Alle inzendingen

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

in het lauwe water drijven lelie’s zonder angst, wij - jij en ik - bespiegelen onze liefde op dit zo strakke prent alsof het is uitgesneden op het perkament van een oud verlangen zou nu nergens anders willen zijn dan hier bij jou, wandelen door het fiere gras, jij een halve stap voor mij omdat ik zelfs nog de warmte vind in de schaduw die…

in een monorail zweeft zij met de glimlach van een verloren kind boven de ongrijpbare tijd speelbal van wind en stroming in haar bloed duizelt het lied van de reis van een vogelveer de kilte eet haar lichaam op zij verdwijnt in de nacht zij heeft nooit bestaan…

Waren het heen en weer buigende boomstammen met volgroeide wildzwiepende bladertakken die in de hel van voortdurend rollende donder en echogeraas en aan een stuk door schichtend weerlichtgeflits in strijd op leven en dood tegen de gutsen van neerstriemende regen bijkans het loodje legden door met tak en al doormidden te knakken…

De zoeker in het mysterie van de ziel ben ik hier staat mijn stoere dichtershart nu stil ik moet leren mijn twijfelmond te houden en op het diepe zwijgen te vertrouwen teveel is vaak te weinig in dit leven in heldere doorzichtige kleuren weergegeven want weinig is soms al heel erg veel het zwijgen eist zijn eigen deel ik leef in het gedicht…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het dichte duister dwalen zij zoeken troost in vage broze droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de diepe wijsheid die men in de nacht beslist blijkt in het kille ochtendlicht te verkleuren wat in de schaduw leek op openzwaaiende deuren is slechts…

De avond valt, het laatste woord verstomt en in de schemer wenkt een stil begeren Ik zie de dag zijn felle glans verliezen terwijl de nacht met donkere sluiers komt Mijn hand zacht door jouw herinnering wil nog één streling in de tijd bevriezen voordat de uren streng een grens gaan kiezen en de verstilling het gemoed bekommert de nacht…

Ver weg in ’t prachtig land van hoog en laag, nabij een rustig kronk’lend glinsterlint, besteeg een wandelaar een berg gestaag, bezield door eeuwenoude fluisterwind. Wat hogerop, diep in het heuvelbos, verhief zich rank een stille stenen stulp. Daar was de ziel van méns, maar niet van God los, geborgen in een monastieke schulp. ’t Gefluister…

De kleuren van de regenboog, de stilte en het binnenhof, beslotenheid en inkeer. maar ook het gaan en spetteren, het klinken en de lach, de dynamiek van alle woorden in openheid en transparantie... De vrede en de rust die nergens zijn te vinden, maar die we scheppend toch vermoeden in kleur en beeld en woord, in tederheid van mededogen…

we kwamen terug na elders verblijven vonden appels gelegd op ‘n schaal aan de muur hingen gedachten te beklijven onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal te wikken en te wegen om van hier naar terug te gaan zaten we om richting verlegen misschien dat ongerepte verten bestaan…

de laatste herinnering aan mezelf hoe ik ineens niet meer alleen was in mijn mogelijkheden je werd één vrouw in plaats van veel hoe dat woord — hebben — plots zwaarder werd in een kroeg zat ik te vertellen hoe mooi je was praten was een manier om tijd te vertragen tot iemand zei: ga dan naar huis. het moeilijkst was…

Aan de zwartleren teugels forceer jij een noodstop waar waterwerken doordenderen en stukslaan op ongeremd brekende meren Geen metrum past de witte eilanden die opdoemen, wild maai ik naar steigerende kolommen ik weiger de platgeslagen pleinen In een fractie neem je de afslag over ‘t strak geroskamde veld uit de voorde staren de hoeven…

Weer is een nieuwe dag geboren 's morgens uit moeder zonneschijn naakt, baarde zij in ochtendgloren haar boorling onschuldig en rein. Herauten kondigen de geboorte aan vanuit de hoogste bomenkruin verkondigen het glorierijk bestaan van een wonder tot in menig tuin. Veel kleurig sieren weer de bloemen in de velden, in de parken en in weiden…

Vaders die daders ontladers, van nieuw leven nieuw verhaal die kaders aanbrengen Ik denk aan mijn vader Ader van ‘t gezin Hoe zijn bloed door elk kind, door mij rint ik denk aan de vader van alle wezens in het heelal en de aarde Hoe hij laat baren Zijn bloed, zijn perfectie in ons rint en als een kind vallen en staan we weer…

Zij eisen geen kansel, geen marmeren steen, geen priesterhand die hun taal verklaart. Schuif de tolken opzij. De grond spreekt stroef maar rechtstreeks, een trilling in de voetzool, een rimpel in de slaap. Geen kansel heft hun botten uit het zand. De aarde stampt onder tienduizend voeten, een ritme van huid, stof en herinnering. Hun…

Het landschap van mijn jeugd Kent weinig hoge toppen Noch diepe dalen, Met vallen en opstaan Kon ik de dipjes weerstaan. Tijdens het rijpen van de tijd Heb ik diep moeten vallen En hoge toppen bedwongen, Om overeind te blijven In de stormen die woedden. Nu het levenseinde nadert, Betreed ik weer de vlakten Uit mijn jeugd zonder toppen…

