8622 resultaten.
Tranen
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
3.182 Tranen laat ik om jou
die mij achterliet
in de eenzaamheid
van mijn bestaan
Tranen laat ik om jou
toen je gisteren zei
dat je leven niets meer
voorstelde, het einde
kwam naderbij
Tranen laat ik om jou
Sinds ik je gisteren
in je tuin vond
Rustig en vredig
liggend, op het tuinpad
zonder tranen…
Wayang Kulit
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
1.337 Het ijle goud
van de tempelbel
dwarrelt op
uit wierookstokjes
en de eenzame bidsprinkhaan
in mijn tuin
murmelt het gebed
van vele schedelblanke monniken.
Hoe kan mijn hart
zoveel schoonheid en verdriet
bevatten
en niet breken?…
Waarom, waarvoor?
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
2.086 Geluk
Een beetje geluk
Met een paar woorden helemaal stuk
Pijn
Een heleboel pijn
Verboden liefde die niet mocht zijn
Verdriet
Heel veel verdriet
Ligt voor mij nu in het verschiet
Gedachten
Eenzame gedachten
Dat is alles wat ik nu kan verwachten
Door
Mijn leven gaat door
Maar ik vraag me af waarom, waarvoor…
Te veel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
964 Waar jij met je handen
niet meer eenzaam zoekt
en wacht op het moment
waarin ik zal zingen
met jouw
stem en jij mijn lichaam weer
zal vullen met jouw gevonden
droom.…
godverlatenheid
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
618 hoge heren dwaze dames
hoge hoeden lage gemoeden
vage lachjes lage drachtjes
moordende monden
gecamoufleerde wonden
strelende stemmen
verborgen klemmen
uitgestoken klauw
teruggetrokken hand
slapende geestelijkheid
feestende eenzaamheid.…
Isole
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
681 Langzaam schuift ze
de gordijnen dicht
haalt eenzaamheid
zuchtend naar binnen
schikt afwezig hoge stoelen
rondom een houten tafel
waarop haar agenda speelt
met het onbeschrevene en
de schaduw van een pen
in de keuken wacht
haar de senseo met het
schuifje afgestemd
op één kopje…
Mijn hart
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.213 Mijn hart, dat kent herinnering
de pijn voelt van oude wonden
eenzaamheid maar ook van
liefde om wat ooit is geweest.…
fee
hartenkreet
3.2 met 24 stemmen
2.160 in het bos
van de eenzamen
ontwaak ik
in een leven
niet van mij
voorbij
schieten de beelden
en ik denk
aan haar
haar gezicht
dat ik verlies
ik dwaal
verloren
tussen de bomen
op zoek
naar de stilte
waar ooit
de rivieren
van verdriet
niet meer stromen
ik voel mijn tranen
kolkend
langs mijn wang
en ik ben bang
zo bang…
Samen een
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
934 Geef me ons bestaan
en sleur me van deze eenzame ellende vandaan.
Vertel ons verhaal aan iedereen
en laat ons nooit meer alleen.…
Labyrint
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
629 Zo traag de nacht verschuift
naar avond zonder morgen
laag voor laag
lijkt leven
dood in eenzaamheid
waar tijd gehavend
door het stormend zijn
als drenkeling verloren
lijdzaam in vergeten drijft
maar toch…
hij blijft
en ik
grijp me aan zijn flarden vast
vlecht ze tezamen
tot een beeld dat was
als vlucht…
Mensen maken nu eenmaal fouten...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
907 Soms gaat 't goed en vaak ook fout,
heel misschien word ik wel eenzaam oud.…
Gedenk mij
poëzie
3.3 met 10 stemmen
3.232 Hun mild-bewogen vrede
Geneest de eenzame pijn,-
Gedenk mij in uw gebeden,
opdat ik geheeld moge zijn.…
Onbestemd aanwezig
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
449 Als schuwe dieren
kruipen ze voort
de eenzame uren
Terwijl ze langzaam
hun territorium verliezen
aan het angstfenomeen
dat gezonde minuten
wegvreet en verandert
in onzekere seconden
tikkend als de dreiging
van een tijdbom
Allemaal zo onbestemd
lijkt het bijna irreëel
maar de aanwezigheid
valt niet te negeren…
Het tegenlicht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
649 lig op veren
wolkjes
op een hoge wind
hoor toch
het huilen
van een eenzaam kind
zie het lopen
op vaal strand
verloren in veel zand
schreeuw over golven
voorbij het tij
verbaasd kijken zij allebei
het tegenlicht
ontdekt de zoon
de moeder vindt haar droom…
Zichtbaar?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
535 Ze kan ook met mededogen
de eenzame leegten genezen,
in een heilzaam woord wat we
in het leven moeten herlezen.
Teksten worden weer drinkbaar
uit heldere bronnen, lichter
op een linnen zonnestraal en
voor die zal begrijpen, zichtbaar.…
Paarse hemel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
565 De lentehemel is eenzaam
als de kalme zee.
