3181 resultaten.
schouder ietsjes afgewend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
656 je hoofd wat scheef
schouder ietsjes afgewend
het was die houding
die steeds bij mij bleef
je ogen keken donker
haren langs je hals
oor en oog in schuine lijn
je kon zo heel uitdagend zijn
lichaam in een warme draai
uitnodigend naar mij
mijn arm rond je schouder
gelukkig waren wij
in woordenloze stilte
is het misgegaan
we leefden…
Dichtbij
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.287 O, God, wij zijn zo vaak ver van U weg
Wij voelen Uw nabijheid soms niet meer
En verliezen U uit het oog, keer op keer
Kunnen met onszelf niet meer overweg.
Heer U kent ons, U weet wie we zijn
U kent onze gevoelens van eenzaamheid
U ziet onze zorgen en onze onzekerheid
Daarom vragen wij, wil dichtbij ons zijn.…
AVOND-SCHOOL
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.899 Met wijd geopende oogen zitten heel
Scherp jonens naar het verre bord te turen.
Stoffige lege banken, waarop veel
Inktvlekken en ingesneden figuren
Werpen hun schaûwen langs de doffe deel,
Gesleten door het schuiflend voeten-schuren.…
Een hand
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
660 Alsof verlatenheid door mij woelde,
een oog die geen toekomst ziet.
Een pijn die kliefde mijn hart.
Mijn handen met boeien gebonden.
Mijn hoofd bonzend van smart.
Zo had ik nergens rust gevonden.
Geen mens die zag ’t lijden.
Geen mens die dit begrijpen kon.
Nergens vond ik een bevrijden,
terwijl steeds meer strijd ontspon.…
Aan mijne uitbrandende kaarse
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.182 nu dat
Gij mijne voortgang stut in 't naarstig onderzoeken
Van nutte wetenschap, in wijsheidvolle boeken,
Voor een leergierig oog zo rijkelijk bevat,
Verstrekt gij mij een boek, waar uit te leren staat
Het haast verlopen uur van mijn verganklijk leven;
Een grondles, die een wijs en deugdzaam hart kan geven;
Aan een aandachtig…
Dag en Nacht
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
623 De zon heeft nu haar hoogste punt bereikt
en ook haar grootste kracht,
de hitte trilt zo ver het oog reikt
de natuur is in volle kracht.
De dag verscheidt nu heel teder
de avond lijkt nog erg ver,
heel langzaam daalt zij echter neder
hier en daar verschijnt een ster.…
de Bergen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 De zon schijnt zijn mooiste stralen te willen delen
met een prachtige helling van het bergmassief,
dat bedekt met alpenroos en een verdwaalde madelief
een aanblik biedt om het oog te strelen.…
Meer dan vriendschap, Conan
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
3.256 tussen Den Haag en Gent
loopt een lijn, die verder reikt
dan je met je blote oog
kunt bekijken
de liefde voor Amsterdam
voor Zeeland en Parijs
vindt er zijn middelpunt
zoals de wind zich nestelt
in de kruintjes
van de eik, de beuk en de berk
in de gevleugelde vrijheid
van de adelaar
die met scherpe blik
de wereld overvliegt
de klanken…
Zeker weten?
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
748 Nee, heel zeker weten we het allemaal niet
Toch mogen we geloven dat God bestaat
En heel de schepping daar mee is gebaat
Eens hopen we te zien wat het oog nu niet ziet.…
ONS BRUISEND LEVEN...
