Alle inzendingen

Lorena is de Giro uitgezet, Haar fiets kreeg van de jury niet de zegen. Al sputterde Lorena stevig tegen, Graag wijs ik op een ongeschreven wet. Misschien was met de weegschaal wel iets mis, Zij weet nu ook dat meten (z)weten is.…

de ochtend stond er in volle glorie bij aan beide kanten van mijn zicht was het feest een rode deken was ver uitgespreid gedragen door de frêle rozen, dus fijn besnaard allen zwaaiden naar mij, maar een het meest die klapte hoorbaar en het ging met enige tederheid gepaard zij riep, zie mij, ik sta hier te bloeien speciaal voor jou, jij…

Je werd wakker als een warme zee maar kromp al snel ineen tot een lichtdruppel in een donker opslagmagazijn Je wil graag een sterrenstelsel worden als je later groot bent steeds sneller rondzwieren met die spiraalarmen in een kosmische polka Als je voelende licht zo je eigen helderheid omfloerst vraag dan niet meer aan een doofstomme…

Haar woorden, een stromende nachtegaal, die drijft in een kudde vol duistere mist. Versleten in hun knappende vachten. Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…

Het zwart op papier beweert dat we breken, dat elke ademtocht een schuld is die wordt betaald met pijn. Maar de ochtend vraagt geen offer. Zij legt een strook licht over de koude vloerdelen. Er is geen verborgen vonnis, geen last die op ons wacht. Waar men een drift vermoedt, vindt een hand een andere hand. We hoeven hier niet blind te dwalen…

Een verre grijze horizon strekt zich uitgeslapen uit in landschappelijke gebarentaal die jij niet alleen kunt begrijpen emotionele momenten zonder luwte en intieme rust vinden zuurstof in nieuwe bezinning alsof de ander dichterbij komt je bent weer terug naar wie je bent geworden na alle veranderingen ben je weer jezelf zoals je was…

Ik had een spontane ontmoeting met een gepensioneerde stervensbegeleidster op het Johnny Jordaanplein, hartje Zuid-Jordaan ze had jarenlange ervaring 'genoten' in hospices we spraken over hemel en hel toen ze zei: "Wellicht is het hiernamaals wel hier nu met jou omgeven door die Goddelijke BEELDige Jordanezen door dit open en eerlijke…

In mijn begeerde stilte, vraag ik me af of jij ooit werkelijk lief hebt gehad. Liefde voor jou was altijd iets dat mensen zeiden vlak voor ze vertrokken. Je sprak over later, over samen oud worden— zoals mensen doen voor ze begrijpen dat tijd niet terugpraat. Nu hangen woorden rond jou als versleten valuta. Te vaak uitgegeven…

De aardbei maakt met zijn heerlijk frisse, zoete smaak je smaakpapillen heel erg blij Maar heeft helaas toch ook een keerzij Want niet alleen maar verse aardbei is het ingredient Helaas bevat hij ook vele pesticiden Die er niet zomaar af te wassen zijn Erg schadelijk zijn voor kwetsbaren, zwangeren en kinderen nog klein Men had het gebruik hiervan…

"Schatje, patatje," galmt langs de badkamertegels. Brommend, grommend: "Mama! Ik ben zo moe." Een hemdje in het grijs. Sokjes met woensdag erop geschreven, waar wit de strijd verloren heeft. Nike's, onlangs giftig groen, vandaag gecamoufleerd in modder. De spuitende mist van Dusty poetst de geur van de sprint niet weg, terwijl…

Wintermorgenstil boven het witte bergdal een kraai vliegt voorbij In het kalme berglicht dat langzaam opent en de ochtend koel langs mijn broze huid beweegt, ontstaat een trilling die dieper door mij heen gaat dan ik eerst kon vermoeden. Op het smalle bergpad dat zich traag ontvouwt en de milde wind die mijn aandacht streelt, merk ik…

Wat je aan illusies verloor, won je aan gewoonten. Kijken naar de weerspiegeling van de schemerlamp in het raam. En dan plots heel duidelijk weten: bij valavond voelen je handen zachter aan. Dit is het ogenblik waarop je weer durft denken aan iets heel gewoons. Aan rozen of zo. ---------------------------------------------- uit…

Ik fluister u zacht 'goedenavond' Mijn schamel, m'n simpel bezit Al ligt er zo menig illusie Begraven in 't kamerke wit. 'Goedenavond', al doodt ge zo trage De hoop van mijn lachend gelaat O! Ik moet u bijwijlen beminnen Als had ik u nimmer gehaat. 'Goedenavond' gepeinsde gedachten Die zweven nog boven mijn hoofd 'Goedenavond…

dit moment is dit moment niet meer deze dag is deze dag niet meer deze week deze week niet meer deze lente deze lente niet meer dit leven dit leven niet meer gure volstrekt onberekenbare rouw heeft alles in een vloek en een zucht genadeloos de deur uitgebonjourd beslag gelegd op dit huis de ramen verduisterd de vloeren bezoedeld…

