2904 resultaten.
MINDER, MINDER, MINDER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
601 keel krijgen
” Eet jullie buikjes maar lekker vol” denk ik
en kijk m’n ogen uit en zie, daar laat
de Chocolade Fontein een bruine smerige smurrie
vallen waar de gasten gretig gezond fruit in dopen
Gulzigheid alom bij de vlees- en visbakken,
de biologische ook en zelfs oploop
een lange rij bij het gebak met koffie
Bij het ijsbuffet verdwijnen…
GORDON VERVROEGD IN 'ROSA SPIERHUIS' OPGENOMEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
576 op hem en hij op hen
financieel kan hij het heel lang rekken
'Gordon, dit ben ik' gaat de eeuwige herhaling in
maar in tegenstelling tot Ma Flodder blijft hij vangen
Patrick z'n maatje bezoekt hem om de dag
die andere is voor een gierende jonge gigolo,
Bevredigende tevredenheid krijgt voet aan zijn grond
zijn meeste kwaaltjes verdwijnen…
Spionnen
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
550 Wat weet ik eigenlijk
Wijs mij de juiste weg
Toen kwamen de spionnen
uit het water
unheimisch, nineteen eighty four,
ik kreeg een onbestemd gevoel
je weet ze kunnen zich
in elke hoek verstoppen
en op elk moment verdwijnen
Ze zijn er, maar ze zijn onraakbaar
't zijn allemaal spionnen
Ik word wakker en ik zie
dat niemand hier…
Winterse mystiek
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
533 Hoe dagen en nachten voorbij kruipen, soms
traag, soms haastig verdwijnend in de verte. Maar elk moment
glinstert als een ijskristal, waar elke verwondering en verstilling samenkomen.
En in die winterse stilte, waar tijd oplost, zal de werkelijkheid opnieuw tevoorschijn komen.…
Mensen om me heen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
450 Mensen om me heen, hun schaduwen vallen op mijn pad,
soms wandel ik mee, soms verdwijn ik stil in hun horizon.
Maar wat blijft is hun aanwezigheid, diep in mijn bestaan,
als sterren die glinsteren, zelfs wanneer de nacht lijkt verstom…
Als het bloesemt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
699 Mijn gedachten verdwijnen in de openheid van
het moment, zo vrij. Creativiteit ontwaakt, beelden dansen
in een stroom van magie. Een glimlach groeit, een spiegel van harmonie
die zich ontvouwt. Warmte omhelst mijn lichaam, als een zachte gloed van vreugde.
Wind fluistert, krachtig en vernieuwend, vol leven
en licht.…
Waar het blauw zich hecht
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
664 Als je buigt en kijkt, echt kijkt, met twee
ogen die nog durven, zie je geen gewone bloem maar
een zachte echo in kleur, een klein stil gebaar dat weigert te verdwijnen,
onverzettelijk en teder, alsof de natuur zelf even terug wilde fluisteren: ik ben je niet kwijt.…
proloog (in vrijheid geschreven)
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
405 barricades
opstapelingen van verloren besluiten
geheelde verlangens van voorheen
en gekomen uit ‘t diepst zwarte
stort ik mij eindelijk weer op woorden
ik dacht Helikon en Olympus te moeten bedwingen
om de pijn te mogen bezingen
nu houd ik weer eens ‘n ander hart vast
ternauwernood gevonden tussen knusse kussens
waarin ik voorgoed verdwijnen…
Wensen voor iedereen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
373 mensen wens ik vrede
in Gaza, Oekraïne en Darfoer
dat de wereld eens in aktie komt
In plaats van oeverloos geouwehoer
ook zou ik graag wat humor wensen
dat er meer gelachen wordt op straat
wat minder nare krantenkoppen
geen ouder die zijn kind nog slaat
natuurlijk wens ik ook gezondheid
meer rust en minder stress
dat eenzaamheid zal verdwijnen…
Hondenageltjes
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
355 de aarde
gouden middag
haren die oplichten
wanneer ze even opkijkt
een korreltje zand op haar neus
ze schudt haar kop
graaft verder
ze maakt de wereld kleiner
een rand van aarde
losse kluiten naast de kuil
een plek waar de middag
niet overal tegelijk arriveert
ze graaft en graaft
tot enkel haar rug nog zichtbaar
haar poten verdwijnen…
Voorbij de woorden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
140 bereiken
maar soms komen zij aan
als iets anders,
een vogel wordt een schaduw
een hand wordt een gebaar
de stilte die bedoeld was als
nabijheid
wordt gelezen als vertrek
er zijn ogenblikken
waarin niets vertaald hoeft
de lucht weet dan
wat de lucht betekent
een kleur
hoeft niet uitgelegd
om te blijven
een stem
kan verdwijnen…
Cap Nez Blanc
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
4 Zout vult mijn longen,
en ik verdwijn even,
tussen tijd
en adem.
