5363 resultaten.
Welvaart
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
925 Hier, waar haast de rust vermoord
de eenling niet langer wordt gehoord
de vogel ons inmiddels is ontvlucht
en zelfs de vis steeds verder vlucht.
Dit land, zowat ontdaan van frisse
lucht en ruimte, en waar het dier
zich heimelijk verbergen moet en
men zijn naaste niet langer groet.…
Hij
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.220 Alleen maar denken wil ik
aan hem
hij met zijn eerlijke ogen
dagen zijn te lang
nachten te kort
laat me slapen
en maak me wakker
als hij er is
laat de mensen wijs zijn
laat de vogels zingen
laat de honden hun spel spelen
laat de kinderen slapen
laat hem mijn spiegel zijn...…
De overpeinzing
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
523 Voorzichtig fluiten van een vogel,
toch is er stilte.
Betonnen warmte,
massieve geborgenheid.
Gekrioel geleid in goede banen,
groet of glimlach, vluchtig doel.
Zovelen bij elkaar gepropt,
een concentratie van talenten.
Zoveel dat je wordt opgeslokt,
het hoofd omhoog en boven water,
zo turend naar de horizon.…
prinsheerlijk door het jaar.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
548 en daar op een fluit blazend met
de vogels om me heen, zal ik
van schilderijen genieten en
thee voor mezelf inschenken-
en eenmaal terug de luiken weer
openen om jou te begroeten, in
de lente ik je hoop weer te zien,
dus, we zien elkaar weer, later!-…
door de nevels van morgen
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
868 laat me spelen
in de spiegel van werkelijkheid;
verwonderd om de vogels
in de lucht
waar ik niet wil denken, hoef te denken
en het stamelen kan achterlaten
bij elke vraag die je stelt
over liefhebben, dicht tegen mensen
en het verliezen aan
ik zie je graag, zeg ik dan
maar ik hou ook van
een steen
-het is stil
overal waar ik…
Opgeven
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
646 Dus wil hij opgeven, waar hij mee begon
zodat de vogel van de daken zong,
dat de grootste opgave misschien wel was,
de beslissing te nemen op te geven.
En zo was het.…
Zaailing van zwarte grond
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.193 Brechtje Blaasbalg slingert heen en weer
tussen kwaad bloed en koudvuurspoor
ze zal geraakt worden door de knoet
van het luid klappend volk
zij rekent niet meer in dagen of nachten
tot de oogst aan haar voeten ligt
zal zij wagen om dit godvergeten land
van man en macht te ontschragen
het vuur in haar ogen ontvlamt de gerst
vogels verschrikken…
Verborgen kalender van de dood
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
1.223 en als ik dan wegdroom in armen
van genade, het lege huis zie staan
met geblindeerde ramen,
zie ik witte vogels in vertraagde
vlucht over eindeloze velden gaan
wijl kille wind waait langs de deur
waar alleen de dood nog adem
haalt en zich koud naar binnen richt
om mijn sterven te beleven
lokt mij het hemels havenlicht
en als ik dan verdwijn…
zacht land
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.045 alle gedachten
die ik uit de winter
verzameld heb
alle slachtoffers
uit het reliëf van de nacht
bange stappen en mistranden
het knielen
voor de duisternis in mij
ze verdwijnen
wanneer de horizon duinen dichterbij brengt
nog dichter dan een witte oever
aan de dood ontleend
de wind, een vogel,
het schuimen
van verzen…
Een milde herfstdag
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
815 Een milde herfstdag, vol van vogels
die hier nog niet vertrokken zijn;
het water rimpelt onder zonlicht
en kinderen juichen om het geel
dat wel in duizendvoud wil vallen
rondom hun vele, kleine voeten.…
Wolk-breuk
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
692 Vogels schuilen verder
tot de storm weer overdrijft.…
vluchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
840 onder de majesteitelijke rust
van stille sterrenconstellaties
snelt men naar de nacht’lijke haven
begerig naar nog verdere oorden
felwit neonlicht verdrijft daar
elke flonkering lichtjaren ver
dreunend verdwijnen zilveren vogels
naar de blauwe nacht achter de kim
boordevol verlangen naar ’t onbestemde
nooit ver genoeg in de rusteloze geest…
Voor later
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
504 Laat de vogels fluiten
hoor zo graag hun lied.
Schrijf van zee en golven
voetstappen in het zand.
Van de bomen in het bos
die omsloten zijn met schors.
Van liefde en verlangen
diep in mezelf gevangen.
