635 resultaten.
Zucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Zachte geur van bloemen
De wilde wingerd komt dichterbij
Dit verlangen kan ik niet benoemen
Dit lege mijmeren in mei
Liefde lijkt geen uitdaging meer
Hoewel ze dat nog is
Ik spiegel mezelf zoveel voor
Uit angst voor eenzaam gemis
Te chaotisch voor verbintenis
Maar niet weer een vlucht
In de prilheid reeds ergernis
Weer maak ik van liefde…
woorden voor Hasan
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
447 je maakt me blij
schrijft hij
je hebt me al laten huilen
honderd keer en maal
de muren vertellen dat
het dondert en stormt
het is warm en het is
altijd wat met het weer
ik mijmer met je
over namen van
bloemen als ik je
zou ontmoeten…
fluweel en nikkelstaal (2)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
722 ik bouw dan in mijn huis
een kleiner, houten huis
met een huid van nikkelstaal
en fluwelen binnenwanden
daar bereid ik volgens
vaste regel de spijs
en waan ik me voor even
buitengewoon wijs
ik zet er mijn stoel en
wik mijn mijmeringen
om mijn dierbare demonen
te bedwingen
dan leer ik ze een andere,
schrandere taal
om hun zo vaak…
Pensioen
netgedicht
2.2 met 662 stemmen
60.513 je hebt een bladzijde omgeslagen
het verleden wordt herinnering
langer worden straks de dagen
intenser het geluk van mijmering
beleef nu dan de jaargetijden
ongedwongen vrij van druk
doe de dingen onbescheiden
leef, geniet van het geluk
mocht verveling je ooit kwellen
op een druilerig moment
aarzel niet om ons te bellen
weet dat je altijd…
Eclipse
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
556 Het ongerijmd verlangen
dat glansrijk de schemer bood
de dagen mijmerend doen galmen
met de ranke souplesse van de nood,
laat voldoende ademscheuten
om schamelheid te verdringen,
een schouwspel adembenemend
wanneer men de dichtregels kent,
mijn hart zal dan niet nodeloos tikken
maar met fantasie krachtiger dan ooit
wannneer het de onherroepelijke…
bespiegeling
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
704 schateren even in de zon
en heuvels lijken
te dansen
met de verste vogels, een roep
op zondag om te zijn
te strelen
aan je oor, de zachte wind nog
niet voorbij of bewaard
in een nachtkus
op je vingertoppen, armen
rond schouders, je buik
in slaap
ze buitelen in eenvoud
vergankelijk
en achteraf
niet meer dan een kleine mijmering…
Na jaren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
711 helen herfstdagen weer
waar bruin langzaam verrot
raakt hij het laatste groen
al mijmerend nog even aan
het was in die dagen dat
lachen verboden leek en
luiken gesloten werden
licht heeft geen gordijnen
wanneer een pen lange dagen
van de kalender streept
en ogen verlegen lachend door
het venster naar binnen kijken…
Warm en koud
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
882 Verlaten gedachten in de mijmering van een verlate avond schaduw die wil wachten.…
Herinneringsemoties
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
640 Gedachten die hem vrolijk maakten
aan gebeurtenissen van toen
een glimlach om zijn lippen toverden
herinnering weerkaatsend in zijn ogen
stil mijmerend om die woorden
gesproken vriendelijk en teer
een hand strelend over zijn wangen
hoort hij in melancholie nog weer
een zachte stem alleen voor hem
alsof een harpsnaar werd beroerd
een zuivere…
