405 resultaten.
DUIVEN
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.082 Klap-klap-klap,
de veren stuiven,
want hun baaike, groef en fijn,
klap-klap-klap,
m’n dertien duiven
boetende, in de zonne, zijn.…
Kleine gebaren
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
657 sereen was de stilte
die het blauw witte gaf
waar ik nog afgedekt
in drie zonnen mijn toekomst
aan enkele draadjes zag
alleen ogen bewogen
in kijkend lezen
handen spraken met
kleine gebaren woorden
die adequaat werden begrepen
dit protocol
was niet hol maar
hechtte het team in
ervaren om samen ook
deze klus goed te klaren
subtiel…
Ween aan mijn borst
poëzie
4.0 met 1 stemmen
912 Ween aan mijn borst den schat der tranen
die rijk me maken van uw leed,
ik die van wankelende wanen
als gij het talmend smeken weet;
ik die, mijn kind, op andre schouder
om eendre vreze heb geschreid,
maar van elke onmacht oud en ouder,
weer om een nieuwe hope lijd;
ik die het goud van alle transen
voor de as van oude zonnen ken…
Eigen Melkweg ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 Zonnen wil hij vreten
nestelt zich in de
dagdromen zonder zich
door de inhoud en aangezicht
te laten kwellen die zich
afrollen op het netvlies,
kind bij een kloppende rivier,
hoopvol bloed in de stromende
volheid van zijn avontuur, zijn
aarde beweegt elk kwartier,
ontdekt ongerepte schoonheid
bij elke hartslag, de slinger
in -…
Brokken in mijn keel.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 het licht wordt zwakker omdat het woord
in z’n handeling weer zwijgt, of ben ik te laf,
moet ik opstaan als een opkomende mist
alle zonnen overstijgt als permanente straf?
moet ik laten en lijdzaam toezien tot het
pleit is beslecht?…
Liefde.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.163 want liefde straalt de zonne, want liefde ruist de wind,
en liefde kweelt de moeder, en liefde lacht het kind;
dus mensen, brave mensen, bemint, bemint, bemint!…
SPRUITE DAVIDIS
poëzie
3.9 met 17 stemmen
3.537 Gods waarheid zal zijn wortel zijn,
Gods hete liefd' zijn zonne-schijn,
De grote Geest een reine
En levende fonteine.
O Vader goed, geef dat wij ras
Dit over-kostelijk gewas
Met hertenvreugd' genieten;
Geen kruis zal ons verdrieten.…
Maria
poëzie
3.5 met 18 stemmen
3.340 Gezegend is de maagd de kroon van alle maagden,
De tempel van Gods Zoon en wezenlijke kracht,
De schone dageraad waardoor ons nu toe-lacht
De Zonne waar zo dik de Vaderen naar vraagden.…
'K zag de aarde zwenken op 't planetenbal
poëzie
3.1 met 20 stemmen
2.045 witomzoomd fluweel van 't slepend kleed,
En luchtig woei 't kant van zijn golvenval;
Zelf zong tot dansmuziek ze orkaangeschal,
En, uit het wolkend zwart van haren, reet
Bacchantisch zij de naalden los en smeet
'T rinkelend goud door wijddav'rend heelal:
Toen hielden, ver, in diepten van de zaal
De statige quadrilles even stil;
En oude zonnen…
Deinè Theos* (sonnet CVI)
poëzie
2.7 met 29 stemmen
3.455 Een geur van zomer-bloesems begeleidt
De zang der zonnen - duiven - die heur trans
Doorglóren in eerbied'ge rondedans
Om Haar, wier glimlach sferen groept en scheidt;
'Schoonheid, o, Gij, Wier naam geheiligd zij,
Uw wil geschiede; kóme Uw heerschappij;
Naast U aanbidde de aard' geen andre god !…
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.964 Alleen de grote zonnen hangen
Als feller kaarsen in die schijn:
De ziel herdenkt haar lang verlangen
In niets-verlangend zalig zijn:
Alsof van achter diepe slippen
Haar dolend tasten eindlijk vond
Met hare warme blinde lippen
Nog lichter lust dan uwe mond.…
Six Flags (voorheen Walibi)
netgedicht
3.5 met 45 stemmen
10.554 Waar sterren fonkelen,
zonnen schijnen
en hun stralen snoep uitdelen.
Zoekend naar een evenwicht
sta ik wat te wiebelen,
je klapt je wimpers op en neer
en lap
ik ga weer vliegen.
Wat had ik graag houvast gehad
daarboven aan je ogen,
zodat niet telkens jij verpinkt
ik weer heb gevlogen.…
Onvermogen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
3.787 slaan geluid,
Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid,
Zo weinig zonder zaad de landbouw kan gelukken,
Zo weinig als een pot zelf wasset uit de aard'
Zo weinig als een kind zichzelve teelt of baart,
Zo weinig als een lijk kan ploegen ofte delven,
Zo weinig als een huis wordt zonder hand gesticht,
Zo weinig als de dag komt zonder ‘t zonne-licht…
slapeloos
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
853 ben ik helaas
met veel te weinig
ligt het aan de ander
die niet wil veranderen
zweert bij zijn verkrampt gemeander
in een wereld die in wezen
geen boodschap heeft aan al
wat misschien toch best anders
drie duizend uren in de dag
en ieder uur getracht te vergeten
wat ik niet langer onder ogen
lijdzaam afgeteld naar het moment
dat zonnen…
Aan God
poëzie
3.4 met 14 stemmen
2.739 Gij die, daar duizend wereldbollen,
Geregeld, om hunne assen rollen,
De kracht van hunne werking voedt:
Gij die, tot op de verste palen
Der schepping, waar geen zonnen stralen,
aan 't Niet uw aanzijn voelen doet:
Gij, op wiens wenk, uit 't hol der bergen,
Die met hun spits de hemel tergen…
" Danser, les enfants du monde "
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
410 Dans en sluit de rijen
uit hun schaduw
onttrokken zonnen.
