Alle inzendingen

Ik veracht je nooit met de verwaarlozing van mijn wenende bossen mijn ondefinieerbare rivieren verlegen fluorvissen die in mijn vervuilde diepten duiken. Ik weerspiegel bittere armoede van het alleen zijn in eenzaamheid door jouw vloedgolf van woorden zonder de argeloze mensen die zich in lege menigte vriendelijke vrienden noemen.…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen! En verborgen blijven de dagen koude, sombere razende…

Een vogel strijkt neer op de vensterbank En zij? Zal zij kunnen landen? Hoe draagt zij hem met zich mee nu de leegte in haar lichaam woont? Kan hij de helende regen zijn op een stukje gebarsten land? Kan zij haar woorden in mooie kleren, het beste van haar, overbrengen naar hem? Deze woorden zei zij zijn woorden zonder hem Dit…

Het periodieke galmen van het elektrisch brons in de loze klokkentoren van de kerk der heilige bevlekte noch bezoedelde op schootsafstand niet te ver hiervandaan is sinds een jaar of twee godzijdank niet meer te horen de vier wijzerplaten dicht gemetseld van eendere steen symbolischer en profaner dan deze dwerg kan secularisatie…

= Vertaling van Tarantella = Geharnast in borstweringen zestien profane pionnen elk in zijn eigen gebied elkaar mijdend als contraspionnen geslepen in zwart ebbenhout tegenover ivoor in het vierkant van de arena is zuiver op de graad de vraag gerechtvaardigd of de gekroonde kruisspin hem in terugwaartse kreeftengang mag verblijden…

De kok beheerst in menig restaurant de kunst om nimmer overstuur te raken, hij weet van elke nood een deugd te maken en zet de zaken soepel naar zijn hand. Zijn aanpak van de rat is exemplarisch: de ratatouille niet meer vegetarisch.…

Pasen, Pasen, groen en leven, bloesems met de lucht verweven die heel helder is en blauw, zingend onder morgendauw die de oude aarde drenkt en aan alles adem schenkt. Pasen, Pasen, licht en vreugde die ons trage hart verheugde dat weer hopen kan en lacht, op een nieuwe morgen wacht. Onze God bleef Jezus trouw, die slechts liefde geven…

Op een blanco A4-tje schrijf ik in mijn beste handschrift: WOORDLOOS GEDICHT Het hele blad dun omlijnd. Of: Op de ezel span ik een wit fluwijn. Daarop helemaal onderaan, minuscule lettertjes: VERFLOOS SCHILDERIJ Sobere lijst eromheen. Ben ik de schepper van twee kunstwerken?…

Trots staat hij op zijn sokkel op het kruispunt van de straat stoer staart hij naar de massa aan zijn voeten. Men ziet hem denken, Waarvoor dit alles onder ander licht is nog alles zoals het altijd was. En langzaam schuift de massa onder langs zijn sokkel door de straat steeds verder. Onder het andere licht zoals het altijd is geweest…

De geest maalt onverdroten dag en nacht somwijlen vrij van boei bevrijd van kluister geknecht in dwangbuis doch vitaal doorlucht wakend of in droom en slaap beneveld De geest waart buiten wil van het skelet en armatuur van volatiele ribben onder de thorax van zijn fiere tors danwel haar pronkjuwelen bast en schors waar spieren soepel…

in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…

Steen in de ochtend kleine planten zonder naam stilte in de lucht In de zachte ruimte tussen ons in waar mijn aandacht zich opent zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen. Wanneer je in mijn rustige nabijheid beweegt wordt de stille ruimte in mij helderder alsof mijn zintuigen…

De sterren zijn ver weg ver van elkaar, net als wij Ze twinkelen op mij lichtjes van geluk het sterrenstof van toen we samen waren Jouw lippen vonkten in mijn hart, jouw warmte lag in mijn armen Ik voel het nog, hier in de tuin, met de sterren daarboven, boven mij en boven de geuren van de kamperfoelie zoals toen met jou…

Een brillenglas, lang zoekgeraakt lag plots weer waar het haar ooit had geraakt geen aankondiging, geen spoor maar helder lag het daar weer voor door krassen heen door vallen en tijd droeg het nog steeds dezelfde helderheid alsof wat kwijt was nooit verdween maar gewacht had stil, ergens alleen haar wereld viel weer…

Alles stond stil bevroren tot vorm zonder beweging dan- een druppel nog één het ijs laat los wat vastzat wordt vloeibaar zo ook zij niet ineens aanwezig maar weer ontvankelijk prikkels snijden niet meer,ze glijden langs haar heen er ontstaat ruimte- niet leeg beweeglijk alsof het leven niet meer tegen haar drukt,…

Ik wilde ’t graag bewaren in ’t donkerste van gebrokenheid, luchtledigheid vergaren, roemen in de ijdelheid maar Hij is daar niet… Ik wilde ’t graag besturen, macht uit eigen kracht, bepalend mijne uren, alsof ik alles had volbracht maar Hij is daar niet… Ik zocht Hem in het aardse streven, in wat vergaat, in wat verdwijnt, in wat…

