Alle inzendingen

de stilte van de winter geeft mij rust en kracht krakende sneeuw heeft voor mij een donsdeken gelegd over kille woorden in de luwte van warme gebaren vertoont het leven waar het om gaat de stilte van de winter drukt langzaam en zacht bewogenheid in mijn hart die ik zal bewaren © Hilly Nicolay…

O lieve Olivia, dierbare schat mijn hemelse goedheid mijn liefste... "Ja, wat? Over wie hèb je het, zeker die ene die jij hebt aanbeden die jou om de tuin leidde met haar hof van eden die jou, verblind door haar blik op haar mouw gespeld heeft, misleid heeft dat mispunt met haar onbetrouwbare uitgekookt smoelwerk - miss piggy…

Requiescat In Pace Jan Timman (14 dec. 1951 - 18 feb. 2026) Een schaakgod was hij in het diepst het diepst van zijn gedachten Maar jonge honden werden goden pc's die om hem lachten De Meester van het Eindspel is thans niet meer bij machte zijn schaakgrootmeesterschap te tonen want hij is niet meer dan een die met Max Euwe…

Ik sta tussen riet, als grijze schaduw, doodstil op stelten in laag water, koud en kil hier fluistert wind door sigaren, supporters der leven maar ik wacht geduldig op wat de sloot zal geven Mijn nek, een vraagteken als elastiek gespannen amber ogen, scannen de rimpelige waterbanen glinstert iets, een zilveren beweging daar rimpeling die zegt…

Dieren zijn dieren ook in het paradijs waren ze niet veilig voor elkaar, maar toen kwam het kwaad: de meedogenloze mens voor wie zelfs de slang moest vluchten wegens een rijpe appel aan de boom waarin hij danste De tuin was al gauw te klein voor de mens, hij brak uit en trok de wereld in trok sporen van vernieling om de hoogste…

De woonkamer schoongeveegd niemand lacht Tot een monumentaal ding opgemaakt Iets dat paspopperig kant nog wal raakt Somber in zijn grafkist binnengebracht En ik die bij binnenkomst tranen grient Om de ontzielde vriend denk verslagen Snikkend aan onze verdane dagen En aan de dood op zijn wenken bedient Waarna gewikkeld in boomschorsdoeken…

aan de grote klok had ik een afschuw dat enkel stilte brak met schel geschal geen kling noem ik het- het klingt te braaf nu een klungelig tikken door de lege hal waarom bleef ik hier terwijl ik buiten mij had kunnen laven aan een ander licht waar afwezigheid nog harder fluitte dan deze kamer met gezicht die triestheid gaat maar…

Mij ware ooit in de geest gevaren het euvele plan te gaan vissen een meer tussen leliën in t kroos verscheen door het met mijn hand uit te wissen Uit de diepte rees op een licht als een spiegel in duistere grot een tuin onbetreden zag ik en een jongeling welke daar stond Een kind was het nog dat aan 't blad van de tafel iets stond…

Silhouet uit de as Ik ben maar een kind, mijn leven een rugzak, begraven onder andermans bagage aan een halte waar enkel de wind nog reist. Ik ben jouw kind, geboren uit rouw en door onverschillige handen nooit echt gedragen. Ik ben toch ieders kind? Wie wekt mij uit de omtrek van vergeten gezichten, wie leert…

Ik hoor van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat - Dat diabetes 2 veel kan verpesten, - Dat ik mijn bloeddruk eens moet laten testen: Er wordt mij weer van alles aangepraat. Gelukkig heb ik nog gezond verstand: Ze lullen je de kist in in dit land.…

Alleen met de overschenen wemeling der golven, met die langdeinende bewogenheid alleen, onder de volte van het middaglicht bedolven, en met de bodemloze ruimte over zich heen. - met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten tot aan de horizon onrustig is en glanst, en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten rondom haar aan de lucht…

De vrede vliegt te pletter op het glas van de volksgezondheid de salarisschalen de huisvestingsvooruitzichten het democratische gehalte van onze onmin de nieuwe natuur. Oorsuizingen? Hersenletsel? Oude natuur? De vrede vindt de moker die hij nooit is kwijtgeraakt. Achter het glas het woeden van de vrijheid. ---------------------------…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. Mijn wereld, eenzaam en alleen. Mijn dromen, leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. Dagen duren eindeloos door. De mensenmassa verdampt zonder hoop op ’n sprankje weerklank, geen hoop op weerzien, eeuwig vaarwel. Duisternis bedekt…

