Alle inzendingen

Zij die zichzelf als vuren wanen door mij aangewakkerd zijn zich niet bewust van het feit dat zij zichzelf ontstaken en ik slechts waarnemer was die niet eens blies maar ik ademde hun rook en verdroeg het niet maar ik ben geen dover van vuren die zichzelf ontsteken die geboren worden uit verlangen en die verder geen schade doen…

een reis vangt aan naar de innerlijke uithoeken op mis te verstane gronden in den vreemde zich neder te zetten in afwijking van, waarbij zij doelen op een eikenhouten wereld waarin het lichaam de adem ontzegt; niet van hier doch dichter bij elkaar…

Ergens, in een hoek van de kamer daar waar zicht onzichtbaar gaat al het bovennatuurlijke staat en zuurstof de lucht nooit laagt zit de heerser van achterlijkheid tussen glimp en werkelijkheid Zie het gaan, die beweeglijkheid levend in koude, kille onredelijkheid wachtende op negatieve straling in de ijle lucht niet specifiek op vastgestelde…

Reactie van een burgervader op het snelsonnet van Maarten van vandaag. Zonder die context valt de clou in het water en is het volkomen LOOS * We moeten wel de juiste ORDE bij de horens vatten... Je mag dan wel hoog in de boom zitten, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau word je niet zomaar! * Ik kreeg een dreun, hij ging dwars…

Ik hoor in de verte Destiny's Child de keerzij van chaos en waanzinsirenen maar in twee hemisferen laat de ene de ander als Nereus' dochters in holle vaten tot op de bodem creperen zij koesteren Sympathy for the devil zij kennen geen tijd in de troggen van te diepe zeedemonen…

Drijven Er waren geen oevers slechts een toon die hoorbaar werd boven onze schemerpaden wij waren nieuw in het nieuwe De droefheid die in jou is en jouw aderen plaagt beweegt zich op het kloppend ritme van jouw hart steeds weer in mijn richting En eindelijk onstond er een zandbank waar we ons aan konden vastklampen en waar muziek…

Nog merkt niemand het op, maar ik heb het in me de briljante ideeën en het gezag om de dingen te laten lopen zoals het hoort, tot in de puntjes uitgewerkt in rapporten Mijn promotie is een kwestie van tijd, mijn werk zal gezien worden het is er al in mijn hoofd, klaar om bekend te maken, beleefd rekening houdend met iedereen…

De natuur verspilt geen adem, geen druppel licht, geen schaduwval. Uit één enkele oorzaak weeft zij duizend stille gevolgen, alsof eenvoud zelf een meesterbrein bezit. Een blad dat valt, een golf die breekt, een vogel die draait op de wind, niets is toevallig, alles is een fluistering van een groter plan. En wij, met onze…

Een eigen Woning Een nieuwe start in me nog jonge leven Gelukkig worden Tegen verdriet kan ik niet meer tegen Een eigen Woning Een nieuwe stap in me leven Waarin ik veel wil geven Hopelijk zal het altijd goed gaan Zonder ellende en zonder een traan Gelukkig worden Met een gezin en een baan Ik wil nooit meer dat ze me laten staan…

IK zag met pronk en kostbaarheden en een hooghartig oogopslaan een pauwenveer in de koraan; de groen en rosse strengen gleden over de tekst, het wuft verguld had al de bladzij opgevuld en midden in de soeren lag de blauwe spiegel en zijn lonken de strakke verzen overblonken lichtzinnig spelend met de dag en bont juweel en wulps azuur…

Vroeger hield ik alleen van je ogen. Nu ook van de kraaienpootjes ernaast. Zoals er in een oud woord als meedoen meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast om te hebben wat je had, elke keer weer. Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen. Er is meer om van te houden. Er zijn meer manieren om dat te doen. Zelfs…

Ik kreeg dit jaar weer niks, dat had iets wrangs Hoezo geen Koninklijke onderscheiding? Toch jammer dat die eer mijn neus voorbijging Dus ging ik bij de burgemeester langs Tja, zoveel onrechtvaardigheid verblindt je Hij kreeg een dreun, ik ging daar door het lintje…

Tranen vloeien in overvloed, Troostende kussen vegen ze op, Tranen drogen zo schoon op, Verdriet blijft achter, ongezien. Als Gods tranen over d’aarde vloeien, En een zondvloed achterlaat, Is des mensen verdriet, Verdronken in Gods overvloed. Niet de overvloed van Gods tranen, Noch Gods après Moi, Maar de liefde des mensen, Die ’s mensen…

bed zonder poten zweeft net boven de grond alsof het weigert de zwaarte van dagen, het dragen van lichamen te erkennen als wet hier ligt men niet neer maar hangt tussen vallen en rust tussen zijn en verdwijnen de vloer blijft, wachten op wat nooit meer neerkomt, alleen het lichaam weet hoe weinig nodig is om te blijven…

