Alle inzendingen over VIII

De occultistische geleerde Heinrich C. Agrippa Wonderdokter, alchemist Had in de late herfsttij Van de donkere Middeleeuwen Eén eeuw na de zwarte dood - 't Memento mori van de pest - In 't Quattrocento zich bekwaamd In de subliemste aller kunsten Die, getekend naar het leven Hij te formuleren wist "Groot is de macht van de muziek…

Een vrouw is alleen een vrouw Zolang de man haar begeert; Wordt de roos zonder regen en dauw Ook niet door de hitte verteerd?…

leeg de stad vol het land trillend stilt lucht zonder schaduw schroeiend vlees als water vertroebelt leeft de sloot op zie je na het stof van de oogst weer horizon…

Wij stonden in de keuken, zij en ik. Ik dacht al dagen lang: vraag het vandaag. Maar omdat ik mij schaamde voor de vraag wachtte ik het onbewaakte ogenblik. Maar nu, haar bezig ziend in haar bedrijf, en de kans hebbend die ik hebben wou dat zij onvoorbereid antwoorden zou, vroeg ik: waarover wil je dat ik schrijf. Juist vangt de fluitketel…

De hemel groots en grauw. daaronder het geweldig laagland met de plassen; bomen en molens, kerktorens en kassen, verkaveld door de sloten, zilvergrauw. dit is mijn land, mijn volk; dit is de ruimte waarin ik wil klinken. laat mij één avond in de plassen blinken, daarna mag ik verdampen als een wolk.…

Ik ga op weg en laat mijn huis verdonkren in het avondrood - o, ga niet weg, de nacht is groot. Ik kan niet blijven lieveling, de dood ontbood mij tot zijn kring; vergeef mij dat ik achterlaat wat ik zozeer heb liefgehad: mijn huis, mijn stad, mijn kleine straat en u mijn eigen hart, ik hoor een lied een grote stem. -…

Ze heten Jan, en Klaas, en Ko, Hun burgernaam maakt hen verlegen, Die glimt en geurt u muffig tegen Gelijk een appel uit het stro. Geboorte, trouw en overlijden Zien ’t plechtige familiestuk. Dan stellen zij het weer terzijde, Blij met hun alledaags geluk. En merkt de buurt iets in hun wezen, Dat haar mishaagde of geviel, Dan noemt zij…

Op de brug voor deze muren stonden de speren met de hoofden van iedereen die in de weg stond rafelig afgehakt op het blok als de veroordeelde weigerde om de beul te betalen voor een snelle dood, de hoofden met gaten waar de merels pikken de gaten waar de ogen zaten De parochianen droegen sjaals voor hun neus en mond tijdens de zondagsdienst…

Sweet lovely Lady Jane: jij huwde Henry 8. Het bracht je veel geween: hij had je in zijn macht. Zijn Queens had hij onthoofd met vorstelijk gemak. Dat werd ook jou beloofd door die royale zak. Zijn plannetje bedierf, daar er een zoon verscheen. Twaalf dagen later stierf jij in het kraambed, Jane…

Geef mij de schoonheid van de wereld weer, O wrede Liefde! mij door u ontstolen, Het stromenzilver, 't rood der gladiolen, Het blond der duinen, 't blauw van zomerweer, De vlucht der vlinders, die om bloemen dolen, De zachte pracht van rozen en vogelveer, Het goud van herfstloof en het brons der peer, De lach der zon en de ogen der violen.…

(geboren worden – leven - sterven) lichtsporen die klonteren tot blote voeten in vette klei de Melkweg wapent ons met hagelwitte tanden we planten een vlag in dit pak van vlees en bloed en klampen ons vast aan aardse gewoonten lichten het roestige anker alleen voor poëzie, liefde of de dood…

Om hier te gaan. Het veld op. Zonder broer. Onder die lege, blauwe hemel die alles zichtbaar maakt dat gezien wil worden.…

O, sluimer zacht! 't is al zo kalm: Geen vogelengalm Verstoort de nacht: O, sluimer zacht! Alleenlijk trilt Mijn minnezange; Die smacht en smilt Van zoet verlangen, Nu woest en wild, Dan bevend-bange In de avondstilt Maar, laas, niet acht ge, Ai, waarom niet? Mijn zielsverdriet; En spotziek lacht ge, Went 't zangzoet lied Der luite…

Uitbundig koolzaad slechts een paar dagen in bloei gevangen zonlicht…

ik ben bang dat ik noch in de duur noch daarna in de schaduwen van het Dal de weg naar het hart des levens meer vinden zal - ach, de vrezen zijn zonder tal ----------------------------------------------- uit: Tweede periode (1929-1933) VIII…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - Sonnet VIII in de cyclus 'In de Hoogte'…

