Alle inzendingen

Haar leven ging voorbij Zij riep hem nog na: Hé, niet weggaan joh Hij stak zijn vinger op En schreeuwde: Fuck off, ik wil niets meer Met je te maken hebben Zij verstomde Hield zich verder stil Haar leven was voorbij…

Het huwelijk blijft een zeer bedenkelijke vorm van seksueel samenzijn de kern is - volgens de denkers - respectloos en aanstootgevend maar het gebeurt nog elke dag. Zelfs de meest beschaafden onder vrouwen ook doen het met opgeheven hoofd uitgedost als feestelijke lekkernij leggen zij de gelofte af zo de onzedelijkheid wettig lijkt…

altijd wist ik al jouw gevoel te vangen je ogen spraken boekdelen van verlangen innerlijke schoonheid straalde je uit een onzichtbare zachte zucht zonder geluid nee, het is niet zo, dat ik die wilde bewaren je was reeds elders in diepe genegenheid ik zeg je maar, toentertijd was ik al op je, kan dat gevoel nog immer verklaren * het is als…

Het programma is er maar niet de Partij voor het Algemeen Belang de partij voor mensen die solidair zijn, burgers boven consumenten de partij voor voorzieningen en een sociaal verdienmodel de partij voor elkaar en voor het dichten van de mazen van de wet waar de parasieten tieren en met leugens zichzelf en iedereen een rad voor…

In hoeverre het projectie was dat je mij dom noemde, terwijl jij je verveelde met jezelf kan ik niet met zekerheid zeggen ik koester mijn wijsheid vanwege jouw inzicht nauwelijks meer dan mijn onkunde die je met enige stelligheid dom kunt noemen nu ik heb geleerd hoe het beter kan voor jou heb ik je voortaan anders lief dan…

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…

ze zeggen dat stemmen samen een zee vormen dat golven beslissen wat land is en wat verdwijnt maar diep onder hun rumoer ligt een steen oud en onbewogen geen hand heeft haar gevormd geen menigte kan haar slijpen zij ligt er stil zoals nacht zonder ogen zoals tijd zonder haast en wie haar aanraakt voelt geen gelijk maar iets…

Stil water ademt mijn aandacht wordt weer lichter ik kom langzaam aan Hoe ik aanwezig word in het moment, alsof de open lucht mij voorzichtig uitnodigt om te vertragen, en elke adem een dunne draad spant tussen mijn binnen en wat zachtjes beweegt. In mij beweegt een stille gevoeligheid die elke nuance opvangt - het verschuiven van licht…

om de hoek van inzicht komt het land tot leven in uiterwaarden, in uitlopers van geheugen met wendingen die te overzien zijn in snippers van nauw verweven achterland maar op het snijvlak van geestesverschijning fluistert een vrouw niettemin ‘wacht op mij’…

soms zou er een verhaal moeten zijn over een raadgever die vulkaan werd die woorden uitspuwt door het vuur uit het hart van toen te verbranden de stroom zal dat voorval omvatten hels drukkend op de grote slagaders in kale halzen van kokende rivieren waar de vissen als mieren uitvlogen en andere dieren als wezensvreemde schepsels die…

De stem, zoetgevooisd en klaar, Zweeft door de straat Naar mijn rechter oor, Verhaalt helder een metafoor Over ’n olifant in de porseleinkast, En Trump op het wereldtoneel, Die wild en woest te keer gaan, Zonder dat de gevolglast hen deert. De stilte in de straat contrasteert Met het lawaai in mijn hoofd, Mijn gemoedsrust zeer versteert…

De held kan niet bewegen zonder zijn infuus maar hij heeft zin in roken, dus hij stapt uit bed en hij beweegt zijn lichaam richting het toilet: voorlopig heeft hij een excuus. Pas bij de lift wordt het gevaarlijk. In zijn blauwe kamerjas heeft hij om drie uur 's nachts hier niets te zoeken dus nu begint het avontuur. Zijn vingers tasten met…

Toen zij besloot met hen te copuleren, Hield zij die tweeling al niet uit elkaar, Ze maakten één voor één haar dromen waar, Maar ja, je kan zo’n kindje niet halveren. De tweeling vindt de baby magnifiek, Ook daarin zijn die mannen identiek.…

De jonge dichter Gebogen zijn schouders. De smalle heupen kont van een kind. De jonge dichter oogt ontroerend kwetsbaar. Met zijn verbaasde blik, hij draagt zijn krullen in een staartje, loopt hij erg zijn best te doen. Alsof zijn best doen is wat er van hem verwacht wordt. Ik doe mijn best denkt hij, zo nu en dan, tevreden…

Heer Bommel sluipt bang door een eenzaam, donker bos. Talloze ogen vol angstwekkende glanzen loeren tussen de bomen. Geweldige schrik! De beproefde Olivier tuimelt plotseling in een diepe valkuil, ligt wanhopig op de bodem. Dan wordt hij gered door een onbekend heerschap met een enge bril. Betekent dat verlossing of nog meer onheilspellends…

