Alle inzendingen

Maanlicht op water waar stilte ons samenbrengt liefde zonder stem Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen op de rand van de ochtend, in een verre horizon alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen. Ik volg het trage verschuiven van haar unieke helderheid dat zich niet laat vasthouden…

Deze slaperige verschijning leeft in stilte voor de rust wat op elk moment ontvangen wordt als vanzelfsprekend waken wat dus dieper ontstemt dan mineur als luchtmelodie hem afdalen doet in niks maar ook uitbundig uit de duizelingen ontspruiten Nooit bieden zijn zinnen de nooduitgang die voorbij de gestolde stilte gaan slopend door…

wat ik u in wezen breng, kan u niet lezen. . het is een verbeelding in een blanco vierkant vlak . . . . . . . wat u niet kan voelen is de slag van mijn hart ik ben niet aan te raken en adem langs contouren van een dooiend wak . ook naar mijn luisteren is een brug te ver het kent een valse start, immers mijn stem woont elders…

jouw wakkere ogen zingen mij een slaaplied zodat de tijd me voor deze nacht bevrijdt van allerhande ongure dromen niets stemt me beter dan je “ C - majeur “ die als grondtoon me laat zweven over de vele mineurs die in jouw draaiboek zijn geplaatst zo krijgen mijn dromen een hernieuwd stappenplan wanneer jouw vloeiklanken zich vormen naar…

In de groene weiden grazen koeien, je al vanuit de verte hoort loeien. Op straat fietsen lachende meiden, met elkaar met woorden bestrijden. In de verte een kerkje en een molen, achter bomen een boerderij verscholen. Een boer rijdt op een trekker op het land, verderop wordt grasland afgebrand. Het landleven kabbelt rustig voort, behoeft…

Herinneringen: de lieve doden leven. De leegte gevuld.…

hoe laat mag het worden voordat het einde in zicht is was de tocht al begonnen zonder vertrek, zonder plan op tafel staan de glazen waaruit moed werd gedronken kun je opstaan zonder in herhaling te vallen wat valt er nog te zeggen te doorgronden in een bezinksel van ontsterven en nalaten…

Voor mensen zoals ik is het leven goed We zijn rijk genoeg En overal is er kunst in de maak Geen schaarste en geen subsidie Beroepskunstenaars, arm omdat ze niet jong zijn gestorven in het heilige vuur van hun hartstocht De depots staan vol, maar we missen niets Want wie wil er nog drommen in exclusieve musea en theaters als…

Wij zijn een breuk in de evolutie. Niet omdat we de wetten van de aarde breken, maar omdat we, kruipend door het slijk, opstaan, naar de sterren kijken, en weigeren te zijn wat we van nature zijn. Wat ging er vooraf aan die ene seconde? Toen het dier de blik ophief uit het gras, zijn klauwen opende, en met een schok zichzelf gevangen zag in…

Uit het zwarte meer stijgen dampkronkels, geven zorg en angst. Wolken zakken neer, uit hun zich verspreidend grauw verschijnen huisjes. Al deze nevels roepen gedachten op aan vage heksenkunst. Schuilt hier een spiegel met toverkrachten, die vraagt in hem te kijken? Zijn glas toont in plaats van je aangezicht, wat er binnen…

’t Wordt heter door die nare broeikasgassen. Het hoort bij ons vakantieritueel: we vliegen met z’n allen veel te veel, hoog tijd om ons gedrag wat aan te passen. We gaan ons echt bezinnen vanaf heden en vliegen nu naar IJsland of naar Zweden.…

Langzaam probeer ik te beginnen hoewel de tijd zich al heeft vastgezet,drijven de honden mij zwijgend vooruit hun dwingende aard bereikt zonder haast haar doel ze sluipen, kijken vanuit een zittende hoek,wegen mijn aarzeling af tegen eigen geduld ik weet, uitstel draagt het afstel reeds in zich blijf ik zitten dan neemt het gebiedende…

De kat viel van de trappe, Mijn vader verkoopt aardappe- Len en uien. ------------------------------------------------ uit: Verzamelde werken (1888 -1889)…

Ik zie op het perron twee mensen lekker kussen. Er klinkt een schril gefluit Dat zit er even tussen. Het is de conducteur Hij kijkt op de seconde Het resultaat: twee openstaande monden. Was ik een conducteur, ik lette niet op tijden. Zijn mensen uitgekust, dan gaat mijn trein pas rijden. --------------------------------------------…

