3973 resultaten.
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 Uw krullen vallen goed, u glimlacht wulps en teer:
tegen wie? tegen mij? of tegen een mijnheer
in droom, die langvoorheen de slaaf was van uw luimen?
'k Begrijp u zeer: men kan geen droom verzuimen
in uw bestaan, broos als een pauwenveer.
En toch, uw borsten van biscuit zijn meer en meer
als rotsen waar de kant op schijnt te schuimen.…
LANGZAAM GAAN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 Het schone morgenstrand
ligt blank en leeg
onder een vlucht zwanen
laat hun zingende vleugels
schuchter weergalmen
steunt die weemoedige stem
van teer wellend verlangen
naar geheime verte
de witte vogels
vliegen tussen doffe zee
en vroeg wolkengrijs
vol onvoorspelbaarheid
die rustig wacht
waar hemel en water
elkaar ontmoeten
verdwijnen…
HERFSTGROND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Bezadigde kluiten voelen zich zwaar,
worden door natte koelte sterkend gekust,
verzorgen teer leven, dat in hen rust,
hoopvol uitziet naar de wintertovenaar.
Verstild wandelt bezwerende daadkracht
door het kleffe zwart, schept met wonderhanden
luchtig kruim voor de maandenlange nacht.…
KOEKOEK
poëzie
2.5 met 4 stemmen
2.241 Koekoek vroeg in 't koele bos,
Lijster in de groene struiken,
Roep de blauwe blinden los
Die een venster hóóg beluiken,
Waar de wingerd-ranken sluiken
Bleek van blaren, teer van tros,
Lijster in de groene struiken,
Koekoek roep de blinden los!…
Het molecuul
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
701 er op landde
De aantrekkingskracht liet het gaan bij verstek
Totdat het op een meubelstuk strandde
toevallig deed het mij denken aan de aarde
in een baan door het immense heelal
alle stofjes die het lang geleden vergaarde
en die werden gevormd tot een grote bal
alles wat wij vandaag kunnen delven
gemaakt van dit stofje, zo klein en zo teer…
web
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
518 We hebben allen in ons geest
toch iets van deze spinnen
en spinnenwebben om ons heen
ter streling onzer zinnen.
Wanneer iemand mocht trachten
in ons domein te treden,
wordt hij gevangen in het web
en hoort tot het verleden.
Daar is ook vrijwel niemand,
die ons nog werk`lijk kent,
want achter elke web
zit toch een vreemde vent.…
Rusteloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 genoegdoening
Is er een wezenlijk doel in mijn ademhaling
Komen eenzame zielen op mijn pad zodat ik hen inwijd
Is de achterlijke wereld me liever niet kwijt
Zijn mijn woorden sterk genoeg voor een vertaling
Ik sluit de ogen al doet het pijn
Ik mediteer over al het zeer
Ik absorbeer en win terrein
Mijn grote hart is even kwetsbaar als teer…
Meedogenloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
707 Meedogenloos zetten de tanden zich in het vlees
het rode vocht gúlpt naar buiten
de kiezen verscheuren, vermalen de prooi
je hoort het kraken als de kaken sluiten
De vermorzelde vlezige pulp voelt zacht
de tong tongggleert het, loom
ontsteelt de laatste druppels vocht
zonder ook maar enige schroom
Een simpele slok bezegelt dan het lot
levert ter…
Er sterft een droom...
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
685 een toekomst samen, nogmaals
in de handen van deze tere geest
Al wat leefde tussen hen is vermomming
Is de gedeelde discrepantie
Een vacuüm der ontkenning
Ditmaal zal de Hemel zich voorgoed van de Wereld scheiden
De brug bezwijkt onder een torso van machteloosheid
Want waar de herinnering aan beter ligt begraven
rest slechts het kruim…
NUCHTERE LEIDING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 De Sadduceese Joden geven heden
nog duistere woorden en gedachten,
daar zij Christus, onze Heer, ter dood brachten,
Hem leed, onrecht en verdriet aandeden.
Die schuld van twintig eeuwen geleden
kan men, ondanks vergeving, nooit verzachten.
Niettemin wilde hun geloof trachten
zich met onbaatzuchtigheid te kleden.…
Gerecycled ?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
617 De wereld verpakt
in cellofaanpapier op
de frontpagina van
dromen, gerecycled om
voor het ochtenddauw
ter perse gaan, waarvan
de inkt maar niet wil
drogen en waarvoor
we de ogen sluiten.…
Het Pissende Vrouwtje
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
570 Het was daar waar de Amstelstroom zich uitmondt in het IJ,
juist op de plek die Rembrandt meestal als zijn stek verkoos
ter studie van een landschap schets,
of domweg om te vissen.…
De nijpnaars
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Bij hem gaan collectanten onverricht
ter zake er met lege bus vandoor.
De gierigheid die druipt van zijn gezicht,
van hem gaat er geen eurocent teloor.
Aan kind noch kraai is hij maar iets verplicht,
je vraagt je af waar schraapt hij dan toch voor.