Twee jachthonden rennen vrij,
hun dans
over het natte zand
maakt de stilte zichtbaar:
leven dat speelt
aan de rand
van de eeuwigheid…
de kop boven ’t krachtenveld
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
381 zie mij als die ene tandeloze tijdmachine
vertragend in de zon staren naar ‘n bij
knagen op ’n kiertje in de werkelijkheid
om te schrijven met ’n levensbrede hand
zie mij als ‘n kraker van besloten loze verzen
om ze bewoonbaar te maken voor derden
zonder ayatollige bouwvoorschriften, door
ze over de kaders van voorvaders te liften
zie mij…
spin me weer in zonder naam
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
1.501 oorden te hoog
voor de draagkracht
van zilveren vleugels
verkleumd vallend
spiralend naar hulp
schreeuwend om licht
in de val van duister
onverricht, zaken
achter je latend
wetend dat dood
je inhalend zal kussen
je zacht zal doen rusten
in het hard van de grond
we vliegen met velen
ik hoor de geluiden
van stilte verdwijnen…
Als as valt .....
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.724 het die mij zoveel letters schenkt
weer mijn zinnen weet te bewegen
niet de golven willen dansen
noch het zout proeft immer mijn tong
nee het is het gouden plaatje
natuur als zuurstof voor mijn long
zonder haar kan ik niet leven
misschien gaat het boven jouw verstand
zij neemt en wil mij ook geven
is mijn rots bij elke brand
ik verdwijn…
De sterke arm
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.515 De dief wou ongemerkt verdwijnen
met buit en dacht: ' 't Is pikkedonker.'
Verlichting uit: zo reed-ie tegen
een beuk op, die hij niet zag staan.
Het kwam hem uiterst ongelegen;
de rijkspolitie hield hem aan.
Hij kroop gekwetst z'n wagen uit,
geholpen door de sterke hand.
Het sterke oog viel op z'n buit.…
Op de stoep
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
1.446 Op de stoep
loopt niemand
iedereen is op het strand
het meisje niet
haar gezicht is rood en bezweet
ze veegt het zweet weg
de lange mouw
valt naar beneden
ik zie diepe krassen
in haar arm
dan verdwijnen ze weer
niemand heeft het gezien.…
Wensen voor iedereen
hartenkreet
4.4 met 15 stemmen
2.680 Dat de eenzaamheid zal verdwijnen
En de voedselbanken op de fles
Of ik wens gewoon wat regels.
