen helder in
beginnend leven
handen klaar voor
geven en nemen
gespierde
schouders nog
onbevangen
gerecht omdat
de wereld er nog
geen gewichten
op had gelegd
blikken open
frank en vrij
hoe spelen
zij het spel van
kat en muis in
een maatschappij
zonder eigen huis
in de stilte…
Waarheid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
838 haar nooit meer gaan
Een oud proces heb ik ontbonden,
hoe wezenlijk anders is nu mijn bestaan
Mijn hart klopt door, zoals altijd,
mijn adem beroert het leven
Ik voel me vrij, niets dat ik vermijd,
het voelt goed om mezelf te vergeven
Hoe kan dit verdriet toch zo bijzonder zijn,
soms maakt pijn het leven draaglijk
Ik voel me puur, onbevangen…
Brood en vis
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.154 Naargeestig schreeuwen meeuwen in de mist
Het doet mij huiverend naar zon verlangen
Al wekenlang is de rivier gevangen
En ligt mijn woonboot star in ijs gekist
Wanneer de mist door wind wordt weggewist
Zie ik de watervogels onbevangen
Bij honderden rondom mijn arkje hangen
Zij wachten stil er wordt geen plaats betwist
Ik voer hen vis, strooi…
Het verbreken van onwetendheid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 vermoed
Dat ze spoedig zouden ontvallen
Om gedragen te worden in de stoet
De lentewind had mooie beloften gebracht
en ’n ruisend gezang over d’oneindigheid
en zij waren de volgroeide lentepracht
die eenieder zo benijd
Als de onherroepelijke vergetelheid
Dekte de winterwind met sneeuw alles af
Maar er knopte al weer onwetend leven
Onbevangen…
Het meisje
gedicht
3.1 met 17 stemmen
10.926 Maar 'k heb mijn onbevangenheid verpand-
diep in mij laait de vlam van het verlangen:
een vuur dat niet in kinderen ontbrandt.
-------------------------------------
Uit: 'Verzamelde gedichten', 2006.…
Als het lijntje breekt?
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
438 Een papieren vlinder die ik wilde
vangen in een onbevangen net
van woorden, die ik niet begreep
maar ontweek, voordat ik sprak.…
Sneeuwklokjes
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
694 Ik zie hun kleine kopjes hangen
als lichtjes naar de dode grond
zo speels, lief en onbevangen
dat ik ze als nieuw ontloken vond.
Nauwelijks door de wind bewogen
beschut onder ‘t dorre struikgewas
gedijen zij als vroege voorjaarsboden
door Hij die de kiem tot leven gaf.…
Zalig voorgeborchte
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
462 voorgeboorte waar alwetendheid
In 't magma van terra incognita
Schuilt als een eeuwig voortdurend elixer
De alchemie van onbedorven sferen
De onbevlekte dagen van begin
Nabij spelonken van het limbisch stelsel
Ligt diep verscholen in de hersenwindsels
Een paleontologisch moederdier
De substantia nigra van het brein
De onbevangen…
SNEEUWKLOKJES
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
567 Ik zie hun kleine kopjes hangen
als lichtjes naar de dode grond
zo speels, lief en onbevangen
dat ik ze als nieuw ontloken vond.
Nauwelijks door de wind bewogen
beschut onder ‘t dorre struikgewas
gedijen zij als vroege voorjaarsboden
door Hij die de kiem tot leven gaf.…
Naar de overkant
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
678 Papa tilt hem op
reigers vliegen hoog met de jongen mee
mama lacht in onbevangen licht.
Een zachte bries streelt zijn rode wangen
een witte boot met wapperende vlag
vaart naar de overkant.…