2935 resultaten.
Water
netgedicht
2.8 met 19 stemmen
1.475 Of moet u sterven nu? Bent
u zo ziek? Dan vraag ik u, mijn arts, heel straks
misschien, naar simultane euthanasie. We staren
samen naar het reinste licht en dansen in de kalmte
van ons heimelijke vuur, het wrange aardse latend.
Broze vriend, nu kan ik amper nog dit lijdend
wachten dragen.…
Droevig afscheid
netgedicht
2.7 met 22 stemmen
3.104 Jij zegt mij zachtjes fluister toe
ach ween toch niet om wat ik doe
rond bomen van mijn gouden woud
klatert lief rond ‘t groene hout
het water dat gevoelig stroomt
mijn wens die liefde droomt
Jij zegt mij zachtjes wenen toe
de pijn die in je groeit en bloedt
en jou zo angstig slapen laat
scheurt het leven flarden weg
tot enkel kou die sterven…
Christus stervende
poëzie
3.2 met 9 stemmen
4.019 Daar hij het leven derft, wil ik het ook gaan derven:
Maar hoe hij meerder sterft, en ik meer wil gaan sterven,
Hoe mij een voller stroom van leven overvloeit.
O hoge wonderen! wat geest is zo bedreven,
Die vat hoe zo veel sterkte uit zo veel zwakte groeit,
En hoe het Leven sterft om doden te doen leven?…
lucht en leegte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
673 prediker 1
winden waaien en keren terug
rivieren vloeien naar de zee
regens vullen ze opnieuw
generaties ontstaan en verdwijnen
men kan ze zich niet herinneren
een eeuwig sterven en groeien
daarboven staat de zon
hij gaat onder om terug te keren
alles lijkt zonder doel en einde
wij ervaren deze kringloop
en zijn wijzer dan ooit
kennis…
brutsen dyn kleuren
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
978 brutsen dyn kleuren
dy yn it stjerren lizze
yn dreamen fan tearens
o,dat gewisseloase ljocht
yn dreamswiet treurjen
ûnrêst yn beevjende drôvens
bannen ferbrutsen
yn hertstochtme fan ûnwil
yn mingeling fan wédom en seine
seach ik dyn takomst
skûmbekjend lâns komme
Oersetting/Vertaling :
gebroken jouw kleuren
die op sterven liggen…
Het kwaad sterft tussen lakens
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.408 Europa in de greep van het kwaad
Vecht zijn vetes uit in de zwijnentrog
Slagveld van de eerste wereldoorlog
In de modder, drek van mens en paard
Beelden van het loopgraven front
Maken me telkens weer stapelgek
Miljoenen jongens sterven in de drek
In een oorlog zonder duidelijke grond
Wegens lafheid geëxecuteerde soldaat
Die in shock niet…
Moederke alleen
poëzie
3.8 met 13 stemmen
2.925 Wie zou er, wie zou er voor sterven,
En lachen op kind en op dood?
Kleine, kleine,
Moederke alleen,
Douw-douw-douwderideine,
Kleine, kleine,
Moederke alleen,
Kan van uw wiegske niet scheên!
------------------------------------
uit: Verzamelde Gedichten…
Negen
gedicht
3.6 met 22 stemmen
11.917 Mijn broer fluisterde
in me dat ik groot werd en dat onder de haren van grote
kunstenaars kleine oren zitten en dat oren groeien
als je ouder wordt maar die van kunstenaars blijven klein
en daarom sterven ze jong, een gotspe. Vind je niet? Wat?
Laat maar.…
Onherroepelijk gaan de linden weg
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.018 Wat is meer werkelijkheid dan leven en dan sterven?
De linden zullen verdwijnen en de lieve mensen ook.
