168960 resultaten.
Scherven van jouw storm
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat,
Razen jouw woorden door de kamer.
Als een storm die geen richting heeft.
Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan.
Mijn planning, gemaakt van glas,
Ligt opnieuw in scherven.
Bang om iets te zeggen,
Angstig voor een nieuwe orkaan.
Een last die zich opstapelt,
Met een druppel te veel op mijn netvlies…
Heilige Modder…
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
505 Dorst bestaat in vele maten
maar deze maat was groot
huid was uitgedroogd
dood als elastiek
gortdroog als karton
Hartslag vrijwel onzichtbaar
ritmisch met de klok
seconden vertraagd tot milliseconden
werden milli-milli seconden
tot ‘t bijna stilstond
Hitte van de zon
brandde al dagen
als een koekenpan
die pannenkoeken bakte…
De stilte tussen woorden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Wat er niet staat in woorden maar
wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen
dat is van belang, dat opent horizonten.
Wat we niet kunnen uitleggen, enkel
vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat
geeft steun en houvast, dat telt.
Wat we niet kunnen zingen of dromen
maar wat ons wakker houdt en oproept,
tegen beter weten in, dat richt ons…
Groter dan stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Het begon als een trilling
die zich verschool tussen twee ademhalingen,
een bijna-onhoorbaar ritselen
alsof de tijd zelf een blad omsloeg.
De wereld stond even stil,
maar onder die stilstand
werd iets wakker dat geen naam droeg,
een zachte, lichtgevende spanning
die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn.
Ik voelde hoe het…
Senioren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
11 Wij zijn veranderd.
Spieren bijten ons venijnig toe:
in fysisch opzicht zijn we moe...
De jaren hebben ons aangetast
door elke dag weer klaar te staan,
te pezen voor hooguit een voldoende.
Nu beseffen we dat het welletjes is.
We worden pensionado's.
Een nieuw elan vuurt onze botten aan!
De wereld wacht op wijsheid:
zinnige gedachten…
Bulleboos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
8 De Bulleboos stormt als een stier
naar voren, de horens vooruit -
een Goliat, wiens speer sterker is
dan de steen in de handen
van zijn tegenstander
Hij ziet zijn eigen zwakheid niet
kent zijn eigen waarden niet
en gelooft niet in de lessen
van de vergeefse eerdere strijd
van vele grootmachten
tegen de kleine landen
die ze verachten…
Niet op de agenda
snelsonnet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
33 De rechter zegt: De Nederlandse Staat
Beschermt Bonaire niet voldoende tegen
De overvloedige problemenregen
Door de verandering van het klimaat
Maar Jetten schuift de risico’s opzij want
Ons kabinet zit op z’n eigen eiland…
IJsheiligenhaiku
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
17 Richting nul, zowaar.
De ijsheiligen doen het!
Vandaag heerst Pancraas.…
Extensiekou
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
56 Een leugentje om bestwil bijna gewichtloos klein
alsof een mond
iets toedekt wat nog
geen naam kan zijn
Men zegt: het komt wel goed de avond zakt
en ergens in het zwijgen
iets langzaam openbarst
misschien zijn woorden
mantels tegen kou
dunne stoffen van adem
tussen mens en rouw
een moeder schuift stilte voor wat
zij niet verdraagt…
AAN DE GEEST DER MUZIEK DER NIEUWE MENSHEID
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 Nu dan de nederlaag geleden is,
De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge
Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen
Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis
Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis,
Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen,
Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen,
Op hare verre, eenzame…
Het is een magere troost
gedicht
3.7 met 27 stemmen
15.580 Het is een magere troost
dat alles moet verdwijnen
en ik je hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen, bij voorbeeld
door de dood. Ik hou van je, al
kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn. Geen verhalen over afkeer,
over waanzin of grote trouw: ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word…
Zorgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
6 Mijn zorgen voor morgen,
Zijn niet anders dan
De zorgen van gisteren
Voor die van vandaag.
Hoe kom ik zonder zorgen,
Als die mij blijven,
Achtervolgen,
Als schaduwen in de nacht.…
Tiedesyndroom
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
451 Ik zit in een kamer vol met mensen,
ken er geen één —
die tegenover doet denken aan Dahmer
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein?
Ik durf niet te praten,
mijn mond zit dichtgelijmd.
Ik weet dat ze me haten,
ook als ik ze slijm
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein —
ligt het aan mij?…
Onbezorgdheid
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
484 Ik droeg de dagen
in mijn hand
alsof de tijd nog
slapen kon
de wereld lag als
los zand
te glanzen in de
bleke zon
ik dacht nog niet
aan wat verdwijnt
aan namen die
verstillen gaan
niet aan het uur
waarin de schijn
zich losmaakt
van het voortbestaan
toen kwam de ratio
heel stil
geen vijand, eerder
een gezicht
dat zei…
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
1.8 met 10 stemmen
347 Lentebloesems licht
een trage wind tilt ze op
stil valt de dag neer
In het zachte trillen van
je jonge blad voel ik hoe het voorjaar
opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een
stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen.
Onder je brede, lichte
kroon verschuift het licht vertraagd,
alsof de dag nog even…
10 mei 2026
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
422 varens komen nu
als vraagtekens uit de grond
nemen hun plaats in
tal van tuinhommels
op de cotoneaster
nijver, zachtzoemend
vingerhoedskruid en
jacobskruiskruid versieren
het nieuwe tuinpad…
Tuinobservatie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
222 Na stevig maaiwerk
uitblazen op het terras
met zicht op
een ouwe Amerikaanse vlag
als vogelschrik,
een lievevrouwebeeldje
uit het geboortehuis,
een struik azalea's
in lentebloei.
