5041 resultaten.
Zie ik je ooit nog?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.898 Om de zoveel tijd plof ik even neer
op het mooiste plekje in ons bos
heerlijk dagdromend en elke keer
komt die herinnering weer los
Van de pijn die ik in je ogen las
je wilde het niet maar het gebeurde toch
het feit dat je niet meer alleen van mij was
en ik vraag me af: zie ik je ooit nog?…
Telkens weer.
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
2.551 Mijn liefste, keer je nu op je rug
zodat ik jouw ogen kan kussen
teder mijn lippen op jouw mond
jouw hals en borst dan weer terug
jouw adem inadem daarna blussen
wij de hartstocht en vrijen elkaar
los van de zorgen slechts jij en ik
keer daarna jouw rug niet weer
hou me vast koester dit ogenblik
en doe het morgen nog een keer..…
The colour purple
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.479 die in een boog
van verrukking
elkaar herkenden
de welving
van je lippen
deed me blozen
als een puber
je hand zocht
die van mij
een sensueel spel
van vingers
erogene zône
hypnotiserende blik
laat me niet los
dichter, nog dichterbij
hartstocht bedwelmend
proevend van elkaar
hongerend naar meer
voerden onze lijven
het hoogste woord…
en keert zich om
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
945 loop wat in een weiland rond
nam mee een vlieger en veel wind
zoek het kind in mij
roep haar tot ze voor me staat
onbezorgd en blij
ze pakt het touw en rent
ik laat de vlieger los
we zitten samen in het gras
kijken naar de vlieger in de lucht
spreken zonder klank
dan moet zij weer gaan
en keert zich om
dag mijn kind
tot ziens
ik pluk…
Zeepost onder rembours
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.099 met een handvol woorden
loop ik richting zee
ze borrelen in mijn handen
maar ik sluit mijn vuisten
stevig, zo stevig dat ze
stikken zonder zuurstof
aan de vloedlijn
laat ik ze los
zo dood als de pier
waar ik net nog liep
levenslijnen tellend
dwarrelen ze in het schuim
waar ze zinken zonder
zinnige verbondenheid
ik staar ze na zonder…
onzichtbaar
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
714 onzichtbaar maakt ze haar tongen los
taaldekens die de poëzie bedekken
in verzen die uit haar jas groeien
in kleuren van vermiljoen en lichtzwart
ze draagt haar rok steeds korter
het zal wel zo horen
in wilde dromen - ging ze
op dezelfde voet verder
soms doet ze haar kleren af
en loopt ze op haar tenen
tussen de letters…
't Woord gekooid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
2.526 Liggend in je vormen
Jij in die van mij
Voorbij zijn de stormen
Genezen de wonden
Geslagen door het woord
Sprakeloos de monden
Woord en weerwoord uitgeput
Eindelijk van rede vrij
’t Woord gekooid, de zinnen los
Vreeën we de hoofden leeg
Hijgend, nu van daden
Tot we niet meer konden
Ondanks alle bomen
Zien we weer het bos
Laat ’t woord…
Blijvend licht
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.101 Je was een bloemblad
zo bros, daarop waren
je tranen opgedroogd
waarom liet je het
leven los, niet in
oordeel te worden
gedoogd, je verdween
in de boezem van een
eeuwige bruid, de bloem
van jouw gedicht, de bron
van kiembaar zaad, te
vroeg geoogste vrucht,
ik haat wat ieder daarover
zegt, verlaten door een
gekozen vlucht.…
wachten op het landschap
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
935 de avond
braakt schapen
in een slapen uit
dwaalt over het land
en steenhopen van stilte
ik breng een laatste vergezicht
- daar waar ik niet woon -
laat leegte los, de aarde
en de eenzaamheid
alsof de nacht al weet
tot hoever ik zal
geraken
wanneer jij naast me ligt
in de verte van het licht
en in
het trage rood
van…
Morgenstond
netgedicht
3.2 met 31 stemmen
796 De kou van de morgen
laat in een roes
van verrukking
zijn klamheid los.
