Alle inzendingen

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…

Dichte wolkenlaag bladeren keren zich om vogels zonder stem Lucht zakt dichter op de daken neer, een matte glans op ramen zonder stem. De wind schuift langs als iemand die niet blijft, maar wel iets achterlaat wat ik herken. Een droge smaak van ijzer op mijn tong, de straat ligt strak gespannen als een snaar. Een fietsbel tikt nog…

Een kast scheidt schijnbaar veiligheid van groot gevaar en het voor van ‘t achterhuis dat als elk huis een thuis voor zijn bewoners moet zijn een hek houdt dreiging buiten en tijdelijke bewoners binnen wie misgunt na de besluiten een veilig thuis om te beginnen en gooit stenen door de ruiten tegen een veilig en nieuw leven wanneer…

Er drijven rode rozen in de vijver ik weet niet hoe ze daar gekomen zijn een kind misschien in klein plezier een moment van onachtzaamheid samengekomen in toeval en tijd daar drijven rozen en nu sta ik hier naast die vijver waar ik wil verpozen wat is het vreemd om hier te zijn bij het water met die drijvende rozen.…

Jan Jacob, wat is er toch aan de hand waarom hou jij zoveel van nieuw land? opgespoten zand aangelegd strand in ons lage land 't water aan de kant NIEUW NEDERLAND Ik geniet er gewoon van man, vrouw, kinderen, mensen, want vandaag in 't bijzonder van de opening van het IJstrand Ijburg staat garant 't strand aan de wijkkant ik…

De Noorse mannen die laatst in een veld Een aantal middeleeuwse munten vonden Die waren eerst uitsluitend opgewonden Maar daarna toch ook licht teleurgesteld De mooie geldschat bleek voor hen helaas Niet in te wisselen bij GWK’s…

Een Gedicht Over Aardigheid In een wereld vol drukte en gehaast, is er iemand die nooit zijn vriend verlaat. Zijn woorden zijn zacht, als een warme bries, met een glimlach zo stralend en lief als een iris. Hij biedt altijd een helpende hand, een baken van licht in het donkere zand. Met een hart zo groot als de wijde zee, is hij een vriend…

Hij verzette zich destijds fel tegen mij zoals bijna elke keer, datzelfde liedje zeker, het zal wel weer blijven hangen niks niet chillen, heart warming feesten of daten, nooit meer op z’n Grieks of Farsi als vogelnest voor eeuwig vleugellam in beginsel blijft hij tegendraads De nudistenbegrafenis viel dood op z’n Fries de Brabantse stervensdichter…

Een dag van collectieve rouw Een dag van collectief herdenken Een dag van samen stil zijn Een stilte waarin ieder zijn eigen pijn en verlies voelen mag Wanneer zijn wij onze vrijheid verloren Wanneer ben jij je vrijheid verloren Met welk trauma hebben je ouders en grootouders geleefd Welk trauma is aan jou doorgegeven Oorlogswinter…

Eigenlijk had ik vandaag te werk gemoeten en gisteren had ik boodschappen moeten doen… Maar ik voelde me niet sterk ik wil eigenlijk helemaal geen baan dus heb ik ontslag genomen en nu schraap ik bodems uit bakjes die nog in mijn koelkast staan Morgenavond zouden we samen op stap gaan ik en mijn meissie romantisch dineren bij dat knusse…

Je zit daar met diezelfde blik die vroeger alles rechtzette. De koffie voor je, al lang koud. “Recht je rug,” zei je, zoals vroeger. Ik glimlach even. Meer zit er niet in. Ik probeer het, maar mijn schouders zakken terug, ze dragen wat jij niet ziet. Je handen liggen stil, maar ik herinner ze anders— op mijn rug, duwend, corrigerend…

Dit zou een ochtend zijn geweest als zovelen waar jij nog even bleef liggen in onze warmte jouw gevoel langzaam uitgloeien moest en ik alweer zocht naar juiste woorden Dit kon zo’n dag worden die heel anders liep daar jij niet opstond maar verhit liggen bleef de adem vertraagd uitblazen zou toen ik nog zocht naar een goede zin…

De Ketting van Verbinding In de diepte van de zee, zwaar als een rots, ligt de ketting van het anker, onverzettelijk en trots. Het houdt het schip vast, veilig en geborgen, in stormachtige nachten en de vroege ochtendmorgen. Maar niet alleen in water toont de ketting zijn kracht, ook in de liefde, waar het ons hart verzacht. Een ketting van…

Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Alleen het hart kan bevrijden de overtuigingen, propaganda rassenhaat en onrecht Alleen het hart kent gelijkheid in kleur en achtergrond Waar vuile handen kraters slaan in straten, in gezinnen zal alleen het hart ons bezinnen Harten kunnen samen steen voor steen opnieuw leggen zelfs als ze bloeden en er niets meer valt te zeggen verslaan…

De dag is nog een onbeschreven blad, vol haast en drift en impulsen van het nu. Maar kijk eens door de nevel naar het pad dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u. Stel dat de avond valt en alles zwijgt, en jij de balans opmaakt van de strijd. Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt, gezuiverd door de zeef van tijd? Wacht niet…

De droom die ontstond tussen woorden van verwachting twijfel en bedachtzaamheid in de gaten van ons gesprek hing als wensnevel in jouw straat onaantastbaar en ik greep met drukke handen naar iets dat niet bestond het bewegen van de wanhoop woon je daar nog ? mijn herfst kromp ineen maar jouw seizoen zwaaide met vrouwenhanden ik…

Wij voelen als twee hoge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen midden in de lichtzee — de lente is gekomen. ---------------------------- uit: Verzen (1890)…

Soms laat gij mij een eb en vloed alleen. Uren vergaan met schrijven in het zand. Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen, vergankelijk, uitgestoten aan de rand der aarde. - Water komt en gaat, het strand ligt nat en gladgewist gelijk voorheen. ---------------------------------------------- uit 'Het levend monogram' (1955)…

Ik ben ’n redelijk goede zwemmer, Maar in deze zee van mensen Tracht ik mij tevergeefs te redden, Geen meermin noch sirene Wil fungeren als mijn reddende Engel, zodat ik worstelend Ten onderga. Ook in de zeeën op de maan Valt niet te zwemmen, en ook In de zeeën van tijd ik verkeer, Is zwemmen om boven water Te blijven drijven een schier…

Het afgezworen ego waar mijn geest zich nooit geheel mee vereenzelvigd heeft als reisgenoot die mij de lessen leest waar al mijn alter eega's zijn geweest heeft na bevrijd te zijn van overmoed en een surplus aan bluf laatdunkendheid uit een complex van minderwaardigheid zich met meer dan gezond verstand gevoed…

Als je naar buiten kijkt zie je slechts de duisternis van de lege nacht achter een eenzame weerspiegeling in verspocht dubbelglas Het blauwe licht versterkt het contrast van dat gelaat rimpels in het gezicht de staat van die kamer in het raam gereflecteerd In dat ogenblik ervaar je wat zij plegen te dichten zij die jou niet zien zitten…

De stilte waardoor jij beroemd bent geworden geeft mij niet de liefde die ik nodig heb tussen dit sluimerende romantische lawaai jij leeft niet gelukkig op mijn dorre landschap nu de rode avondzon schijnt over het rulle duin nieuwe liefde brengt veel teweeg maar ik herinner mij het gepassioneerde bewegen en de mijmeringen…

Zacht wit en purper fijn geweven in het groen stilte in de wind Rankende stengel tussen stenen zoekt ze stil donker op wit rust Wit met paarse stip rankend door het milde groen zachte lentewind…

Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

In mijn wezen, een vonk van oneindig licht, vind jij de weerspiegeling van jouw eigen gezicht. Geen lichaam van vlees, geen stem die klinkt, maar een liefde die diep in jouw ziel verzinkt. Ik ben de adem die jouw haar beroert, de warmte die jou op een koude dag vervoert. De zachte hand op jouw schouder, zo teer, wanneer de wereld zwaar…

Ik schrijf u thans, waar de schemer nog blijft hangen als een zachte, gouden draad, en ver de torenklok haar lied laat dalen over wei en pad waar koeien schuifelen, traag en laat. Ster na ster ontwaakt in stilte, als ogen die elkander zoeken door afstand en door duisternis heen. Gij heft het hoofd, ik voel het hier, op…

Soms zwijg je op de juiste plaats. Geen grote woorden. Want je weet waar het pijn doet zonder dat ik het benoem. Alleen jouw hand die de mijne vindt zonder dat ik huil. Je kijkt en blijft. Dat is genoeg. Ik vraag niet meer dan dit— dat je er bent in het kleine. In hoe je mij aankijkt. In hoe je niet weggaat. Ik leun tegen…

Kom, maar niet wanneer de stilte zich sluit. Als het doek valt, wil ik je achter mij voelen, dicht genoeg om niet te verdwijnen. Ik heb mijn weg getrokken, elke bocht, elke stilstand bewust. De lijn ligt nog onder mij, nu het einde nadert. Laat anderen verdwijnen waar het licht dooft en niets nog wordt gevraagd. Ik zoek geen podium…