Alle inzendingen

Er is zoveel over getwijfeld ik kan de ingang niet vinden in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik houd het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenhanden vol onbegrip maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend is of weg zal kwijnen in de tussentijd omdat je in gedachten ook kunt beminnen en prille…

Jouw passie kruipt onder mijn huid, Ontvlamt in mij ’t vuur, Prikkelt mijn zijn van top tot teen, Dát kan slechts jij alleen. Jij brengt de zon in mijn leven, Verwarmt mijn lijf en leden, Je bent ’t centrum van mijn zijn, Maakt één van mijn en dijn. Jij doet mij tot hemelhoogte stijgen, Op roze wolken van geluk, Het geluk, dat nooit voorbij…

Als een tropische vis in vergulde aquarium beweeg jij door massa's. Als exotische vogel in tropische wouden tussen smaradgroen blad. Je gratie beweegt als hinde over uitgestrekte savanne. Je ogen glinsteren als twinkelende sterren vanaf diep blauwe hemelkoepel. Iedere dag zweef je als veel kleurige vlinder tussen bloemen…

De ochtend breekt aan volgens de wetten van de klok, een blauw scherm licht op, vingers swipen blind langs een dwingende stroom van flitsen, terwijl buiten de zon ongevraagd de kamer herontdekt. We hebben de kosmos gevangen in definities, de seizoenen getemd tot een kalenderplaat, en de herhaling tot vijand gemaakt. Wat elke dag trouw terugkeert…

In mama/s dagboek lees ik dat ze wilde meetellen in de maatschappij niet de traditionele echtgenote wilde worden thuis alvast oefende en huishoudelijke taken wegstreepte tegen het geld dat ze inbracht als medewerkster van de bank Maar het viel niet mee De oorlog en woningnood schoven het op de lange baan en papa/s werk hield haar…

Onder gesteente trotseer ik het klimaat dat al eeuwen aan mij voorbij gaat Menig mens heeft deze rots al beklommen en gaf zich uiteindelijk gewonnen Tijdens het openbreken zijn er velen door de zon bezweken Maar ik geef mijn geheim niet bloot, zelfs niet na de dood # Door slaven tot piramide geslepen, zal ik me op toekomstige plunderaars wreken…

Oude vensterbank het stof vangt evenveel licht als de ochtend Laatste trein weg ik hoor mijn voetstap nog iets langzamer Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen, op de rand van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen. Maar gaandeweg vertraagt…

Ellende kondigt zich niet aan Ze nestelt zich tussen ongeopende dagen in de plooi van een herinnering die maar niet wil verdwijnen Ze leeft waar namen hun klank verliezen, waar de lucht zwaarder wordt zonder dat iemand het ziet Soms is ze een ochtend zonder richting Soms een ademhaling die nergens meer kan landen Iedereen…

Water klettert op de rotsen van een omarming is geen sprake, natuurlijke rondingen ontbreken niet haar vastgeraakte waarheid van gebutste stenen die zich vlijen om niets meer dan een verlangen naar het bijzondere gevoel waarbij strelingen voortduren, omzwervingen voorbij gaan.…

De gekken zitten in hun kerkgebouw Als stomme mummiën: met stenen ogen Staren ze onwendbaar langs de lage bogen En horen van Geloof en Liefde en Trouw Uit 's herders mond, die kalmpjes staat en nauw Iets hoorbaars voor een oirbaar mens kan pogen Te geven aan de onzaal'gen, die bedrogen Om 's werelds eêlste goed, zien lauw en flauw. Dan…

Denk niet dus besta niet, ga als wandelende tak op in een boom En camoufleer je wijsheid als een boom die geen boom is, maar de gedachte aan een boom, vertakt In de hersenschors, als de gedachte aan een kameleon die de kleur en vorm van een bek in de bek van zijn prooi aanneemt Leg woorden zo in de mond van een mond, gelijk het Droste-effect…

Mijn hoop en fantasieën strekken zich als eindeloze tentakels uit over de bodems der oceanen waarvan ik alle restjes en overblijfselen van levens en verworpen ideeën schraap ook tegendraads gedraaide schelpen restanten van gênante eenvoud waarvan iedereen walgt evenals de gezonken scheepsonderdelen uit oorlogen die nooit…

