Alle inzendingen

blijven zitten en maar kijken naar de plukjes wol van zijn vacht naar de hoefjes de vastgebonden pootjes blijven zitten en maar kijken naar de witte wimpers boven het open linkeroog tegen een zwarte achtergrond het schaap moederziel alleen blijven staan en maar kijken van de catalogus naar het onovertroffen schaap tegen de…

'Glorievolle maan, ik trek je dichterbij, laat je schitteren in een zee van fluwelig donkerblauw, in een bed van schuimkopwolkjesdons', denkt de fotograaf. Die staat onderaan, in het natte zand van het strand, overweldigd door schoonheid. 'Kan ik die vangen in een foto? Deze?', vraagt hij zich af, terwijl hij afdrukt.…

wat als “ scheepsjagen “ je eerste herinnering aanwakkert als je plots voortgetrokken wordt uit een diepe slaap en de wereld om je heen vlotter beweegt dan de op drift geraakte “ Vliegende Hollander “ in de diepte verzwolgen wegens het niet omzeilen van de draaikolk die in het hoofd van deze zeebonk hem haastig naar de reling doet begeven…

in november begin ik langzamer te kijken de bomen durven dan pas iets zeggen, wanneer ze hun bladeren loslaten de aankomende winter maakt de wereld kleiner, voetstappen in de avond vreemd genoeg heb ik juist dan het gevoel dat ik meer zie dan in de zomer de stilte begint eerder, zo kan ik haar eindelijk aanhoren…

Heel even weer wat dieper ademhalen nu de morgen nog jong is en de temperatuur draaglijk. Het leven gaat verder: de uren, de dagen, de seizoenen maar ook de vakantie en de vrije dagen. Misschien plannen moeten wijzigen door ziekte van dierbare mensen, die gelukkig weer wat beter zijn. Het leven hebben we niet in de hand en dat zorgt…

Jij zegt: alweer een week voorbij, alsof de dagen ons voorbij lopen in plaats van wij hen. Ik denk aan de eerste keer dat ik alleen fietste, hoelang die zomer duurde, hoe elke straat toen nog iets te melden had. Nu ken ik de straten uit mijn hoofd. Ze zwijgen als ik langskom, en zonder hun stem telt de klok niet meer voor mij…

De kat gooit de hond tegen de krib, dat geeft haar au fond heel veel schik. De hond, niet voor een kleintje vervaard, pakt de kat bij de kont en als hondegeintje bijt ie in haar kattegat. Is dit nu dierenbeulerij, of hoort het er gewoon bij hebben ze ’t in de bol, en hebben ze gewoon lol.…

Vlinder op een blad de morgen houdt haar adem alleen dauw en licht Het moment waarop een kopje warm tegen mijn handen leunt, terwijl de ochtend zich ontvouwt in een heldere rust en de eerste stilte iets in mij aanraakt zonder een enkel woord. De geur van een kiwi na het opensnijden, koel en zuiver in de kamer, terwijl buiten een merel…

De vijver bewaart licht tussen oude bomen stilte wortelt diep Tussen bloemen ontvouwt zich een taal die ouder is dan woorden. Kleuren ontsluiten een wereld waarin verwondering zacht neerdaalt en mijn hart leert luisteren naar wat stil wil blijven. Onder kronen van bomen verliest de tijd haar haast. Ritselende bladeren en tere vogelgeluiden…

Hij is een dromer, papa Hij is jouw jongere ik Jullie willen rondtrekken Jullie willen steeds weer nieuwe valleien nieuwe uitzichten Waarom willen jullie weg? Waarom is het niet hier jullie Beloofde Land jullie grazige weiden? Hij is een dromer, papa Hij is zelf een fantoom ....Ik volgde hem het veld in ....Ik worstelde met…

Waar de rails het landschap hadden verlaten waar ijle mist de stilte droeg, liep het kind blootsvoets, ontkoppelde spoorstaven omhulden het licht van voetstappen, alsof het ijzer zich herinnerde hoe het ooit zong, en elke stap een zachte ontwrichting langs roest die glansde als een oude belofte welke nooit…

Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn, zijn luimen naar een verre' of naêre lach te meten, en, te elken avond weer het kommer-brood gegeten, weer blij te mogen rijze' in iedre morgen-schijn, deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergeten. Ik weet niet wat geluk is; maar uw schoon gelaat is kalm, en maakt me blijde, en doet…

Het is de kunst om mij in afgepaste mate en op de juiste toon tot u te richten; maar dat lukt mij in de regel nauwelijks. Begint het in mijn bast te klinken, hoed u: duizend bronzen klokken donderen mijn gram over het grasveld uit, gericht op u - onschuldige bezoeker. Brombast. Breektaal. Briesklank. Over wat aan het hier ruim tentoongestelde…

Frans Timmermans deed weer eens van zich spreken De nazi-Jood...de Holocaust failliet Klinkt dat niet als een rasantisemiet Welnee...de ouderdom komt met gebreken Een witte oude man en zijn verhalen "Naar achteren"...het liefst in zeven talen…