De witte vlinder beweegt, om hem te redden -- doof ik vlug de kaars.…

Ik zou sam hawkins Weer levensgroot willen zien Als na schooltijd Lessen in het gras Meester koolmees gaat voor Een klas met mussen Tussen de ballen Atlanta achterna rennen De rietlanden in In de volle zon Voorlangs de schoolramen Meeuwen en bootjes Mexicaanse hond Op de wereldontvanger Papa met koffie…

De medespelers hielden van zijn guitenstreken Zij lagen daarom dikwijls allemaal gestrekt (Dat had hun op het grasveld bijna nog genekt Toen zij in Lummelgeest op 0-0 bleven steken) De trainer van het stel probeerde wel te sturen ‘Zeg Remko, kerel, dit keer wil ik geen gestunt Doe alsjeblieft alleen wat jij het beste kunt Bespaar me dus die…

Dit is mijn onrust en dit van mijn dagen de foltering en het invretend zuur; dit is de harde kwaal die op de duur mij sloopt omdat het hart 't niet kan verdragen. Dit van mijn moed het hopeloos versagen - dwars op mijn smalle weg de blinde muur - dit van mijn nachten kwellend uur op uur, waarin ik om harts zekerheid blijf vragen. Als straks…

ach kleine hemdjes en haar grootse roze pak hoe komt ze daar in? details maken haar februari bloesemkleuren de paarse vogel wat hebben ze nu weer voor mij uitgestald in het vogelnest? je kan niet praten communicatiekaartje als paniek toeslaat ik heb een tumor snel gesteld snel aan het werk met vermoeide tong…

- Het is maar wat je oplossen noemt. - Waar het om gaat, is dat je leert omgaan met de vragen van het leven. Hoe gelovigen daar ook mee bezig zijn, of niet, in hun kerk vinden ze wat ze nodig hebben. Voor mij was het uiteindelijk onhoudbaar geworden om te geloven dat er enige kerk op de wereld bestaat, die het woord van God verkondigt. Kerken zijn…

Happend naar adem, spartelend als ik dat had gekund, lag ik weerloos als een vis, ongewis, op het strand van een land dat, na de zeven jaar die ik uiteindelijk ben gebleven, zomaar van de wereldkaart lijkt te zijn verdwenen. Het moet zichzelf met opzet verborgen hebben in een eenzaamste oneindigheid. Ik zou mijn eigenheid zijn kwijtgeraakt…

Hoe ik als enige de boog spannen kon, welke ik gekregen had van gastheer Eurytos aan het hof van Mykene, zal ik nooit bekennen; en waarom ik nimmer mijn doel miste, - dat weten hedendaagse gamers inmiddels ook, er bestaat zoiets als een ‘aim-assist’. In mijn tijd bestonden de goden ook niet echt, het was een manier om recht te spreken over…

Ik wilde niet, echt niet, niet mijn Ithaka verlaten, dus veinsde ik waanzinnigheid en ploegde met os en ezel het strand om en zaaide zout. Echter was het mijn grootvader, Palamedes, die mij doorzag, – laat ik daar eens mee beginnen. Ik kon zeker niet goed jagen: vraag het de broers van mijn moeder, Antikleia, allen kinderen van Autolykos…

Er zijn al duizenden verhalen over mij verteld, mijn daden in alle talen vertaald. Gekweld door elke onwaarheid, die ik rusteloos aanhoorde, wachtte ik eeuwenlang met deze antwoorden. De werkelijkheid zoals ik die heb vormgegeven, het bloed dat aan mijn handen is blijven kleven; de schuld en schaamte die eeuwigdurend branden, herinneringen…

Ik zal niet alle verhalen vol onwaarheden herhalen of weerleggen, rechtzetten noch tegenspreken, die door de eeuwen heen over mijn reis zijn verschenen. Ik zou het firmament kunnen vullen met de uitbundigste leugens, de meest vreemde verdraaiingen, de overtreffende trappen van overdrijving en het buitenproportionele hopen van mensen op…

Terug naar huis, terug naar Ithaka, naar onze vrouwen die erop vertrouwden dat wij zouden wederkeren als mannen, mannen met baarden en zwaarden, gesterkt in het strijden; het diepe verdriet om het overlijden van onze makkers in de hel van Troje, hadden wij allang overboord gegooid, achter ons gelaten. Althans, dat dachten de achterblijvers…

Het waren de zwakkere broeders die achtergebleven waren, toen wij manschappen voor het leger zochten, spaarden wij de minder dappere, en misschien ook wel de minst knappe knapen, om de vrouwen later niet in verleiding te brengen. Mijn lang uitgestelde thuiskomst, de reis was tegen mijn zin in eindeloos verlengd: men zou tranen plengen om de…

‘the truth of the story lies in the details’ de meelevende brieven die mij hebben bereikt betekenen zoveel dat ik alsnog bezwijk soms gewoon lief vaak positief kritisch af en toe lyrisch een deel negatief de bewuste brieven die ik opnieuw bekijk vertekenen geheel mijn kijk op het lijk soms gewoon vies vaak recherchetechnisch…