Ooit klikte ik kiezels in een naakte panty stopte de ladder tot de knoop boven en onder watersloot hangen de mooiste plompeklanken al jaren aan mijn oren…

Als het gaat om iets precairs als de Nakba Hebben de zogenaamde intelligentsia Waar men ook burgemeesters onder schaart Zich tot dusver klakkeloos blind gestaard Op iets waarvan de vlag de lading niet dekt Een narratief met agitprop doorspekt Dat de toedracht onterecht verdraait En ondeugdelijke PLO-praat papagaait Exclusief klagend over…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Jeugd van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis er niet alléén…

Nu ben ik bij de koele meren Zo diep, zo donker, zo des doods Geen veerman is er of een loods Toch weten zij mij te kalmeren Kwijt ben ik mijn valies met kleren Weg is mijn dochters laatste kreet Verslaafd aan opium door leed Kreeg ik mijn geld van hete heren Mijn ondergane levenslessen Mijn grote innerlijke strijd Met dood en leven…

een weg naar buiten te zoeken, doorheen een mist van heden en verleden blijkt traag en is er ondanks veel warmte nog etmalen vooruitgang te boeken maar wat moet worden beleden doet pijn maar is zeker geen falen alles wat ieder overkomt is soms een samenballing binnen een lot waar bewustwording sterk is verdund en een vurige wens en…

Een oprechte christen steeds bereid Jezus te volgen mag iets van de ezel in zijn geest laten stromen de aard vol nederigheid doorgaans gedwee maar als even nodig een vaste wil tonen sterkt het ingetogen geloof laat rondom verborgen kleinheid de schoonste stralenkrans blinken door God gebracht en gezegend.…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

De schijnwerper is verschoven, de grote regie ligt niet langer in onze hand. Waar de mens ooit de vaste lijnen schreef, dwalen we nu als passanten door het beeld, zoekend naar betekenis. Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten, een eindeloze stroom die de toon bepaalt. Wij zetten voorberekende stappen, terwijl de matrix ons diepste wezen…

Vliegende bloem uit glanzen van opaal, Drijft, levend spectrum, in 't geweldig licht Van tropenzon de vlinder, even licht, Neen - drijvend, lichter dan de zonnestraal. Dreigt vijandschap uit schaduw, op eenmaal Laat hij zich vallen, vouwt zijn glorie dicht, En tussen kleurloze vermolming ligt Uitgedoofd 't brokje zon, onvindbaar-vaal.…

Je kunt een schuurtje worden, een deurtje met een hangslot door je navel, het is afgezaagd maar het geeft voldoening als ze bij je komen schuilen. Je kunt nog altijd fier rechtop als telefoonpaal dienst doen, stijf tot in de lengte van jaren, onbuigzaam maar met uitzicht op de helling en het dal. Je kunt ook met je knoesten en je splinters…

De nacht vordert Nog twee uren. Laat thuis na een gesprek over voelen, of over het ontbreken ervan. De honden kijken op. Ze vragen niets meer. Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn zonder weg te gaan. Ergens wachten dossiers. Oude versies van mijzelf, opgeslagen voor een toekomst die ze telkens opnieuw oproept. Nieuwe halsbanden. Geen…

Voor de tocht der tochten: de dood waarvan je alleen weet wanneer ie begint bij toegekende euthanasie maar geenszins hoe deze loopt, verloopt laat staan waar deze zal eindigen doch de levenstochten, de wandeltochten van de Amsterdammer Rutger Burgers is het begin en het eind bekend en vooral de garantie van onverharde wegen 'TRAAG DOOR…

Onder het felle gedruis van een vermomde stad. Eindhoven in winterlicht, maskers in tegenlicht. De vonk onversneden, ongeslepen, bleef hangen toen de lichten doofden. Voorzichtige passen. Een keurig vernis hield de wacht, tot de zon het langzaam deed slijten. Alsof zij wist wat ik dacht. Dichtbij en volkomen eigen.…

Door zijn gedachten in een ver verleden, Hoe stuitend en afkeurenswaardig ook, Is Tata Steel geschokt en van de kook, En dwingt het Donald Pols om af te treden. Maar maakte dat bedrijf ook maar zo’n haast, Met stoppen wat het uit de schoorsteen blaast.…

ieder uur stort het mijn huiskamer binnen ongevraagd het volgend uur overtroeft het vorige vol semi verpakt nieuws over gespuis dat ongestoord hun gang kan gaan grenzen van het onwerkelijke zijn allang overschreden avond’s wordt alles herkauwt tot vier keer toe onnozelen struikelen over elkaar daar waar men onze democratie zou…

Niet altijd de storm die mensen breekt, maar stilte die zich verder strekt. Geen woord dat nog kan landen gaan, geen blik die open blijft bestaan. Een afgewend gezicht, zo klein, en toch een bron van groot verdriet en pijn. Geen harde grens, geen luid verwijt, maar leegte in de plaats van nabijheid. Want iedere wond verlangt naar licht,…