390 resultaten.
Eigen schaduw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
672 eenzaamheid
aan een vreemdeling weg te geven
een duistere schaduw van jezelf
wanneer je niet meer kunt praten
het dolle feestgedruis is afgelopen
vergeef jezelf tussen de zondaars
je doet wat je niet kunt laten
maar je bent lam en straal bezopen
keer je om en wees een vent
stap over eigen schaduw heen
arrogantie is onnodig dom
in melancholie…
Stil verdriet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
303 De woorden blijven hangen
In ’t duister van de nacht,
Zijn gevoelens van verlangen,
Naar tijden in 'n ver verleden,
Vol van melancholie,
En herinnerend stil verdriet.…
Afscheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
596 De herfst is veel te vroeg begonnen;
ik heb de heide niet in bloei gezien,
het lachen van de madelieven niet genoten,
het onkruid niet zo hoog zien groeien als altijd…
Maar velen gingen die ik goed gekend heb;
de ene jong, de andere oud,
maar niet het gloeien van het goud
van tere liefde dat de wortels voedt en drenkt.
Niets van dit alles…
Dit leven is mij niet gewoon
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.533 dan is het leven, overleven
toch ben ik goed van zin
ik zal mij niet gewonnen geven
melancholie, het brengt mij geen gewin...…
Kernvlucht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
878 Ze ontsluimert in het ochtenddauwen
wazige dromen ontvluchten gejaagd
het duister dat d’r voortdurend vraagt
berustend haar vleugels te vouwen
om het zielschrijnen teer te omdonzen
met een zwachtel van vederverlangen
waardoor smorende zuchten gevangen
een gezang van melancholie gonzen
doch zij strekt zich tot waken beslist
verwerpt…
reiziger door de seizoenen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.091 en gaan
van doorgaande reizigers
zo heeft elk seizoen zijn uitzicht
op momenten van verwondering
de winter staat dikwijls borg
voor het maagdelijk wit
de lente voor kwetsbaar groen
en een gevoel van groei
de zomer echter geeft ons warmte
en soms iets van geluk
terwijl de herfst ons juist
kopje onder laat gaan
in een poel van melancholie…
waakster van warmte
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
807 melancholie dwaalt blauw
rond kersen
het mooie van jouw stilte
rond omgeploegde
aarde, touwladders en weidsheid
van het licht
waarin gebaren een weg zoeken
als lentebloesems en geplukte trillingen
uit stemmen
die dieplevende
schaduwen rond eikenbomen laten
glanzen
zielsverbonden
met al dat moois, uitgestrekt
in jou
en…
vergaan
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
833 de eindeloze melancholie van een maand
die sterven gaat, verloren in de vage glorie
van wat losgelaten blad
een dorre bloem buigt mee met oostenwind
ze wiegt haar tranen naar de zee
ze wiegt de dagen naar de overgang van meer
dan schelpen strooien op een oeverpad
met gras en lege ogen
waar de winter duizend vlokken weeft
besef ik, dat…
Woorden te vieren
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
817 de vreugde, de melancholie
van mijn geschreven woorden
verloren zijn ze mogelijk nog niet
ze zweven in windstreken
graven zich ergens in de aarde
als zaadjes in een akkerland
misschien groeien ze
als blozende bloemen in ’t zand
waaraan vlinders zich letterlijk minnen
of wie weet
strijkt er een zweefvogel neer
en pikt er de vruchtbare…
vijftiger jaren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
778 weet in
een tijd die niet meer is
dat ik de grijs sluier
oplicht als klamme vitrage
zo zie ik het plaatje
van mijn jeugd weer in
zwart/wit op mijn netvlies
wanneer ik probeer dit
plaatje in te kleuren blijf
ik steevast hangen aan het sepia
wat fotootjes met kartelrand
die mij in sobere beelden vertellen
van de pijntjes melancholie…
Schaduwtaal
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
598 de dag erna
is er de melancholie
van overvloed
als gevoelens zijn uitgeput
door veelheid in nuance
lijkt de de ziel beboet
door de aangereikte kansen
van woorden die nu rusten
in de geest of een enkel hart
van vaak gesloten ogen
de dag erna
roep je in de leegte
van een woestijn
met vergane glorie
terwijl in het bloed
nog wat chocolade…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Muze
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 the lady in blue
beschreeuwt ,
al beeldend,
haar schoonheid
die zich tevens doch
onvermijdelijk mengt
met sterfelijkheid
dat is wat ik voel,
het wonderbaarlijke
doet ook lijden,
wordt met melancholie
aangelengd
het is niet enkel
de schepping van een vreugd
vertaald in een sensuele zucht
het heeft ook de dood in zich,
verlies…
Boom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 vooral
onnodig
Waarom niet ontdoen van die veel
te zware mantel, aangeschaft omdat
koude leek
Verkoop hem, zet hem in de etalage,
te kijk voor de lichten van aard
Zij zullen vinden wellicht een sprank
mededogen, welk ze ontberen
Een teveel aan last kan mij doen vellen
Berk met witte stam
Ontworteld door zware buien van
melancholie…
Willie Nelson
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
626 in zijn stem
hoor ik leven, bloed
aarde, de melancholie
de openbaring van een ziel
soms zo zacht zoet
dan weer aangescherpt, wel
mild, verstild
zo het was, zo het nog moet
ook de vader van gedachten
althans waarop ik zal wachten
die diepte en klank
heb ik altijd gewild
besnaard op hout met rondingen
een klankkleur met mondingen
naar een…
Wenen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
484 Noodzaak is geen groteske fantasie
