758 resultaten.
Schuim
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
206 Ik keek naar het schuim
aan de branding
Als ijsschotsjes,
bevattende
miljoenen kleurtjes
Wachtend,
gedreven door wind,
trillend en bevend,
als entiteiten liepen ze voort
Dan, eenmaal op ‘t droge zand
bibberend wachtend
totdat wind ze uitdrogen,
verwaaien,
oplossen zou
Mijn vermoeide, gloeiende voeten
werden in de branding…
Mijn huis heeft bellen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
47 Mijn huis heeft bellen
tegen slaapzucht, overal
waar een hand is
om op de knop te drukken
Het licht blijft aan
er zijn geen blinddoeken
We zijn wakker
van vermoeidheid, vechtend
tegen de treurnis van de sleur
en het verschrompelen van alles
Zoveel te beleven
en er is altijd meer
binnen bereik als je slim slalomt
en niet met een show…
Mond vol leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
62 Op het toneel is de aarde
een vlakte met een mond
vol baleinen die in-en-uit
stromen van leven zeven
en verteren wat niet zwemt
verslapt van verdunde hartstocht
verbleekt van verloren vreugde
verroest van vermoeidheid
De dansers zoeken zichzelf
op de tong, af en aan
spoelend uit de magen
de kraamkamers van het leven
De draadgordijnen…
Roet van mijn leven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
793 de kaarsen werpen schaduwen
die als doeken alles afdekken
de ramen glanzen vermoeid
alsof ze langzaam
in diepe vergetelheid
wegzakken
als je dan
je hoofd wegdraait
gloeit je haar rood
in het schemer
ik zie alleen contouren
en ben onzeker
over het bestaan ervan
jouw vormeloosheid
in de schaduwen
is de weerspiegeling
van mijn onkunde…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
2.247 de tijd kruipt heel langzaam
aan mij voorbij
iedere dag spiegel ik mezelf
in jouw buitenkant
het duurt soms even
voordat ik weer besef
dat wachten nu echt
geen enkele zin meer heeft
de diepe wallen
onder mijn vermoeide ogen
weerspiegelen de pijn
die jij hier ooit achterliet
zonder veel woorden
trok jij de deur achter je dicht
om…
Stilstand....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
717 weggetjes
Na gebaande paden
bijna ongebaande paadjes
in de groene wildernis
......de droge steppen
Doorkruisten
waterlopen en woestijn
het mijn en dijn
van vreemde volken
Ze werden maatjes
waarover stil te zwijgen
niet te reppen
de chauffeur & het automobiel
Het lag zo
in de lijn
dat het ooit zou eindigen
de safari van 'n vermoeid…
No Hay Camino Er is geen weg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
728 ik voelde pas
de kracht van
je angst
toen ik Primo
Levi las:
we zijn alleen
vermoeide
beesten op
de drempel
van de dood
pas toen doorzag ik
de kracht van je
liefde die zich in
bange lange armen
verborgen hield
ik vocht om het
bruisende leven
te omarmen
de mens puur in
beelden te vangen
altijd al voel ik
de kracht…
Gesloten gordijnen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 de uitgezakte gordijnen
laten het vermoeide licht
nauwelijks door
in de schemerige kamer
hangt de geur
van pijn en verdriet
het slapeloze omwoelde bed
verbergt hongerige angsten
als muggen wachtend
op hun volgende maaltijd
zodra het hoofd het kussen raakt
rennen angstdromen in
doolhofachtige ruimtes rond
de gordijnen houden
de…
Pontifex
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
464 Het onverhoedse
heeft toegeslagen
eenmalige donderslag
bij heldere hemel
buenos aires
voor miljoenen sorelli
et fratelli
in ecclesia
Ziedaar, herrezen
vanonder een wijze steen
diepbewogen
zijn urbi et orbi
in zijn vermoeide ogen
anima mundi
Ecce homo
Buona Pasqua
non plus ultra
ten leste
requiescat
pontifex summus…
Jouw hand
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 je vingers met
dwarse streepjes
die kootjes dragen
nagels die nooit
hebben nagelaten
vuil te willen zijn
de lijnen in je hand
als markering van
spieren en gewrichten
