3340 resultaten.
Die éne...
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.847 "Ik zou die éne willen zien
Aan wie ik denk altijd,
Als ik hem zag vandaag, misschien
Was ik mijn vreugde kwijt;
Maar ook—wie weet—misschien mijn leed,
Want, dít is mij zo vreemd:
Ik weet niet wat hij geeft, ik weet
Niet wat hij van mij neemt.…
Camoës
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.341 Toch drong zijn droom tot haar verweez'lijking:
Toen hij geen vreemde wonderlanden ging
Veroveren met een machtige armade,
Wrocht hij in kille grottenschemering
- Gedoemd poëet, zwerver en banneling -
De zware strofen van de Lusiade.…
Des dichters spiegeling
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
663 ”
“ Ik ledig mijn en jouw nood “, schrijft de dichter,
“ door mijn angst voor de dood
te bezweren met wijze woorden “
“ Verdrijf gekte, ziekte,
of bedrijf de liefde voor het vak
met het reizen naar vreemde oorden “
Hij tekent het leven op in chronologische volgorde
worstelend met de materie tegen de achtergrond
van een hypothetisch…
buiten zinnen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
748 kwijt ben ik al mijn zinnen
zonder woorden om te beginnen
ook het einde ervan is zoek
de vele letters in het boek
de roman, die ik nu lees, blijven ongehoord
‘t is niet mijn verhaal, een vreemde taal
als losse letters vluchtend in een woord
dwalen mijn gedachten dweilend
zoekend naar woorden, koortsachtig ijlend
geef me raad, hoe zal ik…
HET NAAKTE MEISJE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.407 Vreemd: haar figuur zo jong en fijn-gebouwd
Doet niet de wilde hartstochten opbruisen
Van wie haar zoele heerlijkheid aanschouwt
Doch voert zijn denken naar een land van droom
Waar langs een weg de hoge bomen ruisen
En de avondlucht vervuld is met aroom.…
EEN VERDOOLDE
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.356 Nu is zij dood
ze was van mij,
ze leefde jaren aan mijn zij
en kende nauwelijks mijn taal;
haar leven was een vreemd verhaal.
Zij kwam een avond met een lach
en bleef ook na de eerste dag;
zij is mij met een lach verschenen,
na vele tranen ging zij henen;
ik gaf haar meer dan kleed en brood...
Nu is zij dood!…
Leed en geluk
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.177 Daar waakt het tot nieuw leven op:
Als roos die berst uit rozenknop,
Zwelt het al vreemde windselen te slaken...
Geduld, geduld, geduld...!
In schoonheid nieuwvervuld,
Niet anders mag zij u behoren...
Reeds schift de volle schaduwkring:
Geleidelijk uit haar verduistering
Treedt weer de gave maan tevoren…
Windrijm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
506 Het zwijgt, maakt stil, de duisternis wordt diffuse en is mij kwijt
ik zie de schaduw die met zijn ego vecht, ik leg de huid
af maar ik ben een vreemde voor mijzelf, een onwillig en
onbeschreven blad in het uur van de uil die naar de maan vliegt.…
Alleen in een loopgraaf
gedicht
4.0 met 2 stemmen
11.933 Een vreemd tot de tanden gewapend ongeluk
schoot genadeloos mijn grenzen stuk.
Iets verderop kroop iemand overeind
en plaste hard een einde aan de nacht.
Een hand zocht diep in mijn broekzak,
ik dacht aan een naakte vriendin en elke
waanzinnige dag stierf in mijn handpalm een vogel.…
DE SCHONE HERFST
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.007 De dagen waren vreemd van vege pracht,
Een felle gloed scheen alles te doorstromen:
De bloemen baarden huivrend-zoete aromen
En wrede kleuren, bont en brandend-zacht.…
Een heldere dag
gedicht
4.0 met 6 stemmen
4.332 Hoe vreemd te kunnen geloven
dat de wereld is zoals hier afgebeeld.
