3457 resultaten.
Natuur is in gebed,
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
696 z’n kroon afzet,
voor een schaduw van wie
daar gaat, ingepakt in stijve
kleren voorzichtig over
straat, het hoofd in livrei
verbonden, stram als een
lakei, onder witte mutsen
door de sneeuw gehaakt over
de tuin en schutting allebei,
laten zich verdwijnen over
glibberige paden heeft ook
zijn stil verlies gekend tussen
vervallen muren…
Een ogenblik
poëzie
2.2 met 5 stemmen
4.134 -
ik sta rondom u als een vaste muur,
en samen spelen uw licht en mijn getuur.…
Vroege tijden
netgedicht
3.2 met 19 stemmen
588 weg
de waarheid toonde zijn gezicht
in het licht van een alledaagse dag
laat het rusten in ons oog
blader niet meer door de regels
de lijnen zijn onevenwichtig
ze bieden geen houvast
zet me in de eikenhouten kast
de eens vertoonde passie
gevuld in rood en purper
doen de nacht blaken in ’t zwart
geen contouren spelen met de kale witte muren…
Stilte alom
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
495 (voor Mirjam)
Ik heb de muren van mijn flat kaal gemaakt,
de schilderijen weggegooid, de foto's
her en der neergezet op de vloer.…
Vanuit de zitting van mijn stoel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
477 rijstpapier zeeft zonlicht
weerspiegelt op haar schoon gelaat
de ogen jadegroen bewogen
welgevormde kleine neus
omlijnen lippen hagelwitte tanden
dromen magnolia´s op handen
haar huid nog zachter maakt
telkens fluistert zij mijn wimpers langs:
´kom, wij gaan weer fascineren
vanuit dit meesterwerk in passe-partout
aan de maagdelijke witte muur…
"Zaaien of maaien"?
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
637 Schaduw strooi onnavolgzame
twijfels over het zwervende
gedachtegoed, broze jaren
verschijnen in beloftevolle
schetsen op de smetteloze
muren van gedroomde kastelen
hangend in luchtledige steigers.…
Potdicht (3)
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
577 Ik zie zijn stok daar staan,
al zeventien jaar, warm tegen de muur,
de schoorsteen: eerst turf, dan cokes, het uur
vlam van groei en goud, van gas, ontdaan.
De lente kruipt in elke knop, geboeid.
Voor woorden wacht de winter zich behoed,
maar zich als ijs bewaren kon hij niet.…
VERVAL
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.480 Gedwee laat de verbrokkelde muur
met zijn ronde ingevallen toren
zich door harde wingerdranken doorboren.
Dat grijpgrage lover bewaart liefdesvuur!
Over verweerde stenen zing het uur
van drifig minnende vogelkoren.
Kleine holtes doen licht getrippel horen;
krioelend leven heeft groot avontuur.…
de maan
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.016 scherpt haar schijn
aan het steen van de dichter die
van drinken en dromen weet
kom leg je hartslag in mijn hand
vals licht
dwars elke schaduw
lees mijn woorden op je huid
of dwaal fluister
langs het oor van de dichter die
van liefde en afscheid walgt
alle kleuren herkent hij
geuren en zout van lief
waai van windbloemen
foto’s aan de muur…
witte kamer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
825 een jonge vrouw
streelt liefdevol haar bolle buik
haar wacht er nieuw leven
bedrukte gezichten
komen naar binnen
opgeluchte gezichten
gaan naar buiten
ikzelf zit weer in die grote
koele witte kamer
waar het licht snijdt in mijn ogen
en waar de muren op me afkomen
ikzelf wacht op
soelaas
op hoop…
Als vooruitgang wordt bedreigd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
893 strepen als notenbalken
lijken van voor naar achter
op blauw en grijs
voort te deinen
glooiende flanken
ogen als het waren
naar binnen gezogen
mijn dadendrang
heeft zich onwillekeurig
door de tijd heen
over zijn uiterlijk gebogen
deze scheppende kunst
door de natuur aan mij geschonken
drijft op paaltjes en muren…
ACHTER HET MASKER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.029 Achter haar maskermuur
huisden de droeve tranen
Bij ’t stille nachtelijk uur
openden zich hun kranen
Onder ‘t lachend gezicht
woonde er treurnis alleen
Ze huilde via een gedicht
onder ogen kreeg ’t geen
Achter de muur van lach
verbleef de eenzaamheid
Ogen betaalden het gelag
van de grote onzekerheid
Onder ‘t zwart der nacht
zakte…
De twijfelzaaier
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
543 Het is een karikatuur van 'hetzelf',
een portret aan een smetteloze muur,
verbeeld aan de spijkers van herkenning
van nog te bouwen luchtkastelen.
