7023 resultaten.
omarmen
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
465 ik berg de lente op
ik schuif haar in een la
verstoken van bloesems
en daglicht die hart
en ogen teisteren
ik berg de lente op
tot ik haar opnieuw
omarmen kan…
Goede Vrijdag 2026
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
213 Goede Vrijdag
Verlatenheid en duisternis
oeverloos lijden
toen en nu;
liefde niet begrepen,
licht niet gedoogd,
God, wees ons, zondaars,
genadig…
vervagen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
244 Beetje bij beetje weet je
Dat je jezelf helemaal
Zult verliezen in de tijd
Beetje bij beetje weet je
Dat de weg die je moet gaan
Almaar kaler en schraler worden zal
Beetje bij beetje weet je
Dat het licht in je ogen
Zachtjes zal doven
Beetje bij beetje weet je
Dat de muziek in al zijn pracht
Je dansen niet meer zal leiden
Beetje bij beetje…
Doorheen de wolken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
243 Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken
die regen zeggen, straks of al heel gauw;
Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw
en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken.
Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid…
We vieren het einde
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
236 We vieren het einde
Met school en de leraren
kijken we in de toekomst
plakken pleisters van beste
wensen op de wonden
van vriendschappen
beloven niet te krabben
....We vertrekken met bloemen
........en gaan elkaar missen
We vieren het einde
Dag collegas, op jullie
gezondheid en geluk!
We praten en lachen
zoals altijd alsof
het…
De beuk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
660 De beuk was er reeds lang,
Vóórdat ik het levenslicht zag,
Is al vele eeuwen oud,
Elk jaar een beetje schever.
Vraag is nu wanneer ie valt.
Wachten duurt steeds langer,
Vrees ik overleef dat niet,
Je zult zien dat ’t geschiedt,
Als ik het loodje heb gelegd.
De moerbij bloeit elk jaar,
Alleen dit jaar bloeit ie niet,
Zou dit d’aankondiging…
Naar 't kerkhof
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
120 Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof -
hier liggen duizenden doden, sommigen
nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar.
Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn
bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik
slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal
mensen met een eigen bestaan; die hebben…
Overbleef
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
131 haar kadaver
wist niet
dat het verlaten was
na de laatste adem, bleef alles
nog even op zijn plaats.
de kamer, haar zijde vacht
ik droeg wat overbleef
naar buiten
het gewicht was vertrouwd
de aanwezigheid
niet meer
toen ik, haar naam zei
en niet terugkwam
veranderde
het gezicht van de dochter
er was nog de poot,
de scheve mond…
Televisie
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
125 in de gang hing de geur
van koffie
en schoonmaakmiddel
de televisie stond aan
voor niemand
grootmoeder
keek naar buiten.
ik ging naast haar zitten,
we keken allebei naar dezelfde tuin
ik had haar stem onthouden.
zij de mijne niet.
toch glimlachte ze toen ik
binnenkwam
naar iemand die ik niet meer kon zijn.
ik liet
het gebeuren…
wankel evenwicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
119 mogelijk waren we eerder al
tegen ons weerzien aangelopen
maar het geheugen gaat vaak aan
de haal met beeltenissen
enfin, we plukten onze dag en
besloten al plukkend te vertrekken
naar een samenkomst, mochten we
alsnog ieder van ons verlaten
om onderweg mee te voelen
plaats te geven en lot te bestemmen…
Zomers Afscheid in" Dichtregels voor een warme thuis" dichtplatform "Woordentij." in de solidariteitsweek van de Vlaamse warmste week"voor Kerstmis
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
271 Geruisloos stil
wordt de avondzon
Langzaam het licht
dat aan slapen
toe komt
Rustig
als de bomen
die ééndrachtig
uitwuiven
Zonnebeken voor het laatst
bazuinen
De eerste bladeren
vallen af
Dagen krimpen Het levenspad
Klanken woorden
Gaan en komen
Het klokje dat niet
langer tikt
De omgeving valt stil
Het na-zomertje verliest…
Voor altijd, Quin
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
67 De avond voor het afscheid
vroeg ik of ik naar boven zou gaan.
