Alle inzendingen

Het snelsonnet is ooit bedacht door Driek, Heinz Polzer heeft het onzijn aangedragen. Het vergt best lef je aan wat nieuws te wagen, Want lang niet elke dichtvorm is uniek. Maar Theo heeft ons wél wat nieuws gebracht, Want Theo heeft het traagsonnet bedacht. In elk geval Theo, bedankt voor je vaak originele, geestige, hoogwaardige en vormvaste…

De socials staan weer bol van AI-bagger, een dier in nood of ramp die niet bestaat. De plaatser pleegt een dubieuze daad, gedreven slechts door kliks en plat gesjacher. Laat ons dit algoritme niet meer voeden, en lonen slechts de makers van het goede.…

ik zie de zon en schoonheid om me heen hoe veelzijdig groen kan kleuren en bloemen volop zich tooien met een eigen kapsel ook ruik ik hoe dit alles het alom doet geuren . hoe het ook zei, innerlijk is er ook een scherm dat zich laat korven door gedachten en die de ziel deels van genade ontziet ik neem het groeiende waar, maar ben ook gewaar…

Ik vermeed jagerspaden liever bewoog ik in die herfstleegte onopvallend in mijn schijnwereld Waarschijnlijk kende je me niet Het waden door jouw levenswateren bestond uit moeizame hoop droeg de kenmerken van vals licht mijn ontkennen werd een religie Of een overlevingsdans Weet dat jouw adem zonlicht was ontsnapt uit jouw heerlijke…

Soms lijkt het leven water dat pas laat zien hoe diep het gaat terwijl je zwemt. Je zoekt een moment waarop alles stil mag liggen, maar juist dan begint de stroming te trekken, voel je de bodem onder je wegzakken. Evenwicht is geen bezit. Het is een gebaar dat je telkens opnieuw maakt — een arm die vindt, een adem die zich zet, vertrouwen…

De slordige angstwoorden op de potloodmuur vervagen maar de angst dat stilte onheil brengt wordt groter en eenzamer in het gedoemde alleen zijn de klok en het duister als boezemvriendinnen van de onzekere toekomst geen zware stappen geen literaire plicht geen loze antwoorden of zotte vragen maar altijd eenzaam in die nachten niemand…

Eens waren we jong we klommen over buitenmuren we zwommen door de tegenstroom van golven heen geen douanier die je bevroeg over je doel of je bestemming daar moesten we zelf nog achter komen groot en open was de wereld toen we van de toekomst droomden wie weet is de toekomst al geweest een verstilling komt tevoorschijn de slagboom slaat…

Onder en boven heerst beweging, chaos, onrust, van grassen, kuiltjes, heuveltjes, van donkere, botsende, jagende wolken. Netjes gescheiden door een zilveren reep: slordige rafelrand, strakke boord…

Ik loop lusteloos door de stad, mensen komen me tegemoet, zien mij niet ondanks mijn groet, stappen onverschillig hun pad. Ik ontwaar een ware Venus, blijf verstijfd stokstijf staan. Ik ben verbluft, staar haar aan. Lust in mij wenst ik haar kus. Als Aphrodite mij is gepasseerd, draai ik mij om, staar haar na, ook haar achterste comme…

Baasje staat buiten, sigaartje in de hand, alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt. De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan, alsof denken belangrijker is dan bestaan. Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar, gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt Hij kijkt even op, met zachte blik: “Waarom zo moeilijk…

Duizend jaren zijn in de ogen des Heren één dag één dag is in Diens gezicht duizend jaren deze woorden uit de brief van apostel Petrus duiden hoe God het allerkleinste tot iets geweldigs kan maken terwijl het schier mateloze door Hem beschouwd wordt als wat nietigs maar toch alle aandacht verdient verleden heden en toekomst…

.. en het leven is niet gemakkelijk Maar dat houd je verborgen De kinderen zijn moe en dreinen Ze willen niet tekort gedaan worden En jij moet ze braaf houden En klaarstaan voor de mannen Buitenshuis moet je stralen Dan zijn ze vrolijk, hartelijk en galant Je mag niets zeggen waar jouw man consequenties uit zou moeten trekken Soms…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…

Dat ik je aanspreek, stom hart, is natuurlijk complete waanzin, je bent een generiek gegeven uit de cultuurgeschiedenis. Dat betekent: een sterrennevel, drijvende paddesnoeren, een parcours d'accidents een zon die in het zwart verkeert, napalm, Reihung, een nevengeschikte wereld en we schrijven entropie. Het is een woord, hart, tegen…

De grote mensen zijn naar bed gegaan. Mijn lieve kind, wij zouden kunnen lopen om 't huis, door 't donker, maar het hek staat open, de straat op, onder een lantaren blijven staan. Wij zouden kunnen zoeken naar de maan, die als een spelbreker opeens is weggekropen. Dit licht volstaat? maar 't trekt muskieten aan! Kom mee, een voorraad…

