Alle inzendingen

Pap, zegt mijn dochter achterop Zie je dat meisje - ze fluistert bijna Ja, zegt pap, hij ziet het meisje Die heeft een broek van Replay Een truitje van Diesel en een Puma-tas Ooh, zegt pap, hij had het zo snel niet gezien Ik heb ook een Replay, vervolgt Achterop de dochter, en mama heeft Een truitje van Diesel, Puma-tassen Vind…

De vrouwen die ik heb gekend zijn mij voorbij-getreden als zwaarden, in vaste vuist geklemd, die bevriezende sneeuw door-sneden. Hun hoop, hun schoonheid en hun schroom bleef in mijn oog geschreven;... - maar groeide er ooit tot in de boom wat werd in bast gedreven? Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard - in naderend minnens-duister…

Dit radioprogramma dreigt te stoppen Geen uurtje cabaret en kleinkunst meer Op zondagmorgen met Kick van der Veer Zo gaat er iets unieks weer naar de knoppen Hou Kick dus in de lucht, voer oppositie En teken voor behoud nu de petitie…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals de…

wij hebben een krachtiger Leider dan jij kijk wij zijn in onze vredige landen vrij niet lijfelijk te zien ja Goddelijk sterk aanwezig in het hemelrijk zich voorbereidend wel op Zijn heilige tijd hoogmoedigen spotters boosdoeners voor hen echt einde verhaal lees de laatste bladzijden bijbel het machtige gebeuren…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg niet…

Prins Harry heeft gedesillusioneerd Gebroken met familie en verleden Verbitterd en volkomen moegestreden Is hij naar de VS geëmigreerd Hij keert terug naar Engeland dit jaar De tabloids zetten hun reporters klaar…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals…

Kijken naar al die lichtpuntjes in de kobaltblauwe duisternis met alleen de geur van magnolia en tedere muziek klanken om ons lichaam heen geheel alleen in de stilte van de zoele nacht daalt de vrede en rust neder om de pen op papier te laten schrijven wat diep verborgen zit en naar boven komt borrelen daar waar de subtiele lucht…

wat eerst een oppervlakkige blik is kan zich door seizoenen heen veranderen tot een glimlach maar nog steeds zonder een vraag is het zo bedoeld dat op een dag er sprake kan zijn van een diepere laag hebben onze zielen iets gemeen is het een uiting van herkenning dan wel gemis of gaan enkel losse woorden door beider heelal heen plots werd…

en we noemen haar maan -nieuwe maan ter onderscheid van de oude maan om verwarring te voorkomen in een voorburgerlijke tijd moet alles nog blijken is niemand doof of in de wind geslagen toch blijven onze roepnamen ongehoord de vlucht naar ‘t heden slaat een bres waar precies waarschuwen we voor een dode maan in ongelezen nawoord…

het luistert de nacht in stapelt de dag herleeft het etmaal, ervoor en erna balanceren op het grote vlak, de vloer de straat en het eelt dat schuurt over de ruwheid van de laan waartoe het pad me leidt alsof het kind in mij speels de rondjes draait die het lot laat duizelen in de scherven van zijn plezier hij weet nog niets van het spel…

Lenny is vier. Nog klein genoeg om de wereld met zijn handen te snappen — een steen, een grasspriet, de hand van zijn moeder, de schouders van zijn vader. Deze week zijn eerste schoolweek. Ik heb zijn dagen gevolgd: twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine, de spin op de kapstok, een hand die nog even zwaait. Hij leert straks letters…

Zou het een soort droom zijn? Dat je meedrijft met het getij stroomafwaarts met de rivier van de dood, ja zou het een droom zijn? De horizon is mistig een vreemde gloed aan de hemel en niemand lijkt er iets van te weten wat voor mist dat is, oh is het een droom? .....Heldere ogen, vurige ogen .....Hoe kunnen die ineens dichtgaan? ...…

Heel bedachtzaam zei ze nee, Waartegen? Geen idee. Zit dat je dwars? Of kan Dat ze nee zei, Je helemaal niks schelen? Neen, dát interesseert me niet, Waartégen daarentegen, Ja, dát interesseert me wél. Dán zal je ’t moeten vragen, Anders blijf je zitten met die vraag, Je verdere ganse leven! Dat deed ik, maar ze zei niets, Nou is…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg…

Dra doet ze weer de aderen stromen, intens en zo rein ook puur Knap verlichtend geesten, lichamen, zielen passievol warm; charisma Goudgeel rond spetterend passievol oplaaiend; schoonheid vetjes troef waarvoor dank Mondhoeken modus positieve betrachtingen; welkom kersverse broederlijkheid zo vredevol Etmaal boordevol vrijheid en blijheid; nooit…

