Alle inzendingen

Als u dit jaar in zee veel kwallen ziet: Och, zo’n Aurelia aurita (oorkwal) zorgt zelden voor een ernstig medisch voorval. De Rhizostoma octopus ook niet. Ook op het droge blijken vaak de kwallen als je ze beter kent best mee te vallen.…

Zij dacht niet meer aan toen Zij van hem kreeg onder d’oude beuk Van hem haar allereerste zoen, En dat vond hij dus niet leuk, Toen hij haar bij de super tegenkwam. Zelfs niet toen hij dat haar verhaalde, Herinnerde ze zich het niet, Waarvan hij dus ontzettend baalde, En ook dát raakte haar niet. Zijn voorstel om samen wat te drinken,…

O jongling, zie rond u de wereld strekken, zo kleurig in het kwikkend zonnelicht, zo geurig in de frisse morgenwind. Voel 't vruchtbaar leven in haar gronden woelen, en, rustloos stijgend, heen end weder striemen, door veie grond en eik en wiegend gras. Bezie het immer reizend water stromen en vlieten, storten, klaatren, golven, dampen. Aanhoor…

Waar het stil is ga daar rusig zitten sluit je ogen neem een atlas tussen je oren laat je gedachten kalmpjes door spannende landen bladeren tot ze ergens komen waar het stil is daar waar je rustig ging zitten om wat van de wereld te zien. --------------------------------------------------------- uit: Van hier naar hier, Plint…

Zie het als een tableau vivant een drijvende stad die eeuwig verdoemd lijkt te drijven en aan het eind der levensduur van haar stutten en palen en muur nog van geen opgeven wil weten tot de zee haar in de lagune verschalkt een achtarmige octopus, een gigant om zich heen grijpt en als Scylla in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen…

nu ben ik klaar om mee te gaan een kleed en schoenen kreeg ik aan alle stormen heb ik doorstaan ballast is overboord gegaan vangen wij dan te varen aan…

U wees mij harteloos de deur Ik gloeide, werd heel rood van kleur Die kist, daar wil ik echt niet in Al vond u mij te licht, te min Gezien u mij geen baan aanbood Dacht ik "ach val toch zelf dood" Ik heb gewoon mijn eigen trots Ik hoef  niet op die hoogste rots Geef mij ruimte rust en tijd Dan bloeit ze op, mijn kwaliteit Dan ga ik…

Zomers middagritueel: rustig het leven in en op de vlinderstruiken observeren. Zij bloeien overvloedig. Een paradijs voor bijen en atalanta's. Soms een dagpauwoog of een gekartelde aurelia. Minder koolwitjes en citroentjes, die zoeken andere plekken op. Gisteren viel mijn oog op een reuzenbij, dacht ik. Haar vleugels bewogen tegen…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

het is een droom: wij samen en Jezus in het midden de kamperfoelie geurt jouw hand streelt zacht de mijne in de vijvers van onze ogen weerspiegelen zich lichtende sterren uit een venster ver weg klinkt vioolmuziek santissi-tissi-tissimo de wijn is zoet en rood nu en dan schenken wij elkaar een woord van binnen de milde wind wist…

dwingend doch transparant cureert de zomer naargelang dat de dagen zich inbedden met zacht vloeiende tijd verschuivingen naar de schemer die het donker lengt naar de secessie van het moment waar vergiffenis als een erfdienstbaarheid wordt vereffend en een zonde is die als een open kaart ter tafel gelegd zich vergaloppeerd aan valsspelerij…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…

‘Voor hitte waren wij nooit zo beducht, nu lijkt de aarde plotsklaps op te warmen, er klinken onheilsklokken, weeralarmen, die hittegolven vallen uit de lucht. Nooit hield de wetenschap ons op de hoogte, hoe kan dat nou, zo’n ongekende droogte?’…

Al wie meent sterk in zijn geloof te staan, mag blijmoedig naar de toekomst kijken, eigen denkwijdte krachtig verrijken en vol vertrouwen naast de Heer voortgaan. Maar laat een ieder de Boze weerstaan, die soms als lieflijke ster kan prijken of een raadgevende engel zal lijken. Gevaar van vallen sluipt elke dag aan. Er komt geen eenmalige…

Vanaf mijn sluimering tussen leven en nergens hapert de dag Alsmaar middag Opwinding die aan mij voorbijgaat Hoog zit ik stil op mijn paard De ochtend begint onherbergzaam Er rollen wolken aan Vruchtbaarheid over woest en ledig De beek zingt en de horizon stijgt met het volle gewicht van de aarde, schaduw verdonkeremaant mij…

