Alle inzendingen

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Een kind zo jong, met ogen fel, dat de wereld telkens sneller stelt. Een geest die bliksems helder leest, te groot voor wat gewoonlijk is geweest. Met snelle vingers, noten zuiver, wekt het klanken — zacht en luider. Een schilderij in felle gloed, waar elke kleur betekenis voedt. De schoolbank wordt een smalle ring, te klein voor deze doorgroeiing…

In de geweldige zaal van onze stad zitten bij elkaar gebrachte eenlingen te wachten op begeerde meldingen, die meer licht geven over hun levenspad. Binnen een rij hoeken heerst blinkend én mat een mengeling van dansende stemmingen onder voortvloeiende uitleggingen, aangaande moeilijk of duidelijk "WAT?" Ambtenaren, achter schermen gezeten…

Ik ben een zwevend hoofd Onbewust van mijn lichaam. Lang geleden zijn wij gescheiden. Die trots die ik voel voor mijn hoofd, verbergt de schaamte voor mijn lichaam. Dit brengt mij soms in verwarring over waar ik ben, wie ik ben, waar ik ga. Hoe ik moet leven, wat ik liefde geef. Mijn hoofd maakt fouten die mijn hart voelt. Mijn hart…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ik heb weet dat vriendschap aard ik heb kennis van zaken er zijn er die stilletjes over me waken dichtbij en veraf het is onzichtbaar, maar toch heb ik daardoor mezelf gebaard en zeg -ik doe er toe en ben het waard- al moet ieder zichzelf dragen en is vaak alleen zijn eigen aan de mens ik zie en hoor om me heen hen zeggen er is iemand…

Radio Candlelight Met het gedicht een leven met verdriet Op de Nationale Radio bij Jan van der Veen En dat wilde ik kwijt Lokaal Regionaal en Provincaal was je als Dichter al veel te zien Maar ook Nationaal kent iedereen Danny van Strien Radio Candlelight…

vergeelde bladen onder doorschijnend licht waar bloemen eeuwig in papier mochten wonen en bibberletters groter leken dan een gezicht nu het schrijven zelf tot op de letter ontleed alsof vergeten iets was wat alleen volwassenen deden we plakten de wereld dicht met poezen,hartjes elfjes, en een beer met een raar rood wang alsof…

De nacht verliest haar zachte vorm, pixels suizen door mijn matte glas. In de plooi van het kussen wist een algoritme traag mijn schemering, ik slaap in ritselende code. Mijn hand tast naar de koude rand, mijn kamer ademt als een server, elke droom telt zachtjes af. Onder mijn oogleden gonst de upload, woorden breken door het glasvocht:…

Het is vandaag de dag dat ik vrolijk zeggen mag dat ik voor ‘t eerst in een bedje lag want vijftien mei was de dag dat ik ‘t eerste levenslicht zag Bij mijn moeder en mijn vader en mijn meest gehate zus kreeg ik mijn naam die sindsdien, al mijn hele leven hoog in ‘t vaandel staat Daar begon ik met leven zonder huilen of schreeuwen…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

De wereld is van anderen voor jou de anderen. Voor hen ben jij de ander niet. Ze gaan, liefs snel, aan jou voorbij. Zij zien in jou een spook een angstbeeld en een vijand. De vijand van het leven zoals ze het zich eigenden. De ruimte die je inneemt Is al gauw teveel wanneer geen plek de jouwe is.…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

De lente komt zo dapper aan. Hobooien zijn 't en zilveren fluiten. De weduw kijkt voor 't eerst weer buiten doet haar gekleurde jak weer aan. Zo zal de wereld blijde staan vooral als bij het avondtuiten weer de fanfare stapt naar buiten met het bestuur er achter aan. ------------------------------------------------------------------ uit…

Waarom draait een groot verschil? Kijk vannacht eens lang en dood doodstil vanuit de sterren naar deze kleine aarde en niets blijft groot. Wat blijft eigenlijk van verre over van onze eigenwaarde? Niets in de eeuwigheid om voor te vechten zo gezien en waar kan oorlog anders nog toe dienen? Ikzelf was eens in een daarvan gevangen en zag…

Net Heintje Davids, hij duikt steeds weer op. Want als je denkt: waar is ie toch gebleven of zou De Kleine Generaal nog leven, dan zie je boven ´t maaiveld weer die kop Fred Rutten trok zich wijselijk terug Hij gunt Dick Advocaat de bietenbrug…

Over schoonheid zijn we ’t eens, Soms ook zeer oneens, Het is vooral een gevoelsreactie, Een emotie die iets of Iemand bij je brengt teweeg. Het gaat meestal om iets Visueels of auditiefs, maar je Gebruikt het niet bij iets Dat je ruikt, voelt of proeft. Het meest gebruik je 't Voor de verschijningsvorm Van ’t lichaam van ’n vrouw.…

Naast jou wakker worden is het mooiste begin van de dag. Kijken naar jou als je slaapt is een feest. Jou zien ontwaken ontroerd mij steeds weer. Je lieve zachte stem die mij goede morgen wenst. Jouw lippen die de mijne zachtjes beroeren. Dit begin maakt dat ik elke dag vol energie aankan. Doet mij verlangen naar mijn thuiskomst.…

Een amoureuze meid zendt een sms naar haar vriend in De Haan "Als jij blij bent, stuur me een lach, als je verdriet hebt een traan, als je slaapt stuur mij je droom, ik hou van jou, mijn lieve Jeroom !" Hij zendt terug "Hoi, ik zit op het toilet ... Wat raad je mij aan ?"…

Een stem klinkt door de straat, de echo van vertrouwde voetstappen. En ik, in de nacht van stilte, verdwaal in jouw stem, in jouw verbeelding. Want mijn droom reist met je mee, en jij met mijn dromen. Nu sta ik op, doe het licht aan om te schrijven: oh, een stem klinkt door de straat. **…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

Geschiedenis heelt geen wonden Geen achtergrond Zonder zonde Geen kleur herkennen We blijven maar rennen Geen oorlogsles heeft zin Het nieuws is als hellraiser De pin In het gezicht van een blauwe bol Gaan we het redden Of draaien we dol?…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

Mijn stappen, Vertraagd, In een wereld, Die versnelt. Mijn hand, Rustend op een leuning, Die nergens, Heen leidt. Mijn lichaam, Gevangen in stilte, Terwijl de wereld, Verder schuift. Mijn scherm, Vol levens, Die sneller gaan, Dan ik kan bijbenen. Hun stappen, Lijken groter, Met dromen, Die meteen Uitkomen. En ik, Te…

“We doen dit jaar maar geen parade, want De kans is levensgroot op grote brokken.” Die Poetin blijkt gewoon een held op sokken, Uit angst voor drones kiest hij voor een bestand. Zijn ‘speelgoed’ blijft drie dagen lang op stal, Zoals altijd komt hoogmoed voor de val.…

Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van rook langzaam openligt de handen bewogen niet…

Ouder Worden De tijd glijdt zachtjes langs onze zij, met elke dag een beetje wijzer en vrij. Rimpels vormen verhalen op ons gezicht, een levensreis, een prachtig gedicht. Elke dag een nieuwe kans, een nieuw begin, met elke stap groeit de wijsheid van binnenin. Grijze haren als een zilveren kroon, ervaringen die als een schat in ons woont…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…