Alle inzendingen

Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat, Razen jouw woorden door de kamer. Als een storm die geen richting heeft. Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan. Mijn planning, gemaakt van glas, Ligt opnieuw in scherven. Bang om iets te zeggen, Angstig voor een nieuwe orkaan. Een last die zich opstapelt, Met een druppel te veel op mijn netvlies…

Dorst bestaat in vele maten maar deze maat was groot huid was uitgedroogd dood als elastiek gortdroog als karton Hartslag vrijwel onzichtbaar ritmisch met de klok seconden vertraagd tot milliseconden werden milli-milli seconden tot ‘t bijna stilstond Hitte van de zon brandde al dagen als een koekenpan die pannenkoeken bakte…

Nu dan de nederlaag geleden is, De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis, Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen, Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen, Op hare verre, eenzame…

Het is een magere troost dat alles moet verdwijnen en ik je hoe dan ook op een keer toch zou moeten missen, bij voorbeeld door de dood. Ik hou van je, al kunnen we waarschijnlijk niet meer worden wat we vroeger waren of dachten te zijn. Geen verhalen over afkeer, over waanzin of grote trouw: ik verlang naar toen terwijl ik ouder word…

Ik zit in een kamer vol met mensen, ken er geen één — die tegenover doet denken aan Dahmer Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein? Ik durf niet te praten, mijn mond zit dichtgelijmd. Ik weet dat ze me haten, ook als ik ze slijm Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein — ligt het aan mij?…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Lentebloesems licht een trage wind tilt ze op stil valt de dag neer In het zachte trillen van je jonge blad voel ik hoe het voorjaar opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen. Onder je brede, lichte kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even…

varens komen nu als vraagtekens uit de grond nemen hun plaats in tal van tuinhommels op de cotoneaster nijver, zachtzoemend vingerhoedskruid en jacobskruiskruid versieren het nieuwe tuinpad…

Na stevig maaiwerk uitblazen op het terras met zicht op een ouwe Amerikaanse vlag als vogelschrik, een lievevrouwebeeldje uit het geboortehuis, een struik azalea's in lentebloei. Zo vertrouwd de beelden, zo zalig de geborgenheid.…

Gewoon een hele doodnormale vraag ditmaal niet weer over weer of geen weer in Roodeschool, Bourtange, Beetsterzwaag Ter Apel, Loosdrecht, Vatze in de Kraag de angst regeert, een zweer groeit in de maag van korte lontjes met te lange tenen Maar goed, waar hadden we het ook weer over xenofobie, eeuwige wederkeer dom volk zonder een greintje…

Haar vingers schrijven over liefde Op nog onbeschreven huid. Woorden vormen akkoorden, Aaneengeregen strofen melodieën, Die doorklinken in elke zenuw, Als prikkelende erotische klankjuwelen Van een meerstemmig huidgeluid.…

Ze hebben er over nagedacht dat ontbreken van de liefde ze ademt uit haar intieme stilte bij de flauwe bocht van de rivier dat niet kunnen dromen nooit meer kunnen voelen lijkt in haar denken geslopen haar geheugen faalt voorzichtig volkomen naakt en zonder woorden dit is de kans om opnieuw te beginnen nu de dag afscheid neemt van…

Twee tranen, een persoon. Niet meer samen, toch was ze in mijn droom. Dageraad breekt aan. Moet ik gaan? Blijf ik staan? Wrang, wanneer te lang. Mémoire morte, indien te kort. De ironie lacht. Eerst te lang gewacht, nu dit niet verwacht. Verlies gekenmerkt door onmacht.…

welke weg kent geen vertakkingen het pad, het spoor is van einde ontdaan adem stokt en verstijft als hemelgewas precies zoals eerder beschreven er gloort een tijd met vissen op het droge hun land uit mist gehouwen dit staat naast een woord, zij aan zij te betreden met een tijdperk als voorjaar vrij van orde en toestand om aldus het…

Jazeker, zij kan nog vele malen erger, vlekken vertonen waar geen plekken zijn noch door zullen dringen maar voor het verstrijken der tijdelijkheid in onze gemeenschappelijke passantenstrijd alhier en aldaar waar zij tegen de muur van het huis met het dak van de wereld ten eeuwige dage kwijnt tot zij in pulversneeuw door…

Vechtend tegen (mijn) demonen Het jaar 2024 ben ik door een Hell gegaan Er emotioneel compleet alleen voorgestaan Door je steeds terugkerende woorden "Ik kan er emotioneel niet voor je zijn" Het heeft me gebroken En maakte me klein Dwalend in het bos Verslagen en verloren Van alle hoop ontdaan Wakkerde JIJ mijn innerlijke…

bij de een sterft het geluk een aardse dood de ander sterft door liefde bij leven soms staat het licht op groen of verandert in rood en word je uit elkaar gedreven het overkomt je of wordt het je onthouden het wordt je gegeven en zorgt voor intieme warmte doch ook vaak voor terugkerende koude liefhebben is lijden aan de ander…

