5005 resultaten.
Ga maar lieverd..
hartenkreet
3.6 met 15 stemmen
2.621 Ik streel je koude wangen
Voel je handen nog één keer
Ik wil niet dat je gaat
Blijf hier in mijn leven
Ik sla mijn armen om je heen
Streel door je prachtige haar
Ik wil niet dat je gaat
Dood..breng mijn liefste terug..…
interactie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.938 de stilte onder gedichten
verwoord slechts een amen
het kleuren van gezichten
geluk zonder voeren van reclame
zuiver lijkt het in de zomer
in de winter is het koud
Ik ben vaak een dromer
en soms toch wel wat stout
weet dan dat mijn gedachten
speels verwijzen naar het leven
waar nog veel valt te verzachten
om ook even een glimlach te geven…
Vergankelijk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
857 Je koude haar is een doorwaadbaar weefsel.
En op je nauwelijkse lippen ligt
De oude dauwglans van je lauwe speeksel.
Je siddert en uit trillingen bestaat
Je naakte slaap. Bijna alsof je luistert
Of aan mijn niemands mond een kus ontstaat
En ik mijn adem in jou adem fluister.…
laat de lente komen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
924 Waarom is hij van lange duur,
deze winter, koud en guur.
Laat de lente nu maar komen,
Nieuwe bladeren aan de bomen.
Laat die zachte zonnestralen,
Heerlijk op ons nederdalen.…
Turfsingel (Groningen)
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
890 Het koude water in de oude gracht
spiegelt stil in het kille ochtendlicht.
Tevergeefs wacht de kade op een vracht,
zware ankers worden niet meer gelicht.
Nooit doorklieft een scheepskiel nog het water,
ook de brug kan zelfs niet meer omhoog.
Op de gevels klinkt nu eendengesnater
waar ooit de stad zich luidkeels bewoog.…
Ik hoorde van je komen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
908 Ik hoorde van je komen
zware stappen morrelend aan mijn deur
kom schenk wijn in voorzichtig
leg je hoofd naast mijn gezicht
mijn handen de koude tegels
sterven van verlangen
het blauwe ijs bekruipt
het web is met je haar verweven
het kruis krast je wervels bloot
jij omhelst de geur thuis
ik sta hier buiten uitgeloot van geduld
geef haar…
Februari in Brunei
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
865 Alles tegelijk
De lente vond ik er in zachte geuren
in witte bloesems in de wind
De herfst bracht vallend blad
in houten kleuren
met sterke adem
van een kruidenbad
De winter was er in de kale bomen
alleen de koude werd electrisch
binnenshuis gevoed
De zomer zong haar warme krekelliedjes
de kikkers zeiden 's avonds alles na
de tjitjaks…
scherpe kant, botte rand
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.689 op het eindeloze pad
koos hij teveel voor
richtingloze deuren
tijdloos balancerend
op de botte rand
van het scherpe mes
in te harde realiteit
in zijn dromenwinkel
ruilt hij oude idealen
voor verse dromen
van een mooie stilte
tegen redelijke prijs
niet bang meer zijn
voor lonkend leven
duistere gedachten
over koude dood
die wegsmelten…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 achter het vroeg gesloten raam
bedrijf ik onverschillig de liefde
met roestbruine windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
’s avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
3.561 Nooit meer mijn koude voeten
bij je warmen, of die
‘voor het slapen zoen’.
Nooit meer met de kinderen spelen,
met de voetbal of de blokken.
