Alle inzendingen

Toe maar doe maar geef maar weg het kan van mij niet genoeg zijn overdaad schaadt toe maar doe maar geef maar weg maar blijf wel op je eigen terrein want roven van een ander is niet fijn toe maar doe maar geef maar weg inclusief je status quo van het moment het niets en niemand ontziende serpent…

Wat zou ik graag geduldig zijn, de tijd beleven zoals die is en komt, niet haastig zijn, maar dulden dat de uren soms traag voorbij gaan, trager dan ik wil. Vanwaar dat ongeduld, het nog niet rijp zijn voor de stilte, de onmacht? Al zoveel jaren mocht ik leven maar dit blijft nog een groot verlangen. Hoe kan ik dankbaar zijn voor zoveel…

Ik heb ze lief jouw ontwrichtende schemerwoorden die je schrijft onder jouw rode luchten misschien belicht door een matte avondzon daar wil ik zijn Niet om mijn eigen leegtes te ontvluchten maar om jou en de wezenlijkheid van jouw woorden samen te voegen tot een concreet geheel want een gezicht valt niet te verzinnen je schrijft het verleden…

In de slaap van een ander draag ik mijn gezicht als een natte doek. De woorden: duizend kleine dieren tegen mijn gehemelte. Zij weten niet waar de pit zich blindbrandt. Men heeft mij in ramen gezet, mijn mond met goud dichtgelood, mijn naam verdeeld onder de vromen. Onder de vloer woekert het gebeente nog. Een varen opent zich in de ribben…

Moeder Maria en de Grot van Lourdes In een stille vallei, waar de bergen zacht fluisteren, waar het water helder stroomt en de bomen ruisen, Daar ligt de heilige grot, diep en sereen, waar wonderen gebeuren, ongezien en onbespreekbaar. Moeder Maria, met haar liefdevolle gelaat, verscheen aan Bernadette in die stille staat. Met haar mantel…

rijkdom begint niet waar het geld ligt maar eerder bij de hand die het naar zich toetrekt bij de prijs die iemand niet betalen kan bij het bezit dat langzaam de eigenaar wordt meer nog meer tot alles een getal krijgt en niets meer genoeg is dan die vreemde stilte een tafel en niets dat nog genoeg is…

Hier had eigenlijk serieuze content moeten staan van Bitter, Smoelenboek een of een kilo instagram om omnivoren zoals u te laten profiteren van onderhuidse mysterieuze raadsels en geheimen die thans door eigen toedoen aan het zicht onttrokken zijn Doch om u uit de kwelling van onzekerheid te halen en de misère van niet-weten…

Sterrenkijkers en natuurkundigen verlegden de grens, God verborgen ze achter het universum, het veelvoudig ene Kennis maakte de mens kleiner Groot kan nog slechts een enkeling zijn l'uomo universale, de veelvoudig ene Zoveel kanten heb ik niet De wereld valt versnipperd als confetti langs mij heen, hoe ik ook mijn best doe om alles samen…

Tussen mos en steen valt een zacht licht op het pad de wind trekt voorbij Op het pad waar de lantaarn haar zachte vorm bewaart, blijft een helderheid hangen die zich mengt met groen en mijn aandacht opent voor wat woordeloos aanwezig is. In het trage licht, waar wind en water elkaar voorzichtig raken, zie ik hoe elke beweging zich zonder…

Sneeuw op de rivier de oever lost langzaam op niets houdt haar nog vast In het zachte ochtend- licht komt een wereld tevoorschijn die zich niet laat grijpen, een dunne laag tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn. Onder de contour van een voorbijgaand gebaar wordt elke beweging een tijdelijke waarheid, een glans die…

het stoelgerij onder mijn kont ademt zwaar de luchten van de nacht, het tekent het meegereisde vermogen waarmee mijn vingers zich krommen na een vluchtig doch dapper ontbijt woorden raken diepe zinnen en terloops zie ik dat mijn eigengereide woordenschat zich bezigt om te begrijpen waarmee ik ze belast ach, laat de meug zich in vreugd…

Met één been over de rand En het andere op de kant, Is sprake van een schisma, Een onoverkomelijke breuk, Die hen zover uiteen drijft, Dat er geen weg terug is. Gaan als gescheiden eenheid Elk huns weegs naar gisteren En vandaag, maar morgen Brengen ze de ‘The Last Post‘, Nadat ’t ‘Silenzio‘ is geblazen.…

Ik heb de pijn nooit leren geloven wanneer zij beweerde sterker te zijn dan handen die zonder iets te vragen een moment bij elkaar wilden blijven tederheid kent geen overwonnen gronden Zij groeit soms onder oude breuken waar niemand haar nog had verwacht en draagt het zachte van twee mensen voorbij de grenzen van hun heden alsof verliezen…