Saudações de Lisboa (3)…
Liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
997 De straat
waarin
ik woon
is een drukke straat
auto's
komen
en gaan
De geschiedenis
is een komen
en gaan -
van een verschrikkelijke woede
die hakt
en bloed spat op de muren
die buiken
openrijt
De demonische grijns
die volstrekt afgescheiden is
van het wezen vrede
en van alle wezens
Een komen
en gaan
van romantiek…
Reste fidèle
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
523 zo heet een restaurant natuurlijk in de Bleibtreustrasse
in Berlijn
De wijn was goed
In mijn hoofd kletterden de munten
de koperen doodskoppen
die echoën in benauwde gaten en
in de muren en op vloeren
van Libeskinds museum
Daar keek ik urenlang en dagen later nog doorheen
Beloofde die plek plechtig trouw
Wat schoon en rustig
en helder…
Rosa Parks 1955
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
905 Mijn hart heeft haastig geleerd en
zich ingemetseld achter een muur.
Lang, zo lang geleden.
In een bus eiste je twijfel een plotselinge
en onomkeerbare eerste rang.
Je dacht: ik weiger op te staan.
Er is geen weg terug.
Rosa, je riep met een simpel gebaar
en nauwelijks woorden
zo'n grote wereld op.
Je hebt zo lang geleden.…
Waar?
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
678 de waarachtigheid
de onaantastbare
gepantserde kern
waar vuile dingen
niet doordringen
waar een schimpend woord
op afketst
en snijdende zinnen
afbrokkelen
waar boze blikken
smelten
druipend omkeren
naar zichzelf
waar gloeiende toorn
zijn driftig gemoed
verliest en
zo tot inkeer komt
waar harde jaloezie
stuit op een
muur…
Aan dat kleine meisje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 De lange lijdensweg moet jij verduren
Zoals je moeder en vader voor jou,
En luchtkastelen zijn enkel hopen muren,
Jij bent geen prinses, maar gewoon een vrouw.
Al eeuwen staat het geschreven in kranten:
In dit land worden kleine meisjes groot;
Hier hebben vrienden ook duistere kanten
En het eind van de reis is hier de dood!…
HOE LANG TRILT DE LUCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
770 de Maya kalender heb ik omgedraaid
met het zicht naar de muur qua verandering
betrouwbaarheid komt steeds dichterbij
dat voel ik ook aan mijn water…
Dorpse vriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
598 weide
ik proef de nasmaak van een levenslied
in iedere liter bier en in iedere druppel regen
rond jouw onschuld
zwemmen zwanen op rivieren
ik mijmer hier, jij danst daar
omdat jij nooit wilt blijven
denk ik schuldiger
dan andere mensen
er speelt een fanfare
rond jouw onschuld
in een danszaal bij jouw longen
er schoppen paarden tegen muren…
Vergeeld.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 Jouw lichaam, je gestalte
in die vergeelde kamer
met kringen tot randen van bruin
aan de muren,
overlopende asbakken zo ver als ik kon zien
mijn netvlies is voor eeuwig
met alles wat van jou was
en door jou was
en bij je hoorde beprint
Nooit zal ik
dit en dat
en hét en jou vergeten
Aan de vergeelde
en half tot rood getrokken…
Het is
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 aarden
het sterft in brakke grond
eer de zon het verwent
met haar verlichtende waarde
ik, mens, durf te leven
in een scheppende taal
waar het onbekende nog heerst
daar ligt echter wel de duiding
die ik in een gesproken woord
niet vanzelfsprekend behaal
en al 'n enkele onbegrepen klank
de wederkerigheid verstoort
en stoot tegen een muur…
Naar huis
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.444 Of door 't rijden, waar de straat van dreunt,
In de muren, door het dak gesteund,
Spleet en barsten niet zijn toegenomen?