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.076 Jij bent mijn wonder, gebeeldhouwd
Om tijdloos naar te kijken
Ik zie mezelf in jouw oog weerspiegeld
De mooiste blik die mij ooit gevangen houdt…
WONDEREN
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen
975 Wonderen gebeuren iedere dag
hebben wij er nog oog voor
wat is een wonder?
wij kunnen er lang over praten
boeken over schrijven
ervan genieten
of over discusssiëren
maar laat de wonderen nu gebeuren
open je ogen en je intuïtie
leg ze vast
voor altijd
kan ik ze afdwingen?
kan ik ze regelen?…
ACHTER DE WOLKEN
poëzie
4.4 met 5 stemmen
1.661 Maar zie, daar laat Seléne de ogen even
Weer weiden langs de wolkenlijnen,
Doch om weer even haastig te verdwijnen :
Zij mijdt de blik van wie op aarde leven:
Zó, schuw voor 't schijnsel van uw eigen glans,
Omhult ook gij u met een nevelkrans,
Wanneer ik even in uw oog mocht staren...…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 Het gedicht ontvouwt zich
als een bloemknop in een zee
van duizenden bloemen
waar in kleuren, tinten en tonen
de woorden wonen die ontleend zijn
aan het oog van de menselijke ziel
Zij spiegelen zich aan
het eeuwig licht
en zo verbindt de mens zich
aan zijn lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde…
Een wens voor een woord
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
739 achter mijn verblijf
ben jij gastbuur boven het zuiden
in graverende pauzes van andere bogen
dat weet ik door het hart
voor ademhaling
van loopvlakken
langs de wegen
ik woon op eigenschap in dagen
op stem en oog
van plaats tot plaats
op de manier van gedachtegoed
geduld vult zijn taak
van stromen naar stemming
en bestemming
dat verandert…
Aan een pessimist
poëzie
2.9 met 8 stemmen
3.324 Als `t regent, daar de zon bij schijnt,
Ziet gij alleen de regen ;
Ik vestig op de zon mijn oog
En op die lieve regenboog,
En lach hem hoopvol tegen.
-Goed ! Maar intussen wordt gij nat.
O ja, dat was te duchten,
Zo ik mijn regenscherm niet had,
Dat 'k altijd meeneem op mijn pad,
Bij 't zien van donkre luchten.…
Een enkele reis naar oneindigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.119 verdroogd
en de oogleden voorgoed zijn gesloten
strijkt een zachte hand
nog een laatste maal over het hart
van het vergankelijke
van een kostbaar leven
Een leven dat geliefd en geleden heeft
Tranen stromen haast woordeloos
uit de zielen van de getroffen nabestaanden
Er volgt een massieve, ondoordringbare stilte
waarin in menig oog…
Rifraf
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
655 maagdelijkheid ontdekken
voorbij blijft, het is geweest
zout van tranen, het doet slakken
wijken van het eeuwige pad
Vliegend tapijtje met mot
kijk er vormen zich gaten
Men roept hosanna in den hoge
verbindt zich met hemel
en jawel met een stotterende hel
Het is zoveel om te omschrijven
Er past een hamer om kleuren te slaan
een scherp oog…
JANUARI
poëzie
3.3 met 14 stemmen
2.189 Richt uw oog
Naar 't klein vertrek daar ginds, bestraald
Door zachte glans, die van omhoog
Rooskleurig door de venst'ren daalt.
Nieuwsgierig staat een kinderpaar
Dicht bij de wieg; ze tillen 't kleed
En zien op 't wicht, dat, - wonderbaar! -
Bij hen in huis zijn intree deed.…
Ei goochelt
gedicht
2.5 met 75 stemmen
20.524 handen niet meer ziet
denk hem vast zijwaarts met je voeten op een krukje
buigt heel je lichaam en voel dan toch je tenen
als withete sintels in je schoenen zingen weet je
*) eoliet: ruw gesteente uit de oertijd, door voorhistorische mensen als werktuig gebruikt
-----------------------------------------------------------
uit: 'Door het oog…
de gevallenen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.065 vanochtend, staande op de koude sloot,
zo viel mijn oog op bladeren in’t ijs
de herfst lag daar gevangen, eigenwijs
in bonte kleuren: geel en donkerrood
en bruin, met her en der een vleugje groen
elk blad omhuld in dood’lijk zwart, versteend
en stil, van leven, dood en mij vervreemd,
bevroren, koud gemaakt door ’s winters zoen
ze vielen toen…
IN ENE WINTERNACHT
poëzie
3.0 met 2 stemmen
942 Op bergen had de winter hoog
Zijn witte vaan geplant,
En zag met koud en glinsterend oog
Omlaag op 't groene land.