Zo vertrouwd de beelden,
zo zalig de geborgenheid.…
Nitwit quatsch
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
484 Gewoon een hele doodnormale vraag
ditmaal niet weer over weer of geen weer
in Roodeschool, Bourtange, Beetsterzwaag
Ter Apel, Loosdrecht, Vatze in de Kraag
de angst regeert, een zweer groeit in de maag
van korte lontjes met te lange tenen
Maar goed, waar hadden we het ook weer over
xenofobie, eeuwige wederkeer
dom volk zonder een greintje…
Klankjuwelen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Haar vingers schrijven over liefde
Op nog onbeschreven huid.
Woorden vormen akkoorden,
Aaneengeregen strofen melodieën,
Die doorklinken in elke zenuw,
Als prikkelende erotische klankjuwelen
Van een meerstemmig huidgeluid.…
Schets van de avond
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
464 Ze hebben er over nagedacht
dat ontbreken van de liefde
ze ademt uit haar intieme stilte
bij de flauwe bocht van de rivier
dat niet kunnen dromen
nooit meer kunnen voelen
lijkt in haar denken geslopen
haar geheugen faalt voorzichtig
volkomen naakt en zonder woorden
dit is de kans om opnieuw te beginnen
nu de dag afscheid neemt van…
De ironie lacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Twee tranen,
een persoon.
Niet meer samen,
toch was ze in mijn droom.
Dageraad breekt aan.
Moet ik gaan?
Blijf ik staan?
Wrang, wanneer te lang.
Mémoire morte, indien te kort.
De ironie lacht.
Eerst te lang gewacht,
nu dit niet verwacht.
Verlies gekenmerkt door onmacht.…
Devoon
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
237 welke weg kent geen vertakkingen
het pad, het spoor is van einde ontdaan
adem stokt en verstijft als hemelgewas
precies zoals eerder beschreven
er gloort een tijd met vissen op het droge
hun land uit mist gehouwen
dit staat naast een woord, zij aan zij
te betreden met een tijdperk als voorjaar
vrij van orde en toestand
om aldus het…
Kwijnpijn
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
253 Jazeker, zij kan
nog vele malen erger,
vlekken vertonen
waar geen plekken zijn
noch door zullen dringen
maar voor het verstrijken
der tijdelijkheid in onze gemeenschappelijke
passantenstrijd
alhier en aldaar
waar zij tegen de muur
van het huis met het dak
van de wereld
ten eeuwige dage kwijnt
tot zij in pulversneeuw
door…
Vechtend tegen (mijn) demonen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
35 Vechtend tegen (mijn) demonen
Het jaar 2024 ben ik door een Hell gegaan
Er emotioneel compleet alleen voorgestaan
Door je steeds terugkerende woorden
"Ik kan er emotioneel niet voor je zijn"
Het heeft me gebroken
En maakte me klein
Dwalend in het bos
Verslagen en verloren
Van alle hoop ontdaan
Wakkerde JIJ mijn innerlijke…
Liefde
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
253 bij de een sterft het geluk
een aardse dood
de ander sterft door liefde
bij leven
soms staat het licht op groen
of verandert in rood
en word je uit elkaar gedreven
het overkomt je
of wordt het je onthouden
het wordt je gegeven
en zorgt voor intieme warmte
doch ook
vaak voor terugkerende koude
liefhebben is lijden aan de ander…
Benzineprijs
snelsonnet
4.0 met 2 stemmen
302 Voor Shell & Co een vette oorlogsbuit,
maar u krijgt bij de pomp een hartverzakking,
hun woekerwinst betekent uw verzwakking,
geen wonder dat het volk de noodklok luidt.
Het kabinet toont tweeërlei begrip:
‘Een zaak van in de knijp en in de knip.’…
Een droevig liedje
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
221 Ze zong hartverscheurend mooi
de droevigste liedjes, en ik
speelde met haar
in de band, onderweg
lag haar hand in mijn hand
Ik was gelukkig, overal vrij
en met haar, ach, voor een korte tijd
ging ze weg en ze kwam niet terug
Nu zing ik maar
droevige liedjes over haar
We waren vrij, overal
was alles, en niets te verliezen
want we waren…
Waar een moeder begint
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
28 Ze leert niet door te wijzen,
maar door te zijn,
een zachte schaduw in het ochtendlicht,
een hand die niet duwt maar opent.
In haar jaszak ritselt het alledaagse:
pleisters, broodkorsten,
een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte.
Ze is de wifi die nooit uitvalt,
de hotspot van warmte,
waar een kind inlogt
zonder wachtwoord…
Nieuw Leven
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
271 Het voorjaar herinnert mij aan schoonheid
hoop die herleeft en verdriet dat vervliegt
als een serenade voor mijn ziel
dat eeuwig zal klinken
melodieus en toch subtiel
Hier lopen mijn voeten door ‘t hoge gras
met frisse dauw op mijn huid, geniet ik pas
als de lucht ruikt naar appelbloesems
en groene aarde, heel puur
de wereld vol wonderen…
Postbode Joseph Roulin
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
224 Eind 19de eeuw schilderde Vincent Joseph
Joseph Roulin, postbode
In Arles
Een postimpressionistisch portret
Uit, om precies te zijn, het
Jaar 1888
Joseph zittend op stoel, arm op tafel
Zonder dus epauletten
Wel met baard
In Arles bezorgde hij veel brieven
Bij zowel Arlésiens als
Arlésiennes
Baard als gezichtsbescherming tegen zon…