Alle inzendingen

Ik zie het aan, de uitoefening van het recht van de sterkste en mijn stille protest doet me pijn, het doet mijn hart verkrampen en bezwaart mijn liefde met zorgen Anderen gaan de straat op maar de nieuwe oude, verharde regels zijn gewapend en breken niet, daarom lig ik mijzelf te masseren en zacht te maken De wolken knikken even…

jij was in een duistere aardse gedachte totaal geen heilige lichtstraal komend vanuit de lucht ieder moment van de sombere dag een diepe wanhopige zucht totaal niet realiserend er werd in het heilig werelddeel ernstig overlegd met glorievol respect lieve jonge vrouw met stralende ogen jij behoort bij onze engelenschaar…

‘t waren vaak hun stemmen gedragen door overtuiging die mij door de tijd heen dat gevoel van thuiskomen schonken in mijn schoot ’t moet zo’n seizoen geweest zijn om vragen rond de werkelijkheid die onvermijdelijk komen zouden met een betrouwbaar ogend verhaal een levensgeschiedenisbos in te sturen ’t is een tigste natuur geworden die…

De winter is nu eindelijk gekomen, En beemd’ en woud zijn wit van sneeuw en rijp, Bevroren zijn de vlieten en de stromen, Verdord is al wat vruchtbaar was en rijp. Een loden hemel drukt thans op het land, Nu sluimert Moeder Aarde haar lichte sluimer, Dra komt de tijd waarin de zon weer brandt, De dagen lengen, ook het zicht wordt ruimer.…

Zal de formatie verder als een speer gaan Nu deze club het met z’n drieën waagt En Joost of Jesse niet aan tafel vraagt? En doet zo’n kabinet zijn naam straks eer aan? Ik vind een minderheidsregering goed Als zij meer voor de minderheden doet…

het gaat mij om het wiel hier en nu opnieuw uitvinden hoe in uitvliegen de zinnen binnen vluchtige banden elk begaand pad weer spiegelen laat in woorden het gaat mij om het spaaklopen van verse voeten in metrummeters als oefenkwatrijnen of zo’n net sonnet vol toerenchagrijn eindigend in rijm schema per thema of vorm beklommen…

In Duitsland kwam A. Hitler aan de macht Aanvankelijk was men daar heel tevreden Hij durfde wat de anderen niet deden Het heeft de wereld weinig goeds gebracht Ik zie het nu diezelfde kant opgaan Aan d’overzijde van de oceaan…

Diepe winterkou een pad onder witte sneeuw maakt de dag stiller Kou omhult mij terwijl ik blijf staan, een aanwezigheid die niets eist en niets verbergt. Ze laat de dag verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost. Mijn adem tekent lichte wolken in de bleke winterlucht, ik volg hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen…

In het zwart huist het licht dat zich een weg naar boven vecht net als gras dat door cement zich naar boven worstelt. Tussen armoede en glitter ligt een wildernis van verlangen verlies schaamte en woede en altijd proberen dicht in de buurt van de waarheid te blijven. Een klein zwart meisje maakte haar eerste reis van het diepe Zuiden…

tussen licht en duister zucht ik `t is het eeuwig onbeantwoorde geen mens zal het ooit weten en alles wat geschreven van vandaag tot het begin blijkt tevergeefs verloren elke poging weer opnieuw zal nimmer ons doen vinden opdat we blijven zoeken…

de grijze tijd kent zijn kern van waarheid is geen circaplusminusgok of het kijken van zuiverekoffiedrab en dan met kretologieverstand iets mompelen in je baard de wrede tijd vaart altijd voor de wind laat zijn sporen na die onnavolgbaar zijn in de tijd ben ik de schaduw van je hand de schaduw van je hond de eeuwige schaduw van mijn…

het dichten van gaten is begonnen met taal en teken gladgestreken op het grensvlak van pen en papier niet met grote woorden maar ontheemde aarde ‘n lege halte langs versteend spoor in een uiterste poging de gaten te dichten…

Ontkennen, ontkennen, ontkennen de eerste reflex van een regime dat psychologisch een puber is gebleven: alwetend, chronisch verongelijkt en eeuwig aangevallen gevoelend de dood van mevrouw Renee Nicole Good is een internationale empathie-test of je huilt of je haalt je schouders op. In dat laatste geval mag je even mee naar…

Er loopt een meisje langs barokke stukken, haar vaders snor past daar prima bij; ze kust het kale hoofd en voelt zich vrij, een vogel kleien, zal haar wel lukken. Vrolijk plukt ze een pluisje, tikt op een neus, staart naar de vrouw in het bleke gewaad, die in de schaduw van de hoge muur staat, en haar doet denken, aan die wijze leus. Ze…

De sprookjes uit mijn eenzame jeugd zijn verbannen naar een onbestemd land met erwtensoep en luchtkastelen en een prins op ijzeren schaatsen de winternacht brengt me Sneeuwwitje maar dit keer zonder zeven dwergen ze heeft gezelschap van een roedel wolven en is op zoek naar sappig mensenvlees de sprookjes uit mijn ouderdomsjaren zijn minder…

