Alle inzendingen

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd ik schraap de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van mijn eigen jeugd op te graven maar ik vind slechts het stof van een mislukt bestaan mijn vingers…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, Een ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer. Voor jou gleed de laatste adem weg zoals de soepele valling van zwaar fluweel. De spanning is van de draden, het houten frame heeft eindelijk rust. Geen zwoegen meer, geen slijtage. Alleen de stilte die perfect past. Maar hier in de werkplaats staan wij met de rauwe randen van het gemis.…

Je vindt je troost bij wie je dierbaar zijn als jouw bestaan in duigen is gevallen. We zijn het eens daarover met z’n allen: je naasten helpen je bij leed en pijn. Maar wij ontzeggen hier de vluchteling zijn hartenwens: gezinshereniging.…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht?…

Los van de content oftewel de inhoud - met lidwoord, laten wij dat niet vergeten - staat in Wims tekst leed dat niet is te meten maar wel een N in hartenwens, als meervoud Die Taalunie maakt, net als IND zijn eigen regels - 'k ga daar niet in mee!…

Voor ze gaat werken brengt mijn vrouw haar gezicht aan -- haar doordeweekse.…

Voor sensatie zorgde gisteren de ploeg van de Comoren, ze hebben met 7-5 hun eerste match tegen Malta verloren, hun nieuwe spits was super gemotiveerd en vermoedelijk ook wel gedrogeerd, want hij wist 8 van de twaalf doelpunten te scoren ...…

Daar stond een late zonnebloem te sterven in de leste zon, en niemand in de wereld die haar nog helpen kon. Van lijve zo belachelijk gelijk een leuterwijf, met vuil versleten kleren om 't uitgedroogde lijf, Een mensenhand, gerimpeld, had die haar troost beloofd? Die sneed van 't mager halsken dat diep-gebogen hoofd. En…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

De wandelaar vertraagt zijn pas zoekt in doffe schaduw van het gister naar zware letters die hij bijna las toen het onzegbare vermiste geen noodzaak tot een laat vergelijk het spoor ligt open in de verloren tijd Amsterdam bleef stil in tweeënzestig maar de taal herstelt de tederheid een brief die destijds bleef steken vindt in de luwte…

hij vertelt zijn verhaal, deze morgen gelijk hij iedere zondag dit doet aan mij zijn leeftijd is hoog, zijn wereld nog groter hij zuigt niet uit zijn duim of een andere mist en laat mij telkens een eindje meelopen, aan zijn zij . -ik heb nog tijd nodig om mijn geschiedenis te verslaan, alhoewel fysiek versleten, mentaal ben ik nog diep van…

In Soerabaja zal niemand nog weten hoe in de naam der keizer van Japan Belanda van de troon af werd gestoten met overmacht en Blank op naam en rang van huis en haard naar kampen werd verdreven ruim drie jaar honger zien te overleven Geen kleinzoon op het veld weet daar nog van of ze Ueda heten of Nathan…

Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof - hier liggen duizenden doden, sommigen nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar. Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal mensen met een eigen bestaan; die hebben…

Het voorjaar valt stil over de stad een deken van verloren zielen ik loop op een herkenbaar pad waar ego’s ronkend tateren en vielen miljoenen zoeken naar de waan van vrijheid, liefde, warmte, feest ik zie hen in de verte staan als vreemde spiegel van de geest ik scoor vanuit een blinde hoek zelfs als de wereld om mij gilt blijft mijn…

voor een gedicht ga ik uit de bol voor jou ga ik uit de kleren maar als jij een gedicht leest dan word ik pas echt een beest…

Jouw zilte stromen maken weidse gebaren, en brengen de lente een nieuwe zomerzon. Ik zie hoe jouw golven de rust bewaren, daar waar mijn intieme heimwee begon. Ik ben weer het spelende kind in de duinen, te klein om de verre horizon te verstaan. Te groot om de korrels van zand te verzuimen, gevangen in hoe de getijden vergaan. Zeevriend,…

Ik meen dat jij er niet echt tegen bent Zo'n macht die ons te land en zee bewaakt Waar jij als krijgsheer ook deel van uitmaakt Want of je het nu wel of niet ontkent Voetbal is oorlog, zeg ik zonder oordeel Al heb dat nadeel ook wel weer z'n voordeel...…

Een wit spoor op de drempel, onherroepelijk als een oordeel. Buiten trilt de leegte van het ongeborene, binnen telt de klok de polsslag van de vrees. Is dit een schild of een schandpaal? Je trekt een cirkel in de as om je heen, een monument voor de eigenwaarde, wering tegen de storm van de ander. Maar de cirkel krimpt tot een muur, de muur…

Hoor de snerpend hoge zoemtoon Drie jongetjes op de grond Opa staat er bij Achter hun rug zweeft een drone Armen op de schouders van de middelste Ogen op de smartphone Niet in Oekraïne, Gaza of Qatar Maar in Hoorn…

Op de oude Rijnstrang vaar ik je Het geschaafde pantser kraakt op brakende golven Wilgen waaien de nacht voorbij Geslagen nesten hangen in mijn touwen Ik dobber je zachtjes tot de Putmanskrib Daar klinkt uit een langgerekte kolk de roep van de roerdomp Ik bevrijd je, je hout me Tussen de nerven pak ik je hand De echo verstilt…

gelijk het gif in de beet van de adder de hypnotische doodsteek der zengende cobra de titaangelijke kracht in de wurggreep der reuzepython aan de top van de ladder van sissende vampiers, genade uitsluiters minderwaardige bloed onder nagels uitzuigers…

Het fluiten van vogels, neuriënde en voor zich uit zingende mensen getrommel, gepingel en gepluk op een piano of een gitaar liedjes en grote composities gespeeld door een orkest met of zonder een koor of met meerdere koren het is allemaal muziek het is allemaal herhaling met variaties, variaties van losse tonen, variaties op…

'k Heb u, even maar, verlaten om nog te kopen wat petrool, zodat van 't bleek gelaat en handen zou wijken sombre schemer dool voor het vertroostend stille branden van dit getemperd lampenlicht, dat om uw dode aangezicht ging leggen glanzen aureool. De nacht zal ik hier bij u waken, nu alle snaren sidd'rend braken van uw vermoeide hartsviool…

‘k Was ied’re wedstrijd weer de droefste van het veld en liep neerslachtig wat van achteren naar voren. Er was geen grasspriet of ik had hem al geteld, En ‘k wist bij god niet of we wonnen of verloren. Alleen bij toeval raakte ‘k in het spel betrokken: Soms kreeg een tegenstander plots de slappe lach Als hij mijn broek zag, tot de schouders…