637 resultaten.
Al even
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
467 volg ik jouw sporen
sporen van vergankelijkheid
die aan jou toebehoren
welke mij vertellen
hoe jij gevaren bent
welke keuzes jij gemaakt hebt
en welke niet
het hoe en waarom
zijn weggelaten
al wat rest
ben jij
zelfs als er mist op
komt zetten ben je
niet ver weg
want jij woont voor altijd
binnen in mij…
van tere stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
446 in wegvloeiend licht
is de droom een stil
en roerloos reizen
van tere stof geweven
omringt hij de aankomst
en het vertrek
een jaarring tekent de
voorbije wereld schetst
de toekomstige tijd
we dromen ons vast
in trage kleine
vergankelijkheid
een vluchtige reis met
enkel de bestemming
van de gewisse dood…
wisseling (3)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
558 hoe de zomer deed alsof niets
teloor ging alsof vergankelijkheid
een stoffig onleesbaar boek zou zijn
alsof hij niet zag dat de oceaan
altijd hongert naar
het belagen van de kusten
hoe de herfst stormend
het land veroverde
zomer en mens overmande
hoe wij als golven braken
op het kiezelstrand hoe wij
afgemat het fort bereikten…
cirkel.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Slaperige ogen door een kier van het gordijn,
de zon in mijn gezicht.
Koffie kan ik goed gebruiken en heb mijn
blik op het keukenkastje gericht.
Even later in de kamer een slok van dat
donkerbruine vocht, een sterke bak, dan
moed verzamelen voor de dag.
Immers de zon schijnt, ik kijk naar buiten
en in die gele cirkel vertoont zich
een…
Opschuiven in de tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
170 We strelen de ruwe bast
van de twee langs het pad
hier en daar een tak gehavend
door stormen, een pees gescheurd
de darm verkort, de tenen stijver
en krommer in de grond
een leven opgeslagen
in hun lichaam, elke vezel
weet het en houdt het vast
Een paar passen verderop
stort een grijper hopen
aarde in de bermkuilen
waar hun naasten…
De barst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
956 Golven van lente door de lucht
Verlichten mijn geest en hart
Een vlaag als een lange zucht
Een oude gestalte deelt mijn smart
Ik lees de woorden van een Spanjaard
Schakel over naar de Italiaan
Van liefde in de boomgaard
Naar woorden die reeds era’s bestaan
Vluchtig zijn de woorden
Vergankelijk is de trouw
Eeuwig is de ziel
Die barst daar…
sterk hoewel breekbaar
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
619 we bewegen hemel en aarde
en treden de tijd met gehavend
hoofd tegemoet
sterk hoewel breekbaar
smeken we Kronos niet noch treuren we
bij de eeuwig rouwende cypres
we leunen tegen een oude boom
heffen het glas op de dingen
die blijven en op vrede
met onze vergankelijkheid…
herfsttij
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
715 hoe ik met de jaren langer
aan dit seizoen blijf hechten
het voorbije weemoediger
betast ruik hoor en zie
hoe ik bij ‘t dwarrelend blad
m’n eigen vergankelijkheid
wat vaker overpeins
wat stilaan ruisloos wordt
nog raakbaar aanschouw
en geniet
hoe ‘t kind in mij zich nog
altijd roert
het verwaaide pad naar wat
nooit vervloog…
esdoorn
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
943 beiden geven ze een beschrijving
van de boom en vooral
de vergankelijkheid ervan
zo blijft de mens (en zeker
de dichter)in de nadagen van
zijn bestaan altijd in de weer
met een mogelijk afscheid…
Dooi
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
659 Het dooit vandaag
De zon zoent wijkend ijs