Nooit meer elkaar vervelen
en ach ik zou jokken,
als ik vertelde dat er nooit een
vervelend woord viel.…
Brandstapelgekte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
539 Hoe tegenstrijdig is het doden:
met vuur maakt hij je koud.…
mijn stervende hoop
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.301 intens zwart was de nacht
terwijl de maan achter de wolken riep
ga niet ga niet op weg
in je droom die verloren is
sinds gisteren aan de horizon
gezonken was in het zilt
het bed was koud
en de winter liet me weten
dat vluchten geen zin meer had
en zodra ik het verloor van de slaap
kwam ik terecht op de gletsjer
van vervlogen dromen
en…
moederhart
hartenkreet
2.2 met 18 stemmen
2.715 tot jij mij plots verstoot
heel hard en koud:
weg is ons leven saam
geen glimp nog van jou,
helemaal niets.
rest mij alleen nog pijn en verdriet.
hopen is al wat ik nu kan
ooit komt het toch wel goed?
jij bent mijn kind
mijn vlees en bloed.
dag en nacht ben je in mijn gedachten.
boos ben ik en ik wil je verachten.…
dromen
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.288 En nu nacht op nacht
Blijf ik ernaar kijken,
Mijn dromen die het koude steen verzacht,
Maar nooit meer bereiken.
En ook jouw dromen,
die voortleefden in jouw hoofd
zijn nooit uitgekomen,
Want mijn verzameling
Heeft ze...
al te gauw beroofd.…
afgestoten
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
608 ik gaf haar de naam zilveren bloem
gewond lag haar koude huid
op de te warme stenen, zelfs de zon
spaarde zijn stralen, schoonheid lag
te sterven, een sculptuur vormend
waar was haar bloeiakker gebleven
dat massief met de witte weiden, de
uitzichten over gebroken landerijen
schip met steven en grote diepgang
donkeren bergen omhelzen het…
Begrafenis
gedicht
2.6 met 23 stemmen
12.003 Verlaat het rijk van de rot
waar monden die koud zijn als was
rond de tafel kauwen op
wat van je rest - handen
klapwieken trage motten rond
je schedel, liefde duizelt als sigarenrook
omhoog tussen de onscherpe messen
van woorden - en ga de tuin in.
Daar lopen ze ook. Ze zijn jong
hun dunne armen wit en onhandig.
Ze zien je niet.…
Parende paren
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
4.232 Dwingend dringend zijn haar bekken
verkrampte benen die verwurgen trekken
Zweet tussen geplette borsten waarop ik steun
half geopende natte lippen smoren mijn gekreun
Gelijk in het ritme van de Bolero
Parende ongeremd tijdloos geil ineen
Zweet laat zilte druppels druipen
Langs billen borsten de beslagen ruiten
Emotieloos koud klinkt haar…
ik zou je willen houden
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
849 de wereld
eens zo luid
ik trek me terug
schik het huis naar het noorden
genoeg tot alles
en tot waanzin naast geraamtes;
het lege staren, de weg terug
het verwensen van herkenning
en de diepte binnenin
mensenvreemd
en daarna verdwenen
draag ik het gevloek op heupen
of waarin ik ga geloven
weerloos
woon ik samen
op koude…
Geheime liefdes
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
704 stukken verdriet
dacht ik in steen
een beeld te geven
mijn werk brokkelt af
de dagen zijn gekrompen
handen in gepeins verzonken
ik hakte op herinneringen in
maakte een sterk begin
het is bij pogingen gebleven
liet mijn harten bloeien
maar de stenen bleven koud
er konden weer geen tranen vloeien
sleep mijn puin
naar de ravijnen die…
Halverwege, de dood
gedicht
3.4 met 11 stemmen
6.953 Nu sta ik hier en ligt zij daar, koud, zij -
en ik bezweet van zomer, haast en gêne.
Zij lijkt een beetje op een zonnebloem:
gebruind gezicht, blonde haren,
nog lang niet uitgebloeid, toch geknakt.
Zij ligt voor schut; slaap noch diepe rust.
Niet stuk, niet beschadigd, niet ziek:
kan nog heel goed bloeien in een vaas.…
Prinsjesdag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.123 ontpopt zich soms met veel verbeeldingskracht
als een gezworen vijand van het goede
de draagster is bij voorbaat al verdacht
ik hoor de woorden die ik reeds bevroedde
orakeltaal van koninklijken bloede
het onheil dat een ander heeft bedacht
de klaagzang van het ganse kabinet
bezorgt mij rimpels, hoofdpijn, grijze haren
er wachten ijzig koude…
Ketterij?
