Alle inzendingen

De laatste bergen Beklom ik niet Onze woorden wissels Onbesproken liet De hemden die je kocht Bleven ongedragen Koele nachten Zonder aan te raken Kille dagen Vol van onbeantwoorde vragen…

Ziezo, de poëzieweek is begonnen Poëten dragen voor uit eigen werk Het klinkt wellicht als vloeken in de kerk Maar waarom heeft men ooit zo’n week verzonnen De dichter dicht, en dit is eerlijk waar, Wel tweeënvijftig weken in het jaar…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, zielenknijpers, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten maar haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten…

de stad ademt rook sirenes snijden de avond knieën op nekken wetten op lichamen dit is geen orde dit is gewicht van een staat die leerde hoe hard stilte kan drukken op asfalt liggen namen geen labels George Breonna zoveel anderen hun adem bleef achter in de straat we zagen vuisten omhoog niet om te slaan maar om lucht te…

Ik noem het daglicht Omdat ik weet van het donker Ik moet op de tast gaan Ik sta op de uitkijk Ik staar naar de horizon Ik lees de krant Over het aardse, het gerommel Gebarentaal van dieren in nood Over vogels die op de vlucht slaan Het heeft geen naam Ik noem het droogte, ik noem het hitte Ik noem het tijd op mijn horloge Ik noem het…

De boer kijkt uit over z'n land. Zijn koeien staan aan de kant van de sloot, zijn schapen staan op ’t droge te slapen. Ik kijk naar een aquarel met kleuren zonder smet van schilders kleurenpalet. De blauwe hemel verdwijnt in het licht van de zon, schijnt zo fel, dat alle kleur wegkwijnt. De boer keert terug naar zijn hoeve. Daar wacht…

Woorden uit een ver verleden als zachte zijde gesponnen, waarmee vele harten in het heden nog altijd worden gewonnen. Zacht gedragen door perkament spreekt inkt in vele tongen, welbespraakt, soms consequent, en soms tot leugens verwrongen Woorden die de geest kalmeren als geurige balsem voor diepe wonden, taal kan elke pijn transformeren…

De Koninklijke mantel al lang uit de koninklijke mantelzorg nog lang aan BEATRIX wordt 100!!…

ik zou nooit en te nimmer iemand beschimpen die ik mijn liefde schonk ook al proeft de ander in de zoete wijn een giftige nadronk die woorden laat spreken met een bevlekte dubbele tong anders zal je vermogen tot deemoed enkel bestaan uit tranen, die zich vervlechten met een onstuitbare overvloed of geraak je in je eigen spiegel…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Als niet de feiten tellen niet eens de mensen maar geld en macht onder de vlag van vrijheid gelijkheid of geloof zwaar wegen in de zakken van de senatoren en landverraad het verwijt is aan ieder die keer op keer zou willen protesteren wanneer herhaald wordt dat Carthago vernietigd moet worden .....dan falen de verstandige woorden…

...geven wij kennis van de geboorte twee jongetjes, amper voldragen, en ook nog een meisje zij sloegen de trom, maar niemand die hen geloofde tot zij erna kwam, al jokkend haar valselijk wijsje Voor volk en vaderland slaan wij 'n piketpaal in drijfzand en modder - symbolischer kan het eigenlijk niet het land zat muurvast…

Wanneer het witte licht zwart raakt is er een zwartkijker gemaakt?…

Onverwacht mij tegen in 't nog winters jaar op de sprong der wegen bloeit de hazelaar. Tegen 't licht gehangen slingertjes van goud; aarzelend, bevangen raak ik aan het hout. Trillend dwaalt van boven 't fijne wolken los; en met bloei bestoven in het naakte bos blijf ik in een beven teruggehouden staan, en ik raak…

De fijne rijm bedekt nu boom en plant En ’t stijf-gestolde water, spiegelglad, Kaatst hel de zon terug van ’t glanzig pad, De blanke sneeuw ligt blinkend op het land. En aan de langzaam-glooiende oeverkant Steekt nederig een klokje ’t groen blad Naar boven, koest’rend zich in ’t zonnebad, Een dun, groen lintje op hermelijnen rand. De lucht…

In heel Europa valt de appel van haar voetstuk. Één per dag om de dokter weg te houden, was een spreuk waar wij jaren op vertrouwden. Het is toch niet zó gezond is nu de indruk. Wil je een appel zonder plekjes of een pitje? Wees voorbereid op het scenario ‘Sneeuwwitje’.…

als ik al mijn stemmen van afgelopen maand hardop voorlezen zou intro- en retrospectief zéér zelfreflectief door een bril van nu nadat zij zijn waargenomen in levens gekomen op eigen zinnen zijn gaan staan boven- en onderstromen weer vertegenwoordigd hebben gezien als toen elke opgebouwde fabel ieder minuscuul detail gemakshalve…

altijd een kind zijn niet omdat ik niets geleerd heb maar omdat verwondering mij niet verliet ik draag haar als een jas die nooit verslijt in de wind danst zacht de droom geen grote sprongen eerder wiegen zoals gras dat weet wanneer het buigt en wanneer het blijft staan ik loop door dagen die ouder worden dan ik hun randen rafelen…

Wat als afscheid nemen slechts vellen papier waren, volgekrabbeld in een roes zonder dat je wist wat ik vastlegde. Een stapel wit die langzaam zwart trekt van het gemis. Ik sta aan de rand van verlies. Niet dramatisch. Administratief. Moet ik afscheid nemen van jou, of van het deel van mij dat ik zonder ontvangstbewijs in jouw handen…

Spiegeltje aan de wand. Je vangt het laatste licht. Het rust op blote schouders. Het glijdt langs warme huid. Een hand volgt traag een lijn. Een adem zucht en daalt. De blik wordt zwaar van voelen. De avond houdt van stil. Geen stem. Alleen dat kijken. Geen vraag. Alleen die adem. Bewaar wat hier gebeurt, en laat de nacht het stil bedekken…

..."Altijd die mythen met hun moord-moraal altijd die grieken met hun oorlogstaal ja Atlas, jij en ik, wij allemaal zijn met dat zaad behept, bebaard of kaal wij zijn europa's grootste hinderpaal al ben ik sterk als archie, man van staal verwacht van mij geen stoere mannentaal"... * Zoals je weet, mijn beste wereldAtlas zit…

Beeldschoon was hij goddelijk geraakt voor liefde gemaakt de jacht was zijn leven geen nimf kon hem vangen hij hield zich verheven vrij van verlangen Echo bleef treuren treuren om hem kwijnde weg en verdween in galmende oorden werd woorden na woorden ze vervaagde tot stem Het meer was kristalhelder toen hij zich boog de natuur hield…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…

Kleine erupties in een zee van tijd onbereikbaar voor jouw nijverheid waar bloemen in wildernis dansen via breekbare momenten schuldbewust in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief door onuitputtelijke drang reeds uitgerust schaduwen verborgen door zilte wind onbereikbaar voor harde werkelijkheid in eigen fantasie een vreemde bemind…