getik
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
903 zachtjes
tikt de regen
op de ramen
het geeft me weer
dat troostende gevoel,
een gevoel uit mijn
kindertijd
ik zit weer te mijmeren
zo diep in de nacht
terwijl de regen
blijft tikken
zo kan ik tenminste
denken,
in stilte
zonder afleiding of lawaai
in mijn hoofd
met steeds op de achtergrond
het milde getik
van de regen
het gevoel…
blind en welwillend
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
460 Er is veel dat schittert
in klaar daglicht zelfs
maar ongewis blijft
deemsterend en weg
ons er vanaf gegraagd
het dagen het duister in gedragen
op blinde draagbaren
het verglijden in het ongeziene tersluiks
de dag vermoord in verholen ogen
de luifels welwillend
verdicht tot een matrix zonder kieren
elk mijmeren herleid tot blind suffix…
Af en toe
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 beetje wegdromen
zo af en toe
aangenaam moe
een eigen paradijsje
licht, stilte, liefde
begin van de dag
bloemen wiegen een lach
naar mijn hart
beetje zweven
mijmeren, vergeten
niet alles willen weten
wonden dichten
-
schrijven van woorden
op duizend vellen
omdat ik wil vertellen
hoeveel ik om het leven geef!…
DAGERAAD
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 sluimerend
voel je aan de andere kant
de werkelijkheid
je verlaat je dromen
zweeft het rijk
van mijmeringen binnen
en je weet nog even
en ook dan smelt dat als
sneeuw voor de zon
de nieuwe dag zit er
aan te komen
het laatste vliesje
dat de slaap scheidt
is doorbroken
door de nieuwe werkelijkheid
gesmolten door een verse dag
en je…
AFSTAND NEMEN
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.143 Waarnaar ook maar zijn hart uitging
in hoop of stille mijmering
bleek te ongrijpbaar in de tijd
of viel ten prooi aan wrange nijd.
Wat hij beoogde kreeg geen vorm
alsof zijn schijnbare levensnorm
met regelmaat verminkt, verkracht,
elke zekerheid tot twijfel bracht.…
Gedachten
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
671 Ze mijmeren en gedenken,
of verbreken opgeschrikt
de kring van aldoor weer hetzelfde
waarin ze zijn verstrikt,
gaan tasten naar een antwoord
op het waarom, waartoe,
de zin van heel het leven,
van wat de mens omringt,
waarom dat steeds weer moet ontsnappen,
aldoor een pas vooruit.…
De blanke poort
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
698 Lippen lispelen een engelenbode,
een zacht en mijmerend verhaal
dat spreekt van levenden en van doden
in een andere dan mensentaal.
Rank en lieflijk zijn de klanken
die mijn zintuigen weer wekken
tot een staat van kunnen danken,
kunnen horen zonder spoorslags te vertrekken.…
Het is koud, maar toch?
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
918 Ik mijmer langs
de straten
waar koude nog
primeert
hier en daar
wat bladeren
tot humus
gereduceerd
maar toch
zijn er al tekenen
lente weer in zicht
bomen vertonen
minuscule knopen
de onzichtbare
dingen die de natuur
het eerste verricht
loof van eerste
bloemen breken
het zand
laat de sappen
vloeien
geloof het of niet
er…
Bankje in de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Zaliger kan ons leven niet worden,
dan mijmeren en weer vergeten.
Dan ophouden met weten
zonder vergeetachtig te zijn.
Zitten op een bankje in de zon.
Eenvoudigweg aanwezig zijn.
Niet meer dan dat, niet minder.