Je vertelt me iets over liefde, waarheid trouw en vergane glorie in de geheimzinnige lichtfabriek vol dansende uitbundige mensen het is een groot kraakpand in een verlaten dorp aan zee waar ze oude boeken verzamelen in een kleine muziekzaal zonder dak Eindelijk is de duisternis zoet geworden door menselijk falen in jouw droombeeld…

De dood is wreed Het maakt ons verdrietig Het maakt ons woest Laat het onze levens Niet verzanden Laten ons de de dood Vreedzaam omarmen…

Een gheneughlycke nochtans scabreuzelijke minnekozerij in een scharlakenpaarse krokus- en paardenbloemenwei Zie hen dan gloedvol, vol vuur  en vurig als een furie onstuimige strofen in golvende patronen  opgaand in vlammen  losgaand in wisselende hoogspanning  van tegendraadse antipoden zonder meer uitzonderlijk eigenzinnig…

hij zou bijna beginnen te geloven in complotten en theorieën waar zelfs de zotste honden niet voor op hun knieën gaan hij zou bijna onnavolgbare wegen dezer dagboekidioterieën vol leegte vloekend vullen met Sodom- en orgieëntaal hij zou bijna het dark web erbij halen of zwarte-gaten-fantasieën waar hij liever praten wil over de…

Je slaapt te veel met de machtige intensiteit die dromen eigen is naamloos en anoniem in een bizarre droomwereld ben ik nog steeds relevant? vraag je aan het geweten van jouw intieme innerlijk ​ jouw naam staat zelden in de krant kent niemand je in dit land ben je onbekend hoor ik je weer aan mijn deur kloppen het zou de deur…

Stille stroom glijdt zacht noten fluisteren in de wind hart ademt mee…

zij wankelt met het kromme been naar binnen hij ziet slechts stro in hete barakken terwijl de dochters verzamelen achter de paardenbak zwart spelen de zonen ongelijk met wit tegen blauw de dure branden op de weg naar buiten geven niks om wat ze weggeven dat komt pas later weet zij uit ervaring de zachte lessen uit het verleden…

Luister naar de stopstreep jammerend in de nacht het is de bivakmuts die je oren drukt Voel de stopstreep die bibbert in de zon, de ochtend baart stralen op je trillend kompas Spring voorbij de stopstreep lach door de confetti heen dat danst op je schouders en de polka van je opa.…

Het valt waarachtig tegen deze week, Want na de afgelopen dolle dagen, Blijft het publiek maar om een versje vragen, Maar deze dag zie ik een beetje bleek. Ik dacht: als ik AI hier eens voor strik? Maar die was veel beroerder nog dan ik.…

Ik vloog als schaduw in de straten gekscherend fluisterend in de nacht als naam die niemand durfde te spreken een vloek die werd veracht Ijselijke lucht, vermomd als genoegzame rilling het kwam verstopt in regenachtig weer met een duistere ademstoot welke elk hart bitter veranderde in zwarte zucht De verlorenheid in moeders ogen toen…

Raak me aan,voorzichtig. Tederheid is iets geworden dat snijdt waar ik geen huid heb. Ik schop de dekens weg, zoek koelte, staar naar het plafond waar een barst loopt die ik al weken volg. Jij kijkt naar mij vanuit een afstand die in dit bed is ontstaan. Boven de deur hangt een babyfoto achter glas. Mijn vingers willen het aanraken…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

Bomen staan stram, zwart. Onder hen toont het water schuivende lichten.…

Dit alles zal toch ooit vergaan: de mooie dromen en het dwaas vertoon, maar laat ons hoopvol leven want niets is hier gewoon maar alles is gegeven. Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

De wereld beschrijven zoals ik haar begrijp misschien zoals ik wil dat ze zou zijn De wereld en de mensen die zich onderling handhaven bekijken, ook mijzelf, zo intens dat ik het onthoud en kan doorvertellen alsof de lezers bij hen, bij mij en bij zichzelf naar binnen kijken en zien hoe weinig het voorstelt het werk, de prestaties…

Ik kom met een plasje half 3 p.m het antwoord is kort, ochtendplas zegt een bureaucratische stem met moeite kwam ik aan met een pot, welke ik vond nog leeg voor de hond, van de hond voor wat zij vergaart alsof een potje zijn eigenaar spaart ik zoek de rechtmatigheid breng dit zeer toegewijd knik normaal en denk hoe raar, pas…