5388 resultaten.
TANKA 'S SPELEN MET LICHT EN SCHADUW
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 Door het station
weerklinkt slechts dof gemurmel
in vale schemer;
ergens branden -stekend rood-
twee locomotieflampen.
De schouwburgzalen
zijn zonder enig leven,
duister, drukkend, stil;
gangen en hallen dreunen
van krioelende mensen.
Hangt daar helemaal
achterin de winkelstraat
een oranje maan?
Het Antwerpse station
heeft een hel…
Veicolo dell anima
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
791 In de schaduw van gebroken willen
bevindt zich mijn zelf-stenigend huis
waarvan de zwaarte wordt gewogen
in ‘t chemisch rood erboven.
Nieuw inzicht: het lichaam blijkt hinderlaag
noch graf, het zwijn in mij blijkt gulzig,
honger tiert, de schaduw blaft.…
Boezemkamer.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
489 Een tocht door de verveloze
vensters van mijn wereld, ik ging
op stap door een duistere nacht,
jouw schaduw ontsnapte op z’n lemen
voeten, was ik benieuwd voor welke
dwangmatig macht ik moest boeten,
in welk nieuw gesponnen web ik strand.…
Geen verlies van tijd?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
420 In de herfst schuilt de vrouwelijkheid,
winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ik ben in de zomer tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, het levensbit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
uit silhouetten vanuit het verleden,
want er bestaat geen verlies aan tijd.…
Bekende toestanden, gemengde gevoelens
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
603 De huiskamer laat alle hoeken zien
woorden vallen geluidloos op de grond
er hangt een schaduw over de wereld
trage lichtpuntjes aan de horizon.…
Nachthemel
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
484 Eender welke donkerte of schaduw stante
pede weggeveegd doordat open uitgestrekt firmament
wordt bekleed met de verschillende tinten blauw en tonen van stilte
die stuk voor stuk schitteren zodat een ongekend verlangen klimt naar kruishoogte.…
Witte rook
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
849 een progressieve paus
die strijdend voor de vrede
gruwelen niet langer weerstaat
omwille van het voortbestaan
in spanning wacht de wereld
op een witte pluim rook
waaiend over het Vaticaan
in de schaduw van de wind…
Geschenk
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.081 glooiend tussen een landschap van licht vinden wij elkaar
schaduw heeft geen vat op ons
de rivieren meanderen stilletjes
terwijl wij meestromen op zoek naar de eeuwigheid
beginnen de aarde en hemel ons te schenken
waar een generatie mee zal worden verrijkt
tederheid is niet de juiste beschrijving
want dat zou de perfectie verloochenen
driemaal…
Virtuoos
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.130 zijn vleugel uit
vervolgens zette hij de toon
zwijgend, kon niet anders dan
zijn vingers late tolken,
met stomheid slaand
die hem hadden gevonden
één zwarte toets te weinig
ontbreekt de sleutel nog
tot: hoe hij is geworden
of wie hij achterliet
muziek is zijn talent
zijn instrument plaatst hij
in vederlichte zeepbel
zet zwaar de schaduw…
Othello droomt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.479 Zij geniet onder mij
Maar dan buiten bereik
Een verdieping lager
Door een dunne vloer gescheiden
Ik woel me droomloos wakker
In koud linnen gewikkeld
De nooduitgang naar het hiernamaals
Is met staalplaten dichtgetimmerd
Elk teken een mes
De lachende stem
De schaduw van een gebaar
De deur die ze vergrendelt
Een gedempt gekreun…
Terwijl
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.789 Met de verdieping onder zich vandaan
geruimd spelen zij binnen verder uur
hun schaduw is een vogel op de muur
hun leven wordt een langzaam stil gaan staan.
