Alle inzendingen

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Subtitel: In een symbiose De Sagrada Familia Reikt naar de hemel Alwaar zijn architect Antoni Gaudí zich reeds Een plaats heeft verworven Hij schetste, mat en tekende Tot het resultaat Dat hij voor ogen had Was gecreëerd, verscheen Basiliek en Boetetempel Gaudí leefde en was actief In zowel de 19de Als de 20ste eeuw Helaas is…

Ginder in de delling onder 't blaârgeruis van die hoge beuken, ligt mijn vaderhuis. Lang reeds dood is mijn vader, moeder wordt zo oud, en de ganse hoeve is mijner zorg vertrouwd. Gij, de bloem der meiden, knap, van leden struis, wilt gij met mij wonen in mijn vaderhuis? Moeder heet u welkom aan de stille haard; gans mijn liefde…

Ik ken de droefenis van copyrettes, van holle mannen met vergeelde kranten, bebrilde moeders met verhuisberichten, de geur van briefpapieren, bankafschriften, belastingformulieren, huurcontracten, die inkt van niks die zegt dat we bestaan. En ik zag Vinexwijken, pril en doods, waar mensen roemloos mensen willen lijken, de straat haast vlekkeloos…

De eerste kan de hemel of de hel zijn, Want het is zelden iets er tussenin, Zo is het steeds gegaan in het begin, Je kan alleen maar bidden voor je welzijn. Dit is geen tijd voor welles-nietes-welles, Wat zondag speelt, gebeurt alleen in Dallas!…

Voor de jongeren die opgroeiden tussen deuren die sloten, tussen gangen waar stilte harder klonk dan een stem die bleef Voor jullie die werden verlaten, niet één keer, maar telkens opnieuw, wanneer handen loslieten en niemand terugkwam Voor jullie die leefden in kamers van afzondering, waar dagen zich opstapelden tegen koude muren,…

Er waren muren met dingen deuren en ramen die open konden en ook weer dicht gingen aan stoelen zeker geen gebrek een eettafel en kasten twee fauteuils én zo’n skai-leren bank ze sliepen in schone bedden aten netjes met bestek van borden en kregen horden aan cadeautjes ze gingen op vele vakanties moesten er voor dag en dauw op uit om…

Als oorlog niet bestond, zou er dan vrede zijn? zouden mensen dan leven zonder pijn? Alle tranen die zijn gevallen, Alle slachtoffers slechts vermeld in getallen, mensen die mensen verliezen. is dat wel iets om ´winnen´ te noemen, valt er over zoveel verlies wel te roemen? maar als oorlog niet bestond, bestonden wij ook niet. De vijand aanwijzen…

en als zij dan afscheid hebben genomen zij het schip is opgegaan ziet zij hem verloren traag en wankel naar de kade gaan ziet zij hoe hij even stilstaat nog en kijkt met zachte blik naar het nu al weggevaren verre schip…

er is geen oor dat dichtgenaaide spraak hoort elk woord blijft steken in mondmoeras, in weerwil tegenzeggelijk, onwaarschijn, veredeld gedoofd als een stormvulkaan onder zalvend oppervlak ik hoor een voorschot op onredelijke stilte…

vind haar voor de ochtendzon met erbarmen benader met liefde haar geërodeerde hart houd van haar bedroefde zelf drink met haar uit porseleinen kopjes voor zij vertrekt naar de donkere oevers aan de overkant daar vindt zij het verre huis…

Herten in de Lente In het woud waar de stilte zachtjes spreekt, dansen de herten, hun ogen diep en bleek. Hun geweien, als kronen, trots en grandioos, schitteren in de ochtendzon, zo wonderlijk als een roos. De lente roept met geuren zoet en fris, waar elke bloem ontwaakt in nieuw gemis. De herten luisteren naar de fluistering van de wind,…

De klaproos Niet geboren in een keurige tuin Maar ontkiemd in omgewoelde aarde Ze groeit op de plek waar het leven werd opengebroken Haar blaadjes zijn kwetsbaar en indrukwekkend tegelijk De wind mag haar bewegen De regen mag haar raken Haar kracht ligt niet in sterk blijven, niet in weerstand Maar in haar worteling en haar…

ik snak naar ruimte en rust en spreek over lijf en leden ook voor in mijn hoofd een must; ik heb te lang de stilte vermeden . natuurlijk is dat aan mijzelf te wijten maar tevens stuurt het leven mede mijn weg kan zijn dat het een kwestie is van slijten het is maar net waar ik de nadruk op leg . het is bij mij jagen en jachten terwijl niemand…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…

glas op graniet het zingen van de vijzel tegen de stilte in gram voor gram tot de logica van de adem capsules in een handpalm zij tellen geen munt zij tellen de seizoenen een kind groeit in de marge een man roert in de nacht in wat de markt vergat dan de schaduw van het goud het sjieke papier dat dreigt de adem beprijsd de reus…