Leven keert terug
na dagen van witte,
trotse vorst waarin
de tijd leek stil te staan,
alles bij het oude bleef
en vandaag weer even vroeger was
Dooi doet leven
maar klinkt als dood
De vergankelijkheid
van smeltend ijs…
Bitter is de smaak
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.486 bitter is de smaak
in mijn mond
terwijl ik toch van
zoete dankbaarheid
zou moeten getuigen
niets wordt met zoveel
zuur overgoten
als de weg naar overgave
die door weerzin is gesloten
ik zoek dan maar
de bladeren bij elkaar
weet dat ook hun kleur
in de aarde sterft
maar terwijl ik naar de
vergankelijkheid staar
zal in die…
kleur rijk
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
505 kleurend op een vrij palet
vertoont een kwast zijn oorsprong
de schildersleerling schrijft zichzelf
in lege oogkarkassen
een mengeling vol zoet en grauw
dat eeuwig blauw
wordt uitgesproken rond de dageraad
vandaag vergaat vergankelijkheid
contrasten raken grenzen kwijt
als ton sur ton
gaat krassen
.…
Wetend dat ik jou mijn tranen schrijf
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.073 Met het uitzicht op de einder
waarin de klok onze tijd uitwist
met het inzicht
in al het broze, vergankelijke
wetend dat ik jou
mijn tranen schrijf
zingt jouw hart
melancholisch,
onbedaarlijk
hopend op troost
voor een bittere nanacht
Als onze wegen niet meer
onafscheidelijk zijn
ook dan zal ik naar je reiken
jou hunkerend…
Achter schaduw van mijn stilte
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
692 Mijn woorden, ze waren vaak onzinnig
al kwamen ze dikwijls uit diepte
waar ik door mijn verslaving aan de nacht
met mijn ziel in verzeild was geraakt
ik sprak soms wel hoop uit
in een verklaring van vergankelijkheid
liet ik de dagen scharnieren
met het verlangen van de nacht
ook kleurde ik wolken
in het bijzonder op zolder
stonden duizend…
Droomschaduw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Dromen van diepgang
dagdromend vergankelijk
ze blijven komen
met hun intieme kracht
ze leven slechts in schaduwen
overdag en tijdens de nacht.
Er is een verder weg dan hier
waar droomschaduw fantasie toelacht.…
Nachtelijk schaduwspel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
678 Rijzende nocturnes
flitsen honend contouren
van verachte flora
uit hun losse pols
Gekegeld op
gepolijste kasseien
druppelen zij bebloed
de versmade grond in
en smeken onnodig
om herkansing
Dan puft de maneschijn
in 't holst van 'r nacht
en gelukkig beklimt
'n schim de berg
van hoogmoed
en vergankelijke kracht…
bespiegeling
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
704 als licht
komen ze aanwaaien
ze schateren even in de zon
en heuvels lijken
te dansen
met de verste vogels, een roep
op zondag om te zijn
te strelen
aan je oor, de zachte wind nog
niet voorbij of bewaard
in een nachtkus
op je vingertoppen, armen
rond schouders, je buik
in slaap
ze buitelen in eenvoud
vergankelijk
en achteraf…
Huiver niet
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
943 Huiver niet
Nu woorden zwijgen en bloemen zullen spreken
Huiver niet
Ook al zie je door de schaduw de waarheid en de schoonheid niet
Huiver niet
Mocht aarde je bedekken
Huiver niet
Als je denkt dat er niemand is die je ziet
Huiver niet
Want schoonheid is vergankelijk
Huiver liever niet
Ware schoonheid schuilt in ons verdriet
Dus huiver niet…
Hoe alles ons gegeven is...
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Hoe alles ons gegeven is,
al blijft er duisternis en dood,
vergankelijkheid en nevel.
