Alle inzendingen

Haar fijne, tere handjes spraken bronzen kleuren leed, gevuld door traanvocht, weggestreken onder wreed. In holle leegtes van haar gevlochten haar, waar menigte zocht, vonden vondsten elkaar. Tonen die gebaren spraken, en haar zijden spijkerstof vol lagen, waar ritmische klanken naartoe draagden. Naar een cadans van verlaat,…

Hoelang zijn we hier nu al vrienden, het was ooit bedoeld als vakantie, maar wat het nu is - We zagen de folder: Chaos, dames en heren, Uw eiland; de glanzende foto's, de helblauwe Chaotisch baai, het krijtwitte vissersdorp Krisis. We lazen dat het eiland wordt geprezen om zijn zeer diepe rust, de laatste bewoners worden zelfs gelukkig…

De kabels los, de zeilen op, dat gaat er op een varen; Al waren wij sinjeurs aan wal, ons hart lei in de baren. Een Hollands kind, dat is bekend, die vindt in zee zijn element, Jo ho, jo ho, jo ho, jo ho ! Die vindt in zee zijn element. En zijn wij zo geen banjers meer als in verleden dagen, Toen ieder voor Jan Companie een flikker had geslagen…

Langs open wegen liep het kind langs open stranden door de wind langs open huizen licht en vrij de wereld leek oneindig blij het dacht dat elke weg doorging dat elke deur naar morgen ging dat achter elke verre bocht nieuw licht haar zocht maar soms vroeg het zich stilletjes af waar gaat de weg naartoe na het gras en…

Mijn marketingbureau kwam met de wens Om nu, met het WK-toernooi op handen De namen van de voetballende landen Op shirts te laten drukken voor de fans Ik zag het resultaat maar, nondeju Wie spelt er Curaçao nou met A-U…

in een woud van signalen droegen onbegonnen herinneringen ons naar een tijd die langzamer ging dan de reis van een vogelveer naar de bodem van het diepste meer we dreven pijn met hamers in de aarde persten het lijden terug in de grond over het helmgras zagen we de lege zee de stilte was hier om te doden konden wij haar dragen?…

Alsof ze een bewegend kunstwerk in de bewolkte lucht willen hangen zwermen kwetterende spreeuwen boven de oude kathedraal van de rivierstad waar de oude mannen whisky drinken in de kroeg bij de brute avondmonding is het uiteindelijk het telkens opnieuw wegen van het gewicht van alle ergernissen en hij weet niet of hij terug gaat naar de…

wat ik nu in woorden zwijg gaat nog verder dan mijn onmacht immers het is soms niet uit te leggen waarin het zijnde mij heeft gebracht . de leegte wordt gevuld met gedachten die gedwongen rusten in de schaduw ik zou ze met mijn lippen willen verzachten zoals gezegd, ik ben thans stil tot schuw . als ik mij spiegel aan de ander zie ik krassen…

Het scheelde nog geen handbreedte, Was geen centimeter te veel, Zijn schaduw reikte net iets verder, Maar daar zat hij niet mee. Hij schoof een klein eindje op, Dat was net iets te veel, Het zat hem dus niet mee, Maar zal ermee moeten leven, Want iets anders zit er nu niet op, Genoeg is genoeg, anders Raak je van de regen in de drop.…

Lieve, De tijd tikt onverbiddelijk door. Life goes on. Alsof de dagen vanzelf weten Hoe ze verder moesten zonder jou. Het verlies is voelbaar. Het scheurt je in twee, drie, ontelbaar veel stukken. Tot de scherpe randen veranderen in littekens: Een onuitwisbaar bewijs dat jij bent geweest. Met de jaren kijk je daar minder naar om.…

Het demonstratierecht wordt aangepakt De burgemeester krijgt meer macht in handen Zo legt men al te driest gedrag aan banden Geen mens meer aan het asfalt vastgeplakt Het spoor niet meer door dwarsliggers bezet En geen gezeik meer in het snelsonnet…

Je blik fixeert het kleinste, doffe kwaad, een dwalend stofje in de iris van de ander. Je wijst met scherpe vinger, meet de fout, en spreekt je vonnis uit. Maar voor jezelf blijf je blind. In je eigen oog draag je een balk, een zwaar en star stuk hout, je ziet je eigen falen niet, terwijl je de splinter van de ander onder een vergrootglas…

.... Fuck, fuck, fuck ik wil niet dood, uit IN MIJN MAND van 5 jaar geleden Zij wilde het leven aan, met de dood uit. Helaas is deze wens Reeds omge- keerd, al uitgevoerd, want door duivel kanker gedwongen daardoor moest zij ruilen met het heden * ....maken het de moeite waard oud te worden... Lieke Marsman…

'Is het mijn sterfdag?' In leven blijven lukt niet. Liefde is wat telt. Ontmoeting met de duivel? Nee, God treed ik tegemoet.…

In lichte rumoer rondom, een stad vermomd in schijn, Wortegem in winterglans, onder luchten bleek en fijn. Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek. Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid. Maar de…

