Alle inzendingen

Het is niet alleen de wrede oorlog in het hart van de gebroken spiegel die haar stemming wisselvallig maakt het zijn ook sombere gedachten die ze heeft over het naderen van de dood hetgeen ze liever niet wil weten nu stilte haar metgezel is om het zwijgen te verdragen is het de ochtend die de dag aanvaardt de avond die ze doorbrengt…

Traagzaam trekt de witte wagen door een straat die niemand noemt, stap voor stap de hoeven klagen wat geen mens nog hardop roemt. Onder ’t zeil — een adem minder, onder ’t hout — een naam te klein, en de paarden, stille kinderen, kijken of het anders kan zijn. Navond ligt al in hun ogen, hoewel ’t morgenlicht nog brandt, alsof dag en nacht…

Als zij maar één voetafdruk achterlaat dan is dit geen spoor maar de aarzeling in de aarde één afdruk alsof de grond haar even droeg en daarna vergat alsof ze kwam zonder arriveren de tweede stap bleef uit, bleef hangen ergens tussen willen en verdwijnen wie kijkt ziet geen richting alleen een plaats waar iemand heel even…

Ergens in het woud van Brabants Langstraat straalt vol jonge levenskracht een ruim rijk van heideveldjes tussen den, beuk en eik, dat door bloesem verblijd de Lente in gaat. Om een kleine wei beschermt een groene dijk van gekapte takken opkomend zaad tegen elke aansluipende veelvraat: haas en ree dubben even, nemen de wijk. Voorjaarszucht…

Stille hond naast mij ademt zacht mijn wereld ruim milde ziel ontwaakt Zijn ogen volgen stil mijn beweging; elk moment voelt als een uitnodiging om aanwezig te zijn. Zijn wollige vacht tegen mijn hand maakt de wereld even eenvoudiger, minder zwaar. Hij ligt loom naast me op het tapijt, traag ademend, warm en veilig, en de kalmte die van…

wie denkt dat liefde enkel lente kent drijft op het gevoel dat een droom verwent het bestaan verhaalt van geboorte en afscheid maar uiteindelijk wordt leven door liefde verleid soms noem ik het honger of een onvermijdbaar verlangen; een gevoel dat zelden slijt…

Ach, wat men niet leert uit de wijn, dat leert men ook niet uit het Boek — en daar komt ze, daar, daar, de lente vliegt op me aan. Ze zoent me, ze zoent me, ze noemt me haar zoete ademen woord voor woord, terwijl ik vraag: wat is waarheid? Wat is zeker? — en ze vliegt voort. Men schenkt de wijn uit kruik in beker, uit beker in de dronken…

Omvallen als ik wil hurken bij een poes Dan maar liggen een warm bed voor haar Aan alles zo'n draai geven en maatregelen treffen handgrepen in de badkamer mijn wensen verkleinen het toeval omarmen denken: ik heb geluk gehad met mijn lichaam, met de vrede van vrienden, straat en school en blijven verlangen naar huid en zon blijven…

Als jouw liefde me vindt vind me dan in een geheim land wat zou je kunnen doen achter die dwaze horizon om van me te houden om me de kracht te geven om van jou te houden Je kunt me lief genoeg vinden een kusje geven of me in gedachten kietelen met die glimlach in je ogen die lieve glimlach op je gezicht die lieve frons op je wenkbrauwen…

Hij staat daar klein nog geen drie aan de rand van zee en tijd de wereld loopt voorbij sneller dan hij begrijpen kan een man rent langs wind in zijn stappen doel in zijn blik en dan — net te laat misschien gaat dat handje omhoog een zwaai alsof hij zegt: ik zie je en in dat ene gebaar raakt iets mij dieper dan woorden want…

beslissingen nemen die maakt men niet net zomin als zorgen dat baart men zich plannen en keuzes die mag men maken als men de hersenen stevig laat kraken het zich realiseren als men het beseft dat zij tegen hen niet hun schuld is prioriteiten liggen afspraken stonden gedane uitspraken gewraakte moties afgerekend op beloftes…

Indien Iran het plan niet accordeert Dat de VS heeft opgesteld voor vrede ‘Dan breekt de hel los én…’, zo deelt Trump mede: ‘Wordt ELKE brug compleet geruïneerd’ Maar dat zoiets zal helpen lijkt me stug Iran komt dan juist nooit over de brug…

wantrouwen sluipt niet luid naar binnen maar ademt stil onder haar huid een breuk die niemand kan beginnen en toch de hele wereld sluit een blik blijft hangen zonder reden een woord verliest zijn zachte grond de tijd vertraagt tussen de leden alsof niets ooit echt bestond ze voelt het vóór het zich kan tonen een spanning…

De tijd is veranderd. De tijd kreunt als een kind in zijn slaap, hoest droog en kortademig. God verhoort geen gebeden meer, ik bid, maar God luistert niet meer. De tijd is een gebed zonder eind, met rondhuppelende ivoren olifantjes door mijn kamer, trompetterend van vreugde. De tijd liet ze los. Melktandjes van mijn kind slingeren door de…

