Alle inzendingen over zonnen

405 resultaten.

Sorteren op:

DUIVEN

poëzie
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.082
Klap-klap-klap, de veren stuiven, want hun baaike, groef en fijn, klap-klap-klap, m’n dertien duiven boetende, in de zonne, zijn.…

Kleine gebaren

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 657
sereen was de stilte die het blauw witte gaf waar ik nog afgedekt in drie zonnen mijn toekomst aan enkele draadjes zag alleen ogen bewogen in kijkend lezen handen spraken met kleine gebaren woorden die adequaat werden begrepen dit protocol was niet hol maar hechtte het team in ervaren om samen ook deze klus goed te klaren subtiel…

Ween aan mijn borst

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 912
Ween aan mijn borst den schat der tranen die rijk me maken van uw leed, ik die van wankelende wanen als gij het talmend smeken weet; ik die, mijn kind, op andre schouder om eendre vreze heb geschreid, maar van elke onmacht oud en ouder, weer om een nieuwe hope lijd; ik die het goud van alle transen voor de as van oude zonnen ken…

Eigen Melkweg ?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 415
Zonnen wil hij vreten nestelt zich in de dagdromen zonder zich door de inhoud en aangezicht te laten kwellen die zich afrollen op het netvlies, kind bij een kloppende rivier, hoopvol bloed in de stromende volheid van zijn avontuur, zijn aarde beweegt elk kwartier, ontdekt ongerepte schoonheid bij elke hartslag, de slinger in -…
Pama27 april 2019Lees meer >

Brokken in mijn keel.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 421
het licht wordt zwakker omdat het woord in z’n handeling weer zwijgt, of ben ik te laf, moet ik opstaan als een opkomende mist alle zonnen overstijgt als permanente straf? moet ik laten en lijdzaam toezien tot het pleit is beslecht?…
Pama4 mei 2019Lees meer >

Liefde.

poëzie
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.163
want liefde straalt de zonne, want liefde ruist de wind, en liefde kweelt de moeder, en liefde lacht het kind; dus mensen, brave mensen, bemint, bemint, bemint!…
Emanuel Hiel19 februari 2018Lees meer >

SPRUITE DAVIDIS

poëzie
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 3.537
Gods waarheid zal zijn wortel zijn, Gods hete liefd' zijn zonne-schijn, De grote Geest een reine En levende fonteine. O Vader goed, geef dat wij ras Dit over-kostelijk gewas Met hertenvreugd' genieten; Geen kruis zal ons verdrieten.…

Maria

poëzie
3.5 met 18 stemmen aantal keer bekeken 3.340
Gezegend is de maagd de kroon van alle maagden, De tempel van Gods Zoon en wezenlijke kracht, De schone dageraad waardoor ons nu toe-lacht De Zonne waar zo dik de Vaderen naar vraagden.…

'K zag de aarde zwenken op 't planetenbal

poëzie
3.1 met 20 stemmen aantal keer bekeken 2.045
witomzoomd fluweel van 't slepend kleed, En luchtig woei 't kant van zijn golvenval; Zelf zong tot dansmuziek ze orkaangeschal, En, uit het wolkend zwart van haren, reet Bacchantisch zij de naalden los en smeet 'T rinkelend goud door wijddav'rend heelal: Toen hielden, ver, in diepten van de zaal De statige quadrilles even stil; En oude zonnen…

Deinè Theos* (sonnet CVI)

poëzie
2.7 met 29 stemmen aantal keer bekeken 3.455
Een geur van zomer-bloesems begeleidt De zang der zonnen - duiven - die heur trans Doorglóren in eerbied'ge rondedans Om Haar, wier glimlach sferen groept en scheidt; 'Schoonheid, o, Gij, Wier naam geheiligd zij, Uw wil geschiede; kóme Uw heerschappij; Naast U aanbidde de aard' geen andre god !…

MAANLICHT

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.964
Alleen de grote zonnen hangen Als feller kaarsen in die schijn: De ziel herdenkt haar lang verlangen In niets-verlangend zalig zijn: Alsof van achter diepe slippen Haar dolend tasten eindlijk vond Met hare warme blinde lippen Nog lichter lust dan uwe mond.…

Six Flags (voorheen Walibi)

netgedicht
3.5 met 45 stemmen aantal keer bekeken 10.554
Waar sterren fonkelen, zonnen schijnen en hun stralen snoep uitdelen. Zoekend naar een evenwicht sta ik wat te wiebelen, je klapt je wimpers op en neer en lap ik ga weer vliegen. Wat had ik graag houvast gehad daarboven aan je ogen, zodat niet telkens jij verpinkt ik weer heb gevlogen.…
H. Brommer22 december 2001Lees meer >

Onvermogen

poëzie
3.8 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.787
slaan geluid, Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid, Zo weinig zonder zaad de landbouw kan gelukken, Zo weinig als een pot zelf wasset uit de aard' Zo weinig als een kind zichzelve teelt of baart, Zo weinig als een lijk kan ploegen ofte delven, Zo weinig als een huis wordt zonder hand gesticht, Zo weinig als de dag komt zonder ‘t zonne-licht…
Jacobus Revius15 september 2025Lees meer >

slapeloos

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 853
ben ik helaas met veel te weinig ligt het aan de ander die niet wil veranderen zweert bij zijn verkrampt gemeander in een wereld die in wezen geen boodschap heeft aan al wat misschien toch best anders drie duizend uren in de dag en ieder uur getracht te vergeten wat ik niet langer onder ogen lijdzaam afgeteld naar het moment dat zonnen…

