3326 resultaten.
In zicht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
865 Zingend in mijn hoofd
mag ik de tijd vooruit bewegen
de symfonie draagt verder
tot het einde van de horizon
waar de heuvels hoge noten
blazen met euforie en klank
de koren groene velden stuiven
en de regen in een bariton valt
het licht blinkt uit in alle kleuren
door de zuurstofstaven heen
levende larven van de lucht
slurpen de grijze…
Hartslag van de liefde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
740 hunkerde geen zins naar het verleden
dat jij afstofte met een bloot geheugen
voor pikante details en wild verlangen
en waar jij woont zou ik niet willen weten
ik herhaal mezelf in een zeldzaam vergeten
doorwortel winters zonder aanspraak
schimmige mensen op de achtergrond
geroezemoes achter de schilderszolder
waar een ontlede ziel de horizon…
Contrast
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
577 De was verandert de kleur van
regen, verborgen onder zoden gras,
totdat jij doorbrak, stond de horizon
te laag en leek of die achter een violet
gordijn verborgen was, druppels kaarsvet
parellen traag op verse bladeren, die er
kennelijk gisteren nog niet waren, om
in schril contrast de moed weer te laten
wegen, want morgen wordt het beter…
Wilde paarden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.102 Zie daar de wilde paarden aan de horizon
die donkere hengst met bruine manen
ik weet nog van de echo
in jouw diepe blauw verlangen
de regen in het winterkoude bushokje
eerste zoen op jouw maagdelijke wangen
en misschien heb je meer hulp nodig dan ik
of minder medelijden dan een vreemde
misschien ben je de kerstman
en ik een verlaten ontheemde…
Klein testament
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
684 Ach, konden we dat ene holle vat
aanslaan, gevuld met een naïeve
zekerheid, waaruit de vermolmde
bodem werd geslagen, rozen -
water zich tot wijn liet schenken,
in het labyrint van onze mythen
te dwalen, verdronken in de droes
die de vurige horizon nog niet
gekruisigd had in spijt van bitter
geperste tranen, nooit bedoeld te
drogen,…
DE AARDE
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
751 , iedereen voelt tinteling
kan het niet verklaren, is geemotioneerd
het gesprek start, de dialoog heeft waarde
na eeuwen, decennia, decaden
victorie, de wereld is gered
de tegenkracht geelimineerd
verzengd, verkoold tot as
de antigod, de antichrist
heeft kracht gemist
een stralenkrans, zo licht, zo mooi
omvat mijlen, mijlen ver
de horizon…
Van de brug af gezien.....
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 "We kijken allen van dezelfde brug, maar
we hebben niet eenzelfde horizon “
Seneca…
Paard zonder naam
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
536 Bestijg het diepste punt van
de woestijn, te delen met een
verkoperde zon, gebeden
verbleken in uitgebeend gewas
bij verdroogde oases, rode
waas verblindt de ogen,
gemalen hitte verstoft de
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in een plas venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, angels verbonden in
een doodskleed van…
Volmaakt gerijpt ?
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 Overstijgt gevoel, om een gelijke
horizon te zien, wat een begin – en
tevens eindpunt zou zijn, ook weer
vreemd en gênant als je die vrijheid
claimt, verwant aan gongslagen van
verandering zoals we die in elkaar
herkennen, om het mechanisme te
verleiden, de wijzers van het uurwerk
– tijdelijk - te stoppen, pijn te mijden,
die van tijd en…
Lijf, het huis van geest
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Een bordje bij de horizon
Gloort daar soms een sprankje hoop?
Ik las, toen ik nog lezen kon:
"Hierbij staat mijn ziel te koop."
Ik trok mijn beurs, pakte mijn geld
En ik heb de prijs betaald
Op de bon stond nog vermeld
"Mijn eigenaar heeft gefaald".…
Waslijn ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
539 Geketend aan het prisma van
voortschrijdend inzicht,uit de
plooien van het bewustzijn stromen
tranen naar de horizon, worden
residuen van eigenwaarde uit het
duistere slib gezeefd, gebleekte
schuim van de blauwe oceanen en
de dartele dolfijnen van de dromen.…
Mijn Sharia ?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
588 Ze schrijven de
toekomst in een stil gebed, maar blijven
uit het licht van een ongeboren horizon..…
Wereldvrede is.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
727 scharen mensen
om ons heen
stemgedrag afgezworen
vruchten vallen af
gerijpt lang
volrijp en onvoldragen
woorden blijven hangen
stemmen horen niet meer
ze komen en gaan
vragen en plagen
we zien ze niet meer
wijngaarden bloeiend
rankend naar de hemel
aardse tekens
0p blote billen
puinsteen en akkers
er wordt geoogst ginds
aan de horizon…
Te strak bit?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
542 Uit het duister van de
nacht draven kudde
vermetele veulens, ze
slaan helse vonken uit
de met leer beslagen
edelstenen, hoeven
trekken strepen vuur
over dat vermaledijde
uur, drijven massa’s
wolken terug achter de
streep van mijn horizon.…
Mijn schaduw
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
541 Aan de afgebakende horizon,
stond de maan in de plaats van de zon.
De koelte deed me goed
Ik was rustig, rook de zee met zijn rollende golven.
Plots voelde ik me niet meer normaal
schrik sloeg bonkend tegen mijn hart.
Ik bleef steken in het zand,
geen voet kon ik nog verzetten.