Vader ligt in coma. Ik weet het. De stilte neemt het over waar woorden hun recht verliezen. Er was woede. Er was afstand. Maar nooit de intentie om je pijn te doen. En toch blijft de vraag zich herhalen als adem tegen glas: Dokter, denk je dat hij het haalt? Mijn gedachten ontsporen. Wat ik gaf. Wat ik liet liggen. Afscheid hangt…

Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…

ooit spraken wij helder woorden met betekenis bouwden zo gedachten die bruggen bouwden nu zweven wij mistig in zinnen van lucht verdwaald betekenis in doolhof strandend waar taal anker was een baken van houvast drijft zij nu in wolken wollig alles verhullend wat glashelder was is nu damp op de ruit de zinvolle stilte sterft in…

Ik heb geen kwaad in de zin, kijk maar ik lach je toe Niet zo uitbundig, nee Blijf nog even kijken Uit nieuwsgierigheid wat ik je te bieden heb met mijn aanzet tot een lach, tot contact ja, van verre, maar op het scherm dichtbij waar je ook bent En jij lacht terug, al jaren lang, de oude fotos heb je er op aangepast…

‘Wij verstikken onszelf door verkeerd aangeleerde maniertjes. En als wij dit groepsgewijs doen, noemen we het cultuur, en moet het beschermd worden voor invloeden van buitenaf; vooruitschrijdend inzicht is niet aan ons besteed, wij wentelen liever nog dieper in de eeuwige stront van anderen en uiteindelijk ook in dat van onszelf. Waarom…

We zien de bossen razendsnel vergaan Zodat het land wordt klaargemaakt voor zaad Of aanleg van een weg de ‘Liberdade’ En niemand lijkt hier echt bij stil te staan Een mens gelooft graag dat het nodig was, tot droogte ook zijn achtertuin verrast.…

een ruimte die mij niet aankijkt waar stilte ondersteunend blijft muren adem dragen van anderen de tijd die niets van mij verlangt ik voel hoe ik hier mag rusten als een vorm van aandacht licht door hoge ramen valt stil ligt op steen en hout ik hoef niet meer te worden dan wanneer ik uiteindelijk opsta de ruimte in verstilling verlaat…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Eeuw zestien stond mijn voorgeslacht bekend Als zijnde ongewone sneeuwsculpturen Brusselse winters konden weken duren Ons uiterlijk was niet altijd decent Een dier, erotisch naakt, gebocheld boers, Figuren, bijbelse, en Griekse helden Een winterfeest dat iets wilde vermelden Na Middeleeuwen komt een nieuwe koers Een beeldenpark gevuld…

Zij zagen blank een wonderster verrijzen. Die ster te volgen dreef hun zieledrang. Door woestenij geen dooltocht zwaar en bang: Trouw blonk de ster en bleef hen wijzen. Plots in den hoge hoorden ze engelzang – Een arme grot was 't einddoel van hun reizen. De kemels knielden. En de grote wijzen Aanschouwden 't kind, geprofeteerd zó lang.…

Het meeste, oorlog, had ik je lief toen ze in sneeuwvelden sneuvelden ik beminde de bolsjewistische horden ik vereerde de fascistische beul vliegtuigen ontploften in wolken het regende gierend metaal hortende tanks in modder bevroren vlammend karkas van industrie walmende paarden in tuig van ijs vaal masker met bloed geschminkt neuriënd…

Opgedragen aan Ds. Herman Koestveld Het is voor mij als mens het meest intense het meest intieme dicht bij het oer-gevoel te komen van het leven van je persoonlijke zijn, je eigen ik dicht te komen bij het bidden dicht bij het stil zijn dicht bij het leren dicht bij het mediteren dicht bij en in je midden, in jezelf als 1 van de '…

Mijn doel heiligt de middelen, Ongeacht wat ’t d’andren schaadt, Is wat narcisten heilig geloven, Veroorzaakt zo onevenredig kwaad. Als ze beschikken over veel macht, Door geld of hun suprematie Door hun mediagenieke kracht, Gebeurt onmenselijk wreed leed, Wijl ze dat niet voelen noch zien, Enige is hun ego in de spiegel, Die de realiteit…

Waar ik van droomde Dat ze me vroegen om een handtekening Het moment dat gewoon moest komen Eindelijk erkend Waar ik van droomde Het leven is zo voorbij Pluk altijd de dag En zet je zorgen opzij…

Een poes met zachte pootjes sluipt door het stille huis. Niet op jacht naar een muis, maar knuffels, stuk voor stuk. Ze sleept een warme muts mee, trots als een kleine vos. Dan volgt een paar kousen, slordig maar vol liefde. Handschoenen draagt ze aan, Weer iets voor bij haar buit. Een sjaal wordt door de gang gesleept als een…