397 resultaten.
TRAAG LICHT
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.346 door het laatste leed verlaten
lege plekken in het echtelijk ledikant
waar ooit warme gevoelens zaten
waait koude wind over het land
het trage licht gestaag ontloken
zeeft schemering door het gordijn
van tederheid voorgoed verstoken
klinkt onrust door als een refrein
niets wijst nog op het oud geluk
waarmee zij eens elkander bonden
vervreemd…
Finis
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.117 Het hart gedenkt wat is geweest:
De vrede van een stille geest,
Vervreemding, duister, overal.
Maar smart en onrecht zijn voorbij.
Wij keerden weer tot liefdes wijk.
Als kind'ren van Gods koninkrijk
Zijn wij herboren, sterk en vrij.
God boog de rechte lijn; ‘t begin
Raakt aan het eind, de cirkel sluit.…
De bodem uit de emmer?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
443 het zog van zelfgenoegzaamheid,
tegen ingedekte stromen in, dein
ik blind in de wals der tegenstellingen
mee, verkoos mijzelf te overschatten in
bescherming van elk nog te komen kind,
waarachter elk wezen zijn plekje claimt
zodra ik de juiste tranen vind, zal ik mij
met iedereen eindeloos bezatten, moment
van samenzijn, waarin niemand vervreemd…
behagen zonder angst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 want hoelang zij de pijn
kan behartigen in de spraak
waar geen spoortje angst
haar van het weten
kan ontzekeren
de schemer die als een
wolk haar de schaduw van
de zon kan ontnemen
is slechts een fractie
van het leven dat ze
met teugen van liefde in
elk moment tot haar neemt
weliswaar spaarzaam, want
haar adem zal spoedig
vervreemden…
Echt waar
gedicht
3.5 met 2 stemmen
5.321 Het is al gebeurd dat ik 's nachts in bed
even licht heb gemaakt om mij even te zien.
(Ik durf zelfs pas ontvangen brieven ongeopend
posten, om nogmaals de bestemmeling te zijn.)
Ik denk dat ik mezelf uit het zicht heb verloren
en halvelings zoek ben geraakt in het ergens.
Want elke dag vind ik het steeds maar vreemder
mij te betrappen op…
Holle mens
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 Holle mens je
Rent, je
Vliegt hollend
Je eigen
Virtuele
Leegte
Tegemoet
Holle mens, jij,
Hollend ontdaan
Van elke menselijkheid
-------------------
Thema: Mens Anno Nu…
Moeder
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
3.579 Nu ben je weer alleen,
je levensloop bijna voltooid,
de kinderen verstrooid,
in hun wereld weggedreven,
vervreemd van jou, onwennig
zien zij de rimpels en de grijze haren,
en even maar,
je oneindig lieve blik,
de tederheid van vele jaren,
die ze van zich afschudden
als vlokken sneeuw.…
Groetnis , we zullen doorgaan , van Ramses Shaffy
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
696 Wandelaars daar keken zo vaak
vervreemd ook om, ze keken om.…
11=12
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
771 voelen
alsof
als tijd verstilt
en jij en ik
vervreemd
in elkaars ogen
zien
alsof
het onmogelijke
echt bestaat
beslaat
onze blik
zoemen de
rozen
rode
in ons hoofd
alsof
tijd
tussen ons
niet was
en wij alleen
maar zijn
omdat
ik denk
dat ik
bij jou ben
en jij
bij mij
als wij
eigenlijk
als vreemden
bij elkaar zijn…
C. MONET, DE JAPANSE BRUG
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.511 Er is, terwijl wij wederwaardigheden
bespreken, niets dat op vervreemding wijst.
En bij het heengaan voel ik mij ontheven
van de vergankelijkheid. In mijn hand
haar nieuwe telefoonnummer, geschreven
op een kunst-ansicht aan de mooie kant
waarvan een groene brug staat weergegeven
die een begroeide vijver overspant.…
Het lelijke jonge eendje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
746 vervreemd als ik ben geraakt
van de rest?
Waarom God? Waarom ik, zo...
Een lelijke eend
die tóch zwaan wordt
en daar moeite mee heeft:
verlies brengt mij terug
tot mijn beperking..
mens op aarde.
Alleen Hij
die me steeds bewaarde, behoedde
alleen Hij die voorvoelde
welke taak, welke zaak niet verloren
mocht gaan.…
Het behouden huis
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
476 armen ongedurig
om het evenwicht te bewaren
twijfel had al langer
geknaagd, en niet alleen
aan de stoelpoten
maar aan de fundering
van mijn zijn
mijn ongereptheid beschaamd
mijn hulpgeroep ging teniet
in sinistere nachten
zij die mij beschermen zouden
gaven niet thuis
het behouden huis
was mijn thuis niet meer
noodgedwongen vervreemdend…
bullseye
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
117 teruggrijpen
op foltertechnieken
waar goden en enkele
bastaardzonen of dochters
bloed noch visch van lusten
en om toch aan de goede
kant van de juiste grenzen
te kunnen blijven staan
volgens de scherpslijpers
zul je dus geen onverwachte
pijlen vanachter een zijlijn
op vrijwel elke kwijnende
bullseye af moeten vuren
noch vervreemdende…
De waanzinnige werkelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 Van geesten in hokjes, titels, cijfers,
vervreemden wij van elk waarheidsgevoel!
We trekken anderen maar, in de waan,
die wij hebben gecreëerd,
dat het dan moet worden.. .