Zijn schamel zijn Was voor hem meer dan genoeg, Bood ieder hulp zoveel hij kon, Een altruïst pur sang. Nochtans nam een snoodaard Het weinige hij had. Thans kwijnt hij eenzaam weg, Geen mens die zich bekommert Om zijn trieste lot. Je vindt ze overal Uit zicht van de welgestelden, De armen met een ruim hart, Het ruime hart dat De welgestelden…

Grijs haar en rimpels maar in mijn hart glanst nog steeds je vertrouwde lach In de stille uren waarin je aanwezigheid als een zachte stroom door mijn gedachten beweegt, blijft een onverwoestbaar licht zich openen, een warmte die elke schaduw tot rust brengt. Wanneer je stem zich mengt met de avond, wordt de wereld lichter, bijna doorzichtig…

Gisterenavond, 'k lag geborgen in de adem van de nacht, droomde ik van een geslaagd gedicht. De regels kwamen als vanzelf en stonden spoedig als kleine, lichtende brandinggolfjes in harmonieus gelid tegen het donkere plafond te kabbelen. Ik zag het al bijna op papier in cohorten van vier maal vier. Het was een volmaakt gedicht dat weergaf…

De vlotte fiere familie Massaut van wel 3 generaties groot opende op de Elandsgracht 4/ hoek Prinsengracht t.o. het Johnny Jordaanplein een pracht van een zaak een uniek kwaliteits-smaak-gebeuren 'SAINTE MADELEINE' ja, ja, de heilige maar nu zo eetbaar oma Nicole is de receptmaakster met de juiste Franse slag van wel 6 soorten smaken…

Je struikelt voort met je hoge hakken over het laagland prikt met die naalden in de zachte aarde die haar bloed zorgvuldig verbergt En er zijn geen kruispunten op die pijnlijke vlakten je zwaait naar een menigte en lijkt een wensapplaus te horen maar de opwinding verstijft in tijd Rijkdom bleek een voorportaal van kruizen opgebouwd…

Vouwen. Potloodstrepen. Een enkele letter, doorschijnend licht misschien een fragment van een woord. Een ingedrukte punt die net te diep is geboord. De geur van houten zigzagschilfers vermengd met een randje geel— het groezelig gum, onvoltooid uitgeveegd langs een omgekrulde kant. Mijn vergrijsde hand houdt de hoeken tegen.…

Jouw leven Als een prestatie In jaren gemeten Bergen nooit Alle emoties Die wij deelden…

Waarom die dagelijkse zorgen dat zwoegen en dat sloven dat opzien naar een nieuwe morgen niet in Gods steun geloven. Alleen bouwen op eigen krachten geen rust noch duur liefst werken, dagen en nachten, tot het eind van ons levensuur. Wij geloven niet in de zegeningen van Hem ontvangen van dag tot dag van rust en zingen van vrolijk wezen…

Een kleine klaproos vol vuur en niet te blussen ademt toch vrede…

Met wijd gespreide armen Lag het bed mij op te wachten, Een hartelijk welkom, Duidelijk ook welgemeend. Ik liet mij in de gespreide armen Vallen, met een diepe zucht, Vol blijde verwachting, Naar mijn welverdiende rust. Ik droomde van verre reizen, Naar onbekende oorden, Meegevoerd Op zachte, koele briesjes. Ik ontwaak geheel uitgerust…

wijkende stralen over bergtoppen heen beschijnen mijn hunkerend hart straks is het donker en kil maar het licht dat verwarmt wenkt en wacht heel de nacht maakt wakende weemoed stil…

Ode aan de Sluitspeld O, dappere sluitspeld, klein en fijn, als een trouwe vriend in mijn leven, altijd nabij. Jij weet in stilte een wereld van chaos te sussen, met jouw metalen armen die alles vast kunnen kussen. Je ligt verscholen in de diepten van mijn tas, een bescheiden held, zonder strepen of blaas. Wanneer de nood het hoogst is, ben…

Tussen licht en nacht een vlinder wordt bijna blad de stilte beweegt…

Ze zegt niet wanneer ze komt. Ik zet mijn lichaam op stil en wacht tot het wachten zelf geen wachten meer is. Zoveel jaren dacht ik dat het teveel voelen een lek was, iets dat afgedicht moest. Nu weet ik: het is de opening waardoor het licht anders valt op een vleugel die toch al naar iets anders op weg is. De rups wist niets van vliegen…

Ik zit heel verwoed te kleuren. Het wordt erg mooi -- tot het papier scheurt.…