Dáár rustte gouden zonnegloed
Op 't langgepluimde gras;
Dáár toefden warmte en overvloed,
Alsof het zomer was.
Of was de lucht niet blauw en klaar,
Al kromp de blijde dag?…
De Poortwachter van het Dodenrijk
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
675 Op de drempel van zijn laatste adem
verlaat hij onhoorbaar bloed en tempel
en spelen sterren met de oneindige nacht
Het leven wordt een onbuigzaam spel
voor haar en drukt zijn stempel
intens op de blauwdruk van haar wezen
Zij reikt eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als drager voor hun gebroken hemel
In het oog…
Vrij entree
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
655 verlangen
om te zien en te proeven
geuren van wierook en klokgelui
voelen het stof op de banken
horen van willekeur en leugens
dorstlessend in ongewijde ruimte
van het doopvont
om te voelen en te schreeuwen
paardenstal van het leven
volgepakt met vrienden
banken in gelid
schemerhanden en luisterende heiligen
plaatsvervangers van het heilig oog…
Jouw allure
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 In overgang van licht naar
Donker
Schemer jij in nachtgewaad
Met gezwinde pas
Het oog van de nacht waakte
Minzaam
Over jou, terwijl jij reeds
In het licht verdween
Van een hemellichaam dat
-geen ster-
Op geen enkele manier
Geen enk'le wijze
Echter jouw allure kon
Treffen
Laat staan zelfs evenaren
In 't verschiet voorbij
Jij…
Het zielenleven.
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.311 De boze kindren zien hem niet,
Hoe menig traan hun oog vergiet,
Maar blijven 't kwaad herdenken,
Door hen bedreven. Kind, welaan,
Doe andren wat ge u wilt gedaan,
En God zal ginds u wenken.…
De dans
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
652 erkent
Enigszins het tegendeel
ziet dat het lot diens spel wel speelt
Soms als bewustzijn danst met kansen
treft het spel zijn eigen doel
Zodra het gedaante verstokt als
versteend haar daden verspeelt,
vergist het gemis zich in lot en leven
en danst afwezig met helden in kleur
Soms mist een blik de kunst tot passie
omdat het oog…
De kluizenaar
poëzie
2.0 met 4 stemmen
1.663 En wie daar zingen, doen een loflied horen;
Vrij dartelt om de hut de vale muis, -
Het dal ligt in de gloed der zon te gloren,
Maar in de grauwe pij, voor 't houten kruis,
Ligt de eenzame, in geprevel als verloren:
De grijze zoekt de vrede in eigen-kwellen,
En wil zich martlen tot een heilig man,
En schijnt geen traan van 't zinkend oog…
AFDRIJVING
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
640 We liepen samen zwijgend langs het water
het was een mooie dag, dat moet gezegd
je haren goed gekapt, je scheiding recht
een toonbeeld van perfectie voor je vader
Zoals gewoonlijk volgde ik jouw tred
gedwee als immer, passend in jouw kader
je strakke pak gestevend, scherp de naden
als was jij reeds gekleed voor onze echt
Mijn oog viel op…
FRANCISCUS VAN ASSISI.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.402 Met milde geestdrift in het peinzend oog,
En de armen zeeg'nend uitgestrekt, de mond
Omspeeld van teed're weemoed, door het blond
Van baard en knevel zacht omvloeid, rijst hoog
Een man, omvonkeld door de stralenboog
Van maanlicht-mystisch gloeien, zie, de wond
Van Christus bloedt in zijne zij, de grond
Doet bloemen spruiten, waar hij…
Zonnehemel
gedicht
2.2 met 257 stemmen
35.900 Jouw schouder,
jouw oog, dat donkeren van een watervlek
op tafel. Mijn hand, maar iets dat me
weerhoudt. Er is een stralen
dat tussen ons in gaat staan.
----------------------------
uit: De bloedplek (2011)…