Tussen wat geweest en wat nog geen vorm heeft hier, bouw ik een ochtend.…

De zaden ontpoppen zich tot hele kleine groene stengeltjes en blaadjes Het is een wonder dat ontstaat uit zulke kleine zaadjes De vruchtbare grond, de zon en regen Laat dit wonder snel omhoog bewegen En aan het eind van dit seizoen Is dan het oogsten prachtig om te doen…

Het zijn beweegt door mij heen nog vóór ik het kan denken In elke ademtocht raakt iets ouds mij aan, alsof het mij herinnert aan een oorsprong zonder naam Het zoekt mij op in de ruimte tussen ademhalen, waar de wereld even lichter wordt en ik bijna oplos in een stilte die niets van mij verlangt Daar stijgt zielsgeluk…

Als poëzie dichter zou zijn En gevolg zijn zonder pijn Als de schilder zonder reliëf Kwasten kon Was dat een aarde zonder zon Verbeter aub me niet Ik kan niet zonder fouten Het maakt me blind. Dan zie ik niets Daden zonder daden Duik je onder Ik zag ooit een UFO Zomaar op zolder Rijmen zonder doelgroep Je roept Inanna zonder…

Wakker worden in de tijd als in de fijnste zijde. Een ochtendvogel doet een ijzerzaagje na. De boormachine die je hoort is de boormachine van de buurman lang geleden, tot je weet dat dat niet kan. Er ligt een laken in de linnenkast te wachten op een hand die deuren opengooit, een shirt, een broek, een handdoek zoekt, daarbij terloops…

Berisper van mijn dicht, dit woord laat ik u weten: Schaf beter spijs als ik en nodig mij ten eten, Of neme mijn onthaal, zulk als het is, in 't goe, Of laat mij ongemoeid, en houd uw snater toe. ------------------------------------------------------------ uit: Over-Ysselsche Sangen en Dichten (1630)…

Wat is toch een souvignier gris, madame vertel het ons in 's hemelsnaam groeit het in 't wild als knolrapenras is het in kassen gekweekt bolgewas ik zocht het met mijn diabolische oog dat op het oude vertrouwt, analoog in flora's van medici en florentijnen in graven der doden op de apennijnen de grot van lasceaux waar stieren en zwijnen…

Ergens tussen dood en leven ergens waar een diep verlangen jou en mij zocht, is een diepe stilte neergestort. Het tere dradenwerk van de liefde rekt en trekt het reikhalzen op. Twee mensen zoeken tussen kieren naar iets dat lichter is. Zij klemmen zich vast in een omhelzen met duizend armen. Zij draaien, draaien bewogen voort. Een oud verlangen…

Lorena is de Giro uitgezet, Haar fiets kreeg van de jury niet de zegen. Al sputterde Lorena stevig tegen, Graag wijs ik op een ongeschreven wet. Misschien was met de weegschaal wel iets mis, Zij weet nu ook dat meten (z)weten is.…

Zijn geest was welbespraakt, Het ontbreken van ’n stem Bleek edoch wel ’ n handicap, Voor het kunnen etaleren Van z’n briljante eloquentie. Ging te rade bij ’n goede vrind, Vroeg hij van die handicap vindt. Die dacht diep na, en sprak wijs, Beweeg je niet op glad ijs. Hiermee ging hij aan de slag, Helaas de wijze raad bleek loos. Ook…

de ochtend stond er in volle glorie bij aan beide kanten van mijn zicht was het feest een rode deken was ver uitgespreid gedragen door de frêle rozen, dus fijn besnaard allen zwaaiden naar mij, maar een het meest die klapte hoorbaar en het ging met enige tederheid gepaard zij riep, zie mij, ik sta hier te bloeien speciaal voor jou, jij…

Je werd wakker als een warme zee maar kromp al snel ineen tot een lichtdruppel in een donker opslagmagazijn Je wil graag een sterrenstelsel worden als je later groot bent steeds sneller rondzwieren met die spiraalarmen in een kosmische polka Als je voelende licht zo je eigen helderheid omfloerst vraag dan niet meer aan een doofstomme…

Haar woorden, een stromende nachtegaal, die drijft in een kudde vol duistere mist. Versleten in hun knappende vachten. Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…

Het zwart op papier beweert dat we breken, dat elke ademtocht een schuld is die wordt betaald met pijn. Maar de ochtend vraagt geen offer. Zij legt een strook licht over de koude vloerdelen. Er is geen verborgen vonnis, geen last die op ons wacht. Waar men een drift vermoedt, vindt een hand een andere hand. We hoeven hier niet blind te dwalen…

Een verre grijze horizon strekt zich uitgeslapen uit in landschappelijke gebarentaal die jij niet alleen kunt begrijpen emotionele momenten zonder luwte en intieme rust vinden zuurstof in nieuwe bezinning alsof de ander dichterbij komt je bent weer terug naar wie je bent geworden na alle veranderingen ben je weer jezelf zoals je was…