Ik vraag heeft iemand het gezien
en zeg mijn vraag maar ja
maar iemand zegt misschien.…
Zacht........
hartenkreet
4.1 met 53 stemmen
2.780 Een vleugje ochtendzon
Warme en zwoele zucht
De dag verlicht in goud
Zacht oogt de zomerlucht
Een briesje van welbehagen
Streelt aangenaam de ziel
De geur van witte jasmijn
Zo heerlijk en toch subtiel
Een dagdroom in de nacht
Geluksgevoel teer en klein
Langzaam kom ik tot bloei
Als een duinroosje zo fijn
Iedere schaduw is verstild…
B o s s e n
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
732 bossen klotsen een riviertje over rotsen
ontvouwen houten lommer boven
waar echo's op stilten botsen
in kruinen schuilende schaduwen
fluisteren schrikverhalen
van wezens die klaarte schuwen
alsof bij het tijdloos verblijven
onder een hemel van blaren
wolven sluipend thrillers schrijven
in een mantel van fruitig kruid
loop ik de boomtunnels…
molen " de Hoop"
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.745 Blakend is je wit gezicht
of druipend van de regen
trek je aan mensen
jong en oud
zij voelen 't kraken van jouw hout
en de schaduw van jouw stenen
Je wieken reiken naar de lucht
vangen onze toekomstdromen
toch sta je stevig en rotsvast
laat je niet imponeren
door geld of macht en evenmin
de pijn van het verleden
Het gaat je niet om…
je glooit de heuvels tegen blauw
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.217 zonnebloemt tegen
het groen van de cypressen
je glooit de heuvels
tegen blauw, verstrooit
de zon in ochtenddauw
als water lijnen raakt
de scherpte in kleur vervaagt
komt harmonie naar voren
in rijpend geel
penseel je zacht
het wuiven van het koren
wolken zijn geboren
gelijnd uit losse hand
warmte trilt in golvend land
je oogst de schaduw…
ik ben je jochie toch
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.276 herrie over straat
geraas van auto's
langs me heen
hun snelheid in
de fladder van mijn jas
ze jagen spetters
uit een diepe plas
ik zie je aan de
overkant, het blonde
haar, de lange benen
het wuiven van een hand
de dag is anders
dan de zon wil schijnen
ik zie je steeds in
tegenlicht verdwijnen
ik hol en struikel
over schaduwen…
Verloren zicht...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.032 Onbereikbaar en verloren,
bleef ik achter met een schaduw,
gegrift in mijn geheugen,
contouren slechts in herinnering.
Hoopvol beklim ik de regenboog,
verheven boven het natuurlijke,
in stil, maar vol verlangen,
een reflectie van je ziel te aanschouwen...…
Blinde Eerlijkheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
855 Blind en struikelend over woorden
Een nutteloos geweld
Letters die uit verzonnen zinnen ontspoorden
Door het geweten gekweld
Een geheim alphabet
Gevangen in een leugen
In een vreemde taal omgezet
Zinnen die niet deugen
Muren van onzekerheid
Gebouwd in een duizeling
De liefde raakt zijn glans kwijt
Bij de schaduw van herkenning…
Lezen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
952 Schaduw kruipend gefluister,
met hoog piepende kraken.
EN NU VERDOMME SLAPEN!
Schreeuwt de deur met een klap.
