806 resultaten.
Stemmenwoud
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
900 De stemmen in't woud
weergalmen en laten
cirkels in het meer
van Majesteus Goud
een vingerwijzing
van de oude Koning
zou wonderen doen
maar maant slechts
het hemels rood
tot een Lichte boog inslaat
op het galmen plein
waar het Kind van Recht
en Vrede werd vermoord
memorerend,
het stemmenwoud
in een taal
waar hemel en…
Gloed
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
2.469 De ochtendbries verwaait
de eenzaamheid
van de nacht
die je het gevoel geeft
verdwaald te zijn
in het dichte woud
buiten jezelf
waar krachten
strijden met je hart
het ochtendgloren
betovert de stilte
van de vroege ochtend
geeft inzicht in de passie
die op een dag
je hart doordringt
om eeuwig
te blijven
branden
een…
Zilverwind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
589 neem me mee hoog
tussen wolkenflarden
dansend op vleugels van
satijn en dons
laat me zweven boven
wereldzeeën
boomkruintjes wiegen
in het woud van donkere bomen
doe me de regenboogbrug
blozend kussen
tot ver over de horizon
waar mijn handen kunnen reiken
waar mijn fluister hoorbaar is
in het zuchten
van jou…… zilverwind…
Enkele andere overwegingen
gedicht
3.7 met 26 stemmen
21.652 Laten we de tijd laten gaan
waarheen hij wil,
en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen
en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.
Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.
----------------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 2006.…
Aangelegen
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
862 het is als het verbloemde
sjansen
van dichters
een tonen om het tonen
in tonen
die blijven soms hangen
op zekere hoogte
in zich gekeerd
met schroom die geen handreiking doet
zo gaan onze paden
zijdelings samen
en wijken uiteen
waar het woud dichter wordt
er wordt
zoveel geboomd en
ook nog geschreven
het ontvangen
vaak niet…
Het hart spreekt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.043 Laat mij door Uw stilten ommedolen,
waar het schendend woord van hen niet is,
dat ik – in een donker woud verscholen –
bij de geur van Uwe bosviolen
word omvat van Uw geheimenis.…
Lichaam IX
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
516 Eén ding is zeker
deze plek is geen blijvertje
Het raderwerk zal gaan haperen
De wouden van mijn longen zullen vroeg of laat verzuren
Als tiener was ik al bang voor de dood
en steeds de vraag
Wie ben ik, wie ben jij?
Zijn we fantomen van onze eigen opera?…
Verlossing
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
236 worden als een gedicht
door de sterren van de nacht verlicht
het is ook een verlossing
per definitie ongewapend
soms is het nonchalant
laks waar schijn meer afstamt
van deze intieme donkerte
waar heimwee licht weerkaatst
het blijft zelden in dubbelzinnigheid
verkiest telkens de waarachtige eenvoud
van toen die eerste keer diep in het woud…
Kleur en geur
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
483 Als de zon ter kimme gaat dalen,
De laatste geluiden sterven weg,
De nevel rood kleurt in haar laatste stralen,
Blijft schoonheid van woud, bomen en heg.…
statio
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
943 hang
over mijn schouder, het laken
dat mij toebehoort
en opnieuw een dag
waardig
zodat ik mij kan neerleggen
in de dageraad van
het geweten
de ruimte die ik zoek
langs schubben van de ziel
schuif zeeën
naar me toe, het gehoor van
rivieren
in licht en opgeheven handen
en schenk de horizon
het water van de wouden…
een wolf in onze stad
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.222 er schuifelt een wolf door de stad
dicht langs de huizen, laat door de straten
voorbij Blokker en C&A waar
de rolluiken zijn neergelaten
een wolf vanachter de heuvels
uit een Pools woud
snuffelt nu door de Nieuwstraat
langs slagerij van Hout
ik vind het niet zo vreemd
dat heb je met een koudegolf
daar krijg je sneeuw en hagel van
en af…
Fantoom
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
603 de laan wordt allengs smaller
bomen stappen kleiner langszij
wanneer het oog blijft puilen
is het waas der waan nabij
geen vogelkreet bekrast de lucht
er zijn slechts wolven, zij huilen
vlucht, vlucht, ijlt de noordenwind
verdwijn uit dit verdichte woud
in de ruimte sluimert het kind
zijn bed voelde nooit zo koud…
UFO
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
591 Het woud verlaten
somber, ineens gekraak
mijn hond gromt
een hoge zoemend, fluitende dreun
de lucht gloeit
de aarde schroeit
stokstijf en trillend
verschuil ik mij
doodsbang
geschokt belevend
landend snel secuur
ze stappen uit
naderen mij
raken mij aan
knuffelen mijn hond
gebarentaal
er is begrip
meegegaan
nooit weergekeerd…
De trots verdronk
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
471 de jacht naar grond
heeft bergen
hun bomen gekost
waar wouden
domineerden dekt humus
nu de kale rots
het vergeten dorpje
in het dal deelde al snel
de mooiste vergezichten
tot de regens kwamen
en de aarde losliet
glijdend in haar vrije val
de trots verdronk
van generaties leven die wel
in wortels zijn blijven steken…
Geketend
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
628 mijn ziel spiegelt zich
aan hedendaags licht
van de verloren oceaan
in den beginne was er zicht
wazig weliswaar
nu, scherper
doch vaker en dieper
ervaar ik
de kleur van nieuwe maan
ook al is de aarde
vol van monden,
kent het ontelbare
wouden met handen
een mens wordt
ongevraagd heengezonden,
is aldoor verdwaald
en als…
Haiku 4#1
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
500 Erosie
Het regent woorden
in een onbegrepen woud
de modder spoelt weg.