De gierigheid die druipt van zijn gezicht,
van hem gaat er geen eurocent teloor.…
Veelzijdigheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
501 Als ze blond is en je wil kastanjebruin,
mahonie of zelfs zwart, dan wil zij jou wel
ter wille zijn, een kleine moeite als zij straks
haar hoofd op je schouder te ruste legt
Ook al haar haren telt zij mee
voor het kleurrijke in het bestaan
jij mag haar doen wat of jij wil
zij wil slechts overgave en passie
Wie verliest blijft onderdanig…
Aanklacht van een tulp
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
590 Mensen zijn onpijlbare wezens
verplaatsen ze zich weleens
in onze tere levens?
wij verwerden tulpen zonder tulpenkop
maar zij....
erger nog dan kippen,
zonder kop er op.…
BRUSSEL BRUXELLES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 petieterig Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort
kruip ik als gevangen prins
voer afgemat voldaan
terug over de kasseien
mijn pittoreske Mokum
aan Rembrandt’s Amstel
waar ik ter…
Emulgator
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 weer smerige handen
inpoldering, dijkbewaking
beperkt weliswaar
maar toch, stel je voor
geheugen op sterk water
een vertrouwd adres
straatnaam in kleine letters
gezichten die terugkeren
als je je ogen sluit
gras dat weer fris ruikt
glooiend als het maaiveld
transistorradio, nog net te doen
krakend maar luisterbaar
misschien ter…
De ondergang van het regenwoud
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
518 Het rondhout wordt ontdaan van alle kwasten
Zo nodig wordt het spint ook weggezaagd
Dit ter voorkoming dat de prille maagd
Zich zou vertillen aan te loden lasten
Waardoor zij schier onnodig wordt geplaagd
Vanwege takken met hun ruwe basten
Of twijgen die haar beurtelings betasten
Wat op de lange duur toch zeer mishaagt
Maar knapen wel een…
Dierwaardige wereld
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
610 Of het God was of de mens
die het dier als minderwaardig
dacht te mogen beschouwen
laat ik in het midden van de twijfel
overal ter wereld waar
de mens verschijnt
verdwijnt het leefgebied
van de wilde dieren
dat kan nooit de bedoeling
van een schepping zijn geweest
we roven, stelen, plunderen
en de dieren delven het onderspit
we leven…
Terwijl storm bossen rooit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 te versieren
de rivieren zijn geknecht
hun speels meanderende bochten
afgesneden en weer recht gelegd
maar een stortvloed zal
de vele dijken doen bezwijken
water zal zijn overloop weer krijgen
hagel gaat de oogsten stenigen
terwijl storm bossen rooit en
een regenboog de heuvels plooit
kom maar heldere zon
en brandt het laatste tere…
Pluk de dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
553 Nou, ik heb de dag ter
handen genomen, heb haar
uitgelepeld, kaalgeplukt,
maar lege uren en minuten
was alles dat ik vond.
En dan zij, die vertrouwen op God,
't schijnt dat Hij alles ziet,
maar er zijn van die momenten
dan heb ik dat liever niet.…
ritueel
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
626 zoals ik elke ochtend bij het roeren van de pap
door ‘t raam naar buiten kijk waar een tijdloos
bewegend schilderij van wonderlijke luchten
mij dompelt in donzig wit en blauw en grijs
zoals ik de eerste geluiden om me heen beluister
waar de stilte nog alle ruimte heeft, het licht nog
teer en schuchter, de prille dag onaangeroerd
nog ongevuld…
Overpeinzing na het lezen van Einstein's theorie
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.977 Ze zijn beweeglijk en - als alles - teer.
Welk een gedachte! Welk een nieuw geluk!
Welk een bevrijding van een hoge druk!
Welke slagen toegebracht aan een God,
De laatste slag, vernietigende God!
Er is dus in 't heelal niets absoluut.
Een tirannie van één bestaat er niet.…
Keukenmoeder.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
814 Als ge letten wilt ter degen,
Ben ik zeker, dat ge 't vindt!
Maar ge wordt door haar verkloekt,
Als ge 't in het Kookboek zoekt.
Of begeert ge, dat ik zèg,
Hoe 't recept wel is geheten?
't Heet - och! wil het niet vergeten:
'Zindlijkheid en overleg;'
En voor Saus (geloof me vrij)
Doe er maar wat Honger bij!…
In het Molenpad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Maar al laat ik me geredelijk verzengen,
tastend tederheid met manie mengen
als ik die gloed weerom gespiegeld bied;
‘t handschrift dat me ter vervoering richtte
ziet me uit noodzaak zalig zwichten.…
Gronings verzet
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
452 Je hebt dan ook absoluut recht
van spreken, want die verduvelde
aasgieren hebben jouw boerderij
totaal afgepakt, gestolen, met de
grond gelijk gemaakt ter meerdere
glorie voor hun valse salarissen.
En lachgas produceren ze niet!...…
Brussel Bruxelles
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
645 Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort
kruip ik als gevangen prins
voer afgemat voldaan
terug over de kasseien
mijn pittoreske Mokum
aan Rembrandt’s Amstel
waar ik ter…
ataraxia
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 het bos legt paden bloot
stemt meerdere zonnen mild
ter plekke denderen dreunbuffels
omheint een hek
einde verharding
altijd honderd meter, zelden zacht
enige wrijving dringt zich op
zoals een wandelaar bukt
voor een stormsonate
modderstromen, zonsondergang
ergens gloort schijnlicht
uit vuurkorf en brandgang
een sloot doorgrondt…
zandsculpturen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
539 ik zie mijn kind
dat met grootse gebaren
door onze vingers glijdt
jaar na jaar gedijt in warm
omsloten tijd
hij draagt de zomer in zijn ogen
gebogen over zijn prentenboek
vol zelfgemaakte beelden
met op de achtergrond de zee
graaft hij een geul vol idealen
en laat het zilte nat
zijn gang bepalen, tot ter kimme
in een gouden zon
zijn…
Weer rijst het
poëzie
4.0 met 2 stemmen
863 Weer rijst hier uit de diepste grond
naar 't holle duister van mijn mond
en streeft naar nieuwe luister,
gelijk naar nieuwe bloesem streeft
de knop die teer in dauw-licht beeft,
en stralend uit de boezem leeft
der aarde, diep en duister.…