‘Ja,’ zei je zacht.
‘Ik hou van jou.’
‘Ik ook van jou, schatje.’
Toen vond je, ergens diep vanbinnen,
nog kracht voor woorden
die bij mij zijn gebleven:
‘Voor altijd, Quin.
Je bent mijn beste vriend.’
De volgende dag stonden we
om je bed in de woonkamer.…
De zon is zacht vandaag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
18 De zon is zacht vandaag
Hij bloost op jouw wang
er rijden auto's in de straat
en de man met zijn hond
neuriet onder mijn raam
Ik weet hoe mooi het is
in de bossen, aan de rivier
de plaatsen waar ik graag ben
maar niet meer komen kan
Ach, de zon is zacht vandaag
Een slokje is genoeg, dank je
het gaat wel, ik lig goed
Weet je, alles…
Adamszoon
snelsonnet
4.6 met 5 stemmen
753 Ik ken hem van dat lied met ‘hinde lopen’,
En van z’n conferences op tv,
Tot dit seizoen ging hij nog op tournee,
Op ‘wat hij nog zou willen’ bleef hij hopen.
The Phantom, Oliver, Elisabeth,
Voor al zijn teksten zeg ik: dank je, Seth!…
Ze was...
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
2.024 bleef staan
ze vroeg me waar we waren
twee meter van haar huis vandaan
later in de koude winter maanden
zat ze op een stoel voor het raam
warm en veilig in haar wereld
steevast gaf ze me een andere naam
maar het kon me niet echt deren
al die dingen die ze vergat
of de jeugdige herinneringen
die ze terug getoverd had
het echte afscheid…
Morgen van leegte...
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.070 De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Stilte hult zich in zwijgen
Een ijskoude nevel sluiert
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Ogen vullen zich in tranen
Het afscheid van een verleden
De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Lichamen die niet meer passen
In een samenzijn van liefdeskleuren…
verbale non-communicatie
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
3.385 soms kan je maar beter
achter glas papa mama
praten dat we mekaar niet
verstaan maar wel begrijpen
dat ik jullie niet hoor
maar wel de aandacht
weet te trekken met
mijn blote buik en
gekke bekken
soms ben ik gelukkig
bij het afscheid en dat
ik jullie niet kan horen
de armzalige pogingen
tot zenden en ontvangen
vooral veel zenden…
Gebaar
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
747 Zoals een regen stopt
de winter afscheid neemt en
de ochtend weer naar buiten breekt
zo komt mijn gevoel opnieuw tot leven.…
Rust zacht
hartenkreet
4.0 met 18 stemmen
3.322 Dankbaar dat er een eind
kwam aan haar strijd
opluchting dat ze nu
nooit meer lijdt
Verdrietig zijn om haar heengaan
en het vreselijk gemis
van haar die zo geliefd was
en nu niet meer is
Dankbaar haar te mogen kennen
haar nooit meer zien doet pijn
want bij het komend afscheid
kan ik er helaas niet zijn
Haar vast vertrouwen in haar…
Bitter en zoet.