Zijn populariteit slinkt met de dag Zijn oorlogen, de hoge brandstofprijzen Gesjoemel met de Epstein-file-bewijzen Hij liegt, bedriegt, doet alles wat niet mag Steeds vaker wordt nu ook hardop beweerd: Die aanslag toenmaals was geënsceneerd…

snaren ademen een stem zonder woord spreekt tijd buigt in klank zacht…

Soms schrijven we het neer en lucht het langzaam op. Soms blijft het hangen tussen denken en gevoel, een fluistering van binnen zonder helder doel. Je draait eromheen, maar het wijst toch de weg, alsof iets in je groeit, al vind je nog niet de uitweg. Het willen begrijpen van waarom, wat of wie soms is het niet nodig, soms is het de wil, en…

Tussen grijze steen groeit stil en zonder woorden een klein koninkrijk…

In bossen en of velden ergens door heel de natuur hoor je wat zo zelden als muziek klinkt zo puur. Dans over de aarde het leven is zo mooi zie dagelijks de waarde de wereld in lente tooi. Dans in licht der zonnestralen onder cobaltblauw der lucht daar kan men frisse adem halen vanaf de ochtend tot de avondlucht. Mijdt de stad met…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Er ligt een gehaktbal in de toonbank bij slagerij Tack, hij flirt ongeremd met de rundstong in het vriesvak, hij lonkt naar de niertjes en de leverpaté en staart in het lamskroontje haar decolleté ... "Sorry !" zegt hij opgewonden, "Maar het vlees is zwak !"…

Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik kunnen liefhebben wie ik nu niet aankan wie ik nu niet ken. Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik onbeschut staan en geheeld, en onverdeeld wie ik nu net ben. Op die dag zal ik weten wat ik nu vermoed, op die dag zult Gij heten vreugde, overvloed. Op die dag zal ik zwijgen…

Mensen om je heen Vragen: "gaat het goed? Je ziet er niet uit als jezelf Weet je dat je bloedt?" Bloedt in je geluk En bloedt in je talent Waar ben je toch mee bezig Ben je zo verwend? Dat je denkt dat wij het niet zien Niet voelen of benoemen Denk toch eens aan ons En hoe wij ons zouden verzoenen Met het feit dat je geen geluk vind…

Hubris leidt momenteel het land conservatief wil ’t liefste kussen alle kluisters aan de keten zo begrenzen ze het geweten ze zouden zo zichzelf sussen van veel boeken en de krant stoken zij het liefst een brand waakzaamheid is dus geboden tegen narcisten met hun noden nederig lijdt nu het hele land…

Ergens aan de singels ligt een omheind veld waarin verstild verzonken velerlei klanken schuilen zuchten van hen die voor het leger werden gekeurd kreten van de krijgsoefening enige bomen kijken tevreden neer op de geschoren bruine grond die wacht op inzaaien en spoedige beplanting rijen bloemen langs het hek laten al hun kleuren…

Ik dop, jij dopt, wij doppen onze boontjes liever zelf We willen wel aandacht, maar mijn hoofd staat daar niet naar als het me niet zo goed gaat al zou ik een vriendin graag bijstaan wanneer het haar niet zo goed gaat Ingewikkeld is het wel om gelukkig te zijn en te veranderen om gelukkig te zijn of niet…

Tussen hemel en aarde spant zich een stille lijn, een koord waarop de mens zijn dagen weeft. Het geloof tilt onze blik omhoog, naar waar het licht de maat van goedheid geeft. De wet staat lager, stevig in de grond, een grens die waakt wanneer wij wankelen. Zij fluistert: hier stopt het kwaad, en houdt de schaduw van ons handelen klein…

een vogel wipt van tak naar tak een sprongetje hier, een hupje daar, en wat zij achterlaat is kak en onder die tak op het pad stapt iemand stapje hier, stapje daar, en wat de vogel achterliet plakkend aan zijn laars en ruikt nog lang daarnaar…

Achter schaduw op de muur brandt het vuur voor morgen de toekomst vloeit daar helder open als een geschreven boek waardoor je rond kunt lopen Onze ogen zijn stekeblind ons denken beperkt als zomerwind we zien het nu, maar vinden niet alles wat ontastbaar in schaduw staat terwijl om ons heen immens veel energie bestaat Wie in de vierde…

Er zijn er die over mij zeggen... wat weet ik niet - ik was er niet Ook zijn er die iets gaan beweren... Niet ik want ik ben er niet bij Een stuk of wat zijn er die zeiden... Ik niet - was nog in nucleo Er zijn er geweest die beweerden... Niet ik want ik was er nog niet Wie heeft het lef te bezweren Ik ben nemo laat die er maar buiten…