Zeker drie, zo niet  viermaal per week  spoed ik mij op geheel natuurlijke wijze pal na de siësta zonder laadpaal en tesla met zonnepanelen op zonnebeschenen wieken derwaarts  waar het hooggeëerd kooplustig publiek telefoon-tv-slaaf, laaggeletterd of niet zich alras zonder gêne aan mijn vrijetijds zomeruitrusting vergaapt   terwijl…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. I Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Die Martin Bos, het Zeeuwse Statenlid, de eenmansfractie van de FVD, is altijd in voor een royaal diner. Zijn declaraties zijn nu doorgespit. Tienduizend euro heeft hij weggegooid. Nee, bij vergaderingen was hij nooit.…

God heeft wellicht onvatbare wegen voor een ieder: al wat misschien opblinkt, verwint plotseling of langzaam verzinkt, en valt ogenschijnlijk alles tegen. Op een schoon beekje roffelt regen, geselt het water, dat dan naar modder stinkt. Schier belemmerd door takken en stenen dringt de stroom verder, onthutst en verlegen. Zichzelf verliezend…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

‘Mijn spriet, mijn spriet’, sprak zij heerlijke zinnen haar verzilverde voetjes kleurden de grond proefde haar zoetheid aan mijn slijmende mond trager dan dauw om haar rijkdom te winnen ervoer ik de drang haar lenden te minnen zij verschoof haar mantel in de morgenstond ik kroop in haar schelpje, verstomd keek ik rond een schatkamer om in ‘t…

of is die dag dies illa nog niet gekomen droom ik mij uit het zand bij jou wij de onverbeterlijke dromers het eeuwig slapen ligt ons niet…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

natuurdichters gedijen bij de jaargetijden het groene voorjaar de warme zomer het herfstachtige najaar en ten leste de vrieskou van een strenge winter dichters hechten zeer aan de seizoenen als inspiratie voor de verzen die dan weer gedijen bij het bestaan en het verstrijken van de vergankelijkheid...…

Vrolijk vogelgeduikel Ik kijk me blij Adem vrij Teken op het koude raam Je naam De een knuffelt Ongeremd ongetemd Machtig en laconiek Ik word tóch niet ziek De ander in hitte klam benauwd Kwarttonen gillen van berouw Op zijn buik. Op zijn rug Opa nooit meer vingervlug Bijna honderd Bereid te gaan Maar nee... Zij breekt Corona…

Als de wereld buiten te luid wordt, en je eigen lijf aanvoelt als vreemd terrein, mag de storm hier even gaan liggen. Hier hoef je de schijn niet op te houden, geen masker te dragen voor je moeheid of pijn. Er is een fluisterend begrip in de ruimte, een zachte bedding van herkenning, waar niets vreemd hoeft te zijn. We delen het haperen van…

"Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop dat ik mijn mollebonen zonder n op de markt die ik van vroeger ken aan groote griet en aan de drie gezusters als semichimpansee mag presenteren" aldus de half-aap bonobo in nood ontsnapt onder een direct intercity van mokum naar zijn oude vlam, so pretty de chimp die hem hun liefdesbaby bood…

Op de weg waar langs wij gaan, lijkt alles wel doodstil te staan. Is de tijd niet meer van deze tijd, zijn we alle toekomst nu kwijt? Zijn droom en werkelijkheid verweven, is het nu dat wij in tijdloosheid zweven, hebben wij nu alleen nog het verleden, leven we dan nooit meer in het heden? Is het eindeloos einde nu in het zicht, is de tijd…

Seks is natuurlijk, de ziel laat het gebeuren, misschien komen de cellen samen en groeit de ziel verder in een nieuw lichaam dat een oud lichaam zal worden dat zijn tijdelijkheid voelt met een jonge geest die de jaren telt en niet bevatten kan zelf de ziel te zijn die haar zinnen zet op nieuwe…

ik zoek tederheid zonder woorden enkel het gevoel dat er iemand voor me is iemand die mij ziet zoals ik ben een mens met diverse kanten soms binnen mijn “Zijn” met zijn dualismen doch van het grootste belang is, dat ik mezelf ken . De weg doorheen het bestaan is vaak als een concours hippique je stoot je al bij een eerste balk of die welke…

Ik wandel vandaag op mijn gemak naar de maan Men zegt, de weg is helder, goed begaan. De arctische planeten, welgezind, begroet elke ster deze ruimte zeer bemind. De sterren kijken toe met koel fatsoen, alsof zij vermoeden wat wij niet meer doen Ik neem slechts tijd, een mens reist wonderlicht wanneer hij even luistert naar…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

ZO stil, als lang nog na een onweersbui het laatste vocht zijgt van de zomertakken, de avond valt, maar in het ronde drupt het zo gul, zo stil: Zo stil zinkt weemoed neder in mijn ziel, gedachten, die een zacht verdriet meebrengen, druppelen neer en vloeien effen uit zo droef, zo stil.…