Vreugde om het mooie wat
me is gegeven in het leven.…
Verloren schelpen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
502 schrale woorden vallen geruis en hulpeloos
tussen kust en strand
wachten op het ochtendlicht
als korrels zand
dan gebeurt het wonder
aangeraakt door dageraad en tederheid
zingen vroege vogels
verdelen uren in gedachten en dromen
van breekbare mensenogen
en lotsverbonden kwetsbaarheid
dromen neigen plots
tot werkelijkheid
je plukt het…
inscriptie
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
585 de rij van dromen
dagen gaan voorbij
ik verzin mijn slaap op schrift
maar glijd niet verder dan de steen
die elke kleur ontkent, elk teken
hoekig en eindgebonden
de wind bijt, het museum sluit
wegens zekerheden en onbeweeglijkheid in deze wereld
later, na de regen
denk ik
waarom heb ik me niet méér kunnen voorstellen
dan de vogel…
Hart en ziel
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
770 de zon glimlacht
een mooie lentedag
vogels kwetteren
een lieve lust
bloemkopjes duiken op
vanuit dorre aarde
ijverige miertjes sjouwen
zich een bult
aan een te vroeg overleden kever
ik zit in mijn voortuintje
met een boek op schoot
mijn gedachten dwalen af
naar een gevulde moederschoot
waarvan het kindje
gisteren haar mama
wist te…
Stadsmens
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
659 Lopend op het strand
met de golven van de zee
die bruisend aankomen rollen
hoor ik het ruisen van het helmgras
in de duinen
de duinen die ons land moeten beschermen
op blote voeten loop ik voort
het zand kriebelt tussen mijn tenen
met de krijsende meeuwen om me heen
voel ik me vrij als een vogel
als stadsmens kom ik graag aan zee
de…
Ik vond elan
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
2.832 eens was ik vergeten
hoe mooi het blad kon zwieren
hoe ze telkens door de wind
weer verder werd gedragen
ik worstelde in stilte
onder een mistdeken
als in een web
van gesponnen vragen
ik hoorde en zag wel de vogel
ze zong zover bij mij vandaan
ik liep en liep, maar wist nog niet
waarheen mijn stappen zouden gaan
maar,
ik las…
WINTERSE INVALLEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 Schrijven op zolder,
opgevrolijkt door vogels
onder dakpannen.
Over de bouwplaats
vol machinegeraas waait
rijpe kuilvoerlucht.
Aan de jachthaven
bloeit, hoekig - in spiegelbeeld,
een oud-franse tuin.
Kaal, stram bos glanst verwarmend
vol oranje lichtkransen.
Japanse bloempjes
hangen doods over een koud
lieveheersbeestje.…
WACHTEND VOORJAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
424 Vogels doen hun nest.
De kraai pikt in gras,
maakt van het veld een kunstwerk:
"kastanjebolsters."…
De liefde doet alles
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
978 Ik zie de liefde
in de bomen, blaadjes,
bloemen, zee, sterren en vogels.
Ik zie overal de liefde
in jou en mij, ja in iedereen.
Ik zie waarachtig overal
de aanwezigheid van liefde.
Ik ben in vervoering en
in een vuur van liefde.
Zelfs mijn lichaam
is niet mijn lichaam.…
tijden die zijn aangebroken
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
555 vogels vliegen in een koor langs de vele
bomen, op zoek naar het ideale
huis. De maan schijnt door de bomen als
de tijden even stil staan voor deze winterslaap.…
verstrooiing
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.571 vele rozen lagen er; maar zeven stonden
fier rechtop
als een saluut in zilt herinneren
verging hun aanblik stiller dan de wind, die vogels droeg
uitgestrooid langs zand en water
zwierf wat as
van wie het was –dat weet ik niet, maar wel
de witte blaadjes die zich bogen
naar de hemel
en dat steeds vervagend spel
van vele zware voeten…
bronnen en barsten
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
636 jij denkt aan de ochtend
jezelf nabij
maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit
zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken
of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken
tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt
in het diepe…
Ik wandel met voeten
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
725 wolken witberen helder
als ik de horizon aanschouw
aan het verlaten strand
alleen diverse vogels
vergezellen mij op de wandeling
er is een zoutzilte zeelucht
dat zweeft in de lucht als een trotse veer
ik wandel met voeten
in maanwitte duinen met open grenzen
dat maakt iets los in mij
en ik herdenk: nu blijde
de wonderlijke magie van…
Zedeloos jongleren
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
613 herdenk nu stil de uren
onze liefde, vol in bloei
heeft niet lang kunnen duren
geleid door innerlijke groei
besloot ik ons te scheiden
het genot en het vermaak
we danken nu ons beiden
onze wederzijdse smaak
hoe ik het ook probeerde
je raakte mij niet aan
bleef bij zedeloos jongleren
verlangen naar de maan
nachten werden eenzaam
een vogel…
Stilleven
gedicht
3.2 met 9 stemmen
5.111 Bij Willem van Aelst: Stilleven met
Jachtattributen en dode vogels, uit 1664.
--------------------------------
uit: 'Verzameld werk', 1983.…
brokstukken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 aangemeerd waar geen mens
het leven kan verdragen
slechts tijd
houdt mij hier nog gevangen
neergestreken daar
waar vogels zelfs ontwijken
mensen rietstengels lijken
eenzaam deinend in de wind
engel, ach, engel
was jij niet mens geworden?
waar moet ik zoeken
dit eiland groeit te snel
mens, ach, mens
was jij geen engel geworden?…
Geschonken natuur
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
498 Wie leeft zonder dankbaarheid
en ziet dit allemaal niet
gaat voorbij aan die grote Liefde
Die dit alles schenkt om niet
dank zij Hem zingen de vogels
geeft de zon haar warme stralen
komt voorjaar weer tot bloei
kleurt de wereld weer met bloemen.…
DE LAATSTE HERFST
poëzie
2.7 met 6 stemmen
3.618 Aan deze zijde een vlucht
Vogelen met gekerm,
Onze hoofden over, vlood.
De grond bekroop wat groen.
Schril staken stengels riet.
De wereld stond ontbladerd
Uitstervend in seizoen,
Dat zon voorgoed verliet,
Weer tot de maan genaderd.
Wij vonden nog een zoen.
Ergens zijn wij ons toen
Ontweken of genaderd?…