de duim heeft een
oppositionele rol in
dit gevoelig geheel
ringen rond de
pols hebben hun
eigen verhalen over
het vele werk de
vermoeidheden in
buigen en barsten…
Grijsaard
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
1.046 Daar stond een man op
het plein
midden in de drukte stil
te staan
met
verschrompelde schoenen
verfomfaaide jas en
warrig zilverkleurig haar
en ook een
broek met versleten riem op half acht
of negen
niemand op hem wachtend
kijkend met vermoeide ogen
naar een blauw briefje op de
grond
alsof het een boodschap kon
bevatten die hem zou meenemen…
Buitenveldert
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.748 Hoe kan het zijn dat ik die
toch mijn eigen dood
niet vrees – integendeel –
zo hartverscheurd en zo
intens vol pijn kan staan aan
deze kuil waarin nu jouw
vermoeide lijf zal gaan verdwijnen
en dat ik toch na al die
doden weet dat dit geen laatste
rustplaats is maar slechts de nette
opbergplaats voor stoffelijke resten
dat jij bevrijd…
Verliezend verleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
564 nog schuifelen
mens en dier naar
een schuilplaats hier
sommige hebben
al zicht op heden
in verliezend verleden
maar als tekens
niet liegen en sterren
nooit bedriegen
zal een geboorte
de vervulling van een
belofte zijn uit de schrift
te midden van hen
door de volkstelling
op drift is dit zo beschikt
warm beschut gras
vermoeide…
De nacht van je plezier
hartenkreet
2.7 met 21 stemmen
4.643 Dronk je maar wat water
De nacht van je plezier
Almaar werd het later
De dorst gelest door bier
Nu zit je 's morgens vroeg
Met een slecht humeur op bed
Je haar stinkt naar de kroeg
De koffie net gezet
Pijn doet het licht
Aan je vermoeide ogen
Met een dik gezicht
Zit je krom gebogen
Was je maar verstandig
En dronk je 's nachts wat…
COPD
hartenkreet
3.6 met 22 stemmen
4.064 De vermoeidheid, de wanhoop,
het verdriet, de pijn.
Worden niet begrepen in een
wereld waar alles te zien moet zijn.
Ik lach, ik doe vrolijk,
niet altijd even oprecht.
Het sloopte me van binnen,
het is een lang en eenzaam gevecht.
Ik ben niet meer wie ik ooit was,
ik kan niet meer wat ik ooit kon.…
Voorspelling
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
946 Als je dat weet, komen de jukbeenderen
Vermoeid en scherper in je huid te staan
En je zult zijn als een boom in de herfst
Waar stam en takken doorheen schemeren
Als een niet meer te verbloemen vergaan.…
verward
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
705 Totdat onze
namen weggespoeld zijn door de
zee, enkel vermoeide sporen over-
blijven in het zand.…
vergeet het maar
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
795 zij wikt en weegt
de pro, het contra
alles in haar hand
wijst recht vooruit
door alle bochten heen
uit het kluwen van het leven
spint zij onvoorwaardelijkheid
een bezigheid sinds heugenis
die haar nog nooit heeft vermoeid
of even moedeloos deed versagen
blind als een bovengrondse mol
ziet zij alles slechts in klaarte
woorden en daden…
Een lach vol sjans
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
393 in geschoren
groen geurt
het gras naar toen
jij in je
blote voetendans
een lach vol sjans
armen die nog
verder reiken dan
ogen willen kijken
de wereld in
een felle draai
sensueel vonkt fraai
waar adem het
gemoed overstijgt kust
stilte het vermoeide lijf
tot hakken
weer uitdagend hun
opzwepend ritme klakken
en blikken…
Tijd
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
835 Nu, en vele jaren later, loop ik zelf
vermoeid en stil
weer langs dezelfde oude laan
en zie
opnieuw een jongen van amper zeven staan.…
Had ik maar
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.022 Het licht
klaart mijn vermoeid gezicht op,
vermengt met gevoelens
van goede voornemens.
de gekte van toen
werk ik weg uit mijn geest
stapels gedachten
worden geordend
goede behouden
slechte verbannen.
