4766 resultaten.
Weg van de snelweg
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.895 Ook met de handen stijf tegen de oren
is soms het geluidloze gillen te horen
dat in onze diepten weerkaatst
routes en wegen in eigen beheer
geen regels voor het binnenwerks verkeer
dat zich langs eigen banen verplaatst
geen brandstof meer over voor innerlijk vuur
geen macht meer te veinzen over het stuur
hardnekkige voet op het…
In het licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Betonnen longen
Granieten hoofd
Gevoel dat voor
Altijd lijkt verdrongen
Vuur voorgoed gedoofd
En dan toch zo maar
Hier het licht dat ons in
De diepste vezels raakt,
Ons de ogen opent
Voor leven om ons heen -
Dansende lammetjes,
Een gewillig schaap
Dat zich moeiteloos
Melken laat, zilveren
Meeuwen die koninklijk
Zwevend…
Hondsdraf
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.978 Stadswapen
voor de onbekende stad
Plant hondsdraf, inwoners
Hondsdraf onder je ramen
Ruil jullie tamme anjer
in voor de balling
--------------------
uit: 'Vuur', 2008.…
Zicht op de hemel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 ik heb
mijn reis gemaakt
de schatten van werelden gezien
geraakt aan
de mystiek van het leven
in diep geloven alles te geven
de magie ervaren
van verbonden zijn
met omgeving en natuur
die samenhang maakt
in een bestaan met
geest gevoel en vuur
onverklaarbaarheden
hebben altijd om
aandacht gestreden
want iedere gemeenschap…
Vergadering in mijn hoofd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Je wilt nog even, heel even
te vuur en te zwaard
een prachtige kerstroos
of klimop aan de zijgevel zijn.
Ook aan het einde van dit jaar
toasten en een krachtige afdronk
samen ervaren als het nog kan
verrekijker of het theekopje wezen.
Duidelijk wel het werkwoord
in een oudere volzin
maar ook een roze blos
op onze wangen zijn.…
Ik ook
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
489 Rook van een opvlammende sigaret
is liefde een zucht, gesteun
vuur dat fonkelt in de blikken
een zee die sterren weerspiegelt
een zacht vel dat hardheid omsluit
licht dat op gloeit, opbloeit
schepen naar een veilige haven leidt
waar witte vrouwenborsten wachten
als duiven, koerend, lokkend paraderend
Ik heb jou liefgehad en werd bemind
het…
Wat draagt ons?
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
686 Zijn het de uitgestoken handen, warme vuren
of is het toch dit alles ook weer niet?
Is er wel iets dat heimwee kan genezen
wanneer de ziel haar oorsprong niet meer ziet?
Is waarheid ooit wel deugdelijk en echt bewezen
of is er wetenschap die antwoord biedt?…
Verlaten gevoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
492 Gedoofd van alle vuur,
ten prooi aan pijn en smart.
