952 resultaten.
Mijmering
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
787 alle mensen hebben dromen
de een van geld
of een ander van een stukje brood
van succes
een beetje vriendschap
van de zon
of een kopje rijst
want de wereld is nog lang geen paradijs
voor alle mensen
aan de overkant
mensen sterven alle dagen
met nog duizend vragen
diep in hun gemoed
want een rechteloze heeft ook mensenbloed…
doorleefde herfst
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
618 ik dompel me onder in ‘n natte
herfst waarin het bos nu des te
feller geurt en blinkt
waar mijn gemoed wat meer
naar binnen keert, een oude
herinnering nog altijd huist
waar ik in ‘n bosrijk landschap
struin nog ongerept door de tijd
met rust gelaten
over het met wilde cantharellen
bezaaide pad, weer aan mijn
vaders hand…
Terugblik met nostalgische gevoelens.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
978 het Franse platteland
de vaak geroemde campagne
bergen, heuvels, weilanden,
bossen en meren
de drang om hier ooit
terug te keren
de rust en stilte
haar intense natuur die
je snel deelgenoot maakt
van een ander levensritme en
na verloop van tijd
positief invloed heeft op
je gemoed
alsmede het gebruik
van 't gezonde verstand…
Bloemenpoëzie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
469 bloemen dragen de kleuren
van de regenboog
hoe zoet
het gemoed
in ochtendblauw
o schone parels van
dauw
troost die 't leven
voedt in hartepijn en
bij 't verlaten zijn
er is een leed dat
mensen elkaar aandoen
zo hoog
als de Mount Everest
en er is een liefde zo
groot als voor de
dienstknecht van een zekere
hoofdman
over…
De Maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Meesteres over eb en vloed,
verraderlijk veranderlijk van vorm
als de kleur van het gemoed
voor de stilte na de storm.
Ze zal een wijze gids blijken
àls we in het duister durven kijken.…
Over een nieuw begin
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
495 Het landschap nam hem op
het stond nu in hem geschreven
in die ongemeten wijde dag
het eenzaam zwerven van zijn gemoed.
Verlangen sloeg neer in weke aarde
toen hij ging langs het smalle pad
een vlucht van wilde ganzen
zocht verre overzijden.
Ruimte zon en wind in korte vlagen
schreven een nieuw begin in hem.…
De geneughlycheden van Ockeloen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
311 Die Ockeloen is,
als je het mij vraagt,
een vreemde vogel
a rare bird, om zo roekeloos
met zijn onvermoede
krachten te smijten
enkel om zijn collectie
peperdure elpees
uit te kunnen breiden
of naar de sterren
in het bos te gaan
om zich er te wijden
aan het musis sacrum,
de geneughlycheden
des gemoeds
maar kennelijk had…
kleinkind
netgedicht
2.2 met 29 stemmen
3.416 Lichte blonde golfjes haar op 't hoofd
vertederen je gemoed.
Verwondering,
een glimlach opent zich en
kirrend komt er een geluid.
Mijn kleinkind;
’t is nog maar het begin.
Het potje fruit gaat open
en de fles staat klaar.
Blauwe kijkers, oh zo zoet,
zeggen: "Opa starten maar”.…
Lokzang van de sirenen
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.314 Wie in zijn jeugd
De wellust wil vernielen,
Ontbeert de vreugd,
En voert een dom gemoed.
Wat is de deugd?
Een tirannin der zielen,
Die nooit verheugt,
Maar zinnen kwelt en bloed.
Koom hier bij ons aan deze waterkant.
