364 resultaten.
Een rugzakje
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
448 jij had
ook een
rugzakje
maar daaruit
pakte jij nooit
de geijkte zaken
wel verrassingen
die met een
lach tevoorschijn
werden getoverd
jij wist precies
voor de mensen
om je heen de juiste
sfeer te creëren
waarin hun talenten
weer op zouden
bloeien om
in samenwerking
met anderen
de mooiste dingen
gestalte te geven
jij deelde…
Aan Guido Gezelle (Bij leven 1 mei 1830 - Overleden 27 november 1899)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
697 schrijfsels in gestalten
onmisbaar
de zangvogel zingt volmondig
liederlijke verhalen
de bron van geluk
natuurlijk stuifmeel
weerklinken.
Zijn gedichten, zen worden,
onvergeten,
Guido Gezelle gebleven.
"k Hoorde zo geerne de veugelkens schufelen"
geschreven, als zijn laatste uitspraak opgetekend.…
Lof aan God
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.862 De steden, de dorpen, de kastelen,
- als nesten aan de aard-bal -
de rook der stoomboten op de bolle zee,
en de storm-kapen met hun ruisend schuim,
het warm tropenwoud,
de krakende, witte waterval,
zij zijn van U, mijn God, de brede getuigen,
de heldere roep-hoornen van uw Naam,
de hoge gestalten, ver en ruim,
zodat wij, mensen, diep en dieper…
Was ik kind gebleven
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
670 met ons voedsel
Om netjes te eten hadden we immers niet de tijd
Kregen van onze ouders steevast op onze donder
Toch wilden zij die bengels van kinderen niet kwijt
Veel liever aanschouwde ik de grote wereld
heel hoog gezeten op de schouders van mijn pa
Dan voelde ik weer hoe sterk zijn schouders eens waren
Maar nu kijk ik zijn gekromde gestalte…
Lente
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
827 Het groen neigt naar het geel en gouden
gestalten dansen van blad naar blad.
Een schijn van goud doorspekt de wouden
en trekt nog nurkse luchten glad.
Het zonlicht sijpelt in de kieren,
hiaten, nissen van het land.
Het valt verblindend op rivieren
en zet het zinken dak in brand.
Een grauwe hond en een seniele.…
Godin van de Liefde
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.007 Haar gestalte is sensueel
Een paradijs van puur genot
De eerste stappen op Cyprus
Het eiland van Aphrodite
Verblijfplaats van veel geliefden
Die een kort leven met zoetheid
Zien betoverd.* Moskeeën en
Kerken: Turks en heel veel Grieks
Nicosía.…
pak me dan, als je kan
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
1.767 Laten we verstoppertje spelen
in dit oerwoud
van eeuwige verveling
Als je vals speelt
ga je af
dan krijg je billenkoek
dat is je straf
Ik zie je wel
Ik zie je niet
Verscholen achter de schaduw
van jouw gestoorde gestalte
speel je sluw
het geniepige spel
van verdwijnen en verschijnen
Ik zie je niet
zie je wel
Zeg me waar ik…
Lentenimf
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
922 valt de milde voorjaarsregen
geheel bevrijd van het hard bevroren winterjuk
op het wilde land, niet in straten of in stegen,
smelten lentebrokken samen tot een spektakelstuk
Daar is ze weer
een lach verlaat haar ranke morgentooi
al dansend op de nevels achter het meer
begroet zij het hoge riet en gras van laag allooi
Ik tast naar haar gestalte…
Tragische liefde
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.334 Er is een beeld waarvoor ik durf te knielen,
waarin het moment van overgang is vastgelegd,
half vrouw half boom, grotesk en geniaal,
Daphne kiest voor zuiverheid, haar hemelse
gestalte, waar de vrouw beter af is.…
Bij de dood van een kind
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.627 Gevallen in de chaos als een vonk,
Heeft haar gestalte ons kort bekoord.
Een vonk - die weer verslonk.
