Alle inzendingen

Vier astronauten gaan straks naar de maan, De Orion, gereed om te lanceren, Zal even rond het hemellichaam scheren, Als testje om er later op te staan. Geen ‘giant leap’, maar slechts een kleine schrede; Dit kón toch al zo’n vijftig jaar geleden?…

als men zich benoemd voelt tot priorin is het tegelijkertijd delen van zachte woorden soms een brug te ver. deze blijven opgesloten in besloten kring. deze dient als pantser tegen de boze wereld immers ik ben gods eigen ster; het moet wel naar mijn zin ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met ontvangende oren die weet hebben van intieme…

Je bent er nog. In deze zachte vreemde heb je op mij gewacht. De deur staat aan. Mijn lippen raken je. Ik neem de stille bewijzen waar van je bestaan. En naar de dood getekend door de jaren hervinden wij met onze ogen dicht het leven in eenvoudige gebaren. De eerste merel zingt het donker licht. De wandeling, de brug. Knotwilgen duiken…

Laat dicht de luiken; 't zonlicht dringe Niet in deez' ruimten, waar geen morgen Haar langer wacht. Ga, laat m'alleen met mijne dode. 'k Wil mèt haar zijn in d'eerste wake Van hare nacht. Ik wil de teedre woorden spreken, Die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde; 'k Zei niet genoeg. Ik wil haar dodensponde sieren Met bloemen…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

Overigens word ik onderhand de egotripperij van mannelijke tronies waarmee ons eerzame gewetensvolle en onvolprezen verzamelzangbundelplein voor elck wat wils (mits van voldoende niveau en staalhard kaliber en minstens tien karaats edelmetaal) wordt ontsierd, behoorlijk zat. Kunt u zich niet matigen, heren? look at yourself en neem…

Voor mijn allerliefste en zeker knappe zoon, Er is niets op deze wereld, Dat waardevoller is dan jij! Jij bent mijn leven! Jij bent de verbeterde versie van jouw vader en mij. Jij bent geboren uit liefde, Ik zal jou beschermen met mijn eigen leven. Ook ik als moeder ben echt niet perfect! En het gaat ook bij mij wel eens mis. Op die momenten…

Zo en niet anders prijst de vreetzame middenstand zichzelf in 's lands hoofdstad aan het mokum van de jordaan en ver daarbuiten in welig tierende fantasieloze dominokeukens in lichtgrijze grachtloze fastfoodketenpanden wel heel iets anders dan dat eeuwig gezeur van drijfzand in modder dat zichzelf aan blijft staren een spaanse…

Moer As Ik (1973) Duinen Zon Wind Jij Een Eden Een sneeuwwit embryo Je lichaam een zee van genot Jij de zee Ik de bronstige bok Ik sta in een moeras en blijf zakken Niemand ontwijkt het Ook jij niet Ik voel de zee Ik wil erin Maar ik kan niet zwemmen Jij wel Je moet eruit Straks is het eb en dan ben je alleen op het strand…

Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag melkbussen opgewekt hun rammelgeluid horen op boerenkarren, die vrijuit zelfbewust voortreden, hossend en traag. De heilzame witte drank stroomde gestaag begeleid door stoomgeblaas en -gefluit, d' Olterterper zuivelfabriek in en uit. Binnen haar muren arbeidde men graag. Tenslotte verdween dit gezegend…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Wanneer het daglicht langzaam dooft, en goud de verre kimmen raakt. Buig ik in stilte even het hoofd, terwijl de avond over ons waakt. Ik zie je niet, maar voel je kracht, als zonneschijn na een koude regen. De tederheid die jij mij bracht, kom ik in elk vergezicht weer tegen. Jij bent de echo in de wind, een verre ster die mij de…

op de beslagen ruit schrijft ze het wilde ritme van haar dansende herinneringen ze wordt overspoeld door de snelle klanken van haar verleden met oneindig geduld probeert ze het wilde tempo te veranderen in adagio na een langzame tango cirkelt ze rond in een wals één twee drie één twee drie ze pakt de hand van haar verleden…