Pa was éérste Paasdag jarig, en de twééde Paasdag Ma; Daardoor was 't die Paasdag Ma's dag, Schoon 't ook Paasdag was voor Pa. Pa's feest was dus dubbel Paasfeest, En ziet, Ma's feest dat was Paas; ('k Meen: op Ma's feest was het Paasfeest, Want Ma's feest valt niet op Pa's.) En ik weet nog goed wat Pa zei, toen Ma's kip een Paasei…

Hij was het graf al uitgegaan Vóór ik Zijn dood bezoeken kon. Een zwarte leegte in de zon Gaapt de spelonk mij aan. O wát ik hoopte in mijn verdriet, Hij kwam mijn ongeduld nog vóór. Maar, Die ik door de dood verloor Vind ik ook levend niet. De olijven met de lichte wind Verzilvren in de zonneschijn, Waar 't hart niets dan zijn oude pijn…

Judas Iskariot, de verrader, Judas Iskariot, de visionair, Judas Iskariot, de verstandige, Die zorgde dat de Verlosser Deed wat hij moest doen, De mens de kans gaf Zich van verleden te ontdoen Om zo met een schone lei De toekomst toe te treden. Petrus de Visser, de loochenaar, Vlotte redenaar zich zag Als plaatsvervangend God, Een sjacheraar…

Een beeld van een gekruisigde vereren keiharde godsdienst even later De verrijzenis van Jezus celebreren zalvende heling het kan verkeren…

Ik gleed over stil water, wit als iets dat nooit gebroken leek. Onder mijn veren sliep het donker dat ik slechts lezen kon. Sinds jij zonk in de diepte Spreek ik met rimpels, alsof het water je stem vasthoudt. Mijn vleugels slaan nog, maar dragen mij nergens heen. Ik draai, kringen van herinnering rond mij, een sierlijke val die nooit…

Haak aan nog voor het voorgerecht van slachtbloed schoon, geschaard het staartje als amuse op een bedje van gesmoorde biggeltraan Erna mals babyzacht gestroomstoot het kalfsstukje geen moederkoemelkmuiltje wel het stiertje stoer in kookbad voorbereid op de spies van hangopspijs Zijn we al toe aan de kalkoen daar ligt ze als filetlapje…

Tussen ochtendstond en avond laat Morgen vanmiddag of vandaag Het heden of het verleden De glinstering stil in jouw vraag Dat wat fluistert tegen mijn vingertoppen Door licht en door stralen De zachtheid of de stilheid ik zie en ik adem Dat wat naast me ligt of wat voor mij zit Hoe ik spreek, en wie ik soms ben Als ik…

Op weg naar ochtendfilm stap ik in trein die vies, vloer kleverig, proppen Ben ook niet perse paasbest gekleed Sluit de ogen, gedachten poppen op: treinreis duurder dan gratis ticket, toch die nieuwsgierigheid, beweging, trap op trap af, lopen langs gracht zijn een soort yoga Open de ogen, zie ik groene kruinen aan bomen…

Valavond aan zee. Kleurlagen stapelen zich op, veranderen, vervagen, verdwijnen in volmaakte harmonie.…

Hij zal haar niet verlegen benaderen niet in nabije toekomst of in dromen hij sluit het boek halverwege zonder verleden in het heden. Donkere nachten vallen in vertrouwen onder lichte zomersterren van voortijdige droeve stilte geen heimwee en geen verlangens uiteindelijk is er een toekomstige weg. Hij leeft nauwelijks een leven zonder haar…

als ik vooruit kijk, kleur ik de toekomst in nu even mistig getint , nog geen vergezicht als ik naar achter zie, bemerk ik de vegen op mijn aangeslagen bril; doch nog steeds een lichtgewicht ik kijk naar links of rechts zie mijn verlangen als altijd bewegen en kijk naar binnen schep daar een wereld die dichter bij oprechte liefde…

Als het echt zijn zoon had kunnen zijn hoe zou God dan zo gek hebben kunnen zijn om hem dood te laten martelen? Nog erger dan de waanzin van Abraham die Isaak offerde? Het moest blijkbaar van de priesters en de theologen voor deel 2 van het verhaal: het christendom na het jodendom Met de onzinnige kronkel dat De Gever Offert aan de bijgelovigen…

Onder het trage draaien van sterren ligt iets dat niet wijkt dat geen begin kent en geen einde vraagt een stilte die denkt zonder woorden die ziet zonder ogen en wacht tot het verstand zich buigt Daar, waar het blijvende ademt proeft het denken zijn grens en opent zich als een oude deur naar licht Maar beneden, in het ritselen van…

Weer klinkt het nieuwe lied uit tuinen waar ’t oud verdriet is weggedaan en wat zo lang niet werd verstaan dat bloesemt nu uit duizend kruinen.. We vieren Pasen – feest van licht, Een groot geheim, een vergezicht.…