2904 resultaten.
Gramsbergen - Coevorden v.v.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 De brug zorgt voor strekking van de spieren
bij het café zitten mensen aan hun bieren
de graven van Alva verdwijnen in mijn zog
2:05.00 tempo 25, zegt mijn log.
Na wat rechttoe rechtaan komen de sluizen
muren rijzen hoog op, tot wel 3 meter naar de top
ik kijk naar de lucht, het zou toch niet gaan buizen?…
Tussen liefde en kanker
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
499 Zes letters die blijven
als alles lijkt te verdwijnen.
Liefde.
En die twee?
Ze bestaan naast elkaar.
In jouw verhaal.
In jouw waarheid.
In jouw stem.…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Zij fluisteren in schemering,
van leven dat naast dood ademt,
van beloften die zich openen
en tegelijk verdwijnen.
Herwaarts, derwaarts,
de tijd wiegt zichzelf,
en niemand weet nog
waar het begin lag.
Dan sluit iemand de luiken.
Niet uit angst,
maar om het breekbare te bewaren.
Een lichaam ligt stil.…
Existentiekou
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
560 wij liegen niet uit
valsheid
of honger naar verraad,
maar om de pure waarheid
te naakt tegenover staat
een moeder schuift
wat stilte
voor wat zij niet
verdraagt,
terwijl de nacht
van binnen
haar naamloos verder
draagt
de mens leeft niet
in waarheid alleen
of enkel schijn,
maar ergens in het
schemergebied
tussen verdwijnen…
Zomerramp
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
423 ben geen steunpilaar;
Ik sta meer voor paal
Ik ben Pyle uit Full Metal Jacket
Maar dan zonder geweer
Zonder verweer
Want alles wat ik zeg is stom
Of ik weet überhaupt niets te zeggen
Ik struikel over een scheerlijn
in bijzijn van bijna de hele groep
Ik val op de grond
Ik zak door de grond
-Maar niet letterlijk helaas
Het liefst verdwijn…
Je spint je weer in
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
886 Ik kleur met de streken van liefde in tijd en verdwijn
als het kan naar realiteit van magie. Jij bent er niet. Maar in mijn dromen
zal jij blijven komen………het gaat je goed.…
Mijn paletten staan klaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
650 weer mezelf
als ultieme bekroning
voel weer mijn hart
en gevoel
kies een gezicht
zonder smoel
laat weer verstand
door onbewust zijn
verleiden
het goede te scheiden
door kwaad
te vermijden
mijn paletten
staan klaar
kleuren gescheiden
vormen en beelden
zijn nog bescheiden
ik schilder de streken
van liefde in tijd
verdwijn…
Annunciatie.
poëzie
4.5 met 21 stemmen
3.548 Ik zag u duister in het avondrood
verdwijnen in de duisternis der heide
en keerde huiswaarts langs het kiezelpad.
Ik sprak niet "goede Dood", ik sprak niet "boze",
maar 't dennenbosje geurde, en de rozen,
en ik had het leven nooit zo lief gehad.
-------------------------------------
uit: Laatste verzen (1923).…
de wereld draait door
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.129 de stad kenmerkt zich door parallelle lijnen die in elkaar verdwijnen..
waar flatgebouwen verschijnen.. zal amazones doen verkleinen..
de oorlog is niet over en zal nooit stoppen..
strijden we niet tegen onzelf
dan wel tegen eigen broeders van andere moeders..
het bloed van onze zonen zal stromen op land dat niet van jou of mij is..…
Elementen van het weer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
422 soms een paar tranen uit lopen
Soms hebben we stortregen al het verdriet uit ons hart komt er uit, het regent, het stormt
Soms hebben we vorst, we zijn vast gevroren, bevroren als ijs in het leven, we willen wel verder maar het lukt ons niet, we zitten vast voor even
Maar de zon zal altijd weer schijnen hij zal de mist en wolken laten verdwijnen…
Dikkerdack in Tbilisi
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.146 Beter te figureren in een vrolijk stripverhaal
gestoken in jacquet en levend in salons
dan te verdwijnen tussen steen en staal,
de chaos en de troep van menselijke echelons.…
Die ene
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 broer, een zoon
Iedereen wist er al van
Wat is toch die onmogelijke pijn
Je grootste stille verdriet
Het moet wel heftig zijn
Want zomaar gebeurd dit niet
Ik had er zo graag willen zijn voor je
Je tranen willen drogen
Maar je trok je muren op voor me
En heb tegen me gelogen
Nu is het tussen ons al weken stil
En begint de hoop te verdwijnen…
Namen, namen, namen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
672 wind draait steeds in cirkels over pleinen
Zijn mijter zoekt beschutting in de stal
Bedekt zijn kale kruin, dat klinkt halal
Maar liever duikt hij onder in de mijnen
Zijn paard is oud en zieltoogt bij de zwijnen
De hoeder heeft geen vinger uitgestoken
Mijn moeder hield van rijstmaaltijden koken
Voor mijn vriendin, die fluks weer zou verdwijnen…
Het leven
poëzie
4.0 met 36 stemmen
9.506 Alles is verschijning,
Alles is verdwijning,
Op de levensstroom.
Niets kan 't rustpunt raken -
Sterven is ontwaken
Uit een bange droom.
-----------------------------------------------
span: afstand tussen de toppen van duim en pink
Tempe: verrukkelijk oord
smalt: koningsblauw
Filomelen: nachtegalen
blode: bedeesd…
Stiekem huilen
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
1.273 Eenzaamheid zal heus verdwijnen
als Hij Zijn werk in jou begint.
Fluitend loop je door de straten
Achter je lach voel ik verdriet.
Vrolijk grappend ga jij verder
met tranen die geen mens ooit ziet.