Ze is de Prinses van Oranje Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Amalia ze is in opleiding tot Staatshoofd van het Koninkrijk der Nederlanden dat zal ze met verve vertegenwoordigen maar vooral verdedigen als het oorlog wordt Ze is al Korporaal maar ze is vooral Soldaat SOLDATE VAN ORANJE, DE MUSICAL!!…

als de winter bijna als het ware voor mijn ogen ontdooit en tevens in mij het verlangen naar de lente een zaadje legt leef ik thans in een onwezenlijke atmosfeer ergens is de mens in zijn bestaan gekooid immers men is in wezen sterk, doch ten einde kwetsbaar, teer en vertel niets nieuws, het wordt alom door velen uitgelegd plots komt er een…

In gedachten van mijn leven gister en vandaag zit somberheid geweven gevat in sloom en traag Ik kan het niet alleen kan er niet tegenop nog even en ik ween tergend hard luidop Ween gelijk de branding brullend en met schuim alsof ik net ten onderging in het donker onderruim…

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

We zouden bijna vergeten hoe het grootste muzikale genie voor de elites van toen en de wereld van nu vertoevend bij goden in de boog van de hemel gevierd in zijn jeugd als een wonderkind aan de hand van zijn moeder en reislustige vader in zijn laatste dagen tussen hemel en aarde als sterveling kwijnde arm en gepijnigd stierf…

Wat ergens een collega om niet te blijven steken in dilemmas nodig heeft gevraagd of opgemerkt door een ander, regelt het grote hart dat ons voedt in de symbiose van mens en aarde, de samenwerking van bedrijven in de wereld - onze Ubuntu, gericht op ons voortbestaan en een goed leven voor onze kleinkinderen zonder piraterij en kolonialisme…

Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

In de hal staat mijn koffer zonder oren te luisteren hoe de muren fluisteren wanneer ik slechts voor de tiende keer in al mijn vakantie kleding gehuld voorbij het lichtknopje verkeer ik wil er niet zo zwaar aan tillen ik hoor het gesprek niet- het hoort mij.…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

heb je ook wel eens plotseling de aandrang om iets niet iets van persoonlijke waarde bedoel ik een boek of een foto van een dierbare maar iets onpersoonlijks zoals een prullenbak een bureaulamp een boekenplank zomaar ineens kapot te maken gewoon omdat het je anders misschien zou kunnen overleven? ------------------------------ uit…

Je hebt me gezegd: ‘Mijn zoon is gevallen, - jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet, of zijn lippen niet of zijn handen; geen van allen die nu naast mij zijn, hebben hem gekend, maar enkel wààr mijn zoon is gevallen, - op het veld van eer. Als ik stappen hoorde op de straat zei ik: zo zal zijn heimkeer zijn. Dat luisteren en verwachten…

Het ondergrondse netwerk, kilometers draad aan het oog onttrokken Aards fruit op de perfecte plek waar sporen vallen en ogen vinden. Verzamelaars van el Mirón verzorgen het dieet van de ‘Rode Dame’ in haar grot. Terwijl de sjamaan van de Azteken na het eten van ‘het vlees van de goden’ in andere werelden wandelt. In de Italiaanse Alpen…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

Meisje, ooit stond je daar, eenzaam en alleen. Een schoolplein vol gevaar. Gehuld in een jas, helblauw. Broodtrommeltje in de hand, al gedreven in het nauw. Donker haar, krullend lang. Ineen gedoken, voor iedereen bang. Arm kind, zoals je daar stond, voor mijn ogen. Genageld aan de grond. Woorden kunnen messen zijn, ik was de bijl…

Hollend tollend gaan de gedachten rond Rond, rond, rond en rond Volgen doe ik ze al lang niet meer Ze gaan maar in het rond Ze beginnen hier en eindigen hier Alsmaar in het rond Er is geen begin of eind Het is alleen maar rond Misschien lukt het om ooit een knip te zetten En zijn de gedachten niet meer rond Een rechte lijn, oh wat fijn…