Alle inzendingen

Toen Trump zich in Israël zat te verdiepen en mijmerde: ‘Bibi, die moordzuchtmalloot, heeft alles met bombardementen verkloot,’ begon er een klein apparaatje te piepen. Geen waarschuwing van zijn beveiligingssector: het was het geluid van zijn waarheidsdetector.…

Lente. De stilte is krols. Een lach komt ten val aan geluk. Twee vliegen breken het raam, weten dat het je de das omdoet als je voorgoed je lijfs- behoud aan gene zijde ervan zoekt rommelt de lucht nabij, stommelt een vrouw op de trap geur van lokroep verlaten vlinders bijtijds onderkomens om vogels, naar vlinders op zoek.…

De goede wijn is een der goede gaven, Waarmede God ons, armen, heeft bedeeld, De goede dronk, waarmede wij ons laven, Is hemels en een lust, die nooit verveelt. Aldus verblijdt hij zich, die is genezen, En thans de dingen weder juist ervaart, De goede wijn bevrucht zijn ganse wezen, Gelijk de regen drenkt de goede aard. -----------------…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

het is allemaal zo triest en bedroevend want ach... het eilandenrijk van het hemeltergendgodsgruwelijk tenenkrommende niveau van prullaria en spiegeltjes van egospielerei door spitsneuzige letterratjes met hun ditjes en datjes de watjes van witgevlekte krielkippen pikkend naar ringen brocante en kraaltjes laten wij voor wat het…

Zeg, waarom kunnen we niet gewoon zonder verplichtingen van elkaar houden .. zoals we eigenlijk al stiekem doen? Gewoon een beetje wat we nu hebben: jij die met je pootjes- over de schutting heen mijn tuin in waggelt Om de échte ik een kopje te geven, maar dan nu eens zonder dat gekrab. Miauw - HSSST- ssht - haha Oké, meestal is het…

Kijk de mokerslag raast richting natuur geboorte en dood versmelten aan de finishlijn. In cirkels bijtende ruwheid van oprechte droogte Zacht als diamanten, zacht als een katoenen diamant. De gouden stilte trekt zich terug op uitgestrekte vlakten, nederig afgeronde taken, waarachter goden zich verschuilen verhit; - de menigte dicht…

Van het strand sloeg ik het duin in Een bruine lege vallei eenzaam, lag daar voor mij met slinger pad Met de wind in mijn rug woei het helm naar èèn kant Op en af ging het en ik gewaarde in een kom èèn gele narcis wilde ‘r bijna een foto van maken Zo fier, alleen in dat bruine duin Achter een volgende heuvel stond een groepje narcissen…

De welbekende klanken klonken door de klaslokalen Stemmen van meisjes – moeders