En besprongen door het duister,
zal ik nog wel even waken.…
Zij
netgedicht
2.4 met 512 stemmen
53.288 Mijn bruid
slurpt blauwe lucht als wijn
fladdert eenzaam boven wolken uit
Een schaduw
gemengd met eeuwige zonneschijn
door nevels vliegt een zwaluw
In ’t blauw
druipen druppels glanzend vocht
versmelten in de dauw
De wind
neemt mee in laatste ademtocht
m’n liefste teerbemind
De zee
fluistert in de schemering
een zilte barenswee…
in het loverse gefluister
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
699 de ochtendwind is licht
ontduikt langzaam het duister
een mistbank zetelt zacht
in het loverse gefluister
de zon priemt zich een weg
dwingt nevels spoorslags
te verdwijnen laat de dag
in vol ornaat verschijnen
in blauw straalt zij
haar warmte op het land
de witte huid verbrandt
zal schaduw moeten zoeken
te laat voor vele voeten…
verwijlen bij de dingen
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.041 in de avondschemering
keren huis en haard
tafel en stoel, glas en boek
naar hun roerloosheid terug
dooft ieder gebaar, zwijgt
elk woord
sluipt de nacht in de dag
versmelten de dingen
met schaduw en duister
vinden in vage contouren
heimelijk rust
zo toeven zij onbewogen
in het dunne, wazige licht
tot de nacht weer krimpt…
teratogeen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.300 is de lof
der zotheid losgebroken
in ons vette nederland
en men naakt
doch met een hoedje
paradeert als
malle loetje
om goedkeuring
van de keizer
en het volk
nog niet wijzer
de democratie verteert
hoor ik reeds
het zacht gespin
als de kat
zijn nagels scherpt
aan het behang
van het fatsoen
en het kwaad
zijn schaduw werpt
in kristalheldere…
Je daagde uit
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
768 ontmoette warm
de zon in blauw
langs witte wolken
haar stralen gaven
licht voor even weer
het zomerse gezicht
ik spon een web om
jou te vangen onzichtbaar
in wat schaduw neer gehangen
je landde in
bekend oranjegeel
en spon geen draad te veel
je daagde uit
ik hoekte nog mijn
trekdraad vol met dromen
maar jij hebt mij genomen…
als het doorzicht kwijnt
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.071 stroom drijft me voort
ik weet niet naar waar
van het vreemde hier
in het uiteinde van
een afgehakte loot
naar het onbekende daar
ik heb weet van de verlamde passie
de opgesloten sier
alsof een eeuwigdurend zielenstaar
mij voortduwt in het zand van de woestijn,
wellicht een onvermijdelijk levensgebaar
de zon weerkaatst op schaduwen…
dan breek ik transparanten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
760 geef mij wat glas
dan breek ik transparanten
vervaag ik licht tot mat
verstrooid naar alle kanten
ik wil onzichtbaar zijn in niets gevat
beelden die ik bouw vandaag
verkleuren in het perspectief van morgen
schaduw vouwt zijn lijnen voor de nacht
als de zon in ondergaande rust geniet
en maan gewassen als zijn spiegel ziet
ik speel…
Slipping away
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.247 Ergens te midden het
beklemmende woud van z'n geest
verdampte de euforie
z'n passie
Trompetgeschal kondigde voorheen
'n overhaast vertrek
tegenstrijdig aan
'n schaduw is het tastbaarst
van zo'n weggeblazen herinnering
'n Klaterende golf
van gestolde chemie
barst middendoor
op z'n slippende verstomming
en al lachend
beschreit…
ik slotgracht mijn kasteel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
875 laatste bier staat
te verschralen omdat
niemand het komt halen
ik zoek de torenkamer
want mijn gram zoekt snel
een hamer zonder roze blik
de trap verwentelt
langs het klokkentouw
en wint zo hoogte
ik wankel als mijn
laatste uurtje luidt, kijk
wat aarzelend over alles uit
lach nog even stoer voordat
ik spring, mijn schaduw…
In ultra violet
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
741 kaats de zon
weerbarst haar stralen
laat me maar mijn
bruin gaan halen
in het ultra violet
ja op mijn eigen bed
ik zag je tussen wolken
met schaduwen de
hele straat bevolken
je nam de mensen in
warmte met je mee
kou en wind volgden gedwee
maar nu de lente komt
en jij weer schalks
lijkt te kijken naar het
blauw dat niet zal wijken…
veelzeggend
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
723 of gespuwd
zovele malen
herhaalde ik ook
het zitten
of neergesmeten, vol gezag,
verlangde ik naar die eenzame stoel
wat verderop, buiten het licht
als kind kwam ik vaak in de buurt
van de dood, veelbelovend het opgaan
in het oorspronkelijke
dat vleugels gaf aan stilte
en mij liet bidden om
herkenning
waar mijn lijf schaduwen…