Alle inzendingen

Omarm de stille, zachte uren. Waarbij dromen je kunnen sturen. Naar een hemel waarin sterren stralen, En jouw gedachten zacht verdwalen.…

Zij keek neder, met liefde in ogen die minnelijk tonen hoe nodig ze is, om te voeden bloedende voor ‘t meisje dat in haar armen ligt Zij streelde teder, met liefde in overvloedige overvloed vol vredevol gemoed dag geluk, dag nieuw leven dit moment zal nooit vergeten Zij bewonderde knuistjes ontspande de vingertjes met perfecte nageltjes…

Men staakt het sombre treuren, wanneer de lente zingt, en als met ‘t bloemengeuren, de hoop in ‘t harte dringt. Naar ‘t dorpke trekt de jongen zo fris, zo welgezind; daar komt hem toegesprongen een blozend boerenkind. Ter stede komt het meisje, zij zoekt haar huisgerief; maar vindt ook menig meisje een flinke hartendief. Zo toont…

woejwoej o zo fijn poederkool met rook op diezelfde wind verspreid (voor de spiegel dit ja-woord oefenen) dat vooral ja van vliegas kreeg hij borstgroei... gingen zijn borsten groeien helmpje mijn helm vraag het mijn handpop helmpje mijn helm de dood ook mooi die slaat hen met graagte - wat heet - die slaat hen met zwaarte voor de…

Ze gingen optimistisch met een vloot Naar Gaza, vast van plan daar hulp te bieden Want naast de schande van de genocide Heerst daar nog steeds enorme hongersnood Maar plotsklaps was het avontuur voorbij Door onrechtmatige piraterij…

Daar waar onder de fok vlak voor de boeg schuimkoppen tegen de steven brallen als een scheepsorkest dat in maatloze triolen van meervallen en slangen ter kaperen boog bevond zich de leegte van parasangen tot het alziend oog in de uitkijck riep dat zich aan de einder geen jota bewoog maar driemasters met tientallen vervaarlijk…

Donkere vogels krassen geluidloos jouw naam in donkere wolkenlucht er valt in mij een droeve stilte alsof je terugkomt met een boodschap die ik moeilijk kan duiden het verdriet is nu te groot om niet te huilen moet ik flink zijn doorzetten, stapels verschuiven oude dozen tillen het huis moet leeg.…

Ik kan me soms zo ergeren maar dan wordt het ergeren nog erger en dat vindt ik dan ook te erg dat wordt me dan ook te veel veels te veel dan ga ik minderen minder, minder, minder tot iets of niets meer lijkt op ergeren heel groot verschil!!…

Ik heb besloten al mijn verloren jaren in te halen Ik heb er meer dan recht op Dan ga ik alles doen wat ik in al die jaren niet meer kon Alles afmaken waar ik voor ik ziek werd aan begon En nog zo ontzettend veel meer Want ik wil toch zo graag mijn leven weer Dus ik hou vast aan dat ik ooit de schade in mag halen Als ik er alleen maar aan denk…

Nippend van warmte uitkijken vanaf mijn balkon Wisselluchten Rode geraniums, het volle gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier…

Als ik het kon had ik gedaan als zij, was met hen mee gegaan ben echter jood noch palestijn vaar enkel over vecht en rijn en tot abcoude aan het gein voorbij laat ik koog aan de zaan de kaaskoppen in krommenie en osdorps ralameiers gaan mijn bloed stroomt niet als botte kotters platbodems en skûtsjebotters in haringvliet en hollands…

Het hart wil helen, bouwen, sussen, en dooft de brand met olieblus. Het kust de wonden tot ze zweren, en noemt die harde slag een kus. De hand die zacht de vleugels spreidt, breekt soms de vogel in zijn vlucht. Wie helpt zonder de weg te weten, verandert briesjes in een zucht. Een blind kompas op open zee, brengt elk gewenst schip in nood…

Zij was altijd al de vreemde vogel haar vleugels waren fout verkeerd vanaf de start te blauw, te geel en veel te grauw Zij fietste tegen de lantaarnpaal de enige in de straat ze struikelde over stoepranden waarover men moeiteloos stapte, ‘s avonds laat Haar leven werd een reeks mislukte projecten omdat het kaartenhuis altijd viel het schip…