Had het al eerder moeten doen.
Het is net een tere zoen.
Willen, maar schrik hebben
van het onbekende.…
De voortekenen
poëzie
2.9 met 11 stemmen
3.898 later keerde zij dan, maar zij was zo doordrenkt
door vijandige geuren en vreemde, geheimzinnige glansen,
dat hij zich door haar kussen verraden vond, en zich, gekrenkt
door de tederheid van haar machteloos en vermoeid erbarmen
langzaam uit de angst van haar tengere armen bevrijden moest.…
Avondblues
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
799 Blijf bij me als de avond valt
met de pijn en de koude nacht
tot na de dromen die weer komen
Over de wind die de bloemen striemt
tot ze hun kopjes maar laten hangen
sommigen voor altijd geknakt
anderen slechts tijdelijk gebogen
Over de vlinders met gekrulde tong
die begerig naar nectar zoeken
in gebogen of geknakte bloemen
vermoeid…
Gepolijst profiel
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.156 Ik smeek haar de stilte
toe, ijdel gewin, vlijt van
onzin, in het besef, dat zij
alleen het vermoeide hoofd
heeft neergevlijd en haar
profetie uitbreidt in mijn tijd.…
Knekelman
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
757 Het is vroeg in de ochtend
als zij aan de dood vraagt
nog heel even te wachten
bijna ademloos spreekt zij zijn taal
vermoeid ritst hij de laatste dag
ruimschoots open en bijna gekuild
verschijnt helder een open gezicht
als was in handen van moeder aarde
sneeuw noch ijs deert deze vorst
al jaagt hij in zijn nadagen
menigeen de stuipen…
Herens wegen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
653 Ver in het druisen op de wegen
van de heer, wordt mens en dier
opgejaagd tot dat ze hun rustplaats
vinden, wat geschreven staat in
het bloedend hart van tijd, in draf
rennen ze de aarde rond, ver vooruit
de zones van ideologieën, onafgebroken
zonder tussenstations, spannen ze zich
in en de vermoeide paarden uit,
aangeklaagd in landen…
harteloos hart
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.049 Mijn hart, onrustig en vermoeid
en door de tijd steeds meer bezeerd,
van jou opnieuw de liefde geleerd
en in vrijheid geketend en geboeid.
Mijn hart, zo arm en nooit ontloken
en in de tijd zo zeer verhard
verworden tot een harteloos hart
jij hebt het pantser doorbroken.…
analyse
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
917 hier lig ik dan
alleen
omkaderd door een
vreemd bed
omringd door
vier witte muren
kleine witte kamer
in
groot grijs gebouw
nu laat ik haar toe
de vermoeidheid
ze walst genadeloos
over me heen
als een bulderende
sneltrein
ze verwittigt me
spot niet met mij
aanvaard mij
dus doe ik die starre
poorten open
en laat haar angstig…
BARMHARTIGHEID
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Als ik vermoeid met lede ogen
ietwat verwaasd zicht wil volgen
achter zich de kim verzadigd zucht
voel ik opgekomen mededogen
voor een boompje door eenzaamheid verzwolgen
vermist onder verdwaasde wolkenlucht
de weide vlakte roept en wenkt mij
dichterbij en smeekt om hulp
er naast te gaan de eenling bij te staan
het kleine ding beweegt…
Zonnestraal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
536 Toen haar eenzame oude dag
langzaam in tijd wegtikte
verscheen er voor haar vermoeide voeten
onverwachts een zonnestraal
Op een wonder had zij
al jaren niet meer gehoopt
Kleine stofdeeltjes stegen op
gevangen in de lichtstraal
Verwonderd als een kind
grepen haar verkleumde vingers
naar het sprankelende licht
Plots voelde zij een warme…