Alle inzendingen

‘k Gil de longen uit mijn lijf zolang ik niet weet voor wie ze ademen Mijn geluid weerkaatst van berg naar berg steeds dichter bij de stilte Het schoolbord is weer leeg De hele geschiedenis is een tel lang Soms vraag ik me af of ik besta ‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…

Ik kan door lui te zijn toch heel hard werken, Ik weet hoe je met duisternis verlicht, Als ik iets open, - hé! - gaat alles dicht, Ik weet door ondergraving te versterken. Ik doe als Trump en spot met alle wetten, Door defensief de aanval in te zetten.…

nu zijn adem hapert raapt hij als de stormwind driftsneeuw van de grond opdoemende sneeuwduinen benemen hem het zicht in een ijskoud striemend gevecht nu zijn adem stokt komt hij tot een stil bedaren toen de sneeuw vervloog…

Ik tracht illusies te temperen als bronnen van een kaalslag de afschuwelijke consequentie de kern van alle dingen raken Ik delete sixpacks van haantjes verwijder lijken tegelijkertijd ontmantel enkelvoudig beeld nog los van het sterfteverloop Ik blijf bij onbegonnen drama van een kleurenoorlog in spe en zwijg tegen de voorouders om…

..en als je héél goed luistert hoor je het fluisteren van de vergeet-mij-nietjes het zuchten van de boterbloemen in de verstikkend hete zon ..de koekoek roept niet naar het nest, maar om mij te attenderen op de paraderende Canadese kuikens en de knobbelzwaan die zijn kop in het water steekt ..het zoemen van mensen en van die dingen…

In een oogwenk een ademtocht beslist de wereld wie jij bent Een glimlach betoverd een frons bekend en oordeel is gegeven zonder pardon herkent De spiegel liegt niet maar wat weerkaatst spiegelbeeld alleen een omhulsel een verhaal dat nooit verveelt Een lach bepaalt kans op liefde de juiste huid wijst de weg naar vrijheid en je…

In het park zit ik stil te kniezen, wil schrijven, maar kan niets vinden; opeens wekt kikkergekwaak nieuwe gedachten in mij.…

Niks anders dan het weten drukt zo zwaar op het hart, ondanks wat je bent gestart om dat te kunnen vergeten. Dit onmetelijke stilhouden, wat de diepste betekenis is van mens-zijn tot in treurnis, jong zijn zonder vertrouwen. Ervaring leidt tot weemoed, het proeven van jouw leven, bij elk ontwaken overgeven aan een nasmaak van bloed.…

Zij was het type dat eerst wilde praten. Zeker niet uit voorzichtigheid, omdat verlangen bij haar door het denken liep. Ze sprak over vergankelijkheid alsof ze de dood persoonlijk kende. Over systemen die zichzelf verliezen over de angst als fundament van beschaving en Ludwig Wittgenstein, waar taal iets moest redden van wat mensen elkaar…

de dag zal komen liefste maar nu nog niet de dag zal komen dat men hen de weide binnenleidt de schrikdraadweide van de tijd de weide van de uitgeleefde dromen hun ogen zacht en warm nog maar al uitgedoofd hun lijven in nog warmend gelig gras vredig naast elkaar maar uitgeloogd die dag zal komen maar nu nog niet onze tijd is nog niet…

De klok tikt de twijfel binnen. Je staart naar de scherven van een plan, vraagt je af of dit het moment is waarop alles kantelen kan. Men noemt het vallen, men noemt het verlies. Maar de grond is slechts een startpunt, als je er zelf voor kiest. Want mislukking is een fabeltje, een stempel van de zijlijn, onterecht. Zolang je ademt, zoekt…

Je maakt foto‘s van beelden op bruggen, in parken moeder en kind vind je de mooiste Je schildert een dikke buik op een paasei Je schildert embryo‘s, maakt een collage: geboorte gerelateerd Je gaat naar een 40 jarig huwelijksfeest in ‘t groen, zingt over hun dochter die ze groot hebben gebracht En dan ineens zie je jezelf lopen…

Er verdwijnen mensen in de afronding van hun groep verschoven tussen tekort en overschot als de maat vol is en je nog wel bestaat, maar even niet meetelt - Niets aan te doen Voor vreemden zijn mijn leven en ervaring inwisselbaar en toch met niemand te ruilen Alleen hypothetisch doen mijn wiekslagen ertoe temidden van alle vlinders temidden…

hier staan we nagloeiend als onneembaar sterrenstof ver verwijderd van wat zich van ons af beweegt ruimtelijk aan te grijpen voor wie de ogen sluit op het scherpst van blinde hoek om aldus tot inzicht te wederkeren weliswaar constant maar relatief in het licht van ontbijtkoek zelfs aan de horizon van waarneming voorbij…

De beste plek voor mij is onder de grond zei het hoogbegaafd kind pak je koffer! zei ik, jazeker we gaan allemaal naar beneden, ook jij we graven voorbij waar ooit een perenboom stond en ik nu een verlaten holletje vind lezen we ondergronds de wereld voor van Annie en Ted tussen de wortels van selderij door met knusse wemeldingen…