I. Dit is van een lichtkind mijn lieveling mijn gouden kleine verlustiging. Die had verkoren en was ter wone in een dunpurperen anemone. Wat windebloem was haar huis geweest vier bladen haar peinzens- kluis geweest. Tot dat een blijdschap haar werd beschoren en een verlangen ingeboren. Dit eerst begeren…

na palmpasen en psalmenwalmen het galmen van het brons uit de elektrische era in de lompe klokkentoren van de kerk der schijnheilige bevlekkende bezoedelaars op steenworpafstand dus vlakbij zeg maar is reeds sinds ruim twee jaar gode-zij-dank op onze knietjes niet meer te horen het ja en a-men als gevolg der hermetisch dichtgemetselde…

Het regent, druppels vallen neer, Geven krinkelingen in de spiegel, Willen uitdijen in oneindigheid, Nieuwe druppels dat verijdelen. De spiegel gemetamorfoseerd In een groene mandarijnenschil, Waarop de zonnestralen zingen, In ’n orkestraal symfonisch gedicht, Wegstervend in de vergetelheid Als de zon d’regenwolken verdrijft, En de laatste…

Laat ze maar praten Er is altijd wel wat Ze weten het beter Zus en zo In het leven krijg je niets cadeau Volg je hart Dat gevoel is niet uit te leggen Doe wat je wil doen Wat anderen ook vinden of zeggen Als ik weer vrij kom Kijk ik nooit meer achterom…

Het wordt stil. De stad ademt uit in steen en blad, zuilen staan nog recht, maar luisteren al naar iets wat onder hen begint. Een man keert huiswaarts door wat hij bouwde, de dag nog zwaar in zijn handen, straten dragen zijn stappen niet meer, ze herinneren zich wortels. Navond, navond, breekbare avond, de vormen lossen langzaam op.…

Ik veracht je nooit met de verwaarlozing van mijn wenende bossen mijn ondefinieerbare rivieren verlegen fluorvissen die in mijn vervuilde diepten duiken. Ik weerspiegel bittere armoede van het alleen zijn in eenzaamheid door jouw vloedgolf van woorden zonder de argeloze mensen die zich in lege menigte vriendelijke vrienden noemen.…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen! En verborgen blijven de dagen koude, sombere razende…

Een vogel strijkt neer op de vensterbank En zij? Zal zij kunnen landen? Hoe draagt zij hem met zich mee nu de leegte in haar lichaam woont? Kan hij de helende regen zijn op een stukje gebarsten land? Kan zij haar woorden in mooie kleren, het beste van haar, overbrengen naar hem? Deze woorden zei zij zijn woorden zonder hem Dit…

Het periodieke galmen van het elektrisch brons in de loze klokkentoren van de kerk der heilige bevlekte noch bezoedelde op schootsafstand niet te ver hiervandaan is sinds een jaar of twee godzijdank niet meer te horen de vier wijzerplaten dicht gemetseld van eendere steen symbolischer en profaner dan deze dwerg kan secularisatie…

= Vertaling van Tarantella = Geharnast in borstweringen zestien profane pionnen elk in zijn eigen gebied elkaar mijdend als contraspionnen geslepen in zwart ebbenhout tegenover ivoor in het vierkant van de arena is zuiver op de graad de vraag gerechtvaardigd of de gekroonde kruisspin hem in terugwaartse kreeftengang mag verblijden…

De kok beheerst in menig restaurant de kunst om nimmer overstuur te raken, hij weet van elke nood een deugd te maken en zet de zaken soepel naar zijn hand. Zijn aanpak van de rat is exemplarisch: de ratatouille niet meer vegetarisch.…

Pasen, Pasen, groen en leven, bloesems met de lucht verweven die heel helder is en blauw, zingend onder morgendauw die de oude aarde drenkt en aan alles adem schenkt. Pasen, Pasen, licht en vreugde die ons trage hart verheugde dat weer hopen kan en lacht, op een nieuwe morgen wacht. Onze God bleef Jezus trouw, die slechts liefde geven…

Op een blanco A4-tje schrijf ik in mijn beste handschrift: WOORDLOOS GEDICHT Het hele blad dun omlijnd. Of: Op de ezel span ik een wit fluwijn. Daarop helemaal onderaan, minuscule lettertjes: VERFLOOS SCHILDERIJ Sobere lijst eromheen. Ben ik de schepper van twee kunstwerken?…

Trots staat hij op zijn sokkel op het kruispunt van de straat stoer staart hij naar de massa aan zijn voeten. Men ziet hem denken, Waarvoor dit alles onder ander licht is nog alles zoals het altijd was. En langzaam schuift de massa onder langs zijn sokkel door de straat steeds verder. Onder het andere licht zoals het altijd is geweest…

De geest maalt onverdroten dag en nacht somwijlen vrij van boei bevrijd van kluister geknecht in dwangbuis doch vitaal doorlucht wakend of in droom en slaap beneveld De geest waart buiten wil van het skelet en armatuur van volatiele ribben onder de thorax van zijn fiere tors danwel haar pronkjuwelen bast en schors waar spieren soepel…

in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…