Een hartenkreet of een gedicht,
Voor wat steun in donkere tijden,
Weer een lach op je gezicht.…
De schepping
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
2.319 mooist op aarde
Zo leefde hij blij van dag tot dag
met het opzien dat hij baarde
De tweede dag dacht hij ‘geluk’
en dus was het voorhanden
Steeds groter werd de scheppingsdruk,
hij wrong zich in alle standen
Denken werd zijn daaglijks werk,
hij dacht zich bus en treinen
En even dacht hij zelfs een kerk,
maar die liet ie weer verdwijnen…
lieveke in de nacht
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
828 lucht, hou
van haar en van haar, lach om haar en
om haar, peins dat ik efkes bij haar sliep
plots komt er een klein liedeke bij mij af
pak mijn gitaar en zoek de zjuste tonen
- och mijn lieveke, gij bent zo schoon
ik kom vannacht, ik kom vannacht
och mijn lieveke, gij bent zo schoon
weet dat ge op mij hebt gewacht –
maar de regels verdwijnen…
Terugkeer uit den Vreemde
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.220 want al deze dingen die ik bestreefd en gehad
heb: trots en verwoedheid, en een moed als men zelden bezat,
zij verdwijnen in een onstilbaar verlangen
als de schaduw des doods wast...…
het verraad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
766 in zijn zoveelste bed dat met opzet ingesteld
op het voorafgaande uur rond raast
in de slinkende kamer aangetast door de peilloze klok
op zoek naar het licht van de dag;
de jongen houdt zich roepend om mama en papa
vast aan het kussen dat boos in zijn vingers bijt
terwijl een nachtelijke gloed
zijn getekend lichaam uitwrijft
alsof het verdwijnen…
Levensmoe.
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.288 verwerken
Ik wil dit aan niemand laten merken
Ik wou dat ik gelukkig kon wezen
Ik hoop dat ik dit ooit lachend kan lezen
Ik zie alles zo somber tegemoet
Ik vraag me af wat ik op deze wereld doet
Ik weet, dat als ik geen kinderen had
Ik hier zeker niet meer zat
Ik zie de zon niet meer schijnen
Ik voel steeds meer m’n levenslust verdwijnen…
Zij hoeft niet te weten.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
707 Dat zij zal verdwijnen in je geschiedenis,
Als de eerste meid waar je verliefd op werd
En dat voelde echt behoorlijk snert.
Ze hoeft niet te weten dat je het zelf nog niet weet
Hoe je geaardheid nou eigenlijk heet.…
Het grote woordenbos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
546 De plezantboom moest verdwijnen.
Wanneer de plezantbomen weg waren schoten er nieuwe plantjes op.
Maar het werd al snel duidelijk…
het waren allemaal nieuwe leukboompjes…
Het woordenbos was nu veel vlakker
en de vlakbosgroep was tevreden.
Alleen, de vogels,
die waren minder content…
die misten hun plezantbomen.…
onrust
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
510 Breng Hem liever een of ander offer
laat alles maar branden
wierook, hars, hout of papier
laat de rook tegen de aarde slaan
en verdwijn dan met haast.
Onrustig worden we van God
of van alles wat maar op Hem lijkt.
Soms krijgt iemand de lucht van God
van een God die de mens liefheeft.…
DE LAATSTE STORM
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.609 ."
Door de storm verdwijnen zijne sloepen.
Buldrend speelt de zee met 't splijtend vaartuig.
Kalm, manhaftig bidt de grijze zeeman
de armen rond een mast. Zo lange reisden
schip en zeeman samen door de stormen;
grijs is 't hoofd geworden van de zeeman,
krakend en versleten 't machtig vaartuig...…
Voorwinterdagen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
575 De wind, geurend naar aarde,
strijkt vluchtig over het koude stervende groen
om te verdwijnen tussen de duisterrode uitgebloeide novemberbomen.
Een straal zonlicht en haar iriserend spel bevriest nog voor ze grond kan raken.
Geen enkele bloem, bloesem of vrucht laat zich eeuwig dragen.…
Dampkring
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Raak mij teder aan en ik
verdwijn opnieuw in jou. Ik kan jouw
verstokte waanzin niet verdragen, al min
ik de ruimte en het mysterieuze donker
van de eenzame stilte, ik snak naar jouw
bolle zeilen aan de horizon.…
DINGEN DIE LATER NOG VAN PAS KOMEN
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
467 andere weg te vinden
mentale foto's maken
van een gebaar, een oogopslag
altijd: - ja dat staat je goed - zeggen
dat is eigenlijk les één
ik ben een geheim agent
getraind in onopvallendheid, maar
alles wat ik zag werd genoteerd
in onbegrijpelijke code-taal vooral
de schijnbaar stille skip-momenten die voorgoed
uit de geschiedenis verdwijnen…