Alle inzendingen

De vraag die hier voorligt is serieus, heus hij kwam hedenochtend zomaar ineens au bout portant en out of the blue uit de lucht als een stel ganzeveren dat rauw op mijn dak viel als was het een drone in het snelsonnet zie je het dreigend gevaar de k van kleinkunst, de c van cultuur de spiegel van humor en taal wordt te duur en te licht…

Het landschap schildert vurig littekens oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd industriële pijnscheuten van het modernisme ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen hoe rivieren worden…

Wit lijnenspel siert het tegelpad van de tuin: slakken kropen wild.…

ik sta te wiebelen op mijn beentjes en kijk naar de andere kinderen op het plein die zo fijn aan het spelen zijn met elkaar met hun zelf bedachte regeltjes die altijd weer veranderen al naar gelang de nukken van het merendeel ik wil niet op mijn teentjes lopen om de anderen niet op hun te lange te staan of hen tegen de schenen…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

De tijd kreeg een betekenis die zij wilden weren, maar het noodlot was niet te keren; de angst streek klapwiekend neer in de wildernis van pijn en nu hij zich daar nestelt - het licht wordt zo sprakeloos wit - denken zij aan het vaarwel Hoe komt wie vlucht ooit tot bedaren en wie voor altijd slaapt nooit terug?…

Deze naam van het woonhuisvertrek bij gegoede Romeinen had vaak een vijvertje in het midden van de vloer vele deuren langs de wanden die toegang gaven tot alle kamers zweeft met zingende wijs door meer dan twintig eeuwen nooit belemmerd door tegenspoed en overwinning van tijden zet zich nog in het heden vast heerst binnen grote hallen…

Vrijheid verblijdt en losbandigheid verlaagd Pas op voor de valse herder die de schapen opjaagt Want de leugen is groter dan we denken van degene die met lieflijke woorden geen vrijheid maar gebondenheid schenken Liefde kent verschillende vormen in een maatschappij met waarden en normen Het is voldoende om je ogen te openen in…

licht daalt af een kom bebouwd de kat grijs -welbeschouwd adempauze zeewater bedaart een tijdstip naderbij het hart licht bezwaard…

het beeld van de man, het metaal boven zijn hoofd in brons gegoten schuld door polijsten verfraaid vastgezet op een sokkel gladgestreken tot glans zich tegen het metaal keert metaalmoeheid wroet en vreet door elke constructie der creativiteit een barst ontluikte het zachte brons…

Cogito ergo sum Zei de Franse wijsgeer Descartes, Die ooit in Nederland verbleef, En daarna in Denemarken. Als je eenmaal dood bent, Kan je niet denken dus besta je niet, Je lijk is overbodig. Als ’t zoekraakt, Zoals bij Descartes, dus geen strop. Toch worden lijken Vaak gekoesterd en goed bewaard, Hele piramides voor opgericht En kolossale…

morgen heeft nog niets beloofd. alleen vandaag ligt hier, met zijn gewone uren en wat er toevallig gebeurt. een hand die je vasthoudt, een gesprek dat langer duurt dan je dacht, licht op de tafel aan het einde van de middag. misschien is dit wat leven vraagt: niet bewaren voor later wat nu al van betekenis is.…

Freedom is a state of mind - Jiddu Krishnamurti laagje voor laagje ben ik aan ’t vervagen dolend en zwevend iets volledig nieuws belevend vervaag ik nog een vlaagje vandaag verleden en toekomst vervliegen waar ik laagje voor laagje verdwijn en zo dwalend en zwervend hier alsmaar verder vandaan lijk ik steeds lichter…

deze zondag streelt mijn huid in het voorbijgaan van jouw slaap daarbij draag ik liefdevol de ochtendmis aan je op zodat je zacht ontwaakt het laken - doorschijnend zoals je half geopende ogen - maakt je beide parels zichtbaar in het wit van alle mogelijke voorspellingen mijn doel is niet het baken van het gemeende intieme genot, neen…

Thuis zingen Eenzame Harten in een band, ver van onze kamer waar ik jouw hand vasthoud We zetten een regenboog van bloemen in de vensterbank en prijzen de hard werkende mensen Buiten loeien vuren van licht naar liefde, en het deert ons niet Wij hebben geen verwachtingen meer Dokters kunnen ons niet helpen tegen het oproer in de straten…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Ochtendlicht verstilt onder het gras beweegt iets dat niet verschijnen wil Ochtendstilte ligt als een dunne sluier over het veld, waar koeien laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast. Boerderijen staan zonder nadruk ergens in het land, aanwezig in hun eigen…

In een vurige gloed Komt U ons mensen Met Uw Woord tegemoet…

Pap, zegt mijn dochter achterop Zie je dat meisje - ze fluistert bijna Ja, zegt pap, hij ziet het meisje Die heeft een broek van Replay Een truitje van Diesel en een Puma-tas Ooh, zegt pap, hij had het zo snel niet gezien Ik heb ook een Replay, vervolgt Achterop de dochter, en mama heeft Een truitje van Diesel, Puma-tassen Vind…

De vrouwen die ik heb gekend zijn mij voorbij-getreden als zwaarden, in vaste vuist geklemd, die bevriezende sneeuw door-sneden. Hun hoop, hun schoonheid en hun schroom bleef in mijn oog geschreven;... - maar groeide er ooit tot in de boom wat werd in bast gedreven? Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard - in naderend minnens-duister…

Dit radioprogramma dreigt te stoppen Geen uurtje cabaret en kleinkunst meer Op zondagmorgen met Kick van der Veer Zo gaat er iets unieks weer naar de knoppen Hou Kick dus in de lucht, voer oppositie En teken voor behoud nu de petitie…

Sigrid Kaag in Zomergasten de op één na laatste Nou met die gasten in Israël wordt het geen meer zomer, ook geen lente er was eens herfst maar nu blijft het winter Gaza blijft in de winter, in de kou…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals de…

wij hebben een krachtiger Leider dan jij kijk wij zijn in onze vredige landen vrij niet lijfelijk te zien ja Goddelijk sterk aanwezig in het hemelrijk zich voorbereidend wel op Zijn heilige tijd hoogmoedigen spotters boosdoeners voor hen echt einde verhaal lees de laatste bladzijden bijbel het machtige gebeuren…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg niet…

Prins Harry heeft gedesillusioneerd Gebroken met familie en verleden Verbitterd en volkomen moegestreden Is hij naar de VS geëmigreerd Hij keert terug naar Engeland dit jaar De tabloids zetten hun reporters klaar…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals…

Kijken naar al die lichtpuntjes in de kobaltblauwe duisternis met alleen de geur van magnolia en tedere muziek klanken om ons lichaam heen geheel alleen in de stilte van de zoele nacht daalt de vrede en rust neder om de pen op papier te laten schrijven wat diep verborgen zit en naar boven komt borrelen daar waar de subtiele lucht…

wat eerst een oppervlakkige blik is kan zich door seizoenen heen veranderen tot een glimlach maar nog steeds zonder een vraag is het zo bedoeld dat op een dag er sprake kan zijn van een diepere laag hebben onze zielen iets gemeen is het een uiting van herkenning dan wel gemis of gaan enkel losse woorden door beider heelal heen plots werd…

en we noemen haar maan -nieuwe maan ter onderscheid van de oude maan om verwarring te voorkomen in een voorburgerlijke tijd moet alles nog blijken is niemand doof of in de wind geslagen toch blijven onze roepnamen ongehoord de vlucht naar ‘t heden slaat een bres waar precies waarschuwen we voor een dode maan in ongelezen nawoord…