Wat komt daarna? Een nieuw bestaan dat nu nog
diep verborgen is als zaad in de aarde.…
voor iemand ver weg
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
727 Hoe leg je aan een buitenaarder uit
Dat het meer is dan verzoening
Dat twee monden doet versmelten
Geen mens die het begrijpt
Wiskundig idioot
1+1=1
Als ik thuis kom weet ik
Dat alles wel vanzelf zwijgt
In slaap of sterven
Ook verlangen
In de sterren te schrijven
Iets meer na te laten dan
Zoen op een wang
Ons rusten kust de aarde…
Sluipende winter
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
874 Guur wild nat
Gebogen tak
Dwarrelende bladeren
Gebroken met de storm
Rollend over rail
Stoppende trein
Verkleuring groen naar geel
Netwerk bruin poreus
Aderen in het blad
kalende reus apoptotisch
Als spinnenweb vertakt
Bladeren sterven af necrotisch
Het park wordt chaotisch
Skelet van een vogel
Glinsterend web
Ochtendkou morgendouw…
Groene kerst?
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
2.121 Die bomen lijden pijn
en zullen langzaam sterven.
Ze maken, dat ik walg,
door zo het feest te vieren:
alsof ze voor de galg
de hanger eerst versieren.
Ik sta bij stergeflonker
in 't naaldbos vol met pijnen
en laat er in het donker
m'n zaklantaren schijnen.
Een boom heeft pijn geleden.…
De dichter aan zijne vrienden
poëzie
3.5 met 14 stemmen
6.646 Wen ik sterve, lieve vrienden,
Sier mijn graf dan met geen steen,
Laat een grote, vruchtbre wijngaard,
Mij ter eer- en grafzuil zijn!
Drink, zo vaak de lieve Lente,
Langs de ruime velden, danst,
Drink dan mij, uw vriend, ter ere,
Driewerf uwe beker uit!
Breng dan de allerschoonste meisjes,
Bij mijn stil en eenzaam graf!…
De Ongrijpbare
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
850 nog nimmer
zag ik het onzienlijke
nimmer de diepte
van uw grootsheid
het oneindige
is uw deel
wat is de mens
min en slechts een
schamel deel
en daarvan
slechts een stip
omdat nog kleiner
niet zichtbaar is
in de naaste
zou u zijn
in de bloem zou u zijn
in leed
in verdriet
in sterven
zou u zijn
geen woorden
voor uw aanwezigheid…
Bomen over bomen.
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.429 Ens zullen zij sterven of eerdaags worden gerooid.
De oude berk en haar makker, de populier -
Nu het nog kan breng ik aan hen een ode hier,
hopelijk lang voordat eens mijn as wordt verstrooid.…
Verknipt
netgedicht
4.6 met 26 stemmen
1.496 vleien zich in mooie rijen
Het is stroom die dichten doet gedijen
En pink een traan voor elke dichter
Die huilend met de wereld is begaan
En niet geniet van zijn eigen dichten
Hem zal het al met al minder vergaan
Maar rozen zullen puntig bloeien
Daar waar zijn wieg heeft gestaan
Ze zullen een half jaar bloemen geven
Terwijl hij met zijn sterven…
Zomersproetjes
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.291 waarna je wangen zich verbloosden
om de kus die werd gegeven
en bleef hangen - net zo lang
de zon haar zienderogen sloot
We liepen verder in de schemer
waar de tijd viel ongelegen
met de weemoed die zich meester maakte
van het avondrood
toen ik mijn lief een antwoord bood
in zuchten die de tijd omschreven
als de wolken die we zagen sterven…
- Herfst is de kleur van de oude dagen -
netgedicht
4.4 met 63 stemmen
3.414 Machtig het zwijgen..eeuwenoud schilderspalet
nazomers sterven, herfstbladeren dansen ballet.
Onder een zucht van voldragen pracht dat zwicht
bewaart hij de tijd, warm gekleed in avondlicht.
Herfsttij, oude wijze boom mijn vriend..
buig je sterke eikentakken..jij kende mij als kind.…
Hoe stralend zijn de rozen weer herboren!
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.342 Maar dit is troost, wat is geweest,
Kan niet vervluchtigen of sterven.
Hoe ver wij aan elkaar ontzwerven,
Elke afstand overzweeft de geest.
Opeens verzwinden ruimte en tijd,
Er is geen toekomst en verleden.