Een hond aan het strand, tussen wandelaars.
Velen nog kinderen, nog niet weggevoerd
nergens naar verwijzend.
Ik wilde kalmte zien en rust
zoals die zich in de golven ophouden.…
Intieme vrijheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
513 jouw ogen spreken mijn taal
in een vreemde wereld
kwamen wij met gebaren nader tot elkaar
je lach bracht de sleutel van liefde
wij openden met de charme van vriendschap
in wederzijds herkennen van komaf
vertrouwdheid was de basis van ons samengaan
als wij spreken maken woorden zichzelf overbodig
in samen weten ligt begrijpen besloten…
Meeuw van de zee
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
562 rond
en er ontbreken hoeken
er zijn geen levende wezens
die iets achter mijn woorden zoeken
meeuw van de zee
mag ik jouw nieuwste ruimte zijn
ongenaakbaar voor mijn eilanddroom
geef mij maar wolken zonder zorgen
misschien komt er een luchtbrug
voor jou meeuw van de zee
om te vliegen in herziene werkelijkheid
je raakt me
met die vreemde…
alleen wat raar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
617 dat hoeft heus niet, ze is alleen maar een
beetje eenzaam een beetje vreemd
verschrikt lijkt het haar opeens beter om
op huis aan te gaan.
ze heeft opeens geen zin meer in wandelen
hardop scheldend nu tegen een ieder
die haar aankijkt,
ze is heus de enige niet hoor, wat denkt men
wel.
zijn niet alle mensen even raar ?…
De Grote Oorlog (1)-Werbeek
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
595 Kussen wordt hier niet gedaan
een handdruk is een vreemd gebaar.
Hij staat, een kind van negen,
op de opstal
bij het oude huis
en kijkt ze na.
Keer op keer
zien zij nog om
onzeker, ver weg al,
naar de bekende plek
de vertrouwde mensen.
Daar is de Mariakapel,
daar loopt het spoor,
daar is de halte
daar is de buurttram reeds.…
Rouw
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
637 Holland
zie ik vanaf nu voortaan
40 stille zwarte wagens
plechtig door het laagland gaan
over wegen en rivieren
in dat groene weidse land
door een laan vol populieren
mensen zwijgend langs de kant
ieder in zichzelf verzonken
met een scherf van het verdriet
met de woede en de beelden
uit dat onbekend gebied
40 stille zwarte wagens
en een vreemde…
Een stap per voet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
547 Waar ik zwerf langs keien gelegen in afstand
houdt mijn gestalte voorsprong op de duistere silhouet
die telkens een ademzucht aan mijn hakken kleeft
hij reikt zijn wonderen voor me uit, doch mijn ogen
zijn winters en mijn slaap streelt de nacht
Soms trekt mijn mond vreemde banen en een
diep gebrom zinkt dan weg in de asfalt van mijn zolen
ergens…
Boot vluchtelingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 een manke diesel markeert het spoor waar ze de wind
hadden geraapt uit een mengsel van olie en vrees
de reling hangt als gebleekt ivoor aan de lippen
die het opspattend water dorstigen, het zout schuurt
de wonden en splijt hun magen, pijn is het vlees
dat zich aanbiedt als vallende manna uit de hemel
een zacht geschrei legt zich uit in vreemde…
De Schone Herfst
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.224 De dagen waren vreemd van vege pracht,
Een felle gloed scheen alles te doorstromen:
De bloemen baarden huivrend-zoete aromen
En wrede kleuren, bont en brandend-zacht.…
angst
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
707 Angst voor vreemden en barbaren.
Die schrik is niet onbegrijpelijk
en ook niet onterecht.
Evenmin is ze onomkeerbaar.
Als zelfs de meest getalenteerde,
de meest gezagvolle man van het land
niet de moeite neemt
of het lef heeft om die angst te lijf te gaan.
Wie zal het dan wel doen.…
Opluchting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Een vreemde gang in, wachtend _ gelaten,
omringd door gefluister, onvatbaar en hees.