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
798 Nee, ik kijk nooit om
wanneer ik bij je weg ga,
die traan zul je niet zien
maar het lichte bitter van het afscheid
proef ik nog lang
ik heb er elke keer weer een hekel aan
om je te moeten verlaten
mijn gedachten gaan dan
over de fijne avond die achter ons licht,
en onvermijdelijk breekt nu een zoete smaak door
ik weet immers
dat…
een dag te donker
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
867 niet meer
dan de onbekende minnares
van een sneeuwloze winter
die ver ginder ver
de diepe ouderdom
van wij samen wij
naar de verste horizonten fluistert
waar ik huil om
het licht leven lichter
en de taal die zo
zwier zwaai zwierend
meer werd gevoeld
dan begrepen
jou heb ik bemind
gevraagd
vertraagd
en zelfs toen was het afscheid…
Juliana thuisgedragen
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
1.417 gratie van een
moederlijke majesteit
door de dood terug
naar koningin gekanteld
een slot op de kelder
van alles toch bevrijd
Elke trede naar beneden
is een opgaan
weg van het voltooid verleden
sober zijn de laatste schreden
geflankeerd door
dochters traan
Een volk draagt een passie thuis
zij draagt de dood zo vederlicht
neemt afscheid…
Weerzien
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.896 Even afscheid genomen,
Alles een plaats gegeven,
Eindelijk is alles duidelijk,
Uiteindelijk,
Zullen wij elkaar weer tegenkomen.…
zomerstorm
netgedicht
4.2 met 106 stemmen
49.226 de laatste woorden
onuitgesproken
wenken even bij het afscheid
wanneer mijn vingers
nog een streling vlechten
doorheen
de hartslag van een dag
de nacht weet niet
hoe
jij mijn ogen vangt
in zachte, stevige handen
wij
elkaar mateloos bestelen
in elke speelse, roze lach
ik wil wachten
dichten
onvertaalbaar
beroeren als een windekind…
Trojaanse vrouwen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
813 ontsnapt tevergeefs
aan de mond van
verzilte weduwen
Wat moet de hel
nog ónder mij
Uitgewrongen trots
zorgt voor het
gapende litteken
op de zuurzoute toekomst
van de overlevenden
Laat de hoop maar
varen
Onder de broeierige melancholie
van een gehesen zeil brandt
Hekabes schande als laatste
misleidend baken in haar
schemerende afscheid…
steel vast tijd voor ons bestaan
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
652 je wiegt leven
met je adem
je borst verrijst
uit zachte rust
ogen sluiten
nog de morgen buiten
gedachten zijn
met slaap gesust
het kind speelt
in je dromen
zijn lach
op je gezicht
je haren glanzen
nog wat vochtig
in het eerste
schemerlicht
ik neem afscheid
van ons samen
kus je zachtjes
zal nu gaan
wij gaan de uren…
Eeuwig pat
netgedicht
4.7 met 28 stemmen
633 Je paraplu is ingeklapt
je valt ten prooi aan de serpenten
in een taal die jij niet snapt
je woont beschermd op indicatie
in een huis vol ex-patiënten
met zware medicatie
Je schaakt op pure logica
naar een eeuwig pat
je slikt neuroleptica
en de ogen staren mat
bij elk afscheid ga ik dood
maar ik houd me stoer
onder mijn…
Niet meer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
827 De kleuren spelen een melodie van afscheid
en de kou tekent weemoed in hemel die een spiegel wil zijn.
Dichtbij is de gedachte die de tijd omkeert
en momenten laat slapen.
En niets verbergt dat een
droom waard zou kunnen zijn.
Of de regen laat wachten met zijn hopeloze spel
van komen en blijven
in verregend geluk.…
Uitdagend in haar vrijerij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
553 stook het vuur
nog eenmaal op
voor de zon ons laat vertrekken
zing de weemoed
naar je land dat al
zo lang in tranen brandt
een laatste dans
hartstocht op bloedhete kolen
uitdagend in haar vrijerij
rood gloeit de as
de eerst strepen licht doen pijn
in afscheid van het samenzijn
weer ligt de wereld open
we moeten verder
onstuimig…
In stilte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
657 je dacht
dat niemand om je gaf
je niet gemist zou worden
als jij er niet meer was
in stilte nam je afscheid
van allen die je dierbaar waren
het deed meer pijn
dan je wilde in het echt ervaren
je voelde zekerheid
in het verlopen van de tijd
maar merkte dat de banden
van het leven naar je handen grepen
jij maakte eenzaamheid tot strop…