Wat is brutaal Is dat een andere taal Of is dat Je eigen verhaal…

Elandsgracht, Zuid-Jordaan, zondagavond 6 juli 2026 recht tegenover "Stoot je hoofd niet" Cafetaria ik eet een patatje en een frikandel-speciaal mijn labrador ligt aan de overkant met bankje water een mooie vrouw zoekt contact met mijn labrador zij voelde hem, zij streelde hem, zij zij vlijde zichzelf geheel op de stoep dicht bij mijn…

een draad in de wind het ongezegde spant zich vogels wijken uit…

Was het niet het zwaard van Zeus dat op de deurmat lag een bevel dat een akkoord afdwong en geen verlies wil erkennen? Het was februari toen de zon brandend haar hoogte vond Demeter verdwaalde niet ondergronds maar hoorde hoe Persephone zonk in het kolkende drijfijs van Hades Het is zomer als ijsbloemen de ramen tekenen Raak de…

Zij merken aan alles dat men gevangen zit echter zien zij de muren of de tralies niet noch de zee die hen dan verwijderen zou van datgene hen ooit lief was in hun leven waartegen men geen ander weerwoord heeft dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is Men probeert de werkelijkheid op te vangen door de druppels van afgekoelde aardplaten…

Hij verafschuwt haar als ze spreekt wanneer ze zo aanwezig is hem van dichtbij negeert of wanneer zijn stilte haar raakt als de duisternis blijft en haar gevoelloosheid zich wraakt Nooit zal hij die leegte vullen wanneer zij verdwijnt in het niks geen windvlaag als werkelijkheid voelen noch een vervorming van lang verzwegen gemis Hij…

de straat of beter gezegd deze laan is leeg, hol en zonder echo zeker er is gras en gruis en grijs dat laatste slaat op mij, denk ik spontaan de lengte van mijn haar is aangepast aan een burgerlijke keurigheid de rest is omhuld met stof uit de loop van de kring, alom te vinden immers de liefde is voor mij afgelast, ben niet meer te binden…

De zon gaat onder. Een schemering die dan komt. Veel lijkt zo verstomt.…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

Terwijl wij... of liever het leeuwendeel der voorstanders van democratisch georiënteerde wandelliefhebberpraktijken grievend noch klievend doch vredelievend demonstrerend contra trumps maga neonazi's capitoolbestormers met hun kloofverdiepende splijtzwamgehamer op ouwe koeien uit sloten - verkiezingmanipulaties en hun bizarre…

de kernzin van mijn bestaan hangt af van mijn schrijven voor elke eerste regel ben ik alleen daarvoor onvoltooid de bloemen die ik je gaf leken niet op jou het briefje evenmin die paar woorden waar ik zo lang aan dacht waren het ook niet kijkend door het gordijn jouw handen om de bloemen heen…

Ik sta met beide benen de grond. Vóór mij is geen eind in zicht, links en rechts gaan eindeloos door en ook achter mij is het einde niet in zicht, als ik mijn blik omhoog richt, zoek ik tevergeefs het verschiet, vinden doe ik het niet. Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met slingers en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het gehijg…

Door onze red-de-wereldzeeën onkundige redaxy NIET-GEPLAATSTE REACTIE op "AQUA" van Anneke Haasnoot * "Had ik hem nooit met een karveel bevaren langs de Afrikaanse kust, dan was de ondermaanse wereldzee voor de makreel en aten octopus en haai geen plastic soep uit com.bol met zeemeermin op een atol tussen Mombasa en Mumbay verbleven…

Je denkt dat woorden verdwijnen. Dat ze verdampen tussen koffie, haast, een vluchtige lach, een gewone dag. Maar ergens blijft een zin liggen, stil en scherp, een vonk in de zak van iemand die het vuur allang vergeten was. Een opmerking. Een groet. Zo klein, bijna te licht om gewicht te hebben. En toch. Je weet nooit hoe lang…

Wanneer jouw contouren zichtbaar worden die dag blijf dan even staan mijn ogen zullen moeten wennen en mijn hart weet jij het ook nog hoe je mijn aandacht inademde en na een aarzeling mijn hoop uitademde als ik even niet keek dat was volstrekt niet verkeerd en ik fluister je nu je haren vertoonden aanlokkelijke vrouwelijkheid je…