Waar zijn de namen van weleer gebleven, Van Janssen, Anquetil, Hinault en Merckx? Zij straalden elk iets moedigs uit, iets sterks, Toen werd er nog geschiedenis geschreven! De wielerheld van nu oogt wat fragiel, Met een gezicht dat lijkt op Playmobil.…

De winteravond valt vredig vroeg en blust het felle kunstmatige licht van tl-buizen en computerschermen hij sluit zijn kantoorjas met een zucht de geur van lust die in zijn tas bleef rusten wordt weer een belofte in de koude uren hij stapt opnieuw de kille winteravond in het perron is nu gevuld met haast en drukte maar zijn kompas wijst…

Er komt een moment waarop een mens beseft wat werkelijk telt: een lichaam dat hem nog draagt, een geest die helder blijft en de dag die zich opnieuw ontvouwt. Geen goud kan terugbrengen wat ooit vanzelfsprekend was: een wandeling zonder pijn, een hand die nog kan geven, een stem die nog wordt gehoord. Een sterk gestel is een stille rijkdom…

In de tuin sneeuwt het, maar niets wordt nat, het blijkt alleen blad. Het dwarrelen lijkt net op sneeuwen. Nu opgelet, deze sneeuw blijft liggen, dat vormt een bladerdekenmat, voor de egeltjes een zalig bed. Er zijn ook lieden, die blazen, zo'n schitterend egelbed weg, omdat ze niet lazen dat de bladeren egels redt. Ze blijven slapen…

Ik dacht leven jij onderzocht drijfveren ik struikelde over mezelf jij beschermde de zon die werd geboren, de eerste seconde ik zocht ogen jij een weerklank de kamer rook naar iets wat nog niet bestond als manifestatie in onze werkelijkheid er waren roofdieren her en der ik voelde me geen prooi maar was het wel door verlegenheid…

het gemaaide gras, nat van een afsplitsende wereld beducht me voor het al gekende, de gestalte in herinnering ijvert door mijn diepgang en praat zich volle zalen zonder een halve adem of een hapering in zijn stem niets is meer in mijn non-schichtige dualistische mogendheid daar het water aan beide oevers mij het zinken verbiedt in alle…

als het denken nog van nature wordt opgerekt tot een eeuwig uitdijende spinrag en de mogelijkheden onbeperkt lijken daar is het vooruitzicht nog over bergen uitgestrekt . de mens weet niet beter of ervaart het niet anders immers wat toekomst heet, kent een onschatbare hoeveelheid dagen, nachten en seizoenen die het perspectief vol met verwachtingen…

Het groene gras buigt onder natte dauwdruppels de ochtend is groen tussen het groen want wie de liefde toelaat opent het hart voor dronken vlinders die de schoonheid vertegenwoordigen van de meest pure aardse natuur nu al het denken op het grasland zwijgt in breekbare stiltedromen is de eenzame angst voor vlinders te groot, ze zijn…

Het gaat op en neer met mij Ik omarm het leven en laat het los omdat het geen toekomst heeft Ik streepte onmogelijkheden af en er bleef weinig concreets over Wel liefde Voor mezelf, mijn verlangen om te leven, de mensen om me heen, ja zelfs voor altijd weer, hun gestuntel En ik wil het allemaal niet missen Behalve wanneer het iets…

Wolken in nachtlicht hun stille vormen glijden door een zachte gloed Onder de bleke gloed die boven de stad blijft hangen, merk ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt. De wolken dragen het restlicht van een wereld die niet slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…

Wat ik ergens hoopte, dat het stromen op zou drogen: een verschraalde lente die een sloot leeg zuipt. Een verzande voorde, waar alleen het gras nog zuigt. Libellen spiegelen de kevers en vliegen naar verloren oorden. Terug naar de rust, onzichtbaar waar ik kan verdwijnen in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig wachtend op…

Een zonnige middag, we kunnen naar buiten gaan, daar verliest niemand iets aan. Ik laat je eens straat zien waar ik als kind doorheen liep, er stonden toen geen bomen of ze waren heel klein. Toen ik een kind was maakte ik een hengel van een stok en een touw en een gebogen spijker. Ik bewoog de stok door het water en een vis bleef haken aan de…

Nu is het Meer niet meer; Het moet zijn water missen; Het krijgt het nimmer weer - En nog wil Caubes vissen. Het wilde-andijvie-kruid Schudt overal zijn stengelen, En strooit zijn pluizen uit - En nog wil Caubes hengelen. Het koolzaad zal eerlang Hier veld bij velden kleuren; Het ploegpaard komt te gang - En nog wil Caubes…

Ik geef ze graag een fooi die meiden zorgen voor dooi in mijn hele drukke mantelbestaan in het voor mijn dochter op IJburg komen en gaan dus gunnen me ze de prijs van effe rusten met 2 bollen ijs met natuurlijk een dot slagroom d'r op IJburg is voor mij ook vooral 'n IJSBURG-CUPJES-STOP…