Alle inzendingen

De zon had zich een uur of twee verscholen En onbeschermd dat zien is niet gezond. Waar vroeger een beroet stuk glas volstond Werd nu een raar soort bril warm aanbevolen Maar geen idee wat daar door was te zien, Het was ook nog half donker bovendien.…

Het dier in mij Ging overboord Zonder een teken Werd het plots Gedood Een nieuw leven Dringt zich nu Op aan mij De jacht is voor altijd En voorgoed, voorbij…

't Eérst, in blij ongeduld, kwam ze af. Nog toeft geen gast Ter zaal. Week daar de deur...? de bout schuurt langs de luiken En 't uur kruipt traag. De dis beurt, glanzend in 't damast, Zwaar zilver en zoet ooft; in donker-koele kruiken En transparante fluit smilt 't welig coloriet Der kaarsen, die hun vlam tot een goud hart ontpluiken…

soms droomt hij in een slaap die hem niet toebehoort hij doet alsof en voelt zich zonderling bekoord ------------------------------------------- uit: Mammoeth mijn muze (1968)…

Subcultuur vol eigenaardigheden in verleden van bloesemwoorden wat is regen zonder paraplu gedateerd in de toekomst waar is de zon in verre oorden vaag geworden hersenschim in leven gebleven door oude gedachten niet meer en niet minder zichzelf vergeten roofdier in den vreemde het moederland dat hem ontheemde.…

Van alle kanten varen aan de wateren, de wrakken Ze azen, vallen op haar aan, doen haar een ogenblijk vergaan, verheffen zich tot een orkaan De waarheid zàl ten onder gaan Gedeukt, gehavend, aangetast, de kleur verbleekt, maar stevig vast Het baken kan zich laten gaan Wijsheid bepaalde haar bestaan, houdt haar daar waar het nodig…

Wij leefden gedroomde jaren In het landschap van de liefde Wij legden ons neer Tegenover de hemel Onder de oude bomen Tussen de bloemen Een licht vuur liep door onze huid In somber ochtendlicht Weet ik niet Waar mijn liefste is Zijn stem stil en ver In de lucht op trage wieken Een roerloos evenwicht De leegte die onder mijn voeten…

Vanaf het terras kijken mijn vrouw en ik door celluloidstrookjes heen naar de zoneclips. Ik loop naar binnen -de tv staat aan-, roep opgewonden: 'In Brussel precies hetzelfde als in onze tuin!' 'Flauwerik', reageert ze en ze kijkt ingespannen verder.…

Zonsverduistering 12 augustus 2026 De vogels zochten een rustplaats hoog in de bomen. Op klaarlichte dag werd het onheilspellend donker. Anders dan bij naderend onweer. Een serene rust viel over de velden, alsof de wereld even haar adem inhield. Het is lang geleden dat ik voor het eerst een totale zonsverduistering zag. In heel Europa…

De helderste momenten zijn aan ons zij schieten plotseling ons brein te binnen wanneer eenmaal het zonlicht wordt geweerd of overschaduwd door een satelliet Vierwekelijks legt zij ter kimme aan en stijgt al rijzend in een vaste baan doch éénmaal in de dertienhonderd jaar legt zij haar deemoed, wederzijdse trouw en diepe ootmoed af…

Gebeuren doet het weinig in ons land, vanavond is het echter weer zover. Laat ons aanschouwen nu die mooie ster, en hoe zij door de maan wordt aangerand. Kijk niet rechtstreeks, dat doet de ogen zeer. Gebruik de juiste bril, wees wijs dit keer!…

Langzaam werd het avond Maar direct ook weer ochtend De kippen klommen op stok De haan staat op het punt te kraaien En ik met een vreemd brilletje op Verbaasde me over dit korte etmaal.…

Rustig zitten tussen doorzichtige wanden van de glazen kamer aan het hechte huis warme koffie genieten bij de geborgenheid van de binnenruimte omringd door vogeldrukte en bloemenpracht in de tuin al dit leven trilt en danst licht in de dwalende damp van de huiselijke drank het kleine buitenvertrek geeft honkvaste benen waarbij…

Zijn zon en maan een scherpe tegenstelling, Of zijn ze zijden van dezelfde munt? Het tweetal is vandaag in voor een stunt, Een zonsverduistering is de voorspelling. Dit fenomeen heb ik altijd beleefd, Alsof de hemel ons een knipoog geeft.…

Achter sombere zomerwolken spelen dronken muzikanten met eenzame zwervers die lucide dromen vertolken. Hun instrumenten janken als honden in het duister, terwijl de nachtvrees aanzwelt tot een hels gefluister. Zij weven hallucinaties van asfalteer en as, en snijden hun vingers aan kapotgeslagen glas. De hemel scheurt open, een zwart en gapend…

