Alle inzendingen

Alles gaat snel tijd heb je niet in de hand evenmin een ziekte die alles breekt die bij degene verwarring in zijn hoofd brengt alles wegvaagt van hoe hij was waar je elke keer beetje bij beetje, afscheid van moet nemen wat pijnlijk genoeg is komt de dag, die je liever vergeet komt het moment, dat je nooit had gewenst Verdriet boven op…

Uw kusjes hippen en springen als vogeltjes op mijn lippen: ik hoor ze er hun wijsjes zingen, ik laat ze er zich laven en nippen. Dan slaken de mijne hun vleuglen en zweven hun zusteren tegen. Wel poog ik hun vlucht te beteuglen: zij fladdren al halverwege. En zo vaak zij elkander genaken, zie ik - hoe duidlijk - twee vlammen, hartsvormig…

Ik zeg haar dat het mooi is zo, het aarzelt om een oor. Geen spoor van binnenkant. Zij slaapt en wie gaat waar mij elke nacht voorbij? Haar lichaam is in ons volkomen bed de grootste afstand tot haar ziel. Zij laat het achter als een ding en in mijn armen ligt het opgezet. Straks komt zij met een kus terug en blijft een dag lang weggebleven…

Zijn Pa was op de weg en op het veld Maar uiterst moeilijk te verslaan als renner Zijn opa, zo weet elke echte kenner, Dat was Poupou, de Franse wielerheld Degenen met de allerbeste benen Zijn vaak degenen met de allerbeste genen…

Er staat een stoel die niemand meer gebruikt. Niet omdat hij kapot is. Maar omdat degene die er altijd zat, er niet meer is. Toch schuif ik hem nooit aan de kant. Alsof herinneringen een plek nodig hebben. Soms kijk ik ernaar en glimlach ik. Soms kijk ik ernaar en doet het pijn. Maar beide betekenen hetzelfde: Dat iemand…

Ik zeg je sorry voor mijn stiltes, voor ieder woord dat binnenblijft. Omdat ik wil, maar niet kan praten wanneer de angst mijn keel dichtknijpt. Er is zoveel wat ik zeggen wil, maar zodra jij vraagt, word ik stil. Dan raak ik alle woorden kwijt, alsof mijn stem van mij wegglijdt. Jij schrijft: geen excuus, maar goed dat je dit deelt, ik…

Dinsdagavond 28 juli 2026 ik zal er zijn bij het Homomonument als mens, man, schoonzoon, vader, vriend van en als JordaanDichter ik kom en neem mee een kaars een bloem bij mijn Homomonument bij mij om de hoek bij de kerk, waar ik kerk en zing in de cantorij DE WESTERKERK ik luister naar de toespraken met aandacht, ik ben stil heel…

Woorden die verloren zijn gegaan behoren bij vervlogen tijden het gemis is en blijft ontastbaar, zelfs een laatste wil laat sporen na ook wanneer gesloten en afgerond met zwijgen een nagalm houdt almaar aan wekt verstilde beelden op beslaan een voltooid leven, jouw zijn.. op het laatst ongemerkt in rook opgegaan vlindert in mijn gedachten…

Even wachten hoe het nu verder gaat met iemand die heel binnenkort dit leven verlaat. Het is een mysterie: we komen en we gaan en weten dat de dood voor iedereen ooit komt al staan we daar ook zelden heel bewust bij stil, tot ergens heel dichtbij voor iemand dit wel weer gebeurt: een avond die naar morgen geurt en wij die achterblijven…

Mijn jas hangt nog steeds op dezelfde plek. Alsof hij elk moment weer meegenomen wordt. De rits zit dicht, de zakken leeg, de mouwen wachten. Soms loop ik erlangs zonder erbij stil te staan. Tot ik mij ineens afvraag: Hoeveel dingen blijven wij bewaren, niet omdat ze nog nodig zijn, maar omdat loslaten betekent dat het echt…

mogelijk waren we eerder al tegen ons weerzien aangelopen maar het geheugen gaat vaak aan de haal met beeltenissen enfin, we plukten onze dag en besloten al plukkend te vertrekken naar een samenkomst, mochten we alsnog ieder van ons verlaten om onderweg mee te voelen plaats te geven en lot te bestemmen…

Het is een eenzaam wikken en wegen tussen moraal, gehoorzaamheid en gezag trouw zijn aan tradities, wat wel en niet mag en je schrijft me brieven hoe het is in een ander land waar gewone liefde strafbaar blijft voor de man uit dezelfde hand ik kan niet opgeven de strijd gaat door een regenboogvlag uit solidariteit met de slachtoffers in…

letterwoorden schuiven van daar naar hier op onbeschreven papier verlies van veren scheren in een nooit eindigende pennendans schaarse leegte wit dat niet wijken wil in hardvochtige tijden niemand vraagt taalt naar stuntelige taal in hanenpoten schrift krakende woorden zonder vleugelslag waar niemand kan komen ongewisse…

jarenlang als kind hield ik van je ogen, daarna ook je doen en laten, nu ook wat ernaast is gekomen kleine tekens van tijd die zonder toestemming zijn toegevoegd in een oud woord als meedogen, zit dat nieuwe als taal niet meer precies raakt vroeger was er alleen maar nu, nu is er ook toen er is meer geworden om te houden van…