Herinner je hoe je gedragen wordt
al is er heimwee
in de trage uren.…
Morgen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.194 ik treur niet om
verleden seizoenen
als immer
zijn zij vergankelijk
ik blijf ze echter wel benoemen
hoe tel ik anders mijn dagen
op de meetlat van gedachten
die vooruitzichten dragen
en nog op onbekende
gevoelens wachten
zullen mijn herinneringen
nog verder vervagen?…
Toonloos vertellen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Ogen waarin de glans
Ontbreekt, haren
Dof van eenzaamheid
Sprankeling die al
Lang verloren ging aan
Oceanen van verdriet
Open blik die levens
Lang gesloten is
Leven gesloten ingericht
En stem die alle
Leven kwijt is
En als hij iets
Te zeggen heeft komt
Hij niet verder dan
Toonloos vertellen -
Toon van oneindige
Vergankelijkheid…
Lichaam IX
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
516 De boeddha zweeg
bij vragen over het zelf
Alles is vergankelijk zei hij
Voor ieder is er een pad naar bevrijding…
Eindigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
657 negen maanden duurt het leven
de rest is afscheid
van de wieg
de moederborst
en meer en meer
van onvervulde dromen
en geborgenheid
het vonnis van vergankelijkheid
bij oorsprong al geveld
verjaart niet
zelfs na zoveel tijd
het is alleen maar
uitgesteld
’t is niet de angst
de pijn
die ’t sterven moeilijk maken
nee
’t is ’t scheiden…
Pijn
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
2.658 plas
De pijn die overal van binnen tiert
De uitzichtloosheid die vertwijfeld
in je geest rond giert
Je ouderdom
Je mankementen
De hulpeloosheid van de dag
Je wilde dat men dat niet geloofde en niet zag
Geen dokter die je pijn begrijpt
Je voelt je zo afhankelijk
De geest hou je nog wel een tijdje in bedwang
maar ’t lijf is zo vergankelijk…
Zeijerveld blues
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 de oude hoeve wordt met stempels gestut
de linker zijkant is door lucht vervangen
een gapende muil heette ooit voordeur
vensterglas door tijd gebroken
onbenut, hier woont vergankelijkheid
boerenland vol leven, vee, boterbloemen
in de slootkant een verlaten nest
in de vensterbank landt de oude fazant
luid krijsend om zijn broodheer…
Rotte apel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
494 Ze hebben me vaak niet begrepen
en dat begrijp ik maar al te goed
want ik ben een ‘rotte appel’
niet letterlijk maar figuurlijk
een appel op weg naar totale vergankelijkheid
een rode van oorsprong, een roodgloeiende
hoogstens nu nog wachtend in de compostbak
om als mest nieuw leven te laten ontstaan
want voor je iemand of wat wilt kunnen…
doelman Mostert keert het schot
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
1.690 in zijn dromen keert hij schoten
zoals destijds de laatste die hij tegenhield
de bruin vetleren bal met veter
pronkend op de schoorsteenmantel
de foto van vergankelijkheid
als herinnering in blessuretijd
wanneer de man in het zwart
de fluit naar zijn mond brengt
weten wij hoe laat het is…
Ik heb je lief
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
1.445 telkens als ik je zie,
weerspiegelend
in mijn ogen,
kan ik een lach
niet weerstaan
telkens word ik
naar jou toe gezogen
reeds vroeg viel de avond
waarbij de huid
opgerekt door jaren
steeds meer ruimte vond
om de vergankelijkheid
zichtbaar te verklaren
telkens als ik je zie
spreek ik in alle stilte
die ene hoopvolle zin;
ik heb…
het afscheid is sterker
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
717 ik lever me niet meer over
aan woorden
ze blijven onbekend, onafgerond
ook al noem ik je liefste
en als je me vraagt waarom
in gebarentaal of in steen
zal ik zeggen dat alles zich
naar binnen wenst
het geluid
van morgen dat, bovenop een heuvel
de vergankelijkheid balsemt
het hart wikkelt in een vochtige schelp van linnen
wanneer jouw…
Herfst
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.402 Het is er nu, die vergankelijkheid
die zo kan rotten op de grond
appels die niet ver van de boom vallen
we vinden er ook bodem
aardse van onachtzaamheden
na zwoele zomerse winden
ontdekken er weer eikels
zijn gevallen door koude
het intieme van de nacht
houden van zijn regens
regelmatigheid van zwijgen
tolereren stormen en dromen…