2623 resultaten.
- De wilde roos -
netgedicht
4.8 met 15 stemmen
748 Mijn bleke roze bloesem, mijn blad, mijn liefdevolle blik...
wat zou ik ervoor over hebben.. ooh rozenhout, ik vrees je felle prik.
In gloriegouden tijden wil jij mijn geven leiden, de pijn die liefde overwon?…
De eeuwige reis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Gewist wordt de herinnering aan al wat is geweest;
als onbeschreven blad leren we van de wieg tot het graf.…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 De blaad'ren sterven en de laatste oogst wordt ingehaald.
Nog even en het vee gaat weer verdwijnen uit de weiden
en nu al lijkt het, door de flarden ochtendmist, bij tijden
tot wangedrochten uit het schimmenrijk te zijn vervaald.
Maar wie of wat geen warmte wacht, begint de kou te vrezen.
Morgen zal het winter wezen.…
Raadsels
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
643 over het zachte water
deed ketsen
scherpen nu de messen
en verroesten mijn scharnieren
ik ben verloren in een verloren land
waar niets van de stilte een waarheid kent
het zijn de schreeuwen die mij doen verlangen
naar een ruimte zoals jij zei
de schaamte en spijt
schijnbewegen mijn denken
verstrooid in de toppen
waar de bladeren hun blad…
De lichtste zullen wederkeren
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
553 soms door afgunst en haat, onzichtbaar vaag,
en naar baat willekeurig gestolen
uit de kleuren van de regenboog,
door de huidige gedachten, al staat de dag
van gisteren nog glashelder voor de geest
als levend bewijs in een metafoor van de tijd,
een verbinding die ons drijft en de schrijver
z’n pennen doopt in de inkt van hoop,
het blad…
Mijn onrust zoekt in december doel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Er daalt een blad naar het
afwachtend mos, omdat hier
en daar het loof verdorde.
Na december gaan de trossen
los, op de vlucht gejaagd
door de oude woeste horde.
Er komt in mij een vreemd
soort onbehagen. Een diep
in mij knagend gevoel. Dat
de poort opent naar nieuwe
vragen. Mijn onrust zoekt in
december doel.…
de paddenstoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 ze zeggen dat je ze zo kan eten
de zachte zwammen uit het bos
ik geef toe, ik zou ’t niet weten
pluk je verkeerd, ben je de klos
wat zijn ze mooi van vorm en kleur
in miljoenen variaties
en dan die toch aparte geur
in ontelbare gradaties
onzichtbaar trekken ze in ’t bos
geruisloos en doordacht hun sporen
slim verscholen onder blad en…
havikskruid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
525 je lange stengels staan
met zovelen naast elkaar
boven je groene spatelblad
staat je oranje verenhoed
je zwaar behaarde sprieten
met al die zachte zonnen
ik was blij toen we begonnen
als bloemenvrienden in mijn tuin
je bloeide helder en heldhaftig
sierde mijn tuin met kelk en blad
je pluizen woeien op mijn pad
we spraken bij de schepping…
Verliefd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
774 De wind speelde met haar blad.
De zon op onze bol en de zomer in ons hoofd.
Jij die mij het wonder bracht van de verwondering.
Een zoen op mijn lippen, mijn hart sloeg over.
De pretlichtjes in je ogen,
een moment dat tot de Eeuwigheid behoort!
Mijn gevoel holt voor me uit.
Visioenen, verre kusten en vreemde stranden.…
o Vrijdag, die de mens gemaakt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.469 o Vrijdag, die de mens gemaakt
ons voorhoudt, in de bladen
van Gods eerweerde daden,
als kind van stof en aarde, en iet
dat Gods aanbidlijk wezen ziet:
zij God in u geprezen
en Zijn almachtig wezen!…
Corinthische zuilen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
499 acanthus
verheven en rank
steunen de architraaf
statig, eendrachtig,
subliem van gestalte
en slank
Uit marmer gehouwen
in eenheid verbonden
ontmoeten twee zuilen
in hendiadys
elkaar op niveau
in sereen trait d'union
voor pikant rendez-vous
vis-à-vis
Getooid met acanthus
- een gulden snede
van bloesem en blad…
Het ruisen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 Woei en waai maar nu danst al het blad
dat was waar ik gisteren nog even voor bad.
De balsem van de lente die liefdevol ent
alsof zij ons allen op die wijze graag herkent.…
Paars 2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 Liggend in 't gras,
luisterend naar de mantra die herhaald,
herhaald
zagen we 't blad van hoge bomen wiegen,
in vezels van ons wezen drong een-hou-van-jou,
snaterend zwermen ganzen overvliegen
om te verdwijnen in de verre verte
zoals gedachten, wensen sterven
Later, boven werden we beolied als babies.…
HET VALT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte
wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij
bomen die de hemel blad en tak aanreiken.
Maar de aarde met haar zeeën woelt en bidt
aldoor tot het van haar vervlietende heelal.
