Alle inzendingen

Er kan er maar 1 de beste zijn Al zijn er ook nog Dichters als Deelder Kopland en Vinkenoog Wie heeft de Literatuur onder de Jeugd populair gemaakt Ik ben de Populairste Dichter van Nederland Een Dichters held in Spanje Door mensen op handen gedragen als de Dichters Koning van Oranje Er kan er maar 1 de beste zijn Dichter des Vaderlands…

Drink niet uit de oceaan, of de zee, de struik bij pa verhongert van de dorst; op haar smalle hals zweert een droge korst, de warme zomer zit tot nu niet mee. Haar tere huid omringt ze met jong blad, ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft; soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft, die de schade van de dorst nog niet omvat. Zijn…

één zin het maakt niet uit en iets ouds laat los niet alleen zij maar alles wat aan haar vastzat neefjes nichtjes tantes ooms zonder afscheid een hele kant trok zich terug alsof zij er nooit was, zij blijft bij wat gebleven is maar niets blijft terug verlies is niet het gaan maar het verdwijnen terwijl je kijkt…

Wie dakloos is en zoekt naar een warm bed Zal ongetwijfeld bij een graf uitkomen. Geen slaapgelegenheid om van te dromen, Maar voor de ware zwerver je van het. Een dodenakker met een fijne zerk, Dat slaapt fantastisch onderaan zo’n kerk.…

Was het maar zo dat deze stralende lentezon, al was het maar voor deze ene keer, de belofte nakomen zou waar in de geschiedenis al zo vaak over is geschreven, een belofte die altijd onterecht en ongepast was. Was het gefluit en gefladder van de vogels, in en uit de struiken, werkelijk helpend voor de wereld en onze gevoelens, zoals…

Hij schrijft zijn gedichten in stilte met gesloten lippen, want waarheid mag niet spreken, het moet als heilig vuur gedachten verbleken. Een dans van letters op het beeldscherm, toch is zijn pen scherp als een mes het is ongehoord, alom gehaat, zwijgen is zilver omdat goud niet bestaat. Dus kiest hij voor stilte, op democratische…

Ik omarm de ochtend de bekende stilte vogels fluiten nog niet vandaag maak ik ruimte het bewegen buiten sorteren binnen katers zijn verdwenen ik leef tussen stapeltjes lege uren, lege momenten tussen ontmoetingen door tik ik tevreden verder `t leven is niet al te slecht somberheid maakt plaats de zon die binnen straalt de buren…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

Nergens sneeuw onder de bomen, alsof ze bloed- warme dieren zijn.…

Door oude wonden getergd slaap ik nu slechts wat uren wat ik ook probeer `t lukt niet ze blijft me bestoken met vuur ieder uur van de dag en de nacht ik begin aardig radeloos te worden wat doe ik mezelf aan, geen idee meer normaal kan ik mijn gedachten sturen maar dit is een gevoel wat ik niet kwijt raak ik verlies mezelf in mijmeringen…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

Ach: wat men niet leert uit de wijn, Dat leert men ook niet uit het Boek. Een leven met minst mooglijk pijn, Een stille Dood is wat ik zoek. II Ach, wat is waarheid? Wat is zeker? Dit is de waarheid, die ik vond: Men schenkt de wijn uit een kruik in een beker En uit de beker in de dronken mond. III Wie in de druiven meer proeft dan het…

Had ik nooit een vers gelezen, Mocht ik nu geen dichter wezen: Had ik van het geitenweitje Met zijn klaaglijk krijtend geitje In mijn jonkheid niet vernomen. Was het er niet van gekomen Dat het beieren der rijmen Me nu schreiend doet bezwijmen Van een huiverend genieten Dat ik in elk vers wil gieten Opdat in betraande horden Al mijn lezers…

De lengte was meer zij dacht, De breedte zoals was verwacht, De hoogte enigszins ambivalent, De inhoud zoals zij was gewend. Het effect was zoals gewoonlijk, Het resultaat bleek ongelooflijk, Zoiets had zij nooit eer ervaren, Wilde zij niets op besparen, Dat geluk en die zaligheid Wilde zij nooit meer kwijt.…

