3375 resultaten.
Aids
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
805 Je gaf de paarden voer en met de varkens
heb je gedineerd, een zomerpark vol bessen
en papavers, vermoord, door de gifwolk uit
het zwarte woud, je oneindige stem, klank
van een sprookjesfee, is weggeëbd naar het
gebied van Thanatos, er zullen resten van je
ziel, die in het harnas verbleef, komen spoken
rond de doktoren, die zand uit de ogen…
tot in de morgen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
761 wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar
om de wanhoop van
de dingen
ik staar voorbij bomen op de weg
en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos
om de schemering valt
zich in schaamte nestelt
en in nog meer zand in mijn ogen
ik zie vreemde witte vogels vliegen
doorheen verlangen en de waarachtigheid
van de nacht
ze leggen…
The Dangling Conversation
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
511 zachtjes waaien klanken
over duinen vang ik woorden
in jouw voetsporen
kleuren treden donker
waar stemmen praten
schep ik water in de nacht
wijl zee mijn enkels drinkt
huilen vissen het verdriet
in het rode licht van de toren
schaduwen flessen op 't zand
rond mijn middel kiemen algen
laatste stukjes huid reizen af
de ochtend vecht…
- De Strijd van Kracht als Vrede -
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
782 het zwaard van zeezout,
vluchtelingen van ongekende vrede
dat zijn vele doden rouwend telt
De vervallen stenen huizen lijken torens,
de witte zand onder je voeten is vergaan,
jij voelt het gisteren van de morgen..
Yerushalayim..…
retraite
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
479 ach, de lamp legt weer haar licht
op mijn doorgeleefde tafel en daaronder
rusten slechts m’n voeten, warm
in luchtdoorlatend wol
er liggen zwarte dagen rond wat oude tijd
waar vogels zwijgen, als de wind weer
kille tonen fluit
reten -vol met stof- vergeten dat het helder was
en dat rauwe korrels zand
een schurend ritme maakten
overal…
voor jou LB
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 gedacht eens niet te lachen
want zelfs in pijn verzonken,
strijk je teder,
je hartenzeer van je af
spreek je zoete woorden,
tot het avondduister,
of prille bundels van de dag
vaag je weg, met één veeg,
je ranke handen,
boze gedachten in de lucht
en zal je eens in lompen gestoken,
traan op je wang,
vertwijfeld benen door het zand…
In een volgend land
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
495 gaan
ver van een heem
pijlers van het bestaan
scheiding van de vogeltuin
het paradijselijke licht
tere wentelbootjes
enkel nog in een vergezicht
een glimlach
een wuivende hand
het water spiegelt
in een volgend land
waar koekoeksbloemen
in bermen prijken
het vee graast
op behoedende dijken
de aardappelen groeien
in lagen zand…
Wandeling naar de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 Ik was moe en liep naar de zee toe,
vermoeid sloffend door de duinen
waar de wind het zand deed opstuiven
en het helmgras waaide onrustig, hard
heen en weer, de hemel en de zee waren
een verbond aangegaan en straks zal de
maan mij doen huiveren wanneer ik aan
de rand van het water zal uitkijken en
wachten op de sloep die me mee zal ne-…
oneindig
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.720 toeriepen
Dit was het dan
En geniet ervan
Heen en weer met eb en vloed
Het doet mij oneindig goed
Ben weer terug op het land
Verspreid over goudgeel strand
Met vallen en opstaan heb ik geleefd
Ben blij dat ik het heb beleefd
Het uitstrooien in de zee
Mijn zelf gewenste val naar benee
Nu mag ik weer opnieuw beginnen
Als klevend zand…
modderman
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 de grond is doordrenkt
modderig naakt
mijn kippenvel wentelt zich
geheel omhuld met drek
houdt het ongedierte op afstand
modderman
een leven vervat in nat zand
letterbrij verstikt haast
heel de dag breien woorden zich
als een sluier voor mijn ogen
voor uitdrogen oppassen
hardheid beknelt pijnlijk
daarom laat ik mij beregenen…
Ring
gedicht
3.4 met 16 stemmen
5.516 Bij het houden van haar lichaam, vast
als een kind dat aandacht vraagt, maar
dan zwijgend, moeizaam lachend, zie ik
hoe een leven langzaam uiteenvalt
tot stof, tot zand, door mijn vingers, als
water in een rivier die rondgaat, eerst
ondergronds, dan omhoog over land
naar zee, het strand nu stil en rood.
Zij traant, ik troost.…
Fragmenten
gedicht
2.2 met 18 stemmen
7.087 De zomers waren droog, het koren
dat niet eens mijn enkels haalde,
de vruchten zonder vlees, waar
die nu niet van aarde meer te
scheiden hun netten vulden trok
ik lange sporen door het zand.…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen
er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net…
Genade
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
566 Het blakende zand doet de voeten branden,
een innerlijk vuur raast in ziedende vaart.
Er is geen medicijn die deze storm bedaart,
dit blijft een gevecht met gebonden handen.
De koelte van een plengende stortbui verlicht
de lasten van mijn getergde ruggengraat.…
uit de toekomst geplukt
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
586 vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn
misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij
en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets…
Zwijgtaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 Het strand, de horizon bij nacht
lonkte ons met het geluid van de branding
we hadden wel vaker gevreeën op het zand
maar nu was er voltooiing van de zwijgtaal
geen brieven meer bij volle maan
of liefdeswoorden dwaas door waan
geen kusjes op blozende wangen
melancholie hield ons verlangen gevangen
een trui, die jij ooit droeg
op…
Het verlaten strandpaviljoen.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Achter het paviljoen liggen de duinen met
hun opwaaiend zand.
