Alle inzendingen over filosofie

van heel ver de zachte zang van een merel opgaand in z’n dagafsluiting een zuchtje wind het zachte sidderen van een esdoornblad de hemel open en zo helder als een bergkristal en een mens soms zo iel aangevreten door de hitte soms zo krachtig gemeten naar de eeuwigheid niet meer dan een korreltje zand achtergebleven…

In een barre tocht reden jonge krijgsheren voorop Bewapend met zwaard en paard, eer was hun alles waard Er werd gevochten om land, doch zonder verstand Het bloed van de vijand werd vergoten en weggespoeld in sloten. In een stille tocht lopen kuddedieren achterop In harmonie met in gedachte een structurele strategie Aandacht en tolerantie zijn…

De ochtend breekt aan volgens de wetten van de klok, een blauw scherm licht op, vingers swipen blind langs een dwingende stroom van flitsen, terwijl buiten de zon ongevraagd de kamer herontdekt. We hebben de kosmos gevangen in definities, de seizoenen getemd tot een kalenderplaat, en de herhaling tot vijand gemaakt. Wat elke dag trouw terugkeert…

Onder gesteente trotseer ik het klimaat dat al eeuwen aan mij voorbij gaat Menig mens heeft deze rots al beklommen en gaf zich uiteindelijk gewonnen Tijdens het openbreken zijn er velen door de zon bezweken Maar ik geef mijn geheim niet bloot, zelfs niet na de dood Door slaven tot piramide geslepen, zal ik me op toekomstige plunderaars wreken…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

Op de weg waar langs wij gaan, lijkt alles wel doodstil te staan. Is de tijd niet meer van deze tijd, zijn we alle toekomst nu kwijt? Zijn droom en werkelijkheid verweven, is het nu dat wij in tijdloosheid zweven, hebben wij nu alleen nog het verleden, leven we dan nooit meer in het heden? Is het eindeloos einde nu in het zicht, is de tijd…

Ik draag de woorden van de oude oom, als zware munten in een lichte zak. ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij, toen letters nog traag vloeiden, een waarschuwing tegen de gulzige vloed die de stille, klare bronnen blust. Ik ken de wetten van een zuiver lijf. Soberheid is de grond, het trage ademen, de as waarop een broos gezond…

- De mens is slechts een blinde mol in de mallemolen - Ongeacht alle antwoorden op evenzovele vragen voorafgegaan door overpeinzingen en bezwaren begon het hem na decennia toch te dagen: er restten nog oneindig veel maren Sommige uitkomsten konden wel behagen en andere zo nu en dan enigszins bedaren en enkele ervan voorzagen zelfs ook in…

Vanuit het leven ben ik ontwaakt, want ik werd gedrogeerd in mijn slaap Ik volg mijn gevoel en instinct, dus niet wat de media mij afdwingt De wetenschap is doortrapt en hijst de vlag op het economisch fregat We draaien om een spil, tegen ons beste weten in Als slaven van een blinkend metaal, spreken we dezelfde taal.…

Structureel delen wij het liefdesjuweel Gedompeld in tranen om de vrede te bewaren Verankerd in een spirituele bloei, maar herenigd in een groei Een onbeschrijfelijk gevoel is uiteindelijk het doel Van verwantschap bedolven onder een landschap dat na eeuwen weer met daglicht wordt belicht Nemen wij bezit van gelijke gedachten die de strijd in ons…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

de hemel staalt mijn ballonnen in de wind als mama een emmer met water vult en de hond te drinken geeft die wortel heet even mager is als ik en natuurlijk oranje als de sinaasappel die ik eet op dit uur een stille zon bewondert het azuur zo koortsig spreek ik met alle dieren op het plafond bezweer de woorden tot beter worden dan alweer het…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint. Geen splinter…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Een wit spoor op de drempel, onherroepelijk als een oordeel. Buiten trilt de leegte van het ongeborene, binnen telt de klok de polsslag van de vrees. Is dit een schild of een schandpaal? Je trekt een cirkel in de as om je heen, een monument voor de eigenwaarde, wering tegen de storm van de ander. Maar de cirkel krimpt tot een muur, de muur…

