Alle inzendingen

over het verre ijs van de dood een geheim landschap waar niemand kan komen zwerf jij in slaap en stilte tussen het wit en het zwart duizendjarige stenen een klok zonder cijfers een gans op de vleugel woorden van inkt alleen maar dit gedicht…

Je voeten in het grind, dezelfde plek, gras plat getrapt tot een tweede huid. De overkant wacht als een licht dat dichter lijkt dan het is. Maar water heeft geen geheugen voor twijfel. Het likt aan je schoenen en gaat door, neemt bladeren mee, geen namen. Op een ochtend is de vraag gewoon weg, zoals mist optrekt zonder aankondiging – niet…

gestold in stilte samen rimpelloos verdwijnen in tijdeloze lichtigheid…

De auto volgepakt...we gaan op reis Al is de Straat van Hormuz afgesloten En gaat de olievooraad naar de kloten We denken nu niet aan de brandstofprijs Maar morgen wacht u toch een hard gelag Route du Soleil op Zwarte Zaterdag…

Regel, na regel, na regel, verschijnt op mijn tablet, weet niet wie of wat stuurt, met verbazing verschijnt, wat je hier nu leest. De woorden herken ik, maar wat er staat, komt uit het niets, van een onbekende, wildvreemde boreling.…

Het schemert. Halflicht: licht en donker tegelijk -- De boom staat op wacht.…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

Omdat ik hun ogen niet zie, de verstopte lenzen die mij immer in de smiezen hebben, betekent niet dat ik gek ben; doordat ik hun sleutels niet heb, of zo’n gedempte stem, die mij dwingend door fases leiden kan, tegenwerk, alsof ik gek ben. Voordat ze de wonden toch zien, voorverwarmde handen die zij steeds weer uit die zakken halen, verkleur…

Tafel met lederen hoeken. Pas op de plaats. Geblader in een plaatjesboek. De hersens doen vermoeid. Gedachtenstop. Ontmoedigd maak ik mijn ideeën zoek. Een halve dag in kamerjas gewacht op een beweging in de dooie boel. Vergeefs heb ik vandaag aan niets gedacht. Nu, bijna roerloos zak ik op een stoel. Koppigheid volstaat. Ik kleed mij aan…

O te luistren naar de zee, Tot de ziel ga fluistren mee: Tot haar zwijgen ‘t Wonderwoord Uit zijn diepten stijgen Hoort! Alle malen, hartezwaar, Kere ons zoekend dwalen naar ‘t Bruisend breken Van de vloed Waar de ziele spreken Moet. 't Lichte zingen van de zee Draagt de ziel op zwingen mee Waar zij dichter Bij de poort Zachter spreekt…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

'Wat doen de bewoners hier toch de hele dag', vroeg een bezoeker. 'Wachten', zei een verzorger. WZC wachten op morgen wachten op ontbijt wachten op toilet wachten op medicatie wachten op middageten wachten op bezoek wachten op avondmaal wachten op slaap wachten op sterven.…

Als speler die van het spel houdt, die zich pas afvraagt waar hij beginnen moet, nadat de dobbelstenen al, als een verloren hoofd, vele verspeelde rondes over de tafel zijn gerold. Toen die seizoenen jarenlang en verbreed vergleden waren, omdat de vrijgevochten handen zelfs die realiteit niet respecteren wilden waarvan zij…

Leg ik me vast aan mijn verchroomde kikker ben jij mijn kade waar je bankje staat waar ik mag zijn en even mijzelf mag verlaten het touw – het touw is wij waarlangs we lijnen – scheeps om elkaar heen gedraaid de golven klotsen zachtjes tegen het diep – basalt – de paalsteek is gelegd we deinen…

de eenvoudige schrijfkunst is niet iets bedenken, het begint zelden met een gedachte het is merken dat de appel langer op tafel ligt stof dat zich anders verzamelt op een nachtkastje het huis wist allang wat jij nog moest opschrijven, de manier waarop een hand blijft hangen na een afscheid…

hij vraagt niet als zij in het voorbijgaan een eiland van louter schapen ziet het diepblauwe water naar zilvergrijs verschiet hij kijkt niet als zij in het voorbijgaan de lucht van hemelsblauw dan rozerood naar ultramarijn verschuiven ziet hij praat niet als zij in het voorbijgaan naar een verdwaalde stormvogel wijst twee kleine valken en…