Tijd is alles We vullen de tijd met leven Zoekend naar wat zinvol is Liefde voor de verlichte mens Macht voor de narcist Geld voor de kapitalist Het geld laten we na Aan een kind of een goed doel Waarna het verdwijnt Macht verdampt Alsof het er nooit was De schade vergaat met de tijd De liefde blijft bestaan In de ziel…

In ’t heden van hier en nu Komt het verleden Van daar en toen, In d’herinnering terug. Het heden van hier en nu Komt in de herinnering In de toekomst weer terug. Zo blijft alles toen en nu Levend in d’herinneringen.…

Mijn handlanger schrijft op wat de winden van de tijd willen bewaren, in mij geblazen, uit mij getrokken en gekneed tot gewone woorden, korte preken in bevatbare brokken en steeds een streepje erbij op de kerfstok van de mens Al die wereldwijsheid verborgen in wolken kortzicht tussen oogkleppen en dichte deuren tegen de angst tekort te…

Ik rol mijn dromen op en schuif ze in een koker die bungelt tegen mijn rug terwijl ik wandel op flipflopvoeten langs vetspetters op ramen van rammelende keukens. Mijn blik dwaalt over de gloeiende gevelstenen. Als ik verder wandel stromen beelden door mijn haren. Geheel toevallig kijk je — je ogen tekenen verborgen zinnen die ik lees in…

Als er een roodborstje Langs je heen vliegt Of vlak voor je op de grond landt Dan heeft dat een reden Het is een overleden dierbare Dat jouw pad komt betreden Die als boodschap jou wil laten weten Dat diegene jou nooit zal vergeten…

hoe wijds zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder…

Laatst sprak ik een Iraanse diplomaat. Ik vroeg hoe zij de oorlog willen winnen. Hij zei: ‘Amerika moet zich bezinnen, met onze hulp leidt dat tot resultaat. Die Donald Trump versjteert de hele boel, régime change daar is ons voornaamste doel.’…

Zij kwamen hem wekken te middernacht. - Hij ademt zo kalm en hij slaapt zo zacht. Zij zagen die rust op de ruwe spond; Zij riepen hem driemaal voor hij het verstond. Hij opende de ogen en zuchtte zo diep, Hij wist het, het was de dood, die hem riep. Het was een klare zomernacht. Zij hadden hem liever genade gebracht. Zij lazen…

Ik mag je. Nee. Ik mag je niet. Ik moet je. Dat bedoel ik. Ik heb je lief. Nee. Heb ik niet. Ik word je lief. Dat voel ik. Ik ga met jou. Nee. Ga ik niet. Ik sta je bij. Beloof ik. Ben stapel op je. Hou je vast. Ik. Hou. Van. Jou. Geloof ik. -------------------------------------- uit: Verzamel de liefde (2006)…

Onze vakantie in Knokke was een flop, schrijft ene mevrouw Veyt, we zagen overal topless zonnebaadsters liggen, de hele tijd, die moeten daar snel worden verbannen ! Mijn man, die lekker wou ontspannen, werd door dat schaamteloze gedoe constant afgeleid ...…

Ik deel met jou de boosheid naar mijzelf, de stem in mijn hoofd die zegt: je faalde zelf. Ik had iets anders moeten doen, niet blijven zwijgen, niet alles toen. Jij schrijft: je was een kind, een slachtoffer, klein, je kon daar nooit verantwoordelijk voor zijn. Maar dan merk ik hoe dat schuurt in mij, alsof wat jij zegt niet waar kan zijn voor…

Oordeel niet te snel Want dat is vaak onterecht Dus denk eerst goed na Voordat je iets over een ander zegt…

Oude bomen staan valt een blad zonder geluid de aarde luistert In het stille opstaan van een stam voel ik hoe een oude rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt. Onder het bladerdak, waar gefilterd licht valt, wordt elke schaduw een zachte herinnering. Een plek…

in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen zij, en een enkel ander, immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen . waarop komt het aan in de nadagen, neen, dat er niets meer komt derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden, in ieder geval dat moeten beseffen, het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander, op elkander…

Hij proeft geen gevoel meer in het cynisme van de raven hoe ze van kadavers vreten elkaar imiteren als valse papegaaien in het rottende oeverland van een droom met aangespoelde poppen op de kasseien. Een nieuwe werkelijkheid spreekt zich breed uit over nauwe stegen waar hij de wolken bijna kan aanraken: De euforie is waanzinnig brutaal…

Kijk hoe de wereld beeft, de hemel weent. Het is fout, fout als een boom zonder bladeren. Zonder schors, zonder wortels. Bos zonder bomen. Zo fout. De ijskou van de ware tweespalt staat daar. Aan de rand van de afgrond waar hij zijn tegenspreker, triomfantelijk, snoert en bespot. Zo fout. Wees erbij. Wees wie je bent. Kom en blijf…