Mijn lief is blij, zij lacht en zingt En schittert in de zonneschijn Als zij zó héél mijn leven zingt Kan nooit mijn leven lijden zijn. Ja! zang en lachen duren kort Als bloemen in de zomerdag; De zomer sterft, de bloem verdort: Zo sterft der mensen zang en lach. Maar nu der zonne gouden val Vloeit langs gelaat en blinkend kleed, En zij…

Het stuk papier dat ik eens, belijdende mijn leegte, onbeschreven dichtvouwde, en verzegelde, en verborg tussen de bladen van een boek om iemand over honderd jaar te verneuken – dit papier vond ik vanmorgen terug. Ik was het vergeten, opende het en was zelf verneukt, goed, niet zozeer: over de lege blauwe lijnen liep, voor het eerst in zijn…

En dit is het dan, de laatste bladzijden over jou. Hierna begint er een nieuw hoofdstuk zonder jou. Eentje waar jij ver in het verleden ligt, en eentje met meer licht. Meer vrijheid, meer blijheid. En daar pas jij niet meer tussen. En dit dit was het dan...…

Is vriendschap echt een illusie Want wanneer zijn er ze er ook echt Dat is pas een gevecht Als je ze echt nodig hebt Kun je ze op een hand tellen Dat kan ik voorspellen Ik heb er niet veel Maar dat maakt juist mijn geheel En blijf dus dichten Zodat ik me op mezelf kan richten…

Simpelweg zo opgelucht, speels, dartel; kortom gelukkig en opgedoken uit het niets Bellen en kouten en grappen en grollen, ten gepaste tijden de nodige ernst Dit voelt gewoon perfect mits de ontdekking grandioze noodzakelijke aanvulling schitterend, spetterend Mysterie ten voeten uit mits onverklaarbaar puur en zo oprecht Lieve Christine, ik…

VINGERVERF Sarah's vingers vertonen vooral vrijheid van verkwikkende bewegingen zich verbeeldend een schilderes te zijn, die met vingerverf haar witte doek vult met heel veel doch vooral haar eigen unieke volle verse vrije verbeelding DE RODE LOPER De rode loper is voor je uitgerold want Sarah, wat kan jij lopen, hopen dat is…

zij is zo vaak opgestaan dat ze het vallen verleerde…

Bezoek aan een vriend. Dementerend. De kamer is donker. Hij herkent me. Geen klassieke, zinloze vraag. Hij zucht: 'Moeilijk.' Tweemaal, diep vanuit zichzelf. Ik zeg tot afscheid: 'Ik spring nog eens binnen.' Hij glimlacht vaag.…

In de nabijheid van het bos voel ik wat de zee mij brengt met al zijn verlangens de stilte is geen einde, maar een begin. De bomen vangen de verre, zilte wind, terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt. Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg; ik sta hier simpelweg en adem mee. Om mij heen breekt de harde grond open. Een jonge varen…

op drift geraakt in het strijdperk van verdriet hoger of juist lager vliegen over onbegaanbaar gebied steile en ijzige paden hoe het stollen vermijden vloeibare koelte vinden in wat weg is geen plattegrond klopt hoe stelt men de koers een paar graden bij vindt een mens zijn thuis zoals oude bomen in de rimpels van zijn louterende…

Toe maar doe maar geef maar weg het kan van mij niet genoeg zijn overdaad schaadt toe maar doe maar geef maar weg maar blijf wel op je eigen terrein want roven van een ander is niet fijn toe maar doe maar geef maar weg inclusief je status quo van het moment het niets en niemand ontziende serpent…

Wat zou ik graag geduldig zijn, de tijd beleven zoals die is en komt, niet haastig zijn, maar dulden dat de uren soms traag voorbij gaan, trager dan ik wil. Vanwaar dat ongeduld, het nog niet rijp zijn voor de stilte, de onmacht? Al zoveel jaren mocht ik leven maar dit blijft nog een groot verlangen. Hoe kan ik dankbaar zijn voor zoveel…

In de slaap van een ander draag ik mijn gezicht als een natte doek. De woorden: duizend kleine dieren tegen mijn gehemelte. Zij weten niet waar de pit zich blindbrandt. Men heeft mij in ramen gezet, mijn mond met goud dichtgelood, mijn naam verdeeld onder de vromen. Onder de vloer woekert het gebeente nog. Een varen opent zich in de ribben…