Op werkbezoek het landschap monsteren, over paadjes langs het bruin bruisende water van de bergbeek met waterspreeuwen en libellen over gras vol vingerhoedskruid tussen grote blokken graniet en ergens daarachter af en toe het blaten van een schaap voorbij een drassig veld met plonsfonteintjes van rondspringende kikkers en onder de…

Vanwege ongebruikelijke hitte De zomerzon die onbarmhartig straalt Heeft men het hitteplan van stal gehaald Men heeft uw welzijn namelijk hoog zitten Mij brengt die warmte echt niet van de wijs Ik drink m’n drankjes met wat extra ijs…

rouw is ruw rouw is rauw rouw is guur rouw is grauw rouw is zuur rouw is wreed rouw is zwart rouw is leed rouw is hard draagt geen kleed…

Ze was een kleine koningin En gaf met gracielijke zin Haar mooiste siertjes en haar pronkjes Haar liefste lachjes en haar lonkjes En waar zij liep ging ook gedwee Een hele stoet van minnaars mee Maar zij, ze dacht van allen: och Wat 'n dwazen zijn dat toch La-la Ze was een lach, een lied Meer niet Ze ging van 'n bar naar een souper En…

Dit is het heden, ik zie het, ik zit hier: voor het raam en zie het heden waarnaar ik ben teruggekeerd, naar wat er altijd geweest is - al die tijd waarin ik er niet was er is niets gebeurd zegt de tuin in het raam de bomen, de vogels, de zacht waaiende struiken, het gras, het bleef allemaal zijn wat het was, er is geen verleden hier wat…

Ik pluk haar er gewoon bij  als een bloem van het veld Fien, Fineke, Fineke Gerda Krediet de oudste, onze oudste overleden zus op 76 jarige leeftijd dan zijn we weer met ons achten Vader had er 16 gewild maar 8 vond Moeder genoeg ook Moeder is er even bij natuurlijk niet echt maar wel hecht bedoeld ze hield van een kopje koffie en van…

Ja, Vader is er klaar voor, hij nam zopas een lekker schuimend bad, Moeder vraagt, in de keuken, "Wil jij straks lam of kip, lieve schat?" Genietend van een kwartiertje op de wc roept Pa "Lam is voor mij helemaal oké" "Jij krijgt restant van de soep", meldt Ma, "ik praatte tegen de kat ..."…

De zon is fel zoals de werkelijkheid zijn kan en elk geluid moet zwoegen in deze golf van hitte Straks kook ik eieren in mijn hersenpan en verstop me dan in het bos als een witte wolf Het is de genadige aarde die mij verkoeling brengt de bla’ren van de struik de schaduwen vormen mijn blik op deze wereld welbewust verengt en ik…

Ik lag op die hete dag onder de wilg Ze noemen hem treurwilg Ik wil dat hij Fleurwilg gaat heten Zijn blad waait speels Hoeveel blaadjes hij heeft?, vroeg ik, ik dacht een miljoen Jij honderdduizend Lang hem bekijkend zag ik steeds meer licht op hem schijnen als diamanten alsof hij nat en druppels glinsterden Maar ‘t was…

Toen de narcissen net weer bloeiden wilde hij zich draaien nog eenmaal zich draaien naar het licht Met dodelijke blik en haastige armen wierp de nacht een verstikkend net om hem heen. Doof nu maar het tedere lentelicht gelast de sterrenregens af laat puinwolken de aarde in het donker begraven. Zij floreerden in de schaduw toen zij…

Als ik met jou langs de zee wandelde, klaarden mijn gedachten op: over het leven, trekvogels en de liefde. Maar nu denk ik aan jou; aan een seizoen waarin water, aarde, wind en vuur met jou versmelten. Zelfs de dode die ooit jouw dromen vermoordde. Ik blijf peinzen, tot aan de dageraad. **…

Achter de geraniums uitzicht op de weilanden met koeien. In het hemelsblauw een stip, ja wel, het is een leeuwerik. Achter de sanseveria’s uitzicht op het strand en de wilde zee. Kitesurfers bespringen de lucht, strandlopers op de vlucht. In de kamer is het erg, te erg leeg, de rust is onheilspellend en zweeg over wat verdween in het…

ik ken de nachten in het braken van mijn stem, het half open venster schreeuwt om de stilte te behouden : hoe zuiver ik de klanken binnensmonds ook lief, het houdt de schaduwen in de kieren van mijn onrust niet weg van welke opgelopen averij dan ook dan beschrijf ik de cirkel weer rond en mijn knieën wenen zacht door de afdruk die met…

Wie gelooft mijn vers ooit in de toekomst, Als het bol zou staan van heel uw aanzien? Zelfs goden weten dat dit als tombe Uw zijn verbergt, half uw wezen beziet. Als ik uw ogen schoon verdichten kon, Uw charmes cijfermatig opsommen, Dan zal men zeggen: ‘Hij die al verzon; Hemelse schoonheid zou hier verkomm’ren.’ Dus moet mijn schrijfwerk…