Alle inzendingen

Eerst klapwiek je recht omhoog om overzicht te krijgen en indruk te maken. Laat je niet afleiden door zilvergroen wiegende duivinnen aan de einder (knotwilgen) of door de boer met voer bij het hok: houd je symboolwaarde steeds in het oog. Cirkel vervolgens traag weer omlaag tot op je poten en begin te koeren. Goed koeren scheelt veel…

Hoe schoon zijn uwe voeten Wat zijn uw schoenen duur Wanneer mag ‘k u ontmoeten? Mijn liefde is zeer puur. Gij zijt niet overbodig Gij hebt zelfs voor uw neus Niet eens een zakdoek nodig Zo schoon is deze, heus. Uw oren met z’n beiden Staan aan de buitenkant Die kunnen mij verleiden Te vragen om uw hand. Gij hebt een braaf karakter…

Ach Engeland "it's never coming home" Als je zoals die Hollanders gaat spelen "Boring"....dat gaat een mens al snel vervelen En weer voorbij is jullie grote droom Ze kregen het behoorlijk voor de kiezen Straks gaan ze ook de Falklands nog verliezen…

de zon staat steeds vaker op verblindende hoogte als zij haar zachtgouden haren duwt over onze afdraaiende zijde de lichte nazomerwind is hard geworden voor handen in jouw bleek gezicht begint de kou te snijden en laatbloeiende bermbloemen schenken een felrode glans als bloed het land overstroomt tot pal voor onze voeten…

Aan ideeën om elk op de gevoelige plaat vast te leggen object geen gebrek Ieder subject al dan niet fotogeniek dat zich bevindt voor zijn lens en statief in poses van rust uiterlijk onbewogen oogt soms ongedurig soms wat hypocriet daar het zich van a tot z geregisseerd onder zijn supervisie vereeuwigen liet Daarmee…

Groene stilte heelt bomen ademen diep in onrust waait voorbij In het zachte ruisen van tere bladeren opent zich iets tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen. Dieper tussen stammen waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt elke stap zachter, een terugkeer naar…

Ruimte tussen licht een adem die mij draagt zonder mij te noemen Tussen stammen die geen haast kennen, opent het bos een ruimte waarin mijn adem langzaam de maat hervindt en elke stap minder van mij verlangt dan aanwezigheid. Het licht beweegt behoedzaam door bladeren die niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij uitnodigt te verdwijnen…

zullen wij dan voortaan de taal van stilte spreken de taal van toen wij hier ooit met elkaar lagen in ongeschonden samenzijn en alleen maar stilte waren de taal van verklankte stilte van klaterende klanken in kleuren en geuren gevat - de wanklanken van de klok die de uren slaat het loeien van sirenes in een of andere verre stad nemen…

De rammelende pannen op de daken…. De tikkende cv, de tak die zwiept…. De kraan die drupt, de deur die nog steeds piept…. De traptree die alweer begint te kraken…. Vertrouwd zijn de geluiden van het huis. Ik hoor ze niet, want hier voel ik mij thuis.…

Zomaar een groet, niet omdat het moet maar jou misschien plezier doet. Zomaar een wens voor wat geluk zonder grens Zomaar een woord ooit vaak gehoord: je bent bemind. Daarom heel graag jou gewenst: het hart van een kind.…

In mijn troebele gedachtewereld ben jij de onoverbrugbare afstand naar toekomstig diep verlangen en ik wil je niet liefhebben met een overbodige woordenschat nu de stilte hier zo teder wordt ik weet, er is geen bomenlandschap op die dwaze maan hier ver vandaan maar het licht is zo zuiver en zacht dat het lijkt alsof je voor langere tijd…

Nu ligt de lucht stil in de haven. Boten ademen tegen de steiger, alsof haast hier nooit heeft aangelegd. Onder het water schuift een oud ritme. Touw langs paal. Een plank die kraakt. Een zak graan tegen een schouder. Tarwe. Uien. Aardappelen. Steeds dezelfde oversteek tussen wal en schip. Op vrachtbrieven bleef soms een…

het is het tegenstaande van al dat kronkelend de geest toebedeeld met grimmige waarnemingen en onberispte uitingen het humeur, de daad van het gevoel dat zich voedt door een voorafgaand spectaculaire reis door het onbekende van al wat voorspelbaar in de geest de tijdspannes betwist in volgorde tegendraads in het spiegelen der gewoontes…

Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Natuurlijk zijn vriendschappen er ook voor gezelligheid, bevestiging en hulp en om elkaar te ontdekken en te bewonderen maar je hebt ze vooral nodig om jezelf te leren kennen en er een idee van te krijgen waar je leven om draait Vrienden en vreemden verruimen je gedachten, de grenzen ervan Ze richten je blik op aspecten waar je aan voorbij…

