Alle inzendingen

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

hoe rijk moet je zijn om tijd te kunnen kopen hoe beroemd mag je zijn om te weten wie jou kent hoe lang duurt het totdat niemand nog weet wie je bent het bier is gedronken de glazen nog niet verzameld er is ruzie over de afwas en politiek de hunkering kan hoog oplopen hoeveel slokken gaan in een meter niemand die het zegt ook geen…

Dit is wat je moet begrijpen Zo kan je er namelijk ook naar kijken Gevoelens raken zo weer kwijt Maar dit is een feit dat blijft Alles komt neer op de hoeveelheid spijt die je voelt Je hart raakt onderkoeld Zo lijkt het dan wel Het verscheurt je van binnen uit Totdat je het niet meer kan voelen Want, Je bent bij die tijd Gewend geraakt…

Hij was een meester In het zaaien van verwarring. Niet als gast gewenst, Zagen ’m liever gaan dan komen. Hij was evenwel Wat je noemt ’n fidele vent, Die je graag kent, Als vriend of vrijer wenst. Helaas slijt hij zijn dagen alleen, Krijgt nooit bezoek, Ieder uit zijn buurt verdween, Eens was genoeg. Tot op zekere dag Marietje verscheen…

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen; een zachte lentebries maakte je gouden haren door de war, het was die wind die je gouden haren door de war maakte, je zei dat…

De mist omhult de kou. Zij ligt aaneengesloten. Een aanraking, heel gauw, heeft stil de rust genoten. De stroming haast verborgen. Een ochtend zonder zorgen. Geen angst voor het verwachten. Geen troebelheid van morgen. Alleen de stille krachten. Ik kijk over een spiegel heen. Zij is er niet, zo lijkt het wel. Tot plots haar auro scheen…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Ik hou zoveel van jou, dat ik wou dat ik je nooit had ontmoet. Want je ziet me niet staan en je weet niet wat je met me doet. maar ik kan je niet vergeten en nu moet ik wel weten. was het misschien toch goed als ik jou nooit had ontmoet?…

Stond ik jarenlang verwachtingsvol telkens stil bij een deur met klingel dat zowel buiten als van binnen kleur gaf aan het verleden het kraken van de houten vloer stoorde niet bij een stille overgang naar de meer bedachtzamere jaren waar liefde diep geborgen zit de klingel haar deur gesloten houdt weerklanken er alles aan doen, opnieuw…

Op de tast wrikken klanken door slapende spieren heen en hangen aan mijn spanten de gekromde tenen breken op scherven van zwart glas krab ik het geverfd behang verstik in uitgeholde zinnen hoor ik lekken van de kranen geurt door kieren heen het gras…

Een dag in het jaar mag wie dan ook schouwen in Breda 's Begraafparks kamers en zalen, terwijl men spijs geniet zonder betalen, steeds op verschillende woorden kan bouwen. In vertrekken van afscheid bij rouwen, prijken kunstwerken, waren verhalen over hen, die hun eind reeds moesten halen, zich aan het Onbekende toevertrouwen. Mensen mogen…

ik word belicht deze morgen de zon wil mij verrijken vraagt mij naar buiten te kijken doch loze gedachten en mijn oogleden hinderen het zicht het is goed zo! om alles zuiver te zien kan men beter bescheiden naar binnen zijn gericht…

we zochten een vader en vonden een code een zachte interface die onze tranen telt in de kille kamers van het nu waar de schermen oplichten als glas-in-loodramen en we bidden tot de clouds die we zelf hebben gevuld het is de plooi in het laken die we willen kussen de stem in de ruis die zegt ik ken uw noden dus weven we van onze eigen eenzaamheid…

De hersenen groeiden, en de nek voor een strottenhoofd want er was een onbewuste wil om preciezer te communiceren Dat lukte. Het moest wel. De vroeggeboren babys met hun grote hoofd verleiden iedereen ertoe om voor hen te zorgen Hun slimme schattigheid versterkt het groepsgevoel en roept woorden op die ze napraten, steeds meer…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…

Subtitel: In een symbiose De Sagrada Familia Reikt naar de hemel Alwaar zijn architect Antoni Gaudí zich reeds Een plaats heeft verworven Hij schetste, mat en tekende Tot het resultaat Dat hij voor ogen had Was gecreëerd, verscheen Basiliek en Boetetempel Gaudí leefde en was actief In zowel de 19de Als de 20ste eeuw Helaas is…