Oerbeeld berk Kaal of groen Lentelicht Bos dat niet echt bos is Hout Jong hout Belofte die verlangen werd terwijl je verder moet Jeugd Herinnering…

De kamers van herinnering zijn stil en leeg, geen naam die blijft geen spoor dat ik nog kreeg de wereld kent mijn gezicht ik ken haar niet meer, liefde draagt mijn verleden zacht,als een wederkeer toch valt het licht nog binnen zonder waarom of wie, de dag stroomt door mijn handen, voorbij aan mijn biografie niet wat ik mij…

Plotseling begrijp ik het geheugen is de echo niet het bestaan zelf…

Ik zette muizenvallen langs de plinten van mijn huis, niet uit wreedheid, maar omdat iets bleef knagen in de nacht hoorde ik geritsel achter de muren, kleine haastige gedachten die nergens vandaan kwamen en overal tegelijk waren ik legde lokaas neer, een geur van zekerheid een stukje toekomst, een antwoord dat glom in het…

Die lange tenen steken niet eens over de rand van een begin heen waar voorbij zo’n verre horizon iets schoons zou kunnen gloren waarvoor in de wieg gelegd zijn niet iedereen aangewaaid komt Maar met de goede voelsprieten de behendigheid van een insect kan achterlopen niet echt deren zolang er tijd is om op te schalen als een schelp…

Juist op zo’n moment wanneer die simpele penseelstreek een verbijsterend schilderij wordt de rauwe klei zich vormen laat in hypersensitieve handen tot een dieper verlangen als klanken het oerritme overstijgen het gezang de lentezon omlijst een o zo fijne verschijning verdwijnt en het hart niet meer stoppen kan met bloeden en weer opbloeien…

Fonkelende ster haar hart vol licht en warmte bewaard, voor altijd Hoog boven rimpelloze meren en slapende velden zweef jij als een verre gedachte, een herinnering van vuur. Je danst aan de rand van het niets, als een droom die verdwaalt, een vonk in de eindeloze nacht die nooit zal doven. Wie stak ooit jouw ongekende vlam aan in de kille…

Wat helpt het al te denken hoe de tijd zal rozen baren? De mensen blijven mensen, zo ze vroeger mensen waren. Nen nieuwe tijd nu dromen ze al; zo droomden ze ooit voordezen: vandage een kwade dag is 't,... en, 't zal morgen beter wezen. Verbeter eerst u zelve, daar 't en moet en kan geschieden; help ander' mensen volgen…

Een mens hult een steen in het zachte binnen van een brood en wacht op de meeuwen, de mouwen, de huid en het hart van de haas gestroopt. Er ligt verf op de vensterbank waar mijn ellebogen rusten. Op de velden staat een scary man. Roerloos maakt hij dag na dag een bootleg van het ruisen van een zonevreemde pijn. In de kamer bedekken schetsen…

Droomland Is met geen pen te beschrijven In dat land wil ik dolgraag blijven Het land van mijn dromen Ik weet alleen niet hoe ik er moet komen Droomland Voor altijd in mijn gedachten Ik zal alleen heel lang moeten wachten…

Liefde is ook laten gaan Dat wat je niet vast kunt houden Maar wat in je hart blijft bestaan…

Na ons hartverwarmende gecoïteer Samen koud afdouchend onder koele Stralen het zweet van het lijf afspoelend Word ik vrijwel direkt obsessief weer Door onweerstaanbare armen omzoomd - En als was in zijn handen betast Met fingerspitzengefühl - voel ik doorstroomd Van bloed zijn levenscheppende kwast Tegen me aan prangen tussen mijn benen…

Fluisterende wind verre blik die mij ontglipt schaduw blijft hangen Ze loopt door de verweerde straten, alsof ze hier niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land. In haar ogen ligt een onpeilbare zee, waar sluimerende golven mij blijven wenken; haar onverschillige…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…