Wij, mensen op aarde, hebben niet door,
wat er aan onbewust, en zelfs onderbewust leed
hiermee kan worden veroorzaakt,
ja, het kind in ons raakt beschadigd.…
razen in een waas
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
506 moment
sluit velen van ons de ogen
het is de eigen wereld die telt,
vervloekt zij het mededogen
de tijd die men heeft
wordt nagenoeg opgegeten
door het zoete van moeten
hoe ik dat zelf ervaar
of hoe de ander dat beleeft
kunnen gedachten wel, doch
gevoelens onvoldoende meten
men loopt niet meer op blote voeten
van schoeisel is men vervreemd…
In stroming
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
518 accepteert wie ik ben
mij meevoert in stroming
samenzijn als bekroning
aarde heeft mij verwacht
ben in welkom geboren
deelde zien in een lach
het met elkaar praten
kwam pas veel later
alles voelde
in verkennen als eigen
ik onderscheidde vorm en kleur
in het licht van de dagen die
mijn bestaan toen hebben gedragen
maar ik ben vervreemd…
Ordelijk?
netgedicht
1.0 met 8 stemmen
497 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
Ordelijk?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
500 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen,
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
Staccato applaus
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
553 publiek mateloos
wist te boeien niet
alleen door inhoud
maar ook performance
hij was het die
aan de touwtjes
trok en speelde
met marionetten
begeleidde hun adem
in ontspanning en lach
als gesynchroniseerde
emotie met staccato applaus
hij gaf hen zijn
hart hand en hoed om
hun zorgen te verlichten
zelfs door even
van zichzelf vervreemd…
Ze zuigt mijn geestelijkheid op
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
830 Ze zuigt mijn geesteskracht op
Ze haalt het kwaad in me naar boven
Ze antwoordt mijn liefde niet
En na alles wat we samen als een gezin mee hebben gemaakt is ze me erg ondankbaar, is ze van me vervreemd en laat ze me mezelf afvragen: waar ben ik in beland
Ze zuigt mijn geesteskracht op
Na alles wat ik voor haar gedaan heb
Krijg ik alleen een…
In der minne
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
625 In der minne ( over uitgesteld verlangen )
In jouw geest heerst
duisternis
je bent vervreemd
van jezelf
afgestompt als je bent
in der minne
geef je je over
aan losbandigheid
en
zedeloze praktijken
zijn wij elkaars
ledematen – fatum -
jouw boosheid
laat jou- amor fati -
in jouw schaduw
staan
vuile woorden komen
over je…
Zwanenzang*
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.959 Vervreemd van mij zelf kijk ik om me heen.
Veel van wat was, is niet meer. Teloorgang
is regel, het herstel een zwanenzang
zonder heilzaam licht dat mij ooit toescheen.
Bang houdt het waarom mij in het gevang,
mijn kloppend hart is immers niet van steen.…
Een staande plant
gedicht
3.0 met 1 stemmen
5.397 Maar zonder jou word ik niet meer gehoord
en raak ik van mijn eigen ik vervreemd.
Het lijkt wat egoïstisch dat ik wil
dat jij als laatste van ons achterblijft,
met stilte om je heen van jou alleen.…
zie de mens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
590 wolken schrompelden
in razende vaart ineen
vielen als stenen naar beneden
wrede razernij wiste
haar naam
begroef wie ze was
een korst van vervreemding
de vertrapte jeugd
tekenden het meisjesgezicht
met krimpend hart
in stakerige armen hield ze
een uitgemergeld kindje vast
het geraas in de boomtakken
de wind die overal sporen…
vriendschap
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
693 spiegel
speels in de speeltuin
onzichtbare band
bindt mensen en culturen
verschillend van vorm
echt of illusie
het gesprek doet de ronde
voor identiteit
dromen door het licht
beste vriend van de mensheid
hoe vreemd het ook lijkt
twee werelden één
veelkleurigheid van de mens
gaan in elkaar op
feest in open lucht
eindeloze vervreemding…
Nergens zet je me neer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 In deze kille wereld
van vervreemde planeten
de wijsheid in een kan
aan het glazen raam gezeten
deze ronddraaiende aardkloot
zonder dromenland achter de horizon
heb je hulp nodig, vraag je me indringend
nee ik red me wel, de wereld staat in brand
nergens zet je me neer, ik verblijf in jouw leegte
jouw schaakspel in een niemandsland
onder…
Kameraad van de sneeuwwind
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.171 vormen zinnen strofen
onderweg naar nergens
op zoek naar niemand
en eindelijk zonder vermoeden
terwijl een enkeling het ziet
vormt zich aan het lange einde
een levenslied vol puur verdriet
in duisternis gedragen, hopeloos
eenzaam en zonder vragen
opportunist van de sneeuwwind
ik volg je, ik blijf je dapper volgen
tot je in mijn vervreemding…
Een staande plant
gedicht
3.7 met 41 stemmen
11.334 Maar zonder jou word ik niet meer gehoord
en raak ik van mijn eigen ik vervreemd.
Het lijkt wat egoïstisch dat ik wil
dat jij als laatste van ons achterblijft,
met stilte om je heen van jou alleen.…
ONBEWUSTE AVOND
poëzie
3.3 met 10 stemmen
3.980 Niet één van ons laait zo hartstochtelik een vlam
zich toewaarts als dees' rode beuk
Van 't gipsen beeld dat tans in de schaduw staat
- alleen een gipsen garve gaart schuine scherven nog van 't schaarse
licht -
valt een kleine rust maar op het jonge paar dat voorbij schuift
mij dinggesloten en vervreemd…
Morgen maak ik een blauw schilderij.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
890 Vervreemd als de ziel is aan
dwalen over de
kaalslag van kerkhoven,
geef ik het verzet op,
lever de perfectie uit aan een
dankbare hamer.
Ga slapen.
En de nacht
is een omfloerste blik
naar binnen die
zelfbeschikking
onder de deur doet
wegstromen.…