Aan God

poëzie
3.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.739
Gij die, daar duizend wereldbollen, Geregeld, om hunne assen rollen, De kracht van hunne werking voedt: Gij die, tot op de verste palen Der schepping, waar geen zonnen stralen, aan 't Niet uw aanzijn voelen doet: Gij, op wiens wenk, uit 't hol der bergen, Die met hun spits de hemel tergen…

" Danser, les enfants du monde "

netgedicht
3.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 410
Dans en sluit de rijen uit hun schaduw onttrokken zonnen. Dans maar voort, verleg de paden, niet gehoord in klare stemmen, vér van men heeft verzonnen. Krom de weg, het bestaan is recht, dans; bloem der aarde, verbindt het mondiaal gekleurde lint met uitbottende jeugd, ontbloot het sprookje.…
pama26 oktober 2008Lees meer >

O klamme koude...

poëzie
2.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.268
O klamme koude, die me 't krimpend herte beklemt, en 't àl ontzielt en mijn gedachten, als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten, doet nederbuigen onder 't lood der smerte, - doet nederbuigen in wanhopig smachten, zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte toch pijnlijk krimpen kàn om al…

STOET

poëzie
2.7 met 13 stemmen aantal keer bekeken 2.311
Jesus eerst, der maagden koning, 't aanzicht lijk de zonne glanzend en de kleedren lijk de sneeuw, en hunne koninginne, de Onbevlekte met haar sterrenkrone. Zeven englen volgen, blank in 't slepend koorkleed, houdend hare wijd ontvouwde hemelsblauwe goudgesternde mantel, dragend hare blauwe lelievane.…

Morgendeuntje

poëzie
3.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.476
Over 't lachend groene veld 't rinkelend klinkend kloksken schelt, 't werkvolk met der zonne wakker spreidt al over hof en akker. 't Werk begint met bede en lied, 't wordt al leven dat men ziet.…

Het zee-geruis

poëzie
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.034
Verheug u toch, gij die dit rijmke lezen en nog in gloed der zonne wandlen meugt de stranden langs, wen mijn verstorven wezen reeds lang ontbeert wat 't zozeer heeft verheugd. Zegen dan uwe zinne' en uwe dag!…

Ziekte, oude troosteres

poëzie
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.879
Gij, die door de nachten heen-gedrongen, de vreugd van de enig-eeuw'ge zonne hebt gezongen, draagt ge de rúst niet meer van de een'ge zonneschijn?’ - Maar ik ben moé: 'k wou in uw woorden slápen... - ‘Mijn lome bloem in avond-water; o mijn kind;...…

PERELS

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.237
En mochte ik maar, zo even, door Gods beschik, u, perentakken geven nen tovertik; ’t en zou geen pere krommen uw hout, voortaan: veel liever zie ’k de blommen, eer ze opengaan. ’k Zie geren, in de hoven, uw peren groot, de zonne zitten stoven, al rijp en rood; maar ’k zie wel nog zo geren uw blommen staan, de perels van de peren,…

Brief aan Jan Greshoff

poëzie
3.4 met 13 stemmen aantal keer bekeken 3.997
Het regent weer in dit gezegend land; d'r zit geen kip bij Riche op het terras, maar zomer-vreugde en de zonne-brand zijn god-zij-dank voorradig in mijn glas. Ik drink een glas met zomer en met zon, broeder, op jouw santé en zeg je dank voor je Pro Domo, Bifrons, Mirliton, waarin je spreekt zo rechtuit en zo frank.…
Jan Campert28 december 2010Lees meer >

Stoppel-veld

poëzie
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.750
Van wat Gods zonne rijpen deed Geen korrel ga verloren!…

O klamme koude

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.055
O klamme koude, die me 't krimpend herte beklemt, en 't àl ontzielt en mijn gedachten, als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten, doet nederbuigen onder 't lood der smerte, - doet nederbuigen in wanhopig smachten, zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte toch pijnlijk krimpen kàn om al…

Levensloon

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.829
Ik keer, als groot de zonne poost En dag en werk zich sloot, Waar Gij mij geeft zo wond’re troost, Lijk van de vrome dood. Ik keer, waar ik U immer vond Ten wijde avondtijd, Ik geef mijn mond aan uwe mond, Waar Gij mij immer beidt.…

Dromen-land

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 736
Ik zou van bommen zonnen maken als sterren in de zomerlucht die nimmer meer de aarde raken dat zou ik doen, als ik dat kon. Zou van soldaten beertjes maken met knuffelhuidjes, lief en zacht die in jouw bedje jou bewaken jouw wangen strelen met hun vacht.…
Chatfant11 november 2015Lees meer >

Erosie?

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 418
Als in de avond de zonnen ondergaan verbleken schaduwen op de voorbestemde weg in mijn tijd en ervaring zijn ze langer rekken zich uit in het voortbestaan het lichaam verliest aan kracht, de lichten wordt milder, transparant in de rimpeling van water door de warmte van de huid ingebed , de tijd houdt me in z’n greep en wijst mij…
Pama30 januari 2016Lees meer >

Het sterrenstadium

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 497
Die frivole ernst van zonnen die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie? De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit zingt sterker dan Zen en wekt de sfeer op van een haiku. Grillig is haar symfonie met Orion.…

De witte sneeuw

poëzie
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.052
De witte sneeuw, waarmee de vlakten pronken, Boelt met de zonne tot haar schade en schand. Ze ligt en lacht en tintelt, wonnedronken, Totdat ze smelt en slijk maakt op het land.…