Nu tasten wij naar verf en woord
En voeden onze herinnering
Met een gedicht of tekening.…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 Lippen van zand, ouder dan de tijd
rafels van een schrale gestalte
vage sporen van zuivere zwijgzaamheid
dolende regen die droogte
als uiterste vorm van schraalheid drinkt
in dit schijnbaar zinloze weer brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier…
Wanneer het zomer werd
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.002 Ik ben tot nacht geworden en tot dag,
De maan en sterren heb ik ingenomen,
En bij de schemer die ik wiegen zag,
Vreemde gestalten heb ik aangenomen.
Nu ben ik niets meer en ik los mij op
In deze verzen van doorleefde woorden,
Wellicht hoort gij daarin mijn hartenklop,
En wordt bekoord door wat eens mij bekoorde.…
Klankschalenkoningin
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
523 (voor Marys)
Als een Wicca-hogepriesteres slaat ze heel secuur
tegen de kristallen klankschalen rondom haar reine
gestalte, gehuld in een Spiderwomanpak met web
door de hoge klanken bedwelmd trippel ik als een
gehypnotiseerde spin langs de zwarte draden van
haar soepel vallende spinneweb op zoek naar de
kern van haar verlichtingsgeluk…
HET (2)
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
495 “Esprit caché des lois / qui d’ ici loin mais fort lié / dans les choses est exprimé”
(onbestaande versregels gedroomd op 13/2/2017 tussen 6:30 en 9:00)
sluipgeest der wet
die ver van hier in strak verband
der dingen zin verzet;
bloeigedaante, warende doorheen verwelkte bloemen;
spookgedachte, vluchtend uit gestalten die vergaan;
aggregaat…
Op dezelfde hoogte
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
580 zij zou graag de mens
ontmoeten die geen diepte kent en niet valt
iemand bij wie niets openscheurt
niets schuift niets onverwacht gestalte
krijgt of knalt
geen bergen die
zich verheffen geen
randen om zich
aan te verliezen
geen lege kamers waarin iets
achterblijft dat in
stilte opnieuw
kan kiezen
geen tranen die
zich…
Pinksteren
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.283 O Geest, toen Gij ternederkwaamt
En voor hun oog gestalte naamt,
Doorzonk de hemel ademloos
Een stille witte vlammenhoos.
Boven hun lichaams donkre zuil
Verscheen een zacht bewogen tuil
Van licht, en glinsterende gleed
Het neder langs hun schamel kleed.
Hun mengelmoes van woorden vaal
Klonk ieder als zijn moedertaal.…
Tot wie mag ik mij wenden?
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.095 Wij zijn zo krachteloos, zo zwak,
in ons is niets meer van enig gehalte,
doch ergens is iemand die hoger reikt,
dieper gaat, je ontdekt in je laatste gestalte.
Er is een vriend, één die je ontmoet,
in het diepst van je wanhoop,
op de bodem van je bestaan.
Hij die jou kent en roept bij je naam.
Wie is die vriend?
Jezus Christus…
CONTRAST
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.058 Dan is het weg,
egaal grijs, waar eerst de droom
gestalte kreeg. Fatale consumptie.
Positief
Het huisje op de hei is eigenzinnig.
Het ziet de dichte mist naderen, zet
zich schrap, sluit luiken en ramen,
geeft het triest vochtige verschijnsel
vooreerst zijn zin.…
Onaf hankelijk
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.300 Uiterlijk zelfzeker
haar frêle gestalte
slank en vlot gekleed
is ze innerlijk in vlucht
donkere ogen in
haar vaalbleke gezichtje
mat en zonder lichtje
Een jonge vrouw
al 22 zegt ze
met haar ouders
uit haar verscheurde
land gevlucht
halverwege haar
hechting
te vroeg van haar
geboortegrond gerukt
Haar man gevolgd
zoals het…
Wereld van verwarring
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
668 het beschadigde hoofd van het misbruikte kind
is de kleine speelhut nu een zwarte holle leegte
scherpe geur van verschroeide geweerlopen
ontlasting, urine, door angst losgelaten
in duister ontsnappen, de duivel naast de dood
draait het kind nu de kast weer de muur toe
zoveel vergeten liefde, zoveel wreedheid ontplooid
in het tengere gestalte…
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Als donkere onverganklijkheden
Van stilte, als werelden van rouw
Tussen het uitgestrekte blauw
Des hemels en het land beneden,
Als onweerstaanbaren, die tot
Het eeuwige zich intocht banen
Vanuit het schamele aardse lot,
Staan boven Java de vulkanen
De regen ruist
en ritselt om hun zijden,
De schemer huist
Om hun gestalten heen,
Boven het…
SNEEUWDAG
poëzie
3.9 met 9 stemmen
2.318 Gestalten waden stil de blankheid tegen
Der vijvers, in hun kristallen vreê,
Als Gods doorluchte helle hemelzee.
