Alle inzendingen

In Oostenrijk zijn aardappels in trek De keuze in de Spar is groot, hier vind je De Eigenheimer, Bildstar en het Bintje Verrukkelijk als bijgerecht of snack Helaas net niet degene die ik zocht Lawinepiepers waren uitverkocht…

We wandelen In het kabouterbos Met mijn dochter Haar partner En mijn kleinzoon Van 2 en een half jaar Op een moment Loop ik Hand in hand Met mijn kleinzoon Dan zegt Mijn dochter opeens Mam hij kan wel Alléén lopen hoor Voelde als Mam doe dat niet Pijnlijk Direkt hield Ik zijn handje los Maar mijn kleinkind Pakte gelijk…

Struikelend schuifelend aan de vloedlijn der hondsbossche zeewering waart setengah belanda als de tolk van java in warrige deemstering door Indische duinen ongenood gaat de gast pa triot uit de tropen zonder vaderland - een vloek die hier niet wordt geprezen - doch niet afkerig van eigen wezen zijnsweegs tot de schemer in het duister…

De soldaten komen plotseling, ze schieten de straten leeg, wij vechten niet, we schuilen en kruipen door de kamers We verbergen ons en doorstaan de aanval, bang te sterven dromen we van dood en ellende Smeulend wordt het stil Slierten rook, honden ruiken aan buiken likken aan lippen aan koud braaksel in de goot, een gouden ring…

Mijn kindje kan lachen ik hou razend veel van haar ze is dan ook nagenoeg perfect met haar kleine neusje en haar gekleurde ogen die naar me kijken, als regenbogen Ik ben dolgelukkig met haar, vanaf ‘t eerste moment zoals men kent, is ‘t echt moedergevoel sterker dan oerkracht van straaljagers in de lucht en dieper dan de bodem van de zee…

Dit is een duivelskind, deze maand Maart. Men kan dit in een stormnacht goed bemerken: Hij buitelt door de schoorsteen op de haard En blaast de torenhanen van de kerken! Nochtans, al wat hij roert is slechts zijn staart, Waarmee hij wind maakt als met vogelvlerken, En van zijn hoef is enkel 't boerenpaard De drager, dat de akker gaat bewerken…

Ik dacht wel, dat zij komen zou lang voor het iemand wist, en hebben we ons niet werkelijk een maand of wat vergist? Wij dachten ons de winter nog ternauwernood voorbij en vinden de verwachting al rondom ons in de velden, de verwachting van de Mei! De traag ontwaakte hazelaar, die ’t niet vermoeden kon, staat nu…

je kwetsbaarheid durven tonen is een zeldzame gave vaak blijft die in pijn uit een verleden wonen in het verblijf met meerdere verwonden slaven onverwachts slaat iemand je soms in de boeien en voert je af niet met opzet maar omdat die mens ook bloed voelt vloeien als zijn woord op een zeker moment niet door de ratio wordt gered…

Het leek destijds verstandig om te doen En dus ging ze de BBB versterken Aanvankelijk bleek dat heel goed te werken Ze voelde zich een paling in het groen Nu gaat het leiderschap naar Henk Vermeer En dus verlaat ze de partij maar weer…

In milde winter die spoedig verdwijnt staan geurige viooltjes en frisse heidestruikjes samen dubbend bij elkaar verwelkomen de sprookjesstem welke geen jaargetijde kent onverwoestbare bloei bezit.…

Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou. Ik weet: er is ook veel ellende, de schepping is in barensnood -…

liefde huist in de echo van de nacht zij draagt tederheid stilte en geleden pijn liefde is vooral aards verward in kluwen van verduisterd verlangen soms puur maar is vaak niet in mijn hart te vangen het blijft een wens van mij, een enkele mens…

De nachtelijke deken-oorlog Is een dons-vrede geworden Waarbij ik wat meer aan jou laat Waarmee jij mij dan mee toedekt…

Je bent een gekookte kikker als je een prinses ontmoet die je aan een poot uit de hete pan omhoog tilt Ai, je bibbert en trilt het is veel te koud. Oude modderstromen laten je in je dromen wegzinken in vergetelheid liefde perst zich door de kieren maar het is de stilte die je zo vertrouwt.…

Je zegt dat drank mijn tong scherpt, dat ik snij waar ik streel. Vanavond zit ik tegenover je met een glas dat zweet in mijn hand. Ik lachte luid. Ik raak je knie onder tafel alsof het per ongeluk is. Even later buig ik naar je toe alsof ik iets geheims vertel. “Je bent het mooiste wat ik ken.” Het komt uit dezelfde mond. Dezelfde hitte…

daar ligt het paneel klaar en bewerkt de onderlaag hechtend als eerste belofte alles lijkt bedacht en onder controle vorm zal volgen uit wil inzicht en techniek de blik van de maker blijft hangen in perfectie materialen liggen open ruw, zacht breekbaar- wachtend op richting tot het moment komt waarop denken te strak wordt…