Mijn geest,
een berg van stilte,
achter dichtbegroeide hagen,
die zich afsluit,
troost zoek
in vergetelheid.…
spiegel in spiegel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
692 we zijn wie we altijd al waren
oud geworden kinderen
al zolang geen vijftien meer
maar keer de vingers op één hand
bewegend levend in herinnering
bladdert het huis heel langzaam af
binnen brandt het vuur
verwarmt zoekend de gedachten
woorden in vage trage bochten
namen worden aarzelend genoemd
geliefden die het brein verlaten
maar de…
Het gevecht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 het woord kwam uit t niets
zwart omsloten - ingekaderd
een verstikkende deken
zoekend naar contrast of
in ieder geval iets lichts -
iets wat mijn ongelijk bewijst
een knoop in mijn maag - baksteen
de ogen - ‘Vantablack’
lijken mij te hypnotiseren
doen vuren oplaaien
waarvan ik het bestaan niet kende
er worden geen woorden vuilgemaakt…
Gedicht voor Oekraïne
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
519 vallen,
knallen
voor haar ogen,
zwart
Een vlag in vlammen,
geen as zichtbaar
De rook over en weer
een herhaling van gevechten
uit boeken vergeeld
De laffe zot schreeuwt
vanuit zijn stoel
De daad zo bruut en zinloos
Waar geen liefde
kan wonen
Hoe ze vallen,
de beelden,
zo sterk
levend geworden
De kracht van de ogen open
vol vuur…
Afwerend geheven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 de vingers
waren wit
handen afwerend
geheven er was
geen achteruit
slechts de rug
tegen de muur
met wanhoop
in de ogen
maar diep van
binnen brandde
het vuur van
de vrijheid nog
dat nooit zal doven
dat energieën
genereerde uit
onbekende
plaatsen waarbij
agressie werd
omgezet in
warme liefde
die handen reikten
compassie gaf…
Leeg en vol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
321 Veilig op de stoep
de straten door, rondkijken
en zien wat er is
Het als iets bijzonders zien
Me warmen aan het vuur
en in de vlammen turen
Gedachten laten verteren
zonder ze te missen
Luisteren naar het ruisen
van de waterval, regen
Me schoon wassen
van wat er komt
Cirkelen als een biddende
vogel, alles en niets zien
Tot er een…
Verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
230 ik voelde
vlammen
zonder vuur
een vonk
verstopt
in veen
de wind
wilde woorden
die ik nog niet kende
maar al wel
verlangde
ik liep
langs lijnen
van licht
die leken
te leiden
maar lazen
mij niet
mijn huid
hing
aan herinnering
mijn hart
hunkerde
naar houvast
ik was
een echo
op eigen grond
een roep…
Berouw
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.687 vergeef me mijn kille woorden
zo waren ze niet bedoeld,
ik verkeerde in koude oorden
waar warmte vanzelf was bekoeld
nu ben ik terug in de haven
terug uit die ijzige zee,
diep heb ik die woorden begraven
en mijn warmste zin breng ik mee
geloof me, het vuur zal weer branden
ik stuur je oprecht mijn pardon,
mijn warmte ligt nu in jouw handen…
Oude wijsheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
117 herschikken het dagelijkse leven
en ruimen oude wijsheid op
De kinderen passen zich aan
Ze steken geen vinger uit
naar het stof en de lekkages
Ze halen hun schouders op
over de zoute zeewind
en zien de beestjes niet
Ze verbazen zich
wanneer de deur openstaat
en de gangpaden vol
vertrapte papieren liggen
als brandstof voor een feest-
vuur…
De klomp
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
107 Er kwam een tijd
dat ik hem zag
zoals anderen hem zagen:
een versleten klomp,
goed voor het vuur.
Soms denk ik terug.
Niet aan de klomp,
maar aan alles
wat hij kon zijn.…
Wie ziet daar op die vieze bank
poëzie
3.1 met 15 stemmen
6.488 Ook die neus heeft eenmaal een andere kleur
Ook dat oog eens een andere gloed gehad.
Wat boze geest kwam over die mens
En wierp hem zijn schaduw op het gewaad.
Wat monster uit het diepste der hel
Sloeg hem de klauwen in 't bloeiend gelaat?