Regendruppels tokkelen een vrolijke melodie op het dak. De fluitende wind speelt ondeugend met een tak. Lentebloemen, gisteren nog fier met een popelend hart. Vandaag moedeloos... alles zwart. Bedroefd laten ze hun hoofdjes hangen. Terugkeer van de zon, een groot verlangen. Ze zien de schoonheid van de regen niet. Glinsterende parels wanneer…

Ik weet niet hoe ik danken moet, Gij, die ons duizendvoudig groet in alles wat Gij hebt gegeven: het licht, de dag, het weer, de wind, de sterrenpracht, de lach van 't kind en ‘t water dat het al doet leven. Ik weet niet hoe ik danken moet, want Gij, o God, zijt eindloos goed Gij laat U overal uit blijken: in vrolijkheid en vriendenfeest,…

Alle breekbare bladzijden uit het boek der prille liefde leest hij voor in zijn gedachten het zijn eenvoudige feiten over bonte bloemen en het behang en het belang van aandacht geven hij vertelt het niet aan iedereen dat hij haar liefheeft met zijn stilte door een verlangen in de nacht hij legt zijn honger in de dakgoot bedekt de toekomst…

min oneindig het was daar goed en dan het punt twee veel punten een lijn een levenslijn gekrabbeld gevlamd gevlekt vertakt verslingerd vervaagd vertraagd versimpeld en de lijn weer een rechte plus oneindig tegemoet daar is het goed…

De pijn schittert als oogverblindende wreedheid in de ogen van de argeloze geliefde op aarde onder een ziedende middelpuntvliedende kracht van zijn. De meest voorbarig gewraakte reden -maar hoor je ‘nobody’ ooit daarover? nimmer vrije treden over deze razend geromantiseerde vermeden tijdigheid. Dapperheid nestelt zich op het water pas…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

Ze zetten ons weg als kaffers en ketters Maar zijn zij de barbaren, de bezetters Zelf niet die niet vallen te gedogen Waardoor we hypocriet worden bedrogen Tot op het bot verwaten naties Met hun fatwas en hun condemnaties In oorden waar ze dood en verderf telen Zien we de vermoorde onschuld spelen Slachtoffers en daders in hun dubbelrol…

Met uitgestrekte armen tegen een straal licht. De kliniek smelt onder mij vloeren, muren tijd. Een wind die in mijn longen brandt opent mijn zicht. Jouw ogen – miljarden in één enkele vonk rijkdom die niet in geld te vatten is. En al blijven we vreemden smelt elke grens gekweld door die seconden die niet geteld konden worden…

Gegroet, o lezer met struisverenhoed in uw chíton, sandalen goedkoop ondergoed op de drukke bazar de markt of de soukh voor een kus of een duit of een heitje een joet gekocht afgedongen of eerlijk gejat ondershands zonder sou achter kleurrijke schermen naakt over de schutting gepast voor een knaak om uw lijf tegen kou en…

De week voor Pasen Van oudsher de Passieweek Een week van diepgang Passie is lijden Tevens diepe emotie En ook verlangen Op weg naar Pasen Betekenisvolle tijd Neergaan en opstaan Dwalen door dalen Kou en regen laten gaan De Lente breekt aan Hazen in de wei Koning Winter neemt afscheid De wereld krijgt kleur Ostara…

Tussen doornen groeit een knop in stille adem lente ontwaakt zacht De lucht draagt de geur van ontwaken, een lichtheid stijgt op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert. Onder mijn voeten zingt de aarde van groei en begin, een warme adem stijgt op uit het gras, stilte…

De Knesset stemde voor de doodstrafwet Dus Ben Gvir is blij, hij kan niet wachten Voordat de wet (na martelen, verkrachten) Voor elke terrorist wordt ingezet De man is echter zelf het schoolvoorbeeld Dus hopelijk wordt Ben Gvirendeeld…

in een veld zonder grenzen waar het licht aarzelend valt lopen mensen met lege manden sommigen bukken rapen moeizaam glinsterende zaden hard als steen scherp als inzicht ze wegen zwaar in de hand maar groeien langzaam tot bomen die schaduw geven anderen laten de wind hun werk doen staan stil mond open en slikken wat voorbij waait pluizig…

ik zoek nog steeds de eeuwige verbinding naar herstellende heelheid verloren in mijn menszijn geschapen breekbaarheid in komen, zijn en gaan wie ben ik nog, zo denk ik in mijn tastbaar bestaan de schittering in je kleine kinderogen diep en vol vertrouwen heeft mij zonder enig denken eenvoudig naar mijn wezenlijke kern gezogen je hoefde…

Hun huis is vol, rijk ingericht, met een hoekje -- waar ze kamperen.…