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
545 retoriek
van roze biggen, verwent te
wroeten tussen wortels van
de romantiek, de borst gewent
naar de verlichters, met het
gezicht in gewoelde letters
van de zinnen, ketters van
regels en van lichtsporen in
het woord, in gestreden voren
wordt nooit onderhandeld,
gewoekerd, welgeschapen,
wat meer is dan enkelvoud,
de dood is koud…
j'accuse l'église
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
531 waarom heb je nou niet gezegd
dat je van plan was dood te gaan
ik had je zo graag nog even geknuffeld
nu lig je daar in dat koude graf
en ik mag er enkel voor staan
met zoveel mensen om ons heen
die niets weten van mijn straf
niets weten van mijn pijn
van de warmte die eens was
en eigenlijk niet mocht zijn
toen we
tot de vrees voor paus en…
wintergast
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
612 kom bij me
wees nog één keer wintergast
je neus zo koud
die blossen na het schaatsen
op je wangen
ik ruik de winter
zie de honger in je ogen
als ik langzaam
wanten van je handen schuif
kom vlakbij me zitten
laat me nu opnieuw
het vuur opstoken
vertel me van je leven
de uiteindelijke keuzes
die je maakte en de vrouwen
die je hebt…
Largo bij sneeuw
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
631 Wit en langzaam nog veel witter
daalt er iets van boven neer,
zingt van stilte, wentelt, wemelt,
adem stokt en ziet plots weer
hoe de mensen langzaam lopen,
heel behoedzaam en alert,
groeten niet of haast onmerkbaar
bij de koude winterpret
die de dagen vult met weemoed,
- kindertijd is ver van hier -
maar 't verlangen blijft in leven.…
Vreetzak
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
689 de schranzende kaakmalende eetbarbaar
rijt het uitgestalde koud buffet aan stukken
zet zijn tanden in alles wat smaakt of niet
matigheid is voor hem een ijdel woord
eet niet de hoeveelheid beleefde honger
overvol bord beladen met smakelijke spijzen
bewaakt hij met argwaan en achterdocht
vork en mes in gewelddadige aanslag
happend, malend…
biografie van het tegenlicht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
615 dit is mijn stem, zei je
ik zwijg
en graaf me in jou
omdat niets ontbreekt aan onze stilte
ook al sijpelt water uit de achterflap;
uit noodzaak
omdat tijd zich verontschuldigt
bij het stervend licht en ik me lokken liet
door de verste grenzen
zoals koude bladeren
langs een winters strand die in de horizon
verdrinken
dit is mijn…
Langs de zee.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
574 Na een koude winter komt
er steeds weer een warme zomer.
Dus lopen wij hier langs de zee
samen gelukkig en tevreden.…
GEVECHT VAN EEN ARTIEST
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 Ik schrijf stilistisch
dat je d'r koud van wordt.
Alleen laat ik tranen met tui-
ten, omdat niemand me wil le-
zen. Ze zeggen allemaal: 'we
fucking hate it'. Dat is niet erg,
dat is goed voor de moraal, zo-
lang ik maar kan duiken en hoog
kan opspuwen het mooiste koraal!…
De gevallen zoete
netgedicht
3.3 met 24 stemmen
610 als stilte toeneemt
in mijn lege huis
hoor ik vaak sterker
de verre zilte wind;
alsof de zee je wegspoelt
met wat koude kant geruis
zodra ik de hoek om ga
zo lijkt
wordt mijn kleed begraven
in schuld en boete
zo lijkt
ik mag mezelf aan tranen laven
als een gevallen zoete
dood verschijnt uit leven;
het aardse niet vreemd
maar…