Wat monster? Ha!…
De Ode
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.020 Een mysterieuze gloed strijkt dan toch neer,
op het parelmoeren, maanreflecterende wateroppervlak,
nu dansend, springend, in een felrode jurk, keer na keer,
op het gitzwart kleed, waar het enkele uren geleden ontstak.…
Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
poëzie
3.8 met 20 stemmen
2.747 Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
Verlangt te ontveinzen de heetdronkre gloed,
Die onbewust haar slankheid stralen doet
En uit de glans van 't haar en de ogen slaat,
Nu voelt ze alsof ze, een uitverkoorne, gaat,
Zij zij alleen, 't Geluk-zelf te gemoet:
Haar eigen huis, haar man, zo knap, zo goed,
Nobel en ridderlijk in woord en daad…
Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
poëzie
4.2 met 33 stemmen
2.192 Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
Verlangt te ontveinzen de heetdronkre gloed,
Die onbewust haar slankheid stralen doet
En uit de glans van 't haar en de ogen slaat,
Nu voelt ze alsof ze, een uitverkoorne, gaat,
Zij zij alleen, 't Geluk-zelf te gemoet:
Haar eigen huis, haar man, zo knap, zo goed,
Nobel en ridderlijk in woord en daad…
Gewichten
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
769 maar met ochtend bedacht ik me ineens
hoe heb ik jou van mijn geribde dromen
gebouwd en toen jouw adem in de mijne was
realiseerde ik me, nog erger dan liefde,
de code, vanaf begin der tijden,
aminozuren gerangschikt
breekbare draagkracht van chromosomen
dat mengt ons met zweet, beetje vrije wil,
beetje dwalen, beetje spijt en beetje gloed…
EVOË
poëzie
3.0 met 6 stemmen
3.709 Hoor, hoor naar mij, gij allen die daar gaat
Met koud gelaat en stappen zo bedachtig:
Brand op in gloed het leven dat u slaat,
U zelf óp-slaánd in vlammen hoog en prachtig.…
Een goddelijke race
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
717 Een oranje gloed
kwam over het ijs
en iedereen
zag het gebeuren:
Bob gelóófde weer
en het werd goud.…
Moegedaan en moegestreden
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
2.109 Daar vaag in het licht van het duister zie ik je gezicht,
Bijna opgenomen door de zwarte gloed.
Liefhebben; je weet niet meer hoe het moet.
Moe gedaan en moe gestreden zie ik in je blik,
Het laatste beetje licht vervaagd.
Leven; de dood op zichzelf, prachtig.
Helaas is de combinatie mij te machtig.…
Zwaardreunend...
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.122 't Zijn hoofden, heet van d'innerlijke strijd;
't zijn harten, àl te groot voor 't aardse leven;
wij zien hun lippen nog van àlsmart beven
en gloed afgutsen van hun godlijkheid.…
Kapel in hout
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
758 de ouderdom geraakt
haast uit het menselijk lood
op weg naar de plek
van onze lieve zoete
ik waan mij nu
in de eeuwigheid van vrede
waar mijn hart
een overvloed verwacht
van zuchtende ruis
in aanbiddende gebeden
maar kruisende paden
zijn lijnen langs mijn leven
waar het gemoed altijd
onderdanig blijkt
aan een storende gloed…
TANKA 'S SPELEN MET LICHT EN SCHADUW
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 Vol gloed en leven
is Antwerpens avondlucht.
Daartussen verrijst
een eindeloos lange schim:
vage kathedraaltoren.
Regen slaat het raam,
valt al sneller en luider
in angstwekkend grauw;
verspreid zilver in de lucht
haalt me even naar buiten.…
VERRASSINGEN VAN DE HERFST
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 Koud valt de herfstregen;
overal glanst helle gloed.
Uit grauwe wolken daalt zon
op geel herfstloof, dat ijl kleurt.
De nacht is heel doods;
om een eenzame lantaarn
klinkt steeds muggenlied.
Vol elfenbanken
is de stronk. 't Kind gaat zitten.
Welke paddenstoel?
Een natuurvorser
stapt genietend door het woud.…
Oude visser
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.249 Waar avond-zon op 't koele blanke zand
Goudene gloed in plassen blinken laat,
Een oude visser onbeweeglijk staat,
Turend naar zee, op het verlaten strand.
Het stompje pijp geklemd in grove hand,
De helmhoed boven 't stoer, verweerd gelaat,
Dat half in rode halsdoek schuilen gaat
Staat hij daar groot in late zonnebrand.…