Stille tranen, Van innerlijk verdriet, Die zijn er wel, Maar die zie je niet.…

Ecologische systemen functioneren geenszins, door eieren weg te nemen uit nesten van broedende vogels niet door bijeen te rapen wat beschadigd raakt alsof bewaren hetzelfde is als bezitten alsof de natuur behouden blijft door haar uit elkaar te dragen, het onnatuurlijke schuilt in het verzamelen zelf De bij haar strepen niet gunnen…

Terwijl het strand, veroverd door de eb, Natuurlijk door de vloed herwonnen wordt En allengs tot de helft wordt ingekort Ervaar ik weer wat ik ervaren heb: Een kleine jongen ben ik met een schep, Hardnekkig vechtend voor een wankel fort Totdat het weldra toch is ingestort - De zee geeft op het laatst de volle mep, Een klap die onafwendbaar…

Ons lichaam rust wanneer wij eindlijk slapen, Maar meer de ziel van het langdurig waken. Dan rijst zij traag uit haar kortstondig thuis Om tot de droom, die leven heet, te ontwaken. ------------------------------------------------------ uit: Opwaartsche wegen, jrg 9 (1931-1932)…

Oh my, Jeep Cherokee Laredo je had je beste tijd gehad het mocht niet zo zijn dat wij eeuwig samen bleven – ik vergaapte me aan je glanzend roodbruine huid je stoere zilveren tanden – oh, wat hield ik van jouw zware stem je brute kracht brulde onder mijn handen ik probeerde je te temmen hoe grillig ook de weg die we samen moesten…

Schoon is nooit het éénmalig gebruik van een desinfectant, evenmin de tred van een vrouw die duizend treden beklom om daarna te verschijnen in een jutezak Schoon wordt nimmer de was wit te wassen met chloor of het zout der aarde dat zich schoon prijst Schoon zijn geenszins raven voor de ramen hun zwarte vleugels dragen berichten…

Ontwaart u onderweg een geblindeerde limousine een glimmend zwarte four wheel drive van 't type suv geen suffe pick up dodge of multi purpose mpv maar zo'n caddy, buick of maserati dan misschien ...ik doel natuurlijk niet op zo'n elektrische hybride een roze panter die een pienter pookje nodig heeft door intro's van z'n eigen chief inspector…

ik leg mijn herinneringen neer op een mistig maartveld en kijk weg van de populieren die het trieste van jou missen tot waarheid maken jij spaarde jouw leegte ik spaarde mijn hoop tot er een kruispunt was waar schijn en werkelijkheid op elkaar begonnen te lijken wij dansten samen zonder dat we elkaar zagen rondom hetzelfde vuur…

Je zit daar maar geflankeerd door die houten vrouw met borsten die half verscholen in ‘t groen, onder dat gipsen beeld, door lampenkap gehalveerd vrouwenportretten aan wand te scrollen, lezen uit te hangen Zoals ik zo vaak daar maar uithang scrollend gedichten, gedachten lezend.…

De rijst ligt koud op de kerkvloer, verlaten en miskend, ze raapt het op in eenzaamheid, aan niemand hier bekend. Zij leeft in een gister toen de liefde nog bleef, voordat de donkere schaduw over haar dromen heen zweefde. De wereld draait door, maar zij staat stil in de tijd, gevangen in herinneringen en een diepe eenzaamheid. Maar kijk omhoog…

De abdijtoren van Averbode, de koepel met de gouden sterren. In Scherpenheuvel word ik weer deel van mijn ouders, van meester-verteller Ernest Claes, van vele generaties, die in drommen naar het bedevaartsoord trokken. Ik voel hen allemaal. Ook al zit ik alleen in de basiliek.…

Na afloop van door geestdrift gedreven schoolfeesten moet je niet gaan schrijven want dan had je beter op die feesten kunnen blijven schrijf ik nu ik zes keer tien en een beetje ben geworden en mijn gedichtenbundels zijn gaan liggen in het gras tezamen met mijn eigen geestdrift en mijn vertrouwde droomkompas en je weet: ik zweer…

ze zijn de onthutsende, hebben vrees voor ‘ t onbekende, voelen zich een wolkenkrabber tegen de schaduw van een puinhuisje lachen tegen scalpel en stethoscoop wassen hun handen na het pissen wijl neus en oorhaar zich elkaar vinden in de kruimels van de ochtend spreken doen ze, luisteren naar wat zich zwijgend opdient geleerd tot in de…

En nu is hij weg Met gebroken dromen is alles nog maar half Ik moet naar buiten Ik kan alle kanten op maar het is overal hetzelfde De koopjes, de hypes Links rechts vooruit achteruit iedereen in het gelid Links rechts vooruit achteruit daar doe ik niet aan mee Het deugt niet Het heeft niets met mij te maken Ik spuug mijn boosheid…

Mensen van oud Griekenland bezochten de stad Delphi waar priesteres Pythia zich duizelig liet worden door dampen uit een rotsspleet de waarzeggende vrouw stootte dan klanken uit die de wijzen der tempel voor het volk verklaarden deze geschiedenis zweeft al langer dan tweeduizend jaren langs monden en door boeken mag tenslotte de…