Hoe hard de golven ook op de vloedlijn slaan
met hun witte schuimkragen.
In het najaar zal het badgasten en zonaanbidders
niet behagen.…
Afkomst verloochent zich niet
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
519 Bij ’t graven in het centrum van Den Bosch
-men gaat er een parkeergarage bouwen
met als gevolg veel zand en grind verstouwen-
kwam onverwacht wat prehistorie los.
Er kwamen stenen werktuigen naar boven,
zoals een schraper, messen en een bijl
en scherven als de punten van een pijl;
men kon welhaast de ogen niet geloven.…
Je dialoog vervlakte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 hebt de palmbomen
nooit zien groeien
op het eiland dat gekozen was
zag alleen het blauw van zee
een heerlijk warm strand
en een beschermende hand
maar in de golven
was geen diepte
alleen een keurig kabbelend gaan
je dialoog vervlakte
zonder verrassingen
in vorm en kleur van het bestaan
de eerste schreden zijn gezet
heet gloeit zand…
Lichtpuntjes
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
626 Geregeld vraag ik me af
wat is de zin van ons bestaan
mijn gevoelens gaan op de loop
en ik er achter aan
Ziek zijn is niet erg
als het maar over gaat
ziek zijn is wel erg
als het je aan het lot overlaat
Alle leuks overschaduwd door narigheid
je hebt het niet in de hand
er word op je ingebroken
je leven is als los zand
Vooral als je…
Koers te houden?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 Kompas in het verstand, als
de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
vastgelopen in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verbaal,
de horizon eist de beeltenis
mijn lichaam…
Oudejaarsdag aan zee.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
528 Ik zoek naar woorden in de zee
maar 't zand verdraagt mijn voetstap niet.
De vloedlijn wordt alsmaar verlegd
en 't strand blijft spiegelend geveegd.
Wat bracht de zee wat nam de tijd
te worden tot wat nimmer was.
Een ander lichaam voor een tijd
gerijpt door de omstandigheid?…
IN DE KIEM GESMOORD
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 Hij had met zijn geboorteplaats geen band
Vond het milieu benauwend en bekrompen
Maar ’s zomers waren er de waterpompen
Een uitkomst na een dagje aan het strand
Het lessen van zijn dorst, schuren van zand
Het wassen van zijn kleine kindervoeten
Die dingen konden al het zilt verzoeten
Waardoor hij veel te vaak werd overmand
Beschonken als…
Verscheiden
gedicht
4.0 met 6 stemmen
8.263 En ik van vraag naar vraag opnieuw verloren:
waarvoor het is dat wij ons leven leven,
hoe het gekomen is, wat ervan komt -
----------------------------------------------
uit: 'Een heuveltje van lauwwarm zand', 2013.…
De opstandeling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 Kom wandel met mij aan het strand,
waar eb en vloed, kastelen zand
op zilte voeten roven.
Herinnering is al wat blijft
geschreven in de tijd
en lijkt alles zo om niet.
Geboren en gestorven zijn
in de ongewisse zekerheid
dat Leven, het geleefde leven liet.
Neen,ik leef niet.…
Schalt het oosten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 hoor hoongelach
zie de saters in
hun ogen verdampen
zij hakken hoofden af
nog rijgen snoeren
gebeden aaneen
rult heet zand
woestijn onder voeten
schalt het oosten
roept op tot gebed
in de zinderende ruïnes
van moskee en minaret
in strijden voor de leer
moeten ongelovigen
verdwijnen zoals weleer
in allahs naam en eer
we zien het…
Tijdloos
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
689 Ik heb nog altijd mijn kop in het zand.
Maar toch stromen er tranen van mijn wang, die ik
wegveeg met mijn hand.
En op geen enkel ogenblik merk jij daar iets van.
Je hebt geen tijd voor mij omdat je altijd werkt.
Maar ik wil bij je zijn, als dat je helpt.
Je eindeloos vasthouden en je vasthouden.…
het verschiet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
559 ik verlies de blik in je ogen
ze dwalen ook verder af
niet dat ze naar de einder worden gezogen
ze hellen eerder over naar de nacht
helder daglicht schijnt bedrogen
de warmte van de zon trekt verder
de herfst is thans uitzonderlijk stil
gevoel ebt weg, is minder zacht
en het strand verdubbelt het zand
de zee droogt langzaam uit
meeuwen…
leeg van voren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 het is kouder dan de vlucht
van duizend meeuwen, de tocht
die het voorjaar inblaast lijkt
met het oudejaar te zijn verdwenen
het gerecht van tochtige koeien
en praatgrage knoppen blijken
zich te hebben verschanst achter
duinen van traag zand
ook de luchten lijken voller
van adem, een wolk draagt
de massa die eens ons aarde werd
genoemd…
Op de vloedlijn
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
545 Pal op de lijn van vloed en vochtig zand
beweeg jij voort, belemmerd door de wind,
niet wetend wat te kiezen, welke kant
jij op moet gaan opdat jij kalmte vindt.
Jouw denken lijkt een zee op zich, die bindt
niet zomaar in, die slaat jou heen en weer
van lichte hoop naar golven van oud zeer
die tegengaan.…