Kippenvel trof mij toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik De lucht lag open als een belofte, maar onder mijn voeten spande de diepte haar stille mond Mijn huid wist het eerder dan mijn denken De afgrond schoof langs mijn wimpers, zelfs door de verf heen, alsof niets zich laat verhullen wanneer het vallen dichtbij komt Er werd standvastigheid…

Seconden lopen driftig achteruit de dag is uit de tijd gekanteld ik word zo stil als een strand in een winternacht ik word zo leeg als een uitgebrand huis het leven staat verder van mij af dan ik kan vertellen leg je gezicht in je handen en probeer je dit voor te stellen. ------------------------------------ uit: 'Tegenspeler tijd…

Ze zei: “ de waarheid Ligt in het midden.” Hij dacht: “wat krijgen we nou, Wat ligt er dan Aan de linker- en rechterkant? Zouden aan d’ene kant leugens zijn, Maar wat dan aan d’andre kant?” Een antwoord kreeg hij niet Tot zijn, én haar verdriet.…

Aan iedereen die rolt op wielen en wieltjes zich voortbeweegt langzaam of met een rotvaart met dunne, magere of vette, dikke wielen de keus is aan u, aan jou HANDICAP OF HELMPIE! helm natuurlijk, helpt je natuurlijk houdt je natuurlijk heel zoals je bent een ongeluk ligt in een klein hoekie een handiCAP (ont)vormt je levenslang…

Przewalskipaard, galopperen, naar de gallemiezen Ik ben bezig om dicteewoorden te kiezen Voor-de-gek-houderij, abrupt, ge-e-maild en cappuccino Spellen kan ik sowiezo…

Er was eens een hippie uit Hoensbroek die dronk altijd koffie met koek. Koek die op cake leek, echt heerlijke spacecake van de coffeeshop op de hoek.…

Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard ten dode vermoeid maar niet opgegeven na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren, zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend met enkel de schikgodinnen voor ogen met mij…

Welke opzichter van pretpark of speelparadijzen of houder van toezicht op kinderopvang zou zich happy voelen en meer nog: senang als zijn of haar twaalfjarig hoogbegaafd pianowonderkind of dertienjarige evenbegaafde klaviertuoze bolleboos al van acquit over de reling wordt gegooid in het hol der leeuw waar de Nederlandse taal al…

Het huis is stiller zonder jouw storm. Hoe moeilijk het soms ook was, ik mis je. Ik mis je stem aan de telefoon, het alledaagse dat verdwenen is. Ik mis het meisje dat je ooit was, maar ook — vreemd genoeg — haar: de vrouw die getekend werd door de drank. Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou. De vraag blijft aan me trekken, als een…

Ik prevel van verlangen De Heer is mijn licht en heil Wat valt er dan te vrezen De Heer is een toevlucht Zal dit leiden tot herstel En genezen Zal ik ooit daar kunnen zijn in het Huis van de Heer Vrede beleven alle dagen van mijn leven Geen aftakeling te beleven Omgang zonder lijden Mentale en lichamelijke kracht Oprijzen innerlijke rust…

Verdwaal door levende deelname verblind met rode peper vastklampend aan dood staal verlies zonder bewijs van gevoeld te zijn Verdwijn door het nietszeggende kabaal haar luisteren als felle terugtrekking bungelend onder een wankele constitutie een afgeleide van een polisdekking om alles kwijt te raken En dan homeopathisch eenrichtingsverkeer…

In schril contrast staat het jammerlijk verlies van de gevierde lastpakdieren op het conto van de reactionairen zeg maar op het gevaar af met rondtrekkende figuren geconfronteerd te worden goedkope woorden af te vuren daar het begon met het geblaat der wezenloze schapen De afstand vergroot in een tijd die lijkt op wat verleden…

De buren op de hoek gaan uit elkaar dat is op zich niet zo raar maar als je weet waarom dan lach je je helemaal krom het ging om van die zaken zoals iets niet afmaken het geijkte tandpastadopje of het indrukken van een knopje dat niet aan had moeten staan geen boodschappen gedaan te vaak beschonken of melk uit het pak gedronken en…

Lang en verlicht golft op de oceaan Een weg die leidt naar andere dimensies Je weet dat je eroverheen kunt gaan Dat las je in rooskleurige recencies Je gidsen vormen er een erehaag Je zou de jouwe even willen groeten Bedanken voor de liefdevolle laag Rondom, je afschermend van hoofd tot voeten Dat pad te mogen nemen en van zilt Dat je ontmoette…

Hij sprong wild over het dorpsplein salto duikelend over een betonnen muurtje rolde zijn bolrond hoedje op de grond zijn gezicht geschminkt met neus groot als tomaat zo rood Er stond een meisje tussen de mensen als toeschouwer met het haar in vlechten terwijl iedereen lachte om gekkigheid bekeek zij de zaak met serieuze blik Zij trapte…