En al de bomen staan getooid gebogen;
Zo dekken zich Gods englen voor zijn ogen
Onder der vleuglen blank bedonsde huiven:
Een vlekkeloze vlucht gedoken duiven.
Is dit Gods dag?…
Pleinvrees
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 tussen fleurige parasols
die als tropische eilanden
op het vroege marktplein drijven
en terwijl zwierige banieren
oranje prinsen bezingen
sterft er een kind
een rijzige gestalte wandelt
- ogenschijnlijk zonder om te zien -
met de handen in de zakken
de beschaduwde steeg binnen
weg van het plein
Het is God!…
nachtelijk geklaag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
454 is geteld, het bindt de hoop
aan het geknaag dat in het duister de weg verspert
lange verbintenissen die in akten staan verzegeld
doemen als verstekelingen op aan het eind van
de staartveer die als roer de weg verkent langs
de woorden die hij heeft ontvlogen
morgen, ja morgen als het licht zijn klagen draagt
mogen woorden zijn gestalte…
BEDVERMAAK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 het slaapkamerraam
bewondert voorstellingen
van het nabije duister
regen roffelt plagend
met spitse vingers
op het zwarte glas
sneeuwvlokken komen aanzweven
krioelen als wilde spoken
over en door elkaar heen
willen zich opdringen
maar zien tijdig hun grens
bliksem toont op het gordijn
vurige poppenspelen
waarin rossige gestalten…
Intieme handelingen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
390 ruimte, die handelingen
ze zijn als lucht happen, door de wolken fietsen
achter de zon een schaduw denken om in te dromen
voor de maan in haar slaapstoel naast een slapend kind
wanneer ze ons bezoeken, die handelingen
machteloos in dat wat ze zijn
daadkrachtig in hetgeen ze beweren
gewoontegetrouw ons allen eigen
bij herhaling rond het gestalte…
niets is meer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
123 het gemaaide gras, nat van een
afsplitsende wereld beducht me
voor het al gekende, de gestalte
in herinnering ijvert door mijn
diepgang en praat zich volle zalen
zonder een halve adem of
een hapering in zijn stem
niets is meer in mijn non-schichtige
dualistische mogendheid daar het
water aan beide oevers mij het zinken
verbiedt in alle…
Staat van Verstikking
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.124 De permanente percussie van de Peugeots en de Honda's
creëren een gesloten ruimte, een blijvende waas
het perpetuum mobile is mobiel, jammert de aarde
in een halve eeuw onthoofd in waarde
de stampvolle staat vergaat in de rook
vreemde gestalten vormen een collectief spook,
paranoïa
De huismus zingt zijn laatste volkslied, vluchtend…
Als een mens zich verliest
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
1.258 licht
zich ongrijpbaar spreidend
over het verstilde aangezicht
en hoe zijn uiterlijk schijn
gevangen in mijn ogen
duidt op het onzichtbare alles
onbeschrijfbaar maar
zo helder naar binnen gericht
*
wat enkel de verschijning siert
is de neergelaten krans
met het gestorven hout
het laat mij
de wens aanschouwen
dat deze gestalte…
25 november 1898
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.698 Een lange grauwe gestalte, bovennatuurlijk groot,
Stond zwijgend op de drempel en wachtte, het was de dood.
Met blauwe glans verlichtten de ogen het bleke gelaat
Met flauw en weifelend schijnsel, als hout dat langzaam vergaat.
`Wat blijft gij daar en op de drempel stil en dreigend staan?…