Vastgebonden worden aan ziel en vlees.
Stinkend gas ruiken: het bewustzijn laten.
Pas ontwaakt, met een keel, die stekend brandt!
Steeds dat gehate sap moeten drinken.…
Vaarwel
gedicht
3.6 met 7 stemmen
12.424 Naast u is rust genoeg voor hen, zelfs avontuur;
want beter dan wie ook weet ik dat vreemde landen
niets anders voor ons zijn dan de oude, blinde muur
Dus zeg ik u tot ziens, oprecht, daar zal ik keren.
Bewaar dit huis terwijl ik elders zwerven moet
Waarom, ik weet het niet.…
Ik zie je graag!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
729 hou van jou"
klinkt al snel als een cliché
"Jij bent de mooiste op de aarde"
is objectief gezien niet waar
"Jij bent van ongekende waarde"
klinkt toch ook een beetje raar
"Jouw lach is als een oase"
vind ik een vage metafoor
"Jij bent mijn hoop in bange dagen"
kan er ook niet echt mee door
Zo'n tekst dekt niet de lading
met zo'n vreemde…
De val van Rome.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.919 Ik ben geen dichter, die zich voelt versmeten
Uit vreemde wereld, die hij rijzen ziet,
Haar herfstig-droeve aanblik wil vergeten
En in gedroom naar d' oude tijden vliedt,
Wie 't lijkt, als of geen schakel uit de keten
Der Evolutie hem verbinding biedt
Van Hede' en Toekomst en die toch, verbeten,
Vloekt al wat d'Eeuw van 't Eertijds leven…
Mysterieus portret
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
594 Henk hoeft Vermeer met zijn 'Meisje
met de parel' niet te evenaren, want
zijn stillevens spekken zijn beurs
meer dan genoeg en hij woont immers
al in een middeleeuws kasteel, dus
wat zou hij nog vreemde bokkesprongen
gaan maken, terwijl alles al in kannen
en kruiken is.…
Vol tegenstrijdigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 tegenstrijdigheid
van een doorlopen puberteit
het leek een goed te
lopen pad alleen de tijd
verging terwijl anderen oogstten
las ik uitgebreid de filosofen
over een risicoloos begin
zij doken er middenin
ik had wat drempelvrees
dus alle woeste plannen
bleven in mijn geest
eenzaamheid maakte me leeg
pas later heb ik geweten
dat ik te lang als vreemde…
Mensenschuw
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
476 Ik heb bijna alle drugsmiddelen geprobeerd,
alle New Age wegen en jarenlang praatgedoe
bij de beste psychiaters van Nederland, maar
nog kamp ik met faalangst en durf ik vreemde
mensen maar amper te genaken, laat staan toe
te laten in mijn comfortzone. Spuug bloed.…
Existenz
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
528 wil dit laatste vermijden
en vlucht in een verlangende droom
dat schuurt langs het pad van lijden
in de hoop dat een gemis zal zijgen
toch moet men zelf telkens opnieuw zaaien
en oefenen in onbaatzuchtig geduld
leren omgaan met dat weinig vanzelf
aan komt waaien en dat begrepen worden
dikwijls in nevel is gehuld
niets is de mens vreemd…
Herfst
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.032 Die blaadren schenen mij een vreemd gezicht
Van schone zielen uit veel enge pijn
En godgelijk genot alhaast gevlucht.
Hun laatste middag komt met zomerschijn
Van gouden stralen uit de hoge lucht
En drupplen tintlend in het laatste licht.…
Het einde
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.584 Vreemd pizzicato van verre gitaren,
Hoorden we buiten reeds de vogels zingen -
De zon kwam door de kieren van de zware
Gordijnen in de stille kamer dringen.
Maar ons gezicht en alle dingen hingen
Nog in 't vermoeide licht der kandelaren -
En tussen ons, als grote spoken, gingen
Waanzin van woorden, wanhoop van gebaren.…