Alle inzendingen

Werkloosheid en onredelijke eisen: je kunt pech hebben van school komen in een tijd zonder mogelijkheden en na gaan denken over wat het allemaal voorstelt die gemiste carrières die mogelijkheden die je maar moet zien waar te maken zonder teleurgesteld te raken omdat je zinvol had willen leven goede dingen wilt doen voor mens en…

neonbanden aangetrokken in stilte voelbaar een onheilspellende dreiging hangend boven de tuin ze zaten dicht op elkaar onder dalende druk regen zonder vragen met gaten in de sokken opgehokte stokken in neonhokken…

Zij ziet mij zitten, starend door het raam, Tot mijzelf komend voor stromende taal; Hij, met de zachtste ogen, noemt de naam Van kromme wegen en verzonnen praal. Ik laat mijn leven bloeien op de site, Aan alle lezers met blijvende dorst; Daar, voor de hoogste harten, waar het draait Om kloeke zinnen als smaakvolle worst, Waar ik de droogste…

Leonoor, mijn lieve licht, Voor uw oog de zonne zwicht Met haar blonde stralen, Die gans niet, in mijn gezicht, Bij zijn glorie halen. Vonken folie aan die git, Gitten met uw gouden pit, Bliksemt niet zo fellijk Dat het hart, dat u aanbidt, T' ene maal verwellek. Lieve Leonoor, gij moordt 't Harte dat u toebehoort Met uw lieve lonken…

Hoe ziet hij er uit? Strak. Hoe is-ie? Stoer, maar ook lief. Wat voor kleren draagt hij? Stoer, maar wel netjes. Hij heeft een strakke trui. Laatst belde hij. 'Hallo met Anjo.' 'Waarom bel je?' 'Zomaar, ik wou weten hoe het met mijn grote zus is.' Lief hé? Ik wil wat vaker bellen. Dat is toch wel belangrijk. Is hij al eens bij je…

De Beul van Bosnië, hij is gestorven De opgelegde straf was: levenslang Voor velen veel te mild nog, ben ik bang Die man was immers in en in verdorven Hij stierf in hechtenis, zoals bedoeld Ik ben benieuwd hoe Karremans zich voelt…

opeens loopt er iemand voorbij die je even langer aankijkt niet omdat je hem kent maar iets in zijn gezicht blijft hangen een lijn langs zijn ogen hoe hij zijn hoofd houdt je zet er geen naam op en toch neem je hem mee naar huis ooit staat een jongen voor de spiegel ziet een gezicht dat hij kent maar niet van wie zulke gezichten liggen…

Je had er niet moeten zijn Toen we elkaar ontmoeten Je had er niet moeten zijn Toen we elkaar beter leerde kennen Je had er niet moeten zijn Toen we het erop waagde Je had er niet bij moeten zijn Op al die gedwongen momenten Je had hier naast mij moeten staan Zodat ik nog eenmaal, in je hand kon knijpen…

Hoe anders dan verwacht verlopen soms je dagen, je hoopt op iets dat maar niet komen wil. Toch zijn er andere ontmoetingen en groeten, een mailtje uit een niet verwachte hoek. Zo wil ik dankbaar zijn voor zoveel kansen, voor zon en regen, voor de daagse dingen; soms wil ik dan heel graag weer zingen en blij zijn om zoveel dat werd geschonken…

ik soe de kleur fan dyn stim fêsthâlde wolle dat dyn ûntblomjende siel yn myn hert in werklank fynt dy’t skurt en bliuwt dyn eagen bliuwe hingjen yn in liet wylst lippen wurden skraal en driuwend tútsje en ûnderwilens hear ik dyn ferlangst dat gjin oar ea sjen kin…

Ik wil je zien. Ik wil met je lachen. Ik wil samen met jou een cadeau uitpakken. Soms te snel, dit leven. Soms te traag, dit leven. Wil je met mij jong blijven? Wil je samen vrienden blijven? Wil je samen herinneren aan de mensen die er niet meer zijn? Wil je je hart openstellen voor alles wat nog op je pad komt? En kijken hoe de tijd…

De regen heeft mij lang geleden al verbonden met de wereld Mijn hoofd lijkt zich dan in de bliksem te bewegen Alsof de natuur, in grootsheidswaan, zichzelf door mij laat sturen en de rommelende buien de liefste vrienden zijn…

beschoot ik pas toen hij niet meer te zien was, de tweede had ik raak na drie keer. Vandaag staar ik naar mijn liggend geweer.…

Naast Breda 's lange statige Burgstdreef vol koele bedaagde eiken liggen wijde velden waarin hoge pluimen en dichte struikenrijen klankrijke poelen omgeven daar zingt gemengd koor van kikkers en watervogels sterke paarden leven samen in hechte broederschap smullen naar hartenlust van taaie plantenwarboel de open wildernis tussen…

Mijn gedachten zweven her en der, In verleden en heden, in fantasie, Laatste heb ik aardig onder de knie, Er vreemde en mooie dingen zie. Ik beleef fijne dingen steeds weer, Geniet van dingen niet kende eer, Omarm al die mooie gedachten, Waar ’k nooit op hoef te wachten. Ik zing en fluit het hoogste lied, Soms in gedachten, soms hard op…