Ik voelde me bespied
iemand wandelde mee.…
THE MASQUERADE
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
523 bestaat er alleen nog maar achteromkijken
wordt mijn uitzicht alleen bekrompenheid
kan mij niet meer met mijzelf meten
schiet ik tekort in mijn gedachtewereld
is het gewenning zonder masker te zijn
is het een mogelijkheid zonder EGO te leven
is mijn horizon nog verder weg dan ik dacht
het totale duister geeft het eerste lichtpuntje prijs
THE…
het ras van mensen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Het ras van aardbewoners heerst
tot achter iedere horizon
waar rotsen onverdund
door de aderen stromen
en de aarde
verdrinkt in een zee van bloed,
want hardheid kent geen grenzen.
Dit ras, deze primatensoort
leeft binnen zelfgebouwde
muren van beton, opgetrokken
rond ieder deel van het eigen ik.…
Wat ik in je ogen las
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Kabbelt voort in de
verbeelding, voelt zich verleid
aan de mateloosheid van de dag,
die de betoverde hemel splijt,
Het zal het hart bedwingen, de
hunkering naar het tijdsbeeld, wat
geil en zwanger was van de geuren van
seringen, maar door vergetelheid z’n weelde
liet verdringen in uitgestrooide as,
het was mijn gedroomde horizon…
Bestemd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
633 De oerknal explodeerde na een zacht gesis
door het aanstippen van de vuurbal aan de horizon.
Die ene vonk uitte in diverse talen door de nacht
elk gebaar en was vocaal gevat in begrijpelijke taal
Terwijl het maanlicht langzaam overging in zonkracht
stond ik met jouw eerste ontbijt onder jouw portaal.…
Omarmd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
627 door de zon
reden we je tegemoet
gewapend met zonnebloemen
drie soorten maar liefst
liepen we naar daar
waar gisteren de kist
nog open was
om je te zien
met een vredig gelaat
je colbert aan, met daarin
je visite kaartje van
' Poëzie gaat door '
vandaag de uitvaart
aan de Wetering
prachtige wolken
omlijsten de horizon
je…
Het fraaie Toscane
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
612 Opvallend veel appartementen
delen de golvende horizon.
Ooit vocht Hannibal hier tegen
plaatselijke vorstendommen.
Nu weten hotels er prima raad mee:
via de strada's stromen toeristen
als inkomen oude stadjes binnen.
Hun dromen volgen geschiedenissen!
Gretig beijvert zich de horeca.
Er is een hausse op gang gekomen.…
Gewoon een mens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Jij vertelt mij nu:
'ik heb een ander', 'het tijd
zal zijn dat ik mijn horizon
verander'.
Ik ben maar gewoon een mens.
Ik heb geleerd alles gaat voorbij.
Ik vond nimmer de pauze méér geschikt
voor mij. Tot ik de tijd vond die mij
beval, dat erna jou geen ander wezen zal.
Ik ben maar gewoon een mens.
Ik denk begeerlijk.…
Mijn vliegbrevet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Aan de horizon zie ik witte wolken komen.
Dichtbij de einder gaat angst op in rook.
Paniek kan ik eindelijk weg zien stromen.
Straks ga ik een afgeschreven Airbus kopen.
Nieuwsgierige reizigers neem ik gastvrij mee,
door nog onvoltooid verleden tijden.
Door de wolken naar de zee.…
Een liefde die goudkleurig sleutelt
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
527 Een nieuwe
horizon te scheppen ruim bemeten,
niet te krap, waaronder ik een stad
van rode daken wil schilderen, waar
vriendschap een doel vindt over het
juiste levenspad.…
herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
504 asters uit mijn tuin
en zet ze voor de ramen
past daarom paars zo goed bij mij
vanwege al die paarse hei
die in de herfst wil geuren
en al die tinten geel tot goud
waarbij ik me al jaren houd
zijn dat mijn lievelingskleuren
soms verklaart men mij voor gek
wanneer ik me geen snars aantrek
van zomers met veel regen
ik kijk achter de horizon…
ode aan den kuyt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
600 leider
die het stof zuigt
dat anderen slingeren laten
die - zichzelf kastijdend
gelijk een wals op stoom
in een werkgang
het verzet plet en verschroot
den kuyt - de koning van feyneoord
venijnig en geslepen
brengt ons
gelijk tarwe, haver en gerst
het kuitbier smaken doet
het zoet der zege
wanneer geniaal gesublimeerd
aan gekante horizon…
Stuurloos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
579 sturen in een stroming
die sterker is dan jij
of afdalen in een waterval,
meegenomen worden op een reis
waar je peddels plots breken
met een daverende knal,
maakt angstig,
je raakt van de wijs
de horizon lijkt versmald
gedachten raken vaak
het spoor bijster
het is alsof je enkel valt,
je hoort niet meer
het gezang van een lijster…
kribbig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 hoopvol omhoog
de zon en het water
kleuren m’n weg groen
glibberig en oneffen
voel steeds gevaar
het getij loopt naast me
beïnvloedt mijn geest
met grimmige golven
bijt me er doorheen
plots geniet ik van ‘t moment
van lijn, van vorm, van kleur
van steen, van zand, van wier
van stilstaan en bewegen
van aan het eind omhoog
van horizon…
Samenwerking
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 licht
Gevangen in duister van gestorven liefde
Verblind de hoop die zich naar de toekomst richt
Verwijderd, elk gevoel dat niet beliefde
Ontheemd van elk gesprek dat ons nader bracht
Maar zoeken blindelings onze eigen wegen
We mijden dageraad en gaan door donk’re nacht
In ’t licht der ochtend komen wij onszelf tegen
Dan breekt aan d’ horizon…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…