Dans maar voort,
verleg de paden,
niet gehoord in
klare stemmen,
vér van men
heeft verzonnen.
Krom de weg,
het bestaan is recht,
dans; bloem der aarde,
verbindt het mondiaal
gekleurde lint met
uitbottende jeugd,
ontbloot het sprookje.…
O klamme koude...
poëzie
2.8 met 9 stemmen
2.268 O klamme koude, die me 't krimpend herte
beklemt, en 't àl ontzielt en mijn gedachten,
als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten,
doet nederbuigen onder 't lood der smerte,
- doet nederbuigen in wanhopig smachten,
zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte
de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte
toch pijnlijk krimpen kàn om al…
STOET
poëzie
2.7 met 13 stemmen
2.311 Jesus eerst, der maagden koning, 't aanzicht
lijk de zonne glanzend en de kleedren
lijk de sneeuw, en hunne koninginne,
de Onbevlekte met haar sterrenkrone.
Zeven englen volgen, blank in 't slepend
koorkleed, houdend hare wijd ontvouwde
hemelsblauwe goudgesternde mantel,
dragend hare blauwe lelievane.…
Morgendeuntje
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.476 Over 't lachend groene veld
't rinkelend klinkend kloksken schelt,
't werkvolk met der zonne wakker
spreidt al over hof en akker.
't Werk begint met bede en lied,
't wordt al leven dat men ziet.…
Het zee-geruis
poëzie
3.6 met 7 stemmen
3.034 Verheug u toch, gij die dit rijmke lezen
en nog in gloed der zonne wandlen meugt
de stranden langs, wen mijn verstorven wezen
reeds lang ontbeert wat 't zozeer heeft verheugd.
Zegen dan uwe zinne' en uwe dag!…
Ziekte, oude troosteres
poëzie
3.3 met 9 stemmen
1.879 Gij, die door de nachten heen-gedrongen,
de vreugd van de enig-eeuw'ge zonne hebt gezongen,
draagt ge de rúst niet meer van de een'ge zonneschijn?’
- Maar ik ben moé: 'k wou in uw woorden slápen...
- ‘Mijn lome bloem in avond-water; o mijn kind;...…
PERELS
poëzie
3.7 met 11 stemmen
4.237 En mochte ik maar, zo even,
door Gods beschik,
u, perentakken geven
nen tovertik;
’t en zou geen pere krommen
uw hout, voortaan:
veel liever zie ’k de blommen,
eer ze opengaan.
’k Zie geren, in de hoven,
uw peren groot,
de zonne zitten stoven,
al rijp en rood;
maar ’k zie wel nog zo geren
uw blommen staan,
de perels van de peren,…
Brief aan Jan Greshoff
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.997 Het regent weer in dit gezegend land;
d'r zit geen kip bij Riche op het terras,
maar zomer-vreugde en de zonne-brand
zijn god-zij-dank voorradig in mijn glas.
Ik drink een glas met zomer en met zon,
broeder, op jouw santé en zeg je dank
voor je Pro Domo, Bifrons, Mirliton,
waarin je spreekt zo rechtuit en zo frank.…
Stoppel-veld
poëzie
1.0 met 1 stemmen
1.750 Van wat Gods zonne rijpen deed
Geen korrel ga verloren!…
O klamme koude
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.055 O klamme koude, die me 't krimpend herte
beklemt, en 't àl ontzielt en mijn gedachten,
als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten,
doet nederbuigen onder 't lood der smerte,
- doet nederbuigen in wanhopig smachten,
zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte
de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte
toch pijnlijk krimpen kàn om al…
Levensloon
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.829 Ik keer, als groot de zonne poost
En dag en werk zich sloot,
Waar Gij mij geeft zo wond’re troost,
Lijk van de vrome dood.
Ik keer, waar ik U immer vond
Ten wijde avondtijd,
Ik geef mijn mond aan uwe mond,
Waar Gij mij immer beidt.…
Dromen-land
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
736 Ik zou van bommen zonnen maken
als sterren in de zomerlucht
die nimmer meer de aarde raken
dat zou ik doen, als ik dat kon.
Zou van soldaten beertjes maken
met knuffelhuidjes, lief en zacht
die in jouw bedje jou bewaken
jouw wangen strelen met hun vacht.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 Als in de avond de
zonnen ondergaan
verbleken schaduwen
op de voorbestemde weg
in mijn tijd en ervaring zijn ze langer
rekken zich uit in het voortbestaan
het lichaam verliest aan kracht,
de lichten wordt milder, transparant
in de rimpeling van water door de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 Die frivole ernst van zonnen
die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie?
De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte
dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit
zingt sterker dan Zen en wekt de sfeer op van
een haiku. Grillig is haar symfonie met Orion.…
De witte sneeuw
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.052 De witte sneeuw, waarmee de vlakten pronken,
Boelt met de zonne tot haar schade en schand.
Ze ligt en lacht en tintelt, wonnedronken,
Totdat ze smelt en slijk maakt op het land.…