Het Tibetaanse paard verzette geen been De vulkaangeest verspreidde roet De krabben klauterden naar de rand van de mand De prairies vatten vlam De walnotenboom verloor zich in de kleuren van de aarde Aanvang van het ongezegde…

het dier beweegt langs de rand van het riet het water volgt maar noemt haar richting niet een adem raakt de oppervlakte even aan daar waar beweging lijkt stil te staan onder de huid trekt iets langzaam voort geen spoor van richting geen herinnerd woord het lichaam luistert naar wat niet verschijnt terwijl de stroom zichzelf…

Voorzichtig plassen, meisjes aan de ene kant De jongens doen het om het verst en nonchalant We zitten in de goot, wat doen mijn billen zeer! Jeroen duwt zich omhoog, hij houdt het echt niet meer schuin staat hij achterover, steunend op de pan- nen van het dak, maar krijgt daar moeie benen van Zijn moeder maakt zich zorgen, bidt en smeekt…

nog niets wetend van al die doden die nu nog ademen in de vlijende wind die hen voortdrijft tussen het onherbergzame van gaan en komen en plotseling hun vriend, statig majestueus rotsvast wolkendrager, braakte plots een zee van water dat alles wat voor iets staat wegvaagt zoals dromen zich verplaatsen in een tijdelijke herinnering de…

Onder de bomen valt de stilte langzaam neer licht rust op de huid Onder de kruin ontstaat een zachte omslag, waar licht zich mengt met schaduw zonder grens, een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt, alsof de lucht er een andere helderheid draagt. In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar, niet als afwezigheid, maar als een…

Stad, langs uw blinkend water liep ik voort, ik zag uw markten in het morgenlicht, ik heb van u gedronken en gedicht en 't stromen in uw aderen gehoord. De toren met het trillend vergezicht, een schrale trambel, die de morgen stoort,- ik daal en wandel langs het water voort het ruime land in, dat rondom u ligt. En zijn die u bewonen nors…

Van Lauwerzee tot Dollard tou, Van Drente tot aan 't Wad, Doar gruit, doar bluit ain wonderlaand Rondom ain wondre stad. Ain Pronkjewail in golden raand Is Grönnen, Stad en Ommelaand; Ain Pronkjewail in golden raand Is Stad en Ommelaand! Doar broest de zee, doar hoelt de wind, Doar soest 't aan diek en wad, Moar rustig waarkt en wuilt…

De diesel- en benzineprijs gaan weer omlaag Naarmate er om olie wordt gestreden Jojoot die van omhoog weer naar beneden Stabiliseert het nog, dat is de vraag Jawel hoor, bijt nog even op uw tanden Na 50 jaar geen vaatje meer voorhanden…

Beste reisbureau, schrijft een man uit Nunspeet, het betreft de Madagaskar-trip die ik zopas deed : linguïstisch ondervond ik nogal wat hinder, ik ga dus beslist niet meer naar ginder zolang de hoofdstad daar Antananarive heet ...…

De oude en de nieuwe tijd glijdt ijlings aan ons voorbij zo ook de poëzie voor jou en mij wij zijn tot vernieuwing bereid Als stijgend en dalend poëzie getij creërend en spelend als water met klei afwisselend maar niet voor goed voorbij zoals het licht aan de horizon teder en blij Verdwijnt ook weer het dolgedraaide onaanzienlijke…

het ruwste randje is eraf van helse dagen en de daden die ooit snijden zouden door te luid geuite raden van immer klinkende stemmen zonder één vraag naar de wegen die nooit afgelegd zouden kunnen zijn en al wat schijnbaar nog is verzwegen hoe zeer dat een mens sterken moet als de lichtvoetigheid blijft behouden wat dan weer kan leiden…

Blauw, wit en rood langs een sloot, valse vlaggen hangen zielloos rond. De stikstofregel moet verzachten, als regen op verschraalde grond Het draagt de herinnering mee aan wat ooit vloeibaar was en teer, wacht slechts op één druppel vocht die haar wakker kust – tot leven weer. De wind die eens de vlag liet dansen, fluistert nu een lege…

Haar vingers strijken over de haarfijne barsten in het metselwerk van de oude muur Aan de overkant ziet ze de teergroene bladeren van de linde Breekbaar in hun schittering de hemel straalt in een onpeilbaar blauw Haar vingers blijven halverwege een barst in de oude muur steken Juni loopt op haar einde…

En nou is Dolly Parton heengegaan: Helblond, voluptueus en dus bekoorlijk. Dat klinkt in deze tijd zéér onbehoorlijk, Maar ja, ik heb haar op mijn netvlies staan. Met Kenny Rogers zong zij echt subliem Uit volle borst(en) “Islands in the stream”.…

hoe het huis eruitzag waar ik als jongen woonde de deur met tientallen lagen verf groen-blauw, witachtig de tafel bij het raam waar ik zat mijn ouders keken verbaasd als ik vertelde wat ik mij herinnerde zij wisten het niet meer ik wel een middag ligt ergens in mij te wachten tot ik er per ongeluk tegenaan loop zomaar en 's nachts…