Stralen glinsteren
vanuit ontloken dagenraad
tussen de reten
van halfgesloten gordijnen.
De wereld neemt
een nieuw begin,
maar droomt
nog even door.
Het warme witte dek
verlaat dan zacht
de sponde der aarde
opdat de krokus bloeit…
Een briefje
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
829 Een hand
als zwaard in steen,
niet los te krijgen.
Meegenomen in het graf van de arme pijpendraaier.
Hart gestopt.
Een batterij
die na veelvuldig laden
plots niet meer te laden was.
Het leven dat zich niet laat rekken,
nu de zin verdwenen is.
Gewoon een kattenbel,
die altijd door bleef rinkelen.…
Nat-Blad
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
884 Geelgroen en bruin
bezaaid over straat
Regen ,wind, mist
waar je gaat of staat
Bomen laten los
elk blad haar verhaal
Groeven diep gesleten
hun voeder bijna kaal
Ruilen van seizoen
de warmte nu voorbij
Bijna onopgemerkt
in het nieuwe jaargetij
Ik snuif de lucht op
van nat blad en kou
De geur die mij beroerd
herfst ik hou van jou…
Wolk-breuk
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
692 Regen ratelt de luiken los
met roerige klaterklanken.
Binnen zoemt het zacht
door buizen die verwarmen.
Lampen schitteren stilte
in de laat verlaten laan.
Bomen druilen druppels
langs de bladerloze stammen.
Water moddert verder
tot de rand de lippen raakt.
Vogels schuilen verder
tot de storm weer overdrijft.…
pianoconcert nr. 1
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
730 Geen idee, maar het liet me
ook lang daarna niet los.-…
Verloren schelpen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
502 en hulpeloos
tussen kust en strand
wachten op het ochtendlicht
als korrels zand
dan gebeurt het wonder
aangeraakt door dageraad en tederheid
zingen vroege vogels
verdelen uren in gedachten en dromen
van breekbare mensenogen
en lotsverbonden kwetsbaarheid
dromen neigen plots
tot werkelijkheid
je plukt het licht
je rent je schaduw los…
Durf je het duister in te gaan?
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
825 Durf je los te laten, te verstaan
dat al het kwaad dat je omringt
ook in het eigen hart geworteld is?
Durf je het duister in te gaan,
het niet meer weten?
Durf je de storm rondom je
te verstaan als beeld
van wat er diep in eigen ziel
aan 't waaien is?
Durf je het duister in te gaan,
de onmacht, het verdriet?…
Liefje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
626 Bevende handen vertellen woordeloze verhalen,
te angstig, te onzeker, te verlegen:
Liefje, Liefje, maak me los!…
Ardens intermezzo
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
420 ver van het grote loze stadsgedoe
waar de lege zielen door de massa worden meegezogen
waar de vele kroegen als oude kerken openstaan
in de uitgestrektheid van de bossen
waar meer koeien dan mensen zijn
en de honden nog los kunnen lopen
daar telt het wandelen de kilometers niet
alleen de stand van de zon is belangrijk
's avonds daalt de stilte…
In het droombos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
556 In het droombos lopen beren los
en gaan konijnen uit hun bol
maar jij droomt nog
en hunkert vaker in de tijd
van slapeloos verlangen
op het grasveld in het middenland
staan drie eiken, hoge kruinen
als in een droom geraakt door de maan
er is een toverwoord op deze plek
beland,
in een gesprek met alle uilen
vlieg je daar weg
als een…
Dat in de verte turen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 je bent
de weg wat kwijt
in deze laatste uren
een woord je hand
de oogopslag
dat in de verte turen
de ferme stappen
zijn vergeten net als
drinken en het eten
verbazing en verwondering
als je weer even bij ons komt
in herkenning om je mond
we weten
dat je los moet laten
om alleen te gaan
maar met
onze handen vast
kun jij die…
Ongeïnspireerd
hartenkreet
1.3 met 27 stemmen
2.997 maar zijn losse flodders,
treffen hun doel,
doen de vergadering
alweer verzanden,
in de patronen
die er, in de jaren,
zo storend zijn ingeslopen.