Worden, zoals ons leven ooit begon.…
Buiten slapen
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.069 Aan het zwerk
een zwerm vogels
meerkoetjes fluisteren
in het riet
de hitte hangt
in huis
buiten begint het
langzaam aan
te schemeren
een vleermuis
schiet
langs mijn hoofd
mijmerend nip ik
aan mijn glas
de langste dag alweer
verstreken
straks
valt de nacht
als een warme deken
om mij heen
ik geloof
dat ik vannacht
hier…
De zee kust mijn voeten
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.448 Ik loop voetstappen
in het natte zand
de ruisende zee
raakt mijn oren,
ziende blind
wolken mijn gedachten
de lucht in
grillige grijze vormen
zwerven naar de verte
flarden mijmeringen
maken van de kim
’n gerafeld koord,
ik voel de wind
mijn spinsels verjagen
ik kijk omlaag en zie
de zee mijn voeten kussen…
Een ontluikende mooiheid
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
537 hoor je het fluisteren, het suizen
rond de winddansende bomen
weet je hoe heerlijk je daar
kunt mijmeren, stiekempjes dromen
kan luisteren hoe de vogel
er klanken van liefde zingt
wanneer de ochtendnevel mysterieus
de nog grillige takken omringt
zie je hoe de zon een verlokkelijke knipoog
illustreert in een bonte lucht
het…
Bestaan
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
655 Je probeert de bezinning te begrijpen
nu het vallen van de herfst op zich laat wachten
de zon zich niet laat kennen, soevereine hemelplaneet
en je wandelt in het park met die gedachten
op een bankje sluit je de mijmeringen af
met een groet aan de werkelijke dingen
van het dagelijkse leven, zoals ze worden besproken
in het dagboek van de zomer…
Nimmer meer
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
708 In verstilde tussenspinsels
zweef ik weg
tussen steniging
dromend
van vrije lente
afwezigheid die
ik beween
een laatste beeltenis
kan ik je zenden
mijmering
je gulle lach
gemis van je lendenen
volledig universum
kim van ons samen
liefde, bedolven
woordenloosheid
het jij en ik, verstild
tijd tussen ons
de wil die te bevechten…
Jouw Vlaamse tongval
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
568 doet anemonen blozen in het jonge lentelicht
waar staartmeesjes juffers vangen voor ontbijt
is de bonte specht niet voor één gat te vangen
lacht een groene je vierkant uit
met bloemen beschilderde hemel reikt een hand
niet te lang, thuis huist zij allerminst
maar kabbelt voort op herboren wolken
waar zij in besloten mijmeringen rust…
Lente
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
697 Ach, ik mijmer maar wat rond,
op zoek naar raakvlakken
tussen mijn hart en mijn mond.
Leven op aarde soms een paradijs.
De lente is begonnen!
Het cirkelt in mijn hart
in juist die vier seizoenen.
De grote meester heeft het wonderlijke gedaan!…
Zomerdag
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
3.266 In de hete middagzon
Kijk ik naar je van het balkon
Je blote lijf glanst zo mooi
Daar krijg ik dan weer kriebels door
Mijmerend kijk ik voor me uit
Mijn fantasie die leeft zicht uit
Je scheurt de kleren van m'n lijf
We vrijen passioneel ik kus je onderlijf
Geniet daar erg op mijn balkon
En hoop dat het in het echt eens kon
Je kijkt om…
spijkerdromen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
771 De spijkerbroek die ik zoëven zag
zo goddelijk glad rond je billen lag
heeft mij toch wel bewogen
Verlangend ontvlood mijn mijmerende mond
't wijfelend woord dat geen mens verstond
als dat toch eens zou mogen
Ik eerde schoonheid nooit gezien
hopeloze honger, naar wat misschien
ook smeulde in jouw ogen
Maar momenten vergaan in eeuwigheid…
Zachtjes geschreven
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
1.136 In mijmerende woorden
kan ik een wereld verzinnen,
vredig en soms onverwacht.
In strelende zinnen
kan ik de liefde bespelen,
onbereikbaar in kracht.
In schreiende verhalen
herinner ik stille tranen,
door de tijd gezwicht.
In de kilte van de nacht
verlies ik mezelf,
gekneusd en onzeker,
in de stilte van een gedicht.…
Moulin de Beny
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
575 Mijmerend in de late middagzon
op een idyllische schommelbank
zie ik contrasten in het groen
schakeren met mijn kalm gemoed,
het klatert om mij heen..…
Een dubbelleven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
496 het is niet zo
dat ik de dood
iedere morgen
in de ogen kijk
wel begeleidt hij me
als trouwe toeverlaat
die omstandigheden tekent
kleurt waar het om gaat
in rust en mijmering
deelt hij de monoloog
een schaduw die in verfijning
de lichtintensiteit vergroot
mocht hem ooit ontmoeten
gelukkig in afscheid weer groeten
wij leiden een dubbelleven…