Het snelsonnet is ooit bedacht door Driek, Heinz Polzer heeft het onzijn aangedragen. Het vergt best lef je aan wat nieuws te wagen, Want lang niet elke dichtvorm is uniek. Maar Theo heeft ons wél wat nieuws gebracht, Want Theo heeft het traagsonnet bedacht. In elk geval Theo, bedankt voor je vaak originele, geestige, hoogwaardige en vormvaste…

De socials staan weer bol van AI-bagger, een dier in nood of ramp die niet bestaat. De plaatser pleegt een dubieuze daad, gedreven slechts door kliks en plat gesjacher. Laat ons dit algoritme niet meer voeden, en lonen slechts de makers van het goede.…

Ik vermeed jagerspaden liever bewoog ik in die herfstleegte onopvallend in mijn schijnwereld Waarschijnlijk kende je me niet Het waden door jouw levenswateren bestond uit moeizame hoop droeg de kenmerken van vals licht mijn ontkennen werd een religie Of een overlevingsdans Weet dat jouw adem zonlicht was ontsnapt uit jouw heerlijke…

Soms lijkt het leven water dat pas laat zien hoe diep het gaat terwijl je zwemt. Je zoekt een moment waarop alles stil mag liggen, maar juist dan begint de stroming te trekken, voel je de bodem onder je wegzakken. Evenwicht is geen bezit. Het is een gebaar dat je telkens opnieuw maakt — een arm die vindt, een adem die zich zet, vertrouwen…

De slordige angstwoorden op de potloodmuur vervagen maar de angst dat stilte onheil brengt wordt groter en eenzamer in het gedoemde alleen zijn de klok en het duister als boezemvriendinnen van de onzekere toekomst geen zware stappen geen literaire plicht geen loze antwoorden of zotte vragen maar altijd eenzaam in die nachten niemand…

Eens waren we jong we klommen over buitenmuren we zwommen door de tegenstroom van golven heen geen douanier die je bevroeg over je doel of je bestemming daar moesten we zelf nog achter komen groot en open was de wereld toen we van de toekomst droomden wie weet is de toekomst al geweest een verstilling komt tevoorschijn de slagboom slaat…

Onder en boven heerst beweging, chaos, onrust, van grassen, kuiltjes, heuveltjes, van donkere, botsende, jagende wolken. Netjes gescheiden door een zilveren reep: slordige rafelrand, strakke boord…

Ik loop lusteloos door de stad, mensen komen me tegemoet, zien mij niet ondanks mijn groet, stappen onverschillig hun pad. Ik ontwaar een ware Venus, blijf verstijfd stokstijf staan. Ik ben verbluft, staar haar aan. Lust in mij wenst ik haar kus. Als Aphrodite mij is gepasseerd, draai ik mij om, staar haar na, ook haar achterste comme…

Baasje staat buiten, sigaartje in de hand, alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt. De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan, alsof denken belangrijker is dan bestaan. Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar, gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt Hij kijkt even op, met zachte blik: “Waarom zo moeilijk…

Duizend jaren zijn in de ogen des Heren één dag één dag is in Diens gezicht duizend jaren deze woorden uit de brief van apostel Petrus duiden hoe God het allerkleinste tot iets geweldigs kan maken terwijl het schier mateloze door Hem beschouwd wordt als wat nietigs maar toch alle aandacht verdient verleden heden en toekomst…

.. en het leven is niet gemakkelijk Maar dat houd je verborgen De kinderen zijn moe en dreinen Ze willen niet tekort gedaan worden En jij moet ze braaf houden En klaarstaan voor de mannen Buitenshuis moet je stralen Dan zijn ze vrolijk, hartelijk en galant Je mag niets zeggen waar jouw man consequenties uit zou moeten trekken Soms…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…

Dat ik je aanspreek, stom hart, is natuurlijk complete waanzin, je bent een generiek gegeven uit de cultuurgeschiedenis. Dat betekent: een sterrennevel, drijvende paddesnoeren, een parcours d'accidents een zon die in het zwart verkeert, napalm, Reihung, een nevengeschikte wereld en we schrijven entropie. Het is een woord, hart, tegen…