Onaantastbaar is het zinken, ongenaakbaar
zinkt het rotten, vrijheid voelt het enkel in verval.…
Vleugels van de nacht
netgedicht
2.3 met 22 stemmen
1.072 Hij zoekt het verborgen, stilte die rust tussen blad en zachte bries.
Geketend aan het zilveren
spoor van de maan, zweeft hij tussen de
draden van de nacht, doolt in stilte. Licht lonkt, maar in het
vuur schuilt blind verlies, hunkering die langzaam alles in zijn pad verteert.…
Waar het blauw zich verbindt
netgedicht
2.1 met 13 stemmen
473 In de verwevende stengel beweegt
iets dat niet alleen is, iets wat blijft, ook als het
blad verwelkt. Een tedere stroom die zich hecht aan wat dichtbij
groeit, zoals herinnering zich hecht aan geur of schakering, en in rust verder leeft.…
Ontvouwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
733 Elke fluisterende trilling
glijdt langs haar blad, de frêle glans van
groen vangt de zachte zon zoals mijn zintuigen het volle
gewicht van de wereld ademen en toch een ruimte om te ademen voor mezelf.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Zie het harde blad
op deze windstille dag
valt uit eigen wil
Bladeren dwarrelen traag
naar de aarde, hun kleuren branden in
mijn blik. Elke stap op het pad draagt een fluistering,
een ritme dat mijn adem volgt en zich mengt met de geur van de aarde.
Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd.…
Herfsttranen
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
447 Druppel op een hoed
wereld weerspiegeld in klein
stilte van de herfst
Eerste traan rust op een
dor blad. Hij glijdt langzaam naar de
rand en blijft daar even hangen, alsof hij luistert naar
het zwijgen van iets dat voorbij is - een stem die nog nadraagt tussen de bomen.
Daarna volgen anderen in
een ongekend ritme.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.…
Verstilde kracht
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
402 Liefde leest als de nerven
van een broos blad, getekend door
stilte en een fijnmazig patroon. Je nabijheid voelt
als een verborgen bospad, ver van de drukte, zo sereen en gewoon.
Geen felle bloei die dwingt
om gehoord of gezien te worden, liever
de geur van natte aarde na de regen.…
Wat schoonheid is
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
184 Een blad dat nauwelijks beweegt,
een vogel die stil wordt, de adem tussen twee gedachten
in - daar blijkt iets te wonen dat geen naam verlangt, alleen aandacht.
Mijn gevoeligheid, zo lang
gedragen als een breekbaar glas, blijkt
geen last, maar een open venster.…
Open voor de wereld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
199 Laat je raken
door het lichte dat langs je huid strijkt,
door het sprankelende dat onverwacht oplicht:
een blad in de wind,
een zin uit een lied,
de blik van iemand die even blijft hangen.
Want dansen ontstaat niet in afzondering,
en verliefdheid kent geen muren.…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Wanneer de milde wind
langs huid en blad beweegt ontstaat er
een heldere rust die niet duwt of verklaart, maar alles
gelijkmatiger maakt tot zelfs dwalende gedachten hun scherpe rand verliezen.…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 Dor blad op de grond
stil sterft de oude zomer
tijd neemt alles mee
Bladeren lossen zich los
en vallen als trage gedachten naar
een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging
vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen.…
Il barbiere di Siviglia
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
431 de pikante tattoorozetten hunner splitternackte geliefde engelen
met wie zij in dolce far niente
hun quasimodo avonturen beleven
dan dat zij zich vertonen
in hun maliënkolder,
er is geen ridder meer
die zijn nacht doorwaakt te velde,
onder het toeziend oog der maan,
overgeleverd aan de ongenadigheid
des hemels en het onverwacht
ruisend…
Vandaag, vier mei
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
769 Namen langs de weg
overal namen uit een verleden
die nooit verleden tijd zal worden
want de geschiedenis blijft hangen
als een blad aan een boom:
het komt, bloeit, verdort, valt af
en het komt weer als knop in ons hart.
Namen langs de weg
die ik soms vergeet te lezen
ook al is het er maar één
vlakbij mijn huis
vergeet ik te lezen.…
De rozen
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.438 Ik heb ze zien bloeien
Bij ’t ochtendontgloeien;
Nu hangen de bladen en storten in ’t stof
Tot speeltuig der stormen,
Tot aas van de wormen,
Tot schaamte van d’op haar zo pralende Hof.…
Het Lot
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
4.540 Ik zal nooit sterven zolang zij leeft
want alles wat in mij vloeit is zij
zij is de schaduw die eeuwig aan me kleeft
het wezen uit m'n rib gevormd zoals mij
gemaakt om samen te heersen over dat
niet echt wetend wat dat mag zijn
maagdelijk als een onbeschreven blad
zonder vierkantjes, zonder lijn
elke dag van ons goddelijke leven
is een…
de harddraverij
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
1.666 de barman tapt de glazen vol
vijf centimeter witte kragen
wat overblijft, 'n halve slok
"jongens, niet zeuren, niet klagen"
hij zet de glazen op een blad
de dikke buik betaalt 4 munten
"ze zijn allemaal voor mezelf,
ik ga eens lekker stunten"
de barman kijkt hem na
een klant roept om bier
" 't is bar man", zegt klantlief
hij heeft…