Ik heb geen pak voor een begrafenis, wel een hemd en schoenen. De spijkerbroek ligt in de kast, naast de `t shirts en de onderbroeken. Ik ga niet meer naar een begrafenis, de stemming is zo deprimerend en ik kan niet tegen groepen mensen. Dat heb ik in de bus die draait dan lus na lus, misselijk en zweterig word ik ervan. Gesprekken die…

Je staat op mijn radar jouw signaal is onderweg De wielen tollen naar mij toe Ik zit in jouw hoofd en jij in het mijne De weg is vrij, je bent snel je hebt mijn verlangen gevoeld Dat is onze band onze liefdesradar die altijd aanstaat /So Far Away/ in jouw oren dan /Miss You/ en /Get Here/ na de afrit zo rijd jij de nacht uit Je gaat…

Ze rust waar het zachte licht valt, stil als het aanbreken van de dag. Een Roemeense schoonheid in blauw kant, waar schaduwen en zonlicht spelen. Zijde als een gefluister op haar huid, azuurblauw tegen het wit van de lakens, de ochtend die zachte lijnen trekt waar droom en ontwaken elkaar zachtjes ontmoeten. Haar donkere haar valt over…

Verstopt in de hoek als schaduw tussen troep een glimp die niemand ziet door maan omgeven als ongenode gast vertiert hij tussen kieren als koning van beschimpte kruimels een harde werker op veel manieren Zijn wereld is goor vocht, stront en schimmels hierin trekt zijn lichaam spoor terwijl hij likt over smakelijke spiegels luistert…

O! handleiding voor deze tijd, zeg me waar je blijft, deze oneindig lijkende dagen als wij niet samen zijn; ik krijg geen grip op te beklimmen bergen, geen Olympus rijzend voor mij vandaag, geen tergend trage Helikon waar het gemis ooit gelaagd als zijn muzische prooi begon. Ieder webdomein onder de zon, wat ik maar verzinnen kon,…

ERGENS moeten toch zijn de lichte waatren van haar ogen - Mijn handen zijn zo hete en droge - en het lichte water van haar stem - mijn keel is in dorre klem. Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren - mijn stem is schor, mijn ogen dor. -------------------------- uit: Verzen (1890)…

Zijn de coördinaten waarop jij je bevindt veranderlijk, reis dan minder grillig. Zo krijg ik geen vlaggetje in de kaart. Ik wilde je route volgen, je strategie: < nieuw is het allemaal niet > je komt terug om te gaan. Je schrijft aan alles te merken dat je in het hoge noorden bent. Ondanks geringe hoogte liggen gletsjerdelen langs de weg.…

Ik droomde vannacht van Noorwegen ook wel voor mij Bagger-Boorwegen die Noren boorden, baggerden naar goud olie voor de kust, rijkste land Europa geen lid van de Europese Unie, wel Navo een koud en kil Koninkrijk van 4 miljoen Noren met burgermeisje Sonja, de Koningin met burgermeisje Metta-Marit de kroonprinses haar burgerzoontje komt…

Mijn gedachten vluchten heen, mijn wil staat stil voor ’n dichte muur. Mijn woorden zijn stil, ongehoord, Stilten zo oorverdovend stil. Mijn geluk wacht op wat komt, hoop op meer al lange verstomd, mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld, mijn verleden ingehaald in het nu, mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…

Door vrijwillige winnaarsnachten vrolijk vergeetachtig vruchtbaar onvoorzichtig wellustig opgewonden in falende duisterwetenschappen vol donkere heimweefantasie naar waarheid van de zilte kust der blonde struikelduinen lekker struinen, blootsvoets naakt jongleren vrije vogelvriend veroveraar vlinder vrijheidsstrijder, minnaar in warrige…

De 1500, voor de aller- snelsten op de mijl Scherpe ijzers De 1500, vliegen echt let- terlijk over ijs Geen gat ozon De 1500, anderhalve kilometer sprint Snel, sneller, snelst…

Jij, je zat in mijn rugtas terwijl ik vocht tegen zwaartekracht dwong je mij steeds verder de schaduw in ik kreeg geen mogelijkheid tot bloeien alles moest naar jouw zin Jij, je was als een kwaadaardige poliep net als een akelig virus, beter maakte je mij niet nee, je maakte me juist ziek met je hatelijke woorden en je vuile grappen…

Moeder plooit een laken over haar benen, want de dood is een portret zonder glans. houterig aait ze het kopje bij de krans, waar een barstje op het oor is verschenen. De avond kan ze maar moeilijk vangen, nu alles dof lijkt, het stof zich uitsmeert in de krakende woning die verteert, en de sleutel aan het eind laat hangen. Heel soms openen…

Ontwakend uit een palindroom lag hij daar ziende blind van woede in een uithoek van de melkweg wacht hij nog steeds op keer ten goede op het verkeerde paard gewed trekt kwade trouw door merg en been als listig spoor van vuig bedrog vliegt zij als schaduw van hem heen aan gene zijde van de zon tot zij, ten prooi aan d'elementen gelijk…