Wij leven in een eeuwig heden,
En ik ben durend waar gij zijt.…
Wanneer wij kerstfeest vieren
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.252 En straks wanneer wij kerstfeest vieren
vliegen elders weer kogels in het rond
zitten wij ons als beesten vol te vreten
en maken alles weer veel te bont
Wanneer wij ons warmen aan het vuur
sterven er ergens mensen van de kou
lopen er kinderen als wezen over straat
geen mens die ze zegt ; ik hou van jou
Wanneer bij ons het eten op tafel dampt…
De sterfling zoekt
poëzie
3.2 met 9 stemmen
3.368 Wee, wie die snel-gewiekte schaduw derven,
Geen menslijk woord, dat troost in 't hart hun giet,
Heil wie haar wint, die wenen langer niet,
Maar wensen één genade en dan te sterven.
O, Vrouwe, ik wiegel stil op 't klare stromen
Der diepe ziel, die uit uw ogen smacht,
De speelziek-schalkse, dan weer peinzens-lome.…
Intensive care
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.053 niet goed
Je hebt toch ook wel in de gaten
Dat het niet zo lekker loopt zoals het moet
Ik weet niet waar dit ooit is begonnen
Ik weet ook niet of dit wellicht nog stopt
Maar ik geef mij niet zo gauw gewonnen
Zolang mijn hart voor jou nog klopt
Ik wil knokken, vechten, strijden voor ons beiden
Wil voor ons wachten betere tijden
Wil voor je sterven…
Gewichtloos ?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
613 Herfstbladeren zo bros, er
waren tranen opgedroogd,
strijden stralen in zeeën licht,
gericht op komend seizoen,
de boezem van ander zicht,
gaat het gerucht dat de zomer
daar sterven wil, kiemt zaad
onzichtbaar uit de prille vrucht,
onomkoombaar voor elke vloek
of zucht in een bekend bestaan,
veegt de laatste zon de sproeten
van mijn…
Drie verzen voor een dode I
poëzie
3.7 met 6 stemmen
3.321 ik zoek de vrede die de dag mij nam;
en onweerstaanbaar brengen mij mijn schreden
naar 't stille kerkhof waar ik na uw sterven
berooid en eenzaam iedre avond kwam.
waarom?…
VERLANGEN
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.589 Verlangen is een vuur dat niet en dooft,
't is als 'n zwaan klapwiekend, kan niet sterven:
de Dood komt om het hart, in 't jonge hoofd
droomt nog 't verlangen in parelmoeren verven.…
Tijd zat
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
998 We drinken wat en het inzicht,
dat je denkt te hebben,
dat wisselt met het aantal glazen
Tijd speelt geen rol
Gisteren, vandaag, morgen,
tien jaar geleden of over tien jaar,
vroeger, straks, toen of toekomst
We drinken wat, we leven en sterven.…
HOE LOOPT DE WEG DOOR DE WOESTIJN ?
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.722 Men zegt: Wie God wil zien moet sterven...
Of loopt de weg doorheen de grot
van onze ziel, waarin Gij waakt, mijn God?
Dan valt de schone hoop in scherven,
want dan begint de weg van her...
Dan was het nooit zo na, mijn God,
maar ach, ook nooit zo ver!…
memoires van een misantroop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
523 doortraptheid, afgunst
haat, nijd en leugens
mijn besluit mij daaraan te onttrekken
was het beste wat ik ooit deed
alleen schoolde ik mij
en alleen leefde ik
noodgedwongen in mijn afgelegenheid
mijn afwezigheid werd door mij
op prijs gesteld
soms keek ik neer
op uw tranendal
en wist mij bevestigd
in mijn gelijk
meer is er niet
ik ga sterven…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 het septembert, de kroeg in mijn hart
sluit de zomer en serveert slechts nog
brak water – het sterven nadert en de zon
sluit langzaam haar poort, het vlees dat de vrucht
droeg is nu rijp aan bederf en geurt naar
ontboezemingen uit een herfstig verleden
trage kruinen dragen de wind en spreken
regens en stormen uit over deze haatdragende vlakte…
Verder dan de tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 heel en niet half
half en niet een tiende
houd me vast
zegt het moment, laat me niet vallen
verdrinkend in de tijd
klinkt zijn echo na in eeuwigheid
dringend wil de druppel die
voortdurend in de stroom vergaat
gezien gehoord worden,
nogmaals, dat voortdurend sterven
bevalt me niet, wendt het moment zich
een korte stonde tot de wind
het…