Waar langgerekte plantages uitgestrekte bosschages ruisen als een prélude à l'après-midi een reeboksater die als volleerde balletdanser over kali's van modder en drijfzand springt staat een mandoer die hem dubbelkoppige Ianus, opwacht en tot bedaren dwingt als achter hem over de brug een koor van sirenen als karyatiden het klaaglied…

de halte plaats herbergt voorttrekkende wielen, schoenen en overmaatse jassen - rugzakken vol gestouwd met kluwen ergernissen peuken en afgematte matrassen fragmenten van uitgeholde gedachten van een in vorm gegoten persona die het wachtgeld aan een willekeurig gekozen passant heeft geschonken dubbele glazen wijn weerspiegelen de bitterkoekjes…

Waarschijnlijk was hij vinoloog, die dief Van vierenveertig peperdure flessen. “Gefundenes” en toegeëigend Fressen, En exclusiever nog dan exclusief. Gebotteld -uiteraard- in een Chateau: De allernieuwste glühwein uit Bordeaux !!…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

O duivelse vlam! Gij hebt uw gram in onnavolgbaar voortijlende labyrinthische tijgersluipgang in de krochten van uw diabolische brein  in midzomernachtsdroom door een volle maan getoucheerd op waarlijk onbedaarlijke wijze ongekend laten laaien  in de contreien van Cervantes' Man van La Mancha waar een woedende brand…

Met vreugde bezield schrijf ik gedichten tot eer van Onze Lieve Heer de woorden uit mijn pen zijn steeds lovend bedoeld maar misschien kan ofschoon vol goede wil enige vrije uitdrukking beledigend overkomen bij lezers of God zelfs O Hemelse Vader hoe het spel tussen gedachten en inkt mag wezen bestrooit U het met Uw genade zonder…

Ballast of logboek, betekenissen of afval, alles van mij dat ik bewaard heb omdat ik niet weet wat ik wil houden, elke dag ben ik bezig te leven en laat ik het maar rusten Al mijn spullen heb ik uit de weg gezet de boeken die ik nooit opnieuw zal lezen de oude fotos, de kleurpotloden een stoel en prachtige puzzels alles van mij dat voorbijgegaan…

Avondlucht ademt een tapijt van witte wolken stilte kijkt mee De lucht spreidt boven mij een dun veld van lichte vlokjes. Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt. Hoog boven mijn schouders drijft het patroon in gelijkmatige lijnen. De warmte blijft onder dit weefsel…

De geest is uit de fles, En ja, dan is de beer los, Is er geen houden meer aan, Staat de doos van Pandora Wijd en wijdopen. Waar moet dit heen, En ja, hoe zal het gaan, Breekt armageddon aan, En staat de dag des oordeels Reeds voor de deur, Zal Gods toorn ons treffen? Want dan, ja dan helpt zelfs daar Geen lieve moedertje aan, Dan…

Als de volle maan geen rol meer speelt in het bewustzijn van een nachtverdichter dé bloeiwijzer der strijd om verveling voor wie tijd een grootse oplichter is en iele stemmen der generaties geen zicht meer hebben willen op sagen of mythen, fabels, kennisinflatie negeren bij antwoorden én vragen wanneer het doek valt, de sluizen sluiten…

Reading: schrei niet, hier is het wreed gebouw Waar een dichter in den tredmolen liep, Dorst leed, honger, op een plankenbed sliep, Teedre handen stuk trok aan 't geteerd touw. In een tredmolen: loop, dat niet de grond Uw voeten breekt, die onder uw voet wijkt; Kramp vast uw handen, als uw kracht bezwijkt Slaan wentlende treden uw voeten wond…

Als ze echt niet besteld zijn, de toetjes en aperitiefjes bij de obers die god-weet willekeurig maar wat serveren aan delicate thema's en argumenten rosé, als men bij zoveel opgediste zinnetjes en met zoveel omhaal van woorden verliefdheid opnieuw niet leven kan, vang dan een jonge spreeuw - fladderend verdwaald bij de ruit, vouw je handen…

In rijen stonden kastanjes, appels in manden, aan verdrogende oevers modder zoog de wielen vast – de wachter zweeg met beide monden. Minerva ontving van Ceres haar oogst, waar schuiten scheefgetrokken lagen in slib – zij brak het gerimpelde brood en legde een dam; hier sloeg de wachter vier ogen neer. Jupiters toorn vuurde bliksemschichten…

Ontsomber mijn landschap breek mijn populieren af die gedenknaalden zijn van een onvoltooid verleden Novemberschemering Of vrijpostige ochtendnevelslierten die mijn aandacht afbreken en verbuigen totdat er niets anders overblijft dan iets wat je rauw zou kunnen noemen Dat je alleen nog wilt uitspugen Tussen alles wat hier gilt in…

Dagelijks struin ik door dit park van woorden waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen door de plantsoenendienst geplant in de nacht. Hier wordt niet gesnoeid…