De weelde woont op dit gelukkig strand.…
Tristesse vuursteent
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
801 Het meisje doet haar kleedje uit
laat de woorden zien, die beroeren
lange nek en schouderbladhaartjes
de nerven van haar ruggengraat
Zij nodigen uit tot levenslang kussen
vederlicht strelen van het gemoed
Zo bestaan zij in de naaktheid
van ouderwetse dingen en tranen
om wie men liefhebt en vervolgens
met tanden in de onderlip tegenkomt…
Goed en kwaad gewist
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
598 het licht is gebroken
de poorten van hel geopend
goed en kwaad gewist
nu sist en schuifelt
gebroed met
opgekropt gemoed voorbij
de apocalyps gemist
gist angst en pijn
als venijn in het bestaan
radeloze ogen
breken in onvermogen
om verder te gaan
de klok is blijven staan
toen de mensheid
aarde de das heeft omgedaan…
gordijnen van graniet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
515 achter gordijnen van graniet
danst de godin door
grenzen van de geest
geheime gangen
geven zich niet prijs
haar bange hart regeert
in grijze golven
de gouden gloed van
goedheid verschuilt zich
achter het gekweld gemoed
de godin laat zich
niet zien
de gesel van de angst houdt
haar geborgen in haar grot
gesloten met gordijnen…
Poëzie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
442 schone en trieste melodieën
rozengeur en
passiflora
hangt in 't wonderbaar licht
waar we
de liefde voelen stromen
in dichterlijke aandrift
met wenende ogen
zich baant een weg
door ruimte
en grotten waar ze
de poëzie
door 't trots
gemoed bespotten
het regent klachten
die op
beredeneren wachten
verloren voor de poëzie…
twijfelen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
629 ik twijfel
over alles
was het goed
of slecht juist
mijn gemoed
doorheen de dagen
zont en sombert
als het weer
is dit goed
of fout misschien
zal ik dit doen
of dat laten
bij duizenden
wortelen zich bezwaren
praat of zwijg ik
beter niet misschien
als het niet lukt
fout gaat of mis
kan ik dan nog
terug of beter
ik dapper…
Stil strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
572 ons mooie strand
en levendige dorp
heeft uitgestorven straten
de zee is kalm
alsof ze vredig
zo verlaten
haar golven van gemoed
kan laten stromen
uitgerust aan een rustige kust
ons stille strand
blijft onvermoeibaar wachten
niets veranderd wat is verankerd
in ons hart
zo dromend langs de lijn
weten we waar we trots op zijn…
rivierarm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 het leek op toeval
of een bekend gelaat
dat van een glooiend dal
in weelderige weldaad
uit onverklaarbare lucht
vliegt een eend tegemoet
kalme spiegel, zachte zucht
dicht bij rustend gemoed
de tijd lijkt eeuwen geleden
water, ver weg van hier
met lijf en leden afgesneden
och arme, oude rivier…
De ziele betracht de nabijheid Gods
poëzie
4.2 met 22 stemmen
4.704 Maar toen Gij U beliefde te openbaren,
Toen zag ik niets van boven nedervaren,
Maar in de grond van mijn gemoed,
Daar werd het liefelijk en zoet.
Daar kwaamt Gij uit de diepten uitwaarts dringen
En als een bron mijn dorstig hart bespringen,
Zodat ik U, O God, bevond
Te zijn de grond van mijne grond.…
naar buiten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
7 er lijkt mij haast geen tijd verstreken
kwestie van een oversteken
van deur naar weg naar groen
van hangverlang naar doen
waar jaren her de boetsters zaten
hun spaan ter dichting van netgaten
heerst nu het gele bloemkarpet
van teunisbloem en zandraket
ik wandeleet de zonnegloed
krachtbouillon voor mijn gemoed
helmgras kietelt scherp mijn…
co-existentie
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
3.204 Ik tart de overvloed
al is het met verscheurd gemoed.