Geen dag als deze de vraag is hoe het morgen zal zijn. Hoe gisteren was zijn wij snel vergeten het goede was groot het verkeerde klein. Zo gaat het leven van dag tot dag voort tot het laatste uur slaat en in de verte de eeuwigheid gloort. Dan zien wij het zonlicht stralen over de glazen zee zitten wij op blanke stranden koesteren…

De honger stilt geen dorst, Water stroomt van hoog naar laag, Hoe hoger hoe droger. Ik krijg steeds meer trek in jou, Omdat ik zo erg van je hou, ’k Je zo ontzettend lekker vind, Nooit genoeg van je krijgen kan. Steeds krijg ’k de deksel Op mijn in de kan gestoken neus, Tja, dat krijg je er van, ’k Lig er maar niet wakker van.…

op de dag voorafgaand aan de zonsverduistering liet het ademen al weten ik heb juist deze dinsdag gemaand je gedrag weer eens op te meten . soms geraak je in iets verzeild waar je part nog deel aan hebt wellicht wel over een daad geijld maar de kern van de zaak blijkt verlept . ik strooi met raadsels, zoals je ziet dat gaat soms met het…

In Efeze zeiden de mensen ooit dat ze als gelovigen elkaar moeten liefhebben en dat is de kern van het christendom geworden, losgezongen van de joodse geschiedenis, en zonder besef, dat een mens eerst van zichzelf moet houden voor hij in staat is om dienstbaar zijn, buren te helpen en hen meer te geven dan goede raad en meer dan…

Met hare zachte handen rukken zij open wat jaren lang ten bodem sliep - nemen haar deel, met een glimlach, en hopen op sterren en stromen, ànders licht en diep. --------------------------------- uit: Tuin van Eros (1932)…

Konden de doden zich herdenken welke woorden zouden zij vinden voor welke namen aan wie vragen wiens adem te doen stokken, van wie het leven af te breken? Als de doden zichzelf konden herdenken, hoeveel minuten zouden zij zich gunnen, is om de doden te herdenken de duur van de dood toereikend? -------------------------- uit: 'Wasdom…

stevig en helder doorstaat zij de jaren temidden van olijfgaarden en rotsige kliffen spreekt zij geen grote woorden moedig houdt zij vol zij blijft thuis elke dag opnieuw schoonheid die de tijd doorstaat geen blinkende sabel of verbluffende daden de oorlog rijdt zij niet tegemoet zorg trouw en volharding moedig bewaart zij de…

Als u dit jaar in zee veel kwallen ziet: Och, zo’n Aurelia aurita (oorkwal) zorgt zelden voor een ernstig medisch voorval. De Rhizostoma octopus ook niet. Ook op het droge blijken vaak de kwallen als je ze beter kent best mee te vallen.…

men beweert dat een foto bewaart, de stelling laat alleen zien hoeveel er verdwenen is, kijkend naar een oude foto, lang genoeg om te vergeten dat ik naar mijzelf kijk, de jongen op het papier weet niets van de man die hem nu vasthoudt dat is denkelijk de enige vorm van onschuld die blijft…

Op een dag, toen ik de weg niet wist sprak een schone vrouw mij aan “Kom, volg mij, ik weet beslist langs welke paden jij moet gaan”. Ze nam mij bij de hand en leidde mij langs onbekende wegen zo kwamen wij in paradijselijk land zo schoon als niet op aard gelegen. “Hier heerst,” zo sprak de vrouw, “enkel liefde, enkel vree, ook hier heerst…

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

ontmanteld stil en zacht ploffen nu de bommen van weleer in onze witte stilte neer zacht en teder in onze diep doorvoelde nooit meer voorbije stilte neer…

Ze oefent glimlachen voor de spiegel, telt de seconden dat oogcontact normaal aanvoelt, niet te lang, niet te kort, precies genoeg. Ze heeft een script voor hoe was je dag, een script voor lachen op het juiste moment, een script voor stilte die niet ongemakkelijk mag lijken. Niemand ziet de moeite van het spel. Thuis valt het masker,…

Het schuurt, vonkt en vliegt in een grot te groot en te donker om te zien, te diep om te peilen Signalen ....schieten rond ........in een paradoxaal evenwicht Lichtjaren suizen voorbij In de witte ruis slaat een hamer Het knettert ....nieuwe stelsels ........oneindigheid Sterren borrelen op, diep uit de pan fonkelen ze naar een plaats…

Lege stoel bij mij toch schuift de ochtend langzaam nieuw licht naar binnen In de stilte na je stem beweegt een dunne breuklijn door mijn borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid. Als de avond voor mijn ogen ontvouwt, dragen herinneringen nog altijd…