Schuimende morgen en mijn vuren lach drinkt uit ontzaggelijke schalen van lucht en aarde de opalen dag. ----------------------------------------------------------------------------- uit: Verzamelde gedichten (1941), Eerste periode (1919-1926)…

ik hou van mensen die blijven, zei hij, we stonden samen onder het afdak te turen naar het kantwerk van de winterbomen en door zijn woorden had ik moeite om weg te gaan hij voerde me door de geschonden lanen van zijn jeugd, langs vergane boomgaarden, nabij tere beken, voor een gesloopt huis hield hij halt en keek heimelijk door het venster…

Het kan voor stikstof zijn of voor klimaat Je lijmt je vast of ploft gewoonweg neer Je pakt de trekker en gaat fijn tekeer Het moet eens stoppen met alleen gepraat Ik denk dat ik de weg ook ga blokkeren Eerst even snel een onderwerp fingeren…

laten we eerst eens even stilstaan bij de loopgraven [..] voordat we bij de bomen komen die we ook al niet geplant hadden of de misbruikte vleesdieren die we bleven consumeren al die onmisbare vliegvakanties die ons zo wereldwijs gemaakt zouden hebben met voetafdrukken als goddelijke reuzen beukten we door op de planeet wat…

Het nieuws van Nu voor elk wat wils een eigen rubriekje als bubbelmuziekje van de jongens en meisjes der tiktoktikfabriek van jong tot oud maar nimmer belegen dus neem ik u allen als de rattenvanger van Hamelen mee naar het résumé van smeltend feestijs tot mijngangkanaries in de oorverdovende inhoud en pal na de deadline het…

Dat het van een dieper voelen is dan de diepgang van geleerden die ’s avonds naar hun navel staren, hoor ik aan het woordenboek dat met horten en stoten uit jouw hart deze weidse wereld heimelijk betreedt. Iedere zin laat mijn adem stokken. Ik merk het aan de gevoeligheid waarmee je het heden reeds benadert, in een werkelijkheid die niet…

een gedichtje over liefde dan maar of over de schittering van bloemen om de veranderingen te ontkennen een paar woorden gewijd aan lucht in vele spiegels met blinde vlekken waaraan het ego zich volvreten kan het verraad aan de eigen fundering ondergraaft de zin om te handelen en laat de betekenis traag uitlekken…

Kleine doorzichtige parels zweven zelfbewust statig neer stoten elkaar gedurig aan rijgen zich tenslotte aan een tot een dun ijl toneelscherm van witte fijne zijde dat ongehinderd voort glijdt beloftes voor weldra verbergt en verspreidt boeren en tuinders juichen prijzen met heel hun hart de reeds lang verlangde regen.…

elke keer nu voor altijd dat je niet naast me ligt sterf ik een beetje onze vleugels in donkerte verwijderd onbeschreven onvoltooid requiem elke keer nu voor altijd dat je nooit meer naast mij ligt…

Dat onze voetafdruk groter is geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen denken, bezet de kamers van mijn rusteloze geest. Ik gebruik mijn denken meer dan ik nodig heb, maar kan het niet stoppen. Het is ondenkbaar. Ik loop, ik ren, ik vlucht voor de realiteit die mij als mens langzaam vernietigt— met bosbranden, overstromingen en blikseminslagen…

ik geloof niet in een hand die aan de geschiedenis trekt niet in een stem die bepaalt waar wij heen moeten maar ergens achter wat wij kunnen meten begint voor mij een ruimte geen hemel geen wonder geen antwoord eerder een bron waaruit iets komt dat wij zelf niet kunnen verklaren misschien is dat wat mensen God hebben genoemd…

Ik heb het nooit geweten hoe jij vastliep in monogame ellende die zomervolle boom waar je onder schuilde vergat je de ruwe bast? Ik op mijn beurt wierp mijn waarheid steeds opnieuw in vergeetvijvers of soms begroef ik ze op plaatsen waar geen dromen meer bedacht worden op voor jou onbekende locaties Ik kalk nu jouw versteende glimlach…

Met meel in de mond sleuren ze je weg uit je verwachtingen de rimboe van de hoop in Het witte poeder blijft op je plakken als een vale uitslag van je vlees het enige houvast voor je gedachten in Midgard, de middentuin van bekende streken, omringd door eindeloze bergen een oerwoud in het zuiden en de oceaan in het westen waar de…

verlangend naar haar in vervoering zijn blauwe hemelkoord afdalend naar haar en dan de val de val in vrije val de val in haar donkere diepten de diepe val omhoog naar haar…

Klep, klep, klip en klaar, Stap voor stap in de verte staar Naar d’einder in ’t verschiet, Waar je helemaal niets van ziet, Noch hoort, noch voelt of ruikt, In duister en in doodse stilte Verhuld blijft tot in eeuwigheid.…

de sleep slaaft zich voort en woelt de bodem alsof er een “ hurricane “ gisteren wil passeren in de volgorde van vandaag of dat lukt is niet de vraag, aan het “ langste eind sjorren “ brengt slechts vermoeide ledematen, het vergt tijd om alle zetels te pellen van het stof tot aan de veren dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “ sjofel…

Je kan nooit teveel liefde Aan je kinderen geven Zodat ze in de boze Buitenwereld echte Liefde herkennen…