Varen langs de binnenkant waar bloed door venen stroomt het water draagt oude namen als schaduw in zwart water geen oever bereikt waar ik vandaan kom enkel de stroom van het getij.…

in één ogenblik draagt een klein gebaar het hele bestaan…

Ze kwam niet plots. Niet als een ramp waar mensen bloemen voor sturen. Het nestelde zich langzaam in mij, alsof mijn lichaam ruimte had vrijgemaakt voor iets dat mij zou vervangen. Bewegen voelt als onderhandelen. Ademen als arbeid. Opnieuw wakker worden om toestemming te geven aan een dag die mij niet wil dragen. Het lichaam reageert…

Mijn pad van herstel (Belinda verslaafd) Van ik mag niet meer (gebruiken) Naar ik kan niet meer Naar ik wil niet meer Naar ik hoef niet meer Van ik ben niets waard, iedereen is beter af zonder mij Naar waarin ben ik van waarde? Naar alles van mij is oké en mag er zijn Naar ik ben alles waard en enorm waardevol Van wie ben ik…

Heer, behoed haar in de wereld die ik lang mijn eigen noem. In haar ogen staat bepereld met uw eigen dauw de bloem van een onverwelkbaar minnen uit de grond der ziel geteeld. En geen stervling zal bezinnen op het eeuwig Aanvangsbeeld lijk uw knecht, die hare leden in het schemerlicht onthult, die zich, stamelend gebeden, aan…

Op mijn gitaar kan ik zacht een snaar aanslaan en dan mijn vingers vormen tot een ongewoon akkoord of laat des avonds langs de door de storm beruiste bomen gaan 'k Kan bladeren in een boek met platen of op een nieuw vel van mijn bloc een streep zetten of dwalen naar de stenen bank waar we eens stonden Of met de trein naar Zandvoort naar het…

Vanaf vandaag gaat uw vermogen slinken Dat komt omdat het flink wat warmer wordt Op zijn beurt zorgt dát voor zuurstof tekort Ik zie u nu op 2 gedachten hinken Wees niet bevreesd het gaat niet om uw geld Maar om uw auto die trager versnelt…

Ik kan me soms zo ergeren maar dan wordt het ergeren nog erger en dat vind ik dan ook te erg dat wordt me dan ook te veel veels te veel dan ga ik minderen minder, minder, minder tot iets of niets meer lijkt op ergeren heel groot verschil!…

Hij dacht heel lang diep na, Kon helaas niets bedenken Waarover hij na kon denken, Bleef bij denken over denken. Al dat denken was vermoeiend, Dacht toen over wat te doen Om te denken aan iets waar je Wat minder moe van worden zou. Dat bleek evenwel geen sinecure, Want ook daarvan werd hij moe, Besloot daarom maar te stoppen Met dat…

Nu het in onze ogen in ieder geval langzaamaan beter met hem gaat - er is sprake van meer fysieke activiteit komt er een kink in de productiekabel wat een economische weerslag heeft Voor een geboren wervelwind is planning van groot belang wat men ook structuur noemen mag als de kaders maar duidelijk zijn dan kan zijn hyperstand kracht…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

Een brandend, fel lichtje, In mijn kwetsbare hoofd. Stralend op mijn gezichtje, Dat langzaam dooft. Als de vlam verdwijnt, En de kille avond begint. Dan is dat het eind, Dat mij in stukken verslindt.…

Ik keek naar het schuim aan de branding Als ijsschotsjes, bevattende miljoenen kleurtjes Wachtend, gedreven door wind, trillend en bevend, als entiteiten liepen ze voort Dan, eenmaal op ‘t droge zand bibberend wachtend totdat wind ze uitdrogen, vewaaien zou ze oplossen zou Mijn vermoeide, gloeiende voeten werden in de branding…

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Rollende nachttrein lichten glijden door het glas een slapend gezicht Nachttrein staat stil in het dovende blauw; zijn metalen huid bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt. Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

Zij werd midden in de nacht door schijnwerpers verlicht, alsof een lichaam geen lichaam was maar een plaats delict waar anderen zich over bogen de opdracht was al gegeven bescherm haar tegen zichzelf, alsof het zelf iets gevaalijks was geworden iets dat vastgebonden moest voor de nacht zou openrijten de klap begon niet…