Geraakt door moedeloosheid
besluiten zij,
net als een vorige keer,
om maar weer te zwijgen,
doen pragmatisch hun ding
en gaan, om vijf uur,
snel naar huis
terwijl het schip dobbert.…
geheimen ontbloot
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
498 dichter bij jou
leggen zwijgende jaren
opnieuw en opnieuw
mijn geheimen bloot
als aarzelende gebaren
fluisterende dromen
hoopvolle illusie
te veel en te groot
ijdel het mysterie
van prille aanbidders
handen te gretig
woorden te loos
toewijding te duister
met vage beloften
duister de doelen
aandacht te broos
onaf steeds het raadsel…
De zee van jouw woorden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 heb in muren
je naam gekerfd
mijn mes geslepen
op bomen
het hart gesneden
met pijlen doorboord
godvergeten veel
van je gehouden
jij hebt me niet gehoord
mijn liefde werd stil
verdronk in de zee
van jouw woorden
mijn golven
sloegen stuk in de
drukte op strand
als los zand
liet jij mij
door de vingers glijden
naamloos op…
Rembrandtcyclus: anno 1642: impasse na de dood van Saskia
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
495 kent je beter dan de spiegel
die dagen slijt met zelfportretten
weigert je om op te zetten
je kunt zo tactloos zijn
royaal met verf en geld
je grote mond
eigengereid, het noodlot
sloeg geliefden dood
alleen je werk doorstaat
misschien dan nog de tijd
Rembrandt Harmenszoon van Rijn
die molen van je vader
laat je niet meer los…
Ik wandel met voeten
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
725 wolken witberen helder
als ik de horizon aanschouw
aan het verlaten strand
alleen diverse vogels
vergezellen mij op de wandeling
er is een zoutzilte zeelucht
dat zweeft in de lucht als een trotse veer
ik wandel met voeten
in maanwitte duinen met open grenzen
dat maakt iets los in mij
en ik herdenk: nu blijde
de wonderlijke magie van…
vrienden
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
2.709 Door ruzie’s te sussen en vriendschap te houden
Leert men niet los te laten
En kan men met mensen die dicht bij je staan rouwen
Ook al is men in alle staten
Dan kijk men naar buiten door het raam
En iets als zwoelte zweemde de avond over
Het was hetzelfde gevoel als met vrienden zij men bedachtzaam
En het gevoel was weg, gestolen, geroofd…
Zonnewende
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
715 Om mijn hart heen ben ik gebouwd
in wereldvreemde lagen
op zoek wat dit doet gedragen
zonder centrum ben ik niet
zonder binnenkomen klopt het niet
zonder verliest het snel
kan ik zijn bij die zogenaamdheid
of bedoel je
spring ik uit het zaad
dolgedraaid door het rad van avonturen
in het onbekende van mijzelf
maakt het van de ander los
vreemdeling…
In winteravondkou
poëzie
3.9 met 13 stemmen
2.782 In winteravondkou, in het groot open
van het blauwvloeiende belopen
roestrandig staal,
spichtig, onzichtig nu de nieuwe maan
als een fijn edel veertje, als een losse haal
en dun getogen.…
Lieflijk groen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 Er is weinig meer van te zien,
een enkele bult in de weg,
de geelgors schuilt in de houtwal,
honden gaan er los.
Niemand kan in dit lommerrijk
nog veewagons zien gaan.
Er staken vergeefs handen uit.
Op die dag.
Trok toen de hemel grauw dicht,
liet er een God locomotieven vastlopen?…
Profielets,
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
496 Zijn aard en meesterschap
door tijd de perfectie heeft
vervolmaakt, blijft hij dichter
bij de aarde, profiel van een
ziel die ongezien liet weten
waaraan het is doodgegaan,
vergankelijk, los en wars van
alle wetten, boodschap
die blijft voortbestaan.…