Ginder in de delling onder 't blaârgeruis van die hoge beuken, ligt mijn vaderhuis. Lang reeds dood is mijn vader, moeder wordt zo oud, en de ganse hoeve is mijner zorg vertrouwd. Gij, de bloem der meiden, knap, van leden struis, wilt gij met mij wonen in mijn vaderhuis? Moeder heet u welkom aan de stille haard; gans mijn liefde…

Ik ken de droefenis van copyrettes, van holle mannen met vergeelde kranten, bebrilde moeders met verhuisberichten, de geur van briefpapieren, bankafschriften, belastingformulieren, huurcontracten, die inkt van niks die zegt dat we bestaan. En ik zag Vinexwijken, pril en doods, waar mensen roemloos mensen willen lijken, de straat haast vlekkeloos…

De eerste kan de hemel of de hel zijn, Want het is zelden iets er tussenin, Zo is het steeds gegaan in het begin, Je kan alleen maar bidden voor je welzijn. Dit is geen tijd voor welles-nietes-welles, Wat zondag speelt, gebeurt alleen in Dallas!…

Voor de jongeren die opgroeiden tussen deuren die sloten, tussen gangen waar stilte harder klonk dan een stem die bleef Voor jullie die werden verlaten, niet één keer, maar telkens opnieuw, wanneer handen loslieten en niemand terugkwam Voor jullie die leefden in kamers van afzondering, waar dagen zich opstapelden tegen koude muren,…

iets in het niets, het begon allemaal met niets. en toen kwam er iets iets moois en dat mooie iets. was,was jij. bent mijn iets in het niets…

Er waren muren met dingen deuren en ramen die open konden en ook weer dicht gingen aan stoelen zeker geen gebrek een eettafel en kasten twee fauteuils én zo’n skai-leren bank ze sliepen in schone bedden aten netjes met bestek van borden en kregen horden aan cadeautjes ze gingen op vele vakanties moesten er voor dag en dauw op uit om…

Als oorlog niet bestond, zou er dan vrede zijn? zouden mensen dan leven zonder pijn? Alle tranen die zijn gevallen, Alle slachtoffers slechts vermeld in getallen, mensen die mensen verliezen. is dat wel iets om ´winnen´ te noemen, valt er over zoveel verlies wel te roemen? maar als oorlog niet bestond, bestonden wij ook niet. De vijand aanwijzen…

en als zij dan afscheid hebben genomen zij het schip is opgegaan ziet zij hem verloren traag en wankel naar de kade gaan ziet zij hoe hij even stilstaat nog en kijkt met zachte blik naar het nu al weggevaren verre schip…

er is geen oor dat dichtgenaaide spraak hoort elk woord blijft steken in mondmoeras, in weerwil tegenzeggelijk, onwaarschijn, veredeld gedoofd als een stormvulkaan onder zalvend oppervlak ik hoor een voorschot op onredelijke stilte…

vind haar voor de ochtendzon met erbarmen benader met liefde haar geërodeerde hart houd van haar bedroefde zelf drink met haar uit porseleinen kopjes voor zij vertrekt naar de donkere oevers aan de overkant daar vindt zij het verre huis vind haar voor de ochtendzon met erbarmen…

Herten in de Lente In het woud waar de stilte zachtjes spreekt, dansen de herten, hun ogen diep en bleek. Hun geweien, als kronen, trots en grandioos, schitteren in de ochtendzon, zo wonderlijk als een roos. De lente roept met geuren zoet en fris, waar elke bloem ontwaakt in nieuw gemis. De herten luisteren naar de fluistering van de wind,…

De klaproos Niet geboren in een keurige tuin Maar ontkiemd in omgewoelde aarde Ze groeit op de plek waar het leven werd opengebroken Haar blaadjes zijn kwetsbaar en indrukwekkend tegelijk De wind mag haar bewegen De regen mag haar raken Haar kracht ligt niet in sterk blijven, niet in weerstand Maar in haar worteling en haar…

ik snak naar ruimte en rust en spreek over lijf en leden ook voor in mijn hoofd een must; ik heb te lang de stilte vermeden . natuurlijk is dat aan mijzelf te wijten maar tevens stuurt het leven mede mijn weg kan zijn dat het een kwestie is van slijten het is maar net waar ik de nadruk op leg . het is bij mij jagen en jachten terwijl niemand…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…