als de mens in de man noopt tot wenen
omdat alles eenvoudig weg tegenzit
een mensenziel op drift
en er zijn ook geen vrouwen
die beweren dat tranen oprecht zijn
zoals een rivier van emoties
alleen op weg naar de woordenzee
waar alle zinnen in melancholie verdrinken
omdat de dichter een fijngevoelig mens…
Woest en ledig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 In stilte legt een haas zijn oren in zijn nek
vangt de buizerd de veldmuis
zoekt een grutto een uitkijkpunt
Gula waant zich de zon om wie
de aarde draait haar klauwen
geselen de uitgewrongen aarde
De maan lichtend hemellichaam
gedeeld ver landschap van verwondering
van melancholie onwetend nog van de
verwondingen die haar wachten…
Passievlucht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
432 Een wild fantoom van
zang stijgt op
uit lang vervlogen
erotiek
de vrucht van samen
die ons kon bekoren
Gij vroeg was deze
hang een zucht
van kundalini's
passievrucht
of was ze puur uit
cupido geboren
Ik zei het kan geen
weemoed zijn
geen terugverlangen
heimwee vlucht
in een melancholie
eerlang verloren
Ons samenzijn…
SLOOT
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.198 Zo oud niet of hun jeugd treurt in de wilgen,
het water spiegelt ze nooit rimpelloos,
het gladde blad en niet bladerloos,
het is een dak waarover zij zich spreiden,
waarop een eend in landschap weggezakt,
met een gevluchte in de grond bevriend,
laag water zoekt en boven water tracht
een nieuwe eend te vinden die haar dient…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Zowaar verloren
de herfst staat op en groet mij
melancholie vloeit
De mist streelt kale
kromme takken, herinneringen
glijden teder over mijn tere huid, ik voel elke
schaduw, elk lichtpunt, en vraag me af welke ik mag vasthouden.…
In a mellow tone
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
556 In een concert voor piano en
orkest
speel jij klavier, ik blaas de
fluitpartij
een introductie, tussen jou
en mij
begint met een parlando en
de rest
herhaalt zich en zwelt aan tot
een scherzando
waar in crescendo strijkersklanken zingen
die in a mellow tone lijken te swingen
piu forte in andante ma non
troppo
het doet ons vraag-en-antwoord…
Strijklicht van de tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
154 In het laatste donker
voor de dageraad zwerf ik
na het feest door de stad
mijn vertrouwde stad
De lucht is helder
ik heb geen idee
wat ik zou willen
De rivier glijdt voorbij
Lege kaden, geen verkeer
stilte om de monumenten
en alles netjes aangeveegd
In de museumpaleizen
wonen naakte mensen
van marmer en verf
De prinsessen zitten…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Zacht water stroomt voort
bladeren dansen voorbij
tijd vloeit met de beek
Water glijdt stil tussen
de met mos beklede stenen, licht
breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor
fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos.
Vergankelijke bladeren
drijven langzaam mee op de stroom,
draaien hun eigen kring van loslaten…
De stem van de herfst
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
62 De herfstwind zingt zacht
door takken vol verlangen
de stilte luistert
Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht,
de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen.
Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak,
en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen.
De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen,
het mos ruikt donker…
Een herfstdag
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
940 De melancholie is
elke herfstdag
alom aanwezig.
Dat mystieke
is de hele dag
met je gevoel op weg.
Tot de zon
bloedend
onder gaat.
Dan komen de
mistflarden
over de verkleurde
blaadjes op de grond.
Zij zorgen voor
een beeld
die niet van
mijn netvlies verdwijnt.
Herfst, te mooi
om voorbij te laten gaan.…
de teloorgang in beeld
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
736 op het verlaten voetbalveld
ontbreken de hoekvlaggen
de teloorgang van een club
gevangen in een beeld
barstensvol melancholie
p.s.
v.v. Rietvogels
trekt zich terug uit de competitie
bij de zaterdagamateurs 4e klasse E
vanwege een chronisch gebrek aan spelers.…
Meer dan een gezicht
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
841 een enkele lijn of wat achterblijft
op een gezicht, soms verward
en veel meer dan een zoektocht
in ogen
expressie als pure poëzie
die hij doorgeeft aan hen die het gelaat
van kunst willen vinden
binnendringen in zijn droom;
waar hij doolt langs twijgenlicht,
als bomen ruist, blauw
dan weer regenzwaar
in een stroom van melancholie…
Volle maan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
714 Passievolle melancholie bij volle maan.
Waar de dierbare souvenirs voortbestaan.…
wat je hoort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
635 je luistert en je hoort
'once I was seven years old'
een liedje al 84 miljoen keer
beluisterd op you tube en zeker
het is waar dat we ooit
zeven jaar oud waren en
dat je daar niet helemaal
meer bij kunt en naar terug
dat je dan graag dat liedje
hoort die je melancholie uitspreekt
terwijl we al met zeven miljard zijn
alles meegerekend…
Sepia
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
999 Je verdwaalde blik weet mij te vangen
en houdt mij vast totdat ik zie
een ongekend groot verlangen naar
de jaargetijde van melancholie.
Je wilt mij de lentegeur ontnemen
de geur die jij niet meer herkent
maar ik ben een beschermd lentekind
en door de bloesems ingeënt.…