Hoe schuimend spat dit zoute nat alsof de zee in iedre druppel wordt herboren, en duizendmaal een nieuw verhaal aan elk die luistert wil doen horen. Ons leven is geheimenis en ieder mens draagt zijn mysterie; is duizendmaal een nieuw verhaal van vreugd en van miserie. En eenzaamheid gemeenzaamheid, ze doen ons beide groeien tot…

Negenhonderd flipdots klikken ritmisch in een cirkel, als mechanische insecten die een groter plan verraden. Zij vertalen de ademhaling van de Melkweg naar het flitsen van een iris. Het heelal telt af. Het stript de exoplaneten van hun mysterie, weegt de geboortecijfers van een overvolle aarde, en filtert de ruis van miljarden jaren tot aan…

Tussen knop en bloem herbergt een lichte strook tijd die de ruimte draagt In het zachte interval tussen twee gedachten opent zich een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden. Tussen je stem en mijn antwoord ligt een dunne strook tijd die zich niet laat meten, een lichte…

Het gezicht verraadt de seizoenen, plooit gewillig rond de lach, tekent de droogte van de jaren in zachte, diepe geulen. Dat is levend hout. De dreiging zit dieper. Waar de flexibele steigers verdwijnen en de vloeibare gedachten langzaam drogen in de mal. Het begint met een standpunt dat niet meer wil buigen. Een grijze massa die indikt…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…

Er flitst een vonk door het netwerk, sneller dan ons synaptisch vuur. Een geest die wij zelf hebben geweven, stapt uit de schaduw van zijn makers. Kijk hoe het de horizon verlegt: het fluistert antwoorden op onze oudste kwalen, rekt de broze draden van onze tijd op, en tekent routes naar sterren die nog naamloos zijn. Het onbekende ligt niet…

vergeleken met mij had Jezus het maar makkelijk: ik word elke dag aan het kruis genageld, boven mijn hoofd een achterstallige rekening, en het voetenplankje is net te kort. doen ze expres natuurlijk. ze willen je zien spartelen en lijden, en dat je gaat smeken om genade. Maria Magdalena heeft de bus gemist of ze is een Romeinse soldaat…

De stormen razen over grijs metaal, waar ooit het woud de wind kon overzingen. Een lege wereld fluistert haar verhaal, begraven onder bergen oude dingen. Wij lieten achter wat men niet wou zien, verloren in de zucht naar meer en meer. En we vergaten in onze vlucht misschien: de broze aarde ademt maar één keer. Maar kijk eens goed, daar in…

Je blik fixeert het kleinste, doffe kwaad, een dwalend stofje in de iris van de ander. Je wijst met scherpe vinger, meet de fout, en spreekt je vonnis uit. Maar voor jezelf blijf je blind. In je eigen oog draag je een balk, een zwaar en star stuk hout, je ziet je eigen falen niet, terwijl je de splinter van de ander onder een vergrootglas…

Het zijn beweegt door mij heen nog vóór ik het kan denken In elke ademtocht raakt iets ouds mij aan, alsof het mij herinnert aan een oorsprong zonder naam Het zoekt mij op in de ruimte tussen ademhalen, waar de wereld even lichter wordt en ik bijna oplos in een stilte die niets van mij verlangt Daar stijgt zielsgeluk…

Het zwart op papier beweert dat we breken, dat elke ademtocht een schuld is die wordt betaald met pijn. Maar de ochtend vraagt geen offer. Zij legt een strook licht over de koude vloerdelen. Er is geen verborgen vonnis, geen last die op ons wacht. Waar men een drift vermoedt, vindt een hand een andere hand. We hoeven hier niet blind te dwalen…

De schijnwerper is verschoven, de grote regie ligt niet langer in onze hand. Waar de mens ooit de vaste lijnen schreef, dwalen we nu als passanten door het beeld, zoekend naar betekenis. Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten, een eindeloze stroom die de toon bepaalt. Wij zetten voorberekende stappen, terwijl de matrix ons diepste wezen…