De maan hangt stil te dromen boven het slapend veld zij fluistert aan de bomen een zilver zacht verhaal verteld De nacht houdt haar gevangen toch straalt zij zonder spijt in licht dat blijft verlangen naar zon die 's nachts verdwijnt…

pennen binnen handbereik in lijn met de typemachine haaks op de stoelpoten die kaarsrecht geschoven aan één zijde van de tafel met vier kanten staan gebrand om elk spiertje precies te laten trillen zoals de wil het beveelt met licht op juiste sterkte geluid tot een minimum teruggebracht in vrijwel volledig platte golven ieder onwelkom…

Er hangt een mysterieuze dikke mist boven de graanvelden op het platteland een gevoel van valse hekserij komt in mij op nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer op een blind paard dat niet kan schrijven ik heb een persoonlijke brief in mijn rugzakje alsof er een heks is die met me wil praten zonder hevige angst of ernstig overdrijven…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Op Facebook zie ik om de haverklap, De tronies van zovele brave borsten, Je ziet ze openlijk naar zetels dorsten, Ze zijn met veel, de raadszaal is te krap. Maar als ik dan iets van hun plannen lees, Staan hun programma’s bol van de clichées.…

Toen hij met zestien paarden rossend langs de hemelboog zongeblakerd en verloren al zieltogend nedertoog riep hij in hoge wanhoopsnood zeven laatste woorden tot zijn arme vader Daedalus 'Verlaat mij niet, mijn schoenen raken los!' Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen van een nimmer te herhalen solozeiler hemelvaart…

Het prachtige blauw wist het kruid-onkruidverschil. Hoe dwaas het gehark.…

EEN ONVOLLEDIGE IMPRESSIE 11.000 v C. - 2026 Patriarchaat was niet bepaald natuurlijk Egalitair meer was het samenleven Tot landbouw en grootgrondbezit voorschreven De wetten voor verbetering, bestuurlijk Zwaar was het om te groeien en labeuren De boer kreeg macht over de zwakkere vrouwen Die staken thuis de handen uit de mouwen De man…

in de vroege ochtend ligt jouw zin als dauw op het gras van mijn woorden ik buk en lees opnieuw alsof licht mijn handen raakt zacht en onverwacht tussen regels groeit iets een stille glimlach misschien of een open veld jouw stem kwam voorbij als wind door een lege tuin en liet iets achter ik dank je daarvoor want in dat kleine gebaar…

In het stadsplantsoen drukt het verre beukenbos zijn vingertoppen: binnen 't oude gras glanzen groepjes bosanemonen.…

Ik heb Geleefd als een malle Ondanks al die beschadigingen Zou ik het nooit over willen doen Ik heb Geleefd als een malle Ik hoef niet zo nodig terug naar toen Tuurlijk blijf ik liever eeuwig jong Ik heb maar 1 leven Laat mijn teksten en Single.s dan maar verder zweven Ik heb Geleefd als een malle Doe hoe ik het wil doen En laat het door…

ik heb de hemel gezien en aangeraakt het was echter te hoog gegrepen je bleek niet voor mij geschapen ik viel diep en heb me voorzichtig opgeraapt nu kan ik zeggen, ik was zeker oprecht maar door verwarring in de mallemolen werd mij het uitzicht op morgen ontzegd: ik was me te laat bewust van mijn versleten zolen…

Een vlotte eter heb ik mij getoond. Wat ligt er op mijn bord, wat schaft de pot? Verrassend kleine portie, vers genot. Het wachten wordt gelukkig snel beloond. Mijn kiezen en mijn kaken uitgewoond. Een vlug gerief bereik ik met mijn spot. Krijg nou wat, toch nog leven in de grot. Ik laat mij gelden, net en vlot verschoond. Bezieling en bevlogenheid…

Ik kwam uit de oefenzaal van het hotel, jij stond tussen de roesmoezende mensen en wees naar mij Jouw vinger viel mij aan in mijn hart Je liep met me mee en schoot op onze kamer uit Vlug gooide ik een berg zuigend zout op het tapijt Later spoelde ik de rode vlek weg Het is een en al onzekerheid die ons scheidt De overkant is ver…

Goud op kale tak tegen strakke blauwe lucht de lente ontwaakt Het jonge groen breekt trillend door de aarde, een explosie van kleur die zachtjes naar me roept. Wat voor een ander slechts het einde van de winter is, is voor mij een stormloop van beloftes en van licht. Ik voel de spanning in de knoppen van de esdoorn, hoor hoe de sapstroom…