Maar wat kan u barst en spleet thans schelen,
Groene pan of verveloos kozijn?
In de linde hoort ge uw vooglen kwelen,
Op de bladeren speelt de zonneschijn;
Kinderstemmen komen 't oor u strelen
Welkom!…
Versierster
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
968 Ze wensten haar gewoon niet aan te raken
en bloempje Roos versierde slechts de muur.
'Wil jij', zo vroeg ze aan een arme buur,
van mij een ongehuwde moeder maken?'
Hij schrok ervan en was er eerst op tegen,
doch later kwamen beiden tot een deal:
Hij zou z'n zak en zij d'r spaarpot legen.…
Zonder jou
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
776 Een strand zonder haar schelpen
Een kaars zonder vlam
Een leeuwin zonder haar welpen
Een Oosterschelde zonder dam
Een fiets zonder haar bandjes
Een schilderij zonder lijst
Een peuter zonder haar tandjes
Een rijstveld zonder rijst
Een land zonder haar vlag
Een klok zonder uren
Een vleugel zonder haar Bach
Een kasteel zonder muren
Een…
Notre Dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 wanneer het lawaai van buiten verstomt
treedt je binnen schemer vermolmde geur
strijkt over hout kaarsen en stenen
eeuwen hebben een traditie opgericht
zacht gemurmelde gebeden naar hoge
schouders van de muren opgeheven
het ronde venster stort een roos kleuren
waar stralen op de vloer stil staan
je kunt niet wankelen in dit licht…
Paasfeest vandaag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Het zwarte huis dat
Zich kennen laat door
Ramen van angst
En muren van schuld
Waarin ik stijf bevroren
Gevangen zit - geen
Spoor van leven meer te zien,
Op het magere omhulsel na
Van de persoon die
Ik genoemd wordt -
Vanmorgen is alles anders,
In de vroege ochtend van
Paaszondag is er die vrouw
Die nietsvermoedend op
De…
DRACHTENS GEHEUGEN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 Het gebouw, dat Friese oudheid bewaart,
bemint stille stemmen uit elke tijd,
tot bescheiden, blijvend bestaan bereid,
binnen sterke muren van nodende aard.
Strenge laden, onverstoorbaar bedaard,
voelen zich somtijds door schuiven verblijd,
waarbij opbeurend licht langs hun wanden glijdt:
verborgen woorden springen op, zijn vermaard.…
Thuis van huis (mh17)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.045 nog in de koelkast staan
aan de eettafel geen gezellige gesprekken meer
de poes die voorlopig nog eten van de buren krijgt
de hond die in het pension wacht op jouw terugkeer
het bed dat niet meer door jou beslapen zal worden
de kamers in het huis zwijgen door jouw gemis
het is de telefoon die soms toch nog even overgaat
jouw foto's aan de muur…
Woorden als ruis?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
409 Op de rug van mijn geest
werd met zwarte inkt
geschreven als graffiti
op een verouderd hart en
op ongerept papier, maar ook
wat de prullenbak niet vrat,
ontdaan van alle franje en
een kortstondig leven had
nimmer bleef een
onbeschreven blad
waarmee de blanco
muren van de wereld
zijn volgeklad,
onverschillig voor de dood…