---
Vondelpark
Verduisterde maan
schijnt in het Kattenlaantje
stil valt er een traan.
---
31 april
De tuin schiet in bloei
moederlente spreidt haar vleugels
de sneeuwuil blijft thuis.
---
Vogel
Kwinkelerende
haiku gebouwd uit woorden
wiegend op de…
korreltje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 op een lichte
kalme dag lig ik
in een woud van
blauwe bloemen
los van de aarde
golft de stilte als
een blaadje met
alle winden mee
deze dag is een
mer à boire waarop
woorden dromend
over water glijden
een gewichtloze
kabbelende
dag is het
zout der aarde
ik neem alles
met een poëtisch
korreltje zout
vandaag…
Boswandeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Dampend woud, bruisend van het leven.
Eeuwenoud en toch natuur gebleven.
Rustgevend tot in de hoogste top.
Traag verder slenteren de heuvel op.
In de schaduw zit stilte gecamoufleerd.
Groen herleeft ongecontroleerd.
Vrijheid, langzaam voortbewegen.
intimiteiten, geheimen verzwegen.
Eindeloos, geen mens te bespeuren.…
Amazone
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
616 De grande dame
onder de rivieren
met armen donker
als de rio grande
vernoemd naar martiale
vrouwenstammen
een niet te temmen volk
op edele dieren
in duistere
wouden van een
mythisch verleden
trokken vrouwelijke
ruiters onversaagd
ten strijde
een reuzenslang
meandert tot in
de haarvaten
van groene longen
als grande…
onze tijd
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
625 achter het schuttend scherm
van haag en struik en boom
van bloem en geurend gras
weet ik
in de brakgekapte dolgedraaide tuindergrond
tussen hok en stal en pergola
onze zonbeschenen hoogtevlakten
onze wouden donker diep
onze oeroude koele vijver
de steen
het stille water
het rimpelen
van onze tijd…
Volksbevrijding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
217 Dorre kleuren
kale grens-
heuvels na de winter
kleine vlekken, gatenijs
en bevroren modder
Oefenen
om het land te verdedigen
tegen barbaren
altijd tegen barbaren
die van binnen zijn
wat wij van buiten lijken
te zijn: primitief
in takkenpakken
machtige Enzilochmannen
het klassieke lopende woud
met grote warme handen
en wapens
bewezen…
Gebogen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.487 Opeens waren de bomen in het woud
verdwenen. Weg was het weiland, geen
gras noch kruid.…
Eikeldichtje
gedicht
3.4 met 20 stemmen
5.532 groenglanzend naar bruin, netjes
verankerd
aan in grondgeworteld
hout
Morgen
valt het gelijk de zijnen
in het aardse slijk
als voer voor de zwijnen
of vergaat tot stof
onder dicht kreupelhout
Maar, misschien
heel misschien dat
dit éne eikelwichtje niet
zal plezieren
tot levensonderhoud
van een van de dieren
in dit ondoordringbaar woud…
verdwalen
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
849 Schaduwen stromen voorbij
door de takken bladeren
Alsof ze op de aarde vergaderen
bruin rood op natte klei
Nevels hangen in de lucht
de herfst in al haar geuren
Takjes die langzaam verkleuren
breken in een zachte zucht
En mijn voeten nat en koud
laten me steeds verder verdwalen
Gedachten worden mooie verhalen
in dat wonderlijke woud…
Koningswater
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 Als een jager
staar ik naar het woud
waar het goud glanst
het is nacht en dag
Ik heb het in mijn hand
bijtend spoort het mij aan
het begroeide pad te betreden
maar ik bied weerstand
want onvoldoende uitgerust
Mijn retina geïmpregneerd
keer ik huiswaarts
Nog voor halverwege hou ik halt
Ik doe mijn ogen dicht
een siddering trekt over…
LAIS CCXXVIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Guirlande is de kronkel in heur haar,
spiraal van zwart in goud, en haar gelaat
vertaalt de wouden in haar zwijgen daar,
het ogenblik waarin zij leesbaar staat,
maar zij getrouw hem haar niet lezen laat.
Het ziet hen wel, maar wacht daar het haar kent.
Het is geen ik, zo’n vent die langzaam went,
maar wel bekend met wat er is, bestaat.…
verdwaald in de natuur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Stilte van het woud
huis, werk, bestaan verloren
natuur als schuilplaats
Winkelwagentjes
een vuurtje dat warmte geeft
takken verbranden
Schaduw van het groen
Onbegrepen, psychisch stuk
vechten om balans
Afval hoopt zich op
een schreeuw om zonder oordeel
de weg te bieden
De echo van pijn
vraagt mens en natuur ruimte
wie hoort en…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 het licht sterft langzaam in de wilg
waar het water de wortels met zilver beslaat
de zwaan is een koning van marmer en trots
die traag door de diepe rivierkuilen gaat
groen is het woud in zijn knoestige vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt…
Eenzaam
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.556 Ik wil de zon niet meer zien schijnen,
laat het donker zijn, guur en koud
laat mij voorgoed in het niets verdwijnen
of sterven in een donker woud.…
Oerkreet
gedicht
3.0 met 43 stemmen
10.620 Stuur jezelf op patrouille
door de dichte wouden
van je schroom.
Verken de plek
waar zelfs geen zonnestraal
meer door de bladeren
van je bedeesdheid dringt.
Hef daar een oerkreet aan,
zo'n volslagen authentieke brul,
die zich als een laaiende loper
uitrolt door het struikgewas.…