Op slome golven
drijft de enige zwaluw mee,
die bij afgaand tij
de avond trotseert.
Want een hemel is zo kalm,
als hij elk geruis ontbeert.
De vroege avond
houdt de adem in schijnbaar.
Tot de nacht verblindt,
in de kleur van glanzend haar.…
Golflengte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
499 We zitten niet meer
op dezelfde golflengte
de horizon wordt vaag
eenzaamheid lijkt dwangmatig
herhaalt zich in het handelen
zoals bij eb en vloed de zee
ik ben een land zonder vader
in een man zonder minnaars
waar jouw boom begint te groeien
jij geeft mij de woorden terug.…
op de heuveltop
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
543 novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid
windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen
het veroveren was kinderspel
nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus
de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht…
Roma Lupa
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Aangespoeld op
De vlakte van
Wildernis en
Eenzaamheid -
Geen mens meer
Te bekennen
Op deze beide
Jongens na
Die nog moedermelk
Behoeven om voor
Het leven voldoende
Te worden uitgerust
Jij bent geen mens,
Maar je hebt moedermelk
Waarmee je deze
Vondelingen kunt redden
Onwetend sticht je
Een sterk geslacht
Basis voor…
Schip in hellewind
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
576 Terwijl de dronken wijven
de eenzaamheid wegwuiven
als ware het
een vissersboot
in winterse hellewind.…
Overvallen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 eenzaamheid wil me grijpen
of is het de overgang
ik bevecht het met al ik ben
wanneer grijze demonen
de kop op steken, uit 'n
erfenis van 'n ver verlee
keer op keer
zette ik ze bij 't grofvuil
daar ze niets toevoegden aan
als doorns in het oog
verschijnen ze, achteloos
droog ik mijn tranen
(die ik vooralsnog niet uitgenodigd had…
Zelfportret als kind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
605 Maar dat geeft niet
want er is hier niemand,
niemand om mij eenzaam
bij te voelen.
Ik praat tegen god.
Of wie ook zijn oren
te luisteren heeft gelegd
in deze zachte
ochtendbries.
Ik heb geen lakschoentjes
geen witte kniekousen
maar op mijn bruine veterschoenen
huppel ik
toch.…
De wachtkamer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
555 De vrees wordt niet gedeeld,
elk een omarmt zich zelf
en lijdt en hoopt
in stille eenzaamheid.…
morgen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
618 boek van mijn gedachten
vol van mijn jaren
leeg van mijn toekomst
dichtgeschreven bladen
van eenzaamheid
ik wil in je schrijven
op morgen en morgen
elk volgend blad
happy days are here again
dagen die voorbijgaan
als in mijn vroegste jeugd
maar op morgen en morgen
schrijft mijn pen niet…
Blues als medicijn
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
652 Van eenzaamheid, van verdriet,
van ondragelijke pijn.
De blues laat mensen stamelen,
schreeuwen en zuchten.
Naar oude blues luisteren is heilzaam,
het is net zo troostend als bidden,
en geneeskrachtiger dan menig medicijn.…
Het buigend riet
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
998 Maar breken kan het ook
wanneer de vrieskou binnenkomt
van moe gestreden strijd
en kille eenzaamheid.
Je zegt:
de wortels leven nog.
Dat kan best zijn
maar ‘t troost me niet.
Het is te laat
voor het geknakte riet.…
Kloppend hard
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
789 Het is toch wat
de kamer van
mijn hart
zo open
en warm
Dat is toch wat
geen klep
meer gesloten
Iedereen kan
binnen in mijn hart
Soms is de kamer
vol, benauwd
dan weer ruim
Leeg, eenzaam
zelfs stil
Het is toch wat
zo open mijn huis
met kieren en gaten
Pompend hard,
bruisend open
Warm…
Gevaarlijke bekoring
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
512 Ik ben wie ik ben
dat wil jij nog zeggen
nu jouw vrienden zijn verdwenen
je trekt je terug
in de gevaarlijke bekoring
van een emotieloze natuur
een laatste peuk in handen
in diepere sobere kilte
eenzaam in jouw gedachten
in dit festijn van leegte
jouw ziel nog één beweging
een verzonnen dialoog.…
eindspel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
450 onophoudelijk vraagt
de blinde man of
het al tijd is voor
zijn pijnstillers
helaas meneer
er is niets meer
maar ik vraag of het al
tijd is voor mijn pillen
er is niets over meneer
ze zijn op zoals u en ik
we kwamen alleen
dood gaan we ook alleen
we spelen het eindspel
u ik en alleman
we zijn eenzaam
is het al tijd voor mijn pijnstillers…
Dromenzaad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
438 Verlegen lach je naar de zon
een dag om nooit te vergeten
sta je te wachten bij de boom
aan de waterkant met eenden
uit een droom haal je een stem
om het zwijgen te doorbreken
woorden terug in avondrood
blauwe liefde nooit verloren
door het dromenzaad van eigenheid
gedwongen door de eenzame tijd.…