------------------------------------------------
Uit: Herworteld leven…
Gebroken dromen
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
1.841 Op scharlaken dwaalwegen
in vergeten schaduwdalen
onder de zoete avondregen
klinkt de roep van nachtegalen
Ach, een lied vol weemoed
de pijn van een verloren waan
de smart van een verwond gemoed
hopeloos als een stervende zwaan
Gedragen op de zuidenwind
zoet geurend als haar zijden haar
als haar lippen broos getint
wegen gebroken dromen…
Gebroken dromen
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.386 Op scharlaken dwaalwegen
in vergeten schaduwdalen
onder de zoete avondregen
klinkt de roep van nachtegalen
Ach, een lied vol weemoed
de pijn van een verloren waan
de smart van een verwond gemoed
hopeloos als een stervende zwaan
Gedragen op de zuidenwind
zoet geurend als haar zijden haar
als haar lippen broos getint
wegen gebroken dromen…
Ik ben die ik ben
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
586 Maar meer dan woorden nog,
had hij de stille uitingen van zijn gemoed.
Handen wrijvend
en koffie drinkend
voelde hij
nog voor hij dacht.
Een oude vriend
die hij al gisteren verloren was,
verloor hij daar en toen nogmaals
in een misplaatste lach.
Hij gniffelde zijn voicemail
aan elkaar:
“Ik ben
die ik ben.”
Ja en wee.…
lentelust
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
710 Ze zijn weer te aanschouwen
de narcissen
haar knoppen opengevouwen
door het zonnelicht
showt ze haar schoonheid
in gras en veld
met gele linten
waar je hart van smelt
de lelieblanke magnolia
met parelmoeren gloed
een verademing voor het gemoed
en ook de forsythia
die met felgele ranken
als vurige fakkels afsteken
tegen het ontluikende…
De nietsheid van nu
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 Wolken die voorbijdrijven
Schakerend van onschuldig licht
Naar het donker van een
Bezwaard gemoed en
Tenminste nog uit lucht en
Dreigend vocht bestaan waaruit
De ontkiemende korrel zijn
Kracht kan kweken om
Leven door te geven, zij
Staan in schril contrast
Met de nietsheid van nu -
Tranen die geen tranen zijn
Maar uitgelopen…
de rust van kaarslicht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
507 mijn nesteling in jouw gemoed
laat bloed een omweg kiezen door
de tijd
samen in de armen van elkaar
we warmen daar
en weren kou –mijn lief-
waar ik van hou
brandt helder binnen het gerief
van warme vlammen
boven wit
waar onze kracht in zit
wijkt nimmer door het inductief
de waarheid in te dammen…
koud water
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
468 de wind komt van zee
brengt druppels mee, vermengd met zilt
gewild en ongehoord versmolten
met het duren van vandaag
er schuilt belofte in, een groet
een lichte glans voor mijn gemoed
een ongestelde vraag
vol weerloos beter weten
nooit ben ik vergeten hoe het bloedt
als elke dichtgesmeten deur zijn
uitspraak doet
en oordeel
zich…
Levensweelde
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.316 Lopen door de bezonde velden,
drinken in de gloeiende lucht,
dromen, — en het geluks-ontstelde
zingende hoofd in vreugd gevlucht,
en het gemoed voor alles open,
alles in de stralende kring, —
o, door het bloeiende leven te lopen,
dankbaar om ieder ding...…
Wat blijft
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 We wachten op een leeg gemoed.
Elke vezel van het lichaam door het zand gevonden.
We verlangen te kennen wat zich niet laat kennen.
Wat blijft als woorden ons verlaten?…
Dichten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
478 Dichten is even stilstaan
bij wat er echt toe doet
je terugtrekken van de waan
dat alles alleen maar moet
en met een opgeruimde lach
bemerken dat het ook anders mag
elk moment heeft genoeg aan een traan
een overstromend gemoed dat zwijgen doet
of de opfleurende warmte van een glimlach.…
Winterdipje
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
984 Het donker van de nacht
grijpt om zich heen
een duistere kracht
ik voel me alleen
Het licht van de zon
schijnt in mijn hart
een prachtig chanson
een totaal nieuwe start
Ja ik ben er zo een
die haar gemoed laat afhangen
van het beeld om haar heen
Dus van mij mag de winter voorbij zijn
de lente weer komen
het donker doet mn ogen pijn…