Leg je hoofd maar op de schouder
van Hem die zoveel van je houdt
Door Hem krijg het leven waarde
als je maar op Hem vertrouwt.…
Fietstocht II
poëzie
3.8 met 12 stemmen
3.871 Dat is het horizonnen-deinen
En ’t jonge zonneschijnen,
De bomen, die verdwijnen
Achter mij, de grachten die verkwijnen.
M’n fiets dat is het daveren van de zon,
Die heur wonne over de wereld spon
En spint; dat is het spelemeien
Van ebbe en vloed der zonnetijen.…
Dan maar grauw!
netgedicht
4.4 met 31 stemmen
1.233 Al mijn mooie kleuren verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Zonde van mijn inspanning die zo mooi begon.…
De Soldaat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 Dat doet mijn rust verdwijnen.
Leg mij uit hoe het kan dat miljoenen mensen sterven,
sterven in een gevecht dat niet dat van hun is.
Vertel me hoe ik,
miljoenen kilometers van oorlog en bommen vandaan
een stuk van mij in de grond moet leggen.
Leg het me uit en ik begrijp het.…
kleine vriendelijke reus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.023 schaterend
met twinkelende oogjes
als jouw broer en zus
je in hun spel betrekken
de tijd van flesjes
voorlopig althans
is nagenoeg verleden tijd
je knuist en lepelt nu
prakjes van fruit en wortel
of – liever nog –
oma’s korstjes brood
sprankelend levendig ben je
als quasi nonchalant
met steelse blik naar opa
jij de restjes laat verdwijnen…
Dageraadsfluister
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
234 Het raakt de rivier aan, maakt ‘t water tot een spiegel van vuur,
en weerspiegelt wolken die verdwijnen als vergeten dromen.
De bloemen openen zich traag, hun kelken vol van nachtdauw,
en drinken gulzig ‘t goud dat valt, als was het levenssap.…
Voorbij de ruis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
166 Niet daar waar iedereen
het snel met elkaar eens is,
waar woorden keurig aansluiten
en de verschillen verdwijnen
onder een laag van goede bedoelingen.
Maar daar waar het schuurt.
Waar belangen hun eigen taal spreken,
waar stilte soms harder klinkt
dan wat er gezegd wordt,
waar een vraag nog geen antwoord duldt.…
De vergeten helderheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
309 ooit spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden
nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend
waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend
wat glashelder was
is nu damp op de ruit
de zinvolle stilte
sterft in…
Samenval
poëzie
3.7 met 9 stemmen
3.009 Ik weet waarom ik wel wou verdrinken:
Ik had niets meer, geen mantel, geen wijn,
Geen geld en geen lied om te laten klinken,
En dan is 't of iedereen roept: Verdwijn!…
De wagen
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.533 Tot de overweg gekomen
wijken en verdwijnen zij,
en de verte ligt voor dromen
open, en voor liefde vrij.
Kom, de kameren gaan open
van de wachtende natuur:
alles staat van licht bedropen
in dit zondoorzonken uur,
en de paden zijn doorslopen
overal van trillend vuur.
Langzaam, van de voet gestegen,
windt de wagen zich omhoog.…
Zeefruit
hartenkreet
4.8 met 32 stemmen
4.052 Opgewonden
zie ik het droge van haar t-shirt met elke stap verder
verdwijnen. Telkens als een golf haar verder nat maakt is
het de vraag hoeveel van haar lichaam nu door zal schijnen.
Ze weet precies wat het met me doet. Bij elke golf die het
op haar gemund heeft staan de aders in mijn zwembroek
stijf van het adrenalinerijke bloed.…
Verdriet, Woede en Vergeving
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.792 Aan jouw kant blijft het stil,
Waar haal je de durf vandaan,
me dit te laten doorstaan,
daarna ook nog eens compleet verdwijnen,
eerst zag ik nog een licht bij je schijnen,
nu is er overmaat aan zwart,
waar eerst gevoel zat,
is het nu leeg,
Ik wilde alleen maar een verklaring!
Maar jij zweeg...
Ik zou willen dat je weg ging!…
De stervende pelgrim
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.173 En langs zich, zwart fantoom, ziet hij de stoet verdwijnen
In 't melken licht der maan en, 't oor in 't zand geleend,
Hoort hij, een dof gerucht, der kem'len draf verkwijnen,
En heft zijne ogen op naar d'eenzaamheid, en wéént.
Zó al de bange nacht.…
Tussen wat was en kan zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
379 Ze blijven hangen aan de rand van het jaar,
als licht dat weigert te verdwijnen.
Misschien wil het nog even blijven -
omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan.
We kijken terug.
Niet om het verleden vast te grijpen,
maar om te begrijpen wat we onderweg hebben verloren,
en wat toch is blijven liggen, ongeschonden.…
June tune
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
236 Allerminst overbodig
De wisselwachter met zijn
parallel spoor
zag zijn recht-door-zee procédé
stilaan verkwijnen
maar tot aller opluchting
niet geheel verdwijnen
tot waar aan de kim
de zon voor elkeen blijft schijnen
Was dan zijn rattenkwaal
niet te bevatten
zijn fijnbewerktuigd
minnevernis
waren plompeklanken niet meer
dan vreemde…
Het voegen van de Eland
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
176 werkelijkheden
in één vertrek, geen van beide minder waar, liefde houdt niet altijd op
Vijf dagen
daarna keren de kilometers zich om en schuift het noorden achterwaarts langs het raam
juist tussen heen en terug vestigt zich iets wat tijdens het verblijf nauwelijks een plaats vond, nabijheid zonder bezit
een gevoel dat niet hoeft te verdwijnen…