Voor Shell & Co een vette oorlogsbuit, maar u krijgt bij de pomp een hartverzakking, hun woekerwinst betekent uw verzwakking, geen wonder dat het volk de noodklok luidt. Het kabinet toont tweeërlei begrip: ‘Een zaak van in de knijp en in de knip.’…

Ze zong hartverscheurend mooi de droevigste liedjes, en ik speelde met haar in de band, onderweg lag haar hand in mijn hand Ik was gelukkig, overal vrij en met haar, ach, voor een korte tijd ging ze weg en ze kwam niet terug Nu zing ik maar droevige liedjes over haar We waren vrij, overal was alles, en niets te verliezen want we waren…

Ze leert niet door te wijzen, maar door te zijn, een zachte schaduw in het ochtendlicht, een hand die niet duwt maar opent. In haar jaszak ritselt het alledaagse: pleisters, broodkorsten, een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte. Ze is de wifi die nooit uitvalt, de hotspot van warmte, waar een kind inlogt zonder wachtwoord…

Het voorjaar herinnert mij aan schoonheid hoop die herleeft en verdriet dat vervliegt als een serenade voor mijn ziel dat eeuwig zal klinken melodieus en toch subtiel Hier lopen mijn voeten door ‘t hoge gras met frisse dauw op mijn huid, geniet ik pas als de lucht ruikt naar appelbloesems en groene aarde, heel puur de wereld vol wonderen…

Eind 19de eeuw schilderde Vincent Joseph Joseph Roulin, postbode In Arles Een postimpressionistisch portret Uit, om precies te zijn, het Jaar 1888 Joseph zittend op stoel, arm op tafel Zonder dus epauletten Wel met baard In Arles bezorgde hij veel brieven Bij zowel Arlésiens als Arlésiennes Baard als gezichtsbescherming tegen zon…

Wandelende gedachten, Kwellende emoties. Korte dagen, En lange nachten. Het verlies van momenten, De reacties op gevaren. Het doet wat bij me, Het laat me ervaren. Het gegeven contrast, Van leuke dagen. Naar een stilte, Die ik alleen moest dragen. Nodige hulp, Die ik niet kon krijgen, Waardoor ik, Aan mezelf begon te twijfelen.…

Ze horen de bommenwerpers niet aankomen noch de raketten, noch de drones ze hebben dovenmansoren door hun oortjes en alleen zicht op hun smartphoneschermpje ze slingeren met hun elektrische fietsen of opgevoerde fatbikes de stadse straten door dan zien ze opeens vlammen en rook maar maken eerst hun gesprek af…

Een tijdje terug sprak een meisje mij aan ik ken u niet ik voel mij toch veilig bij u Ik kan mijn leven absoluut niet meer aan zulke problemen, niet even maar continu Ik vroeg haar waar is de pijn en waarom voel je je ontzettend eenzaam misschien Ja, zei ‘t meisje het klinkt best heel stom hij verkrachtte mij ja een minuut of tien Heb je…

Een  bosvarken te Almere Schrok zich helemaal de klere Toen hij lekker lag te kauwen Op die reuzenbereklauwen Zou het tij plotseling keren Een hond stond hem uit te dagen Dat was om problemen vragen Zo ontstond er een gevecht En die hond verging het slecht Had dit dus niet moeten wagen Zijn bazin was in de buurt En ook zij heeft het…

Onder de zevende statie naast lege stoelen zit een tronie met een loep In nomine Patris… daar buigt hij voorover in donkerblauw jack tuurt door de woorden Ora pro nobis… zijn capuchonkoord is een witte lus witter dan zijn huid witter dan zijn loep dan staat hij op Panem nostrum… door naar de soep…

Daar was 'n meisje, daar was 'n water, daar was wat zonne en groenig riet. Dat water zong met zilvren klater, dat meisje zong 'n vrijerslied. Dat meisje had zo rode wangen en brede heupen dat ze had! D'r haar dat berste uit de spangen en glom of 't vol van zonne zat. D'r ogen keken maar in het water daar sloeg ze 'n…

Een mens is een waarneming. Niet tastbaar, enkel klank en beweging van daarnet. Een stem, een voetstap, de wijze waarop het haar naar achteren wordt geschud. Herkend en voorbij. Een brief. Gisteren gepost, vandaag bezorgd. Daartussen kan heel wat gebeurd zijn. ------------------------------------ uit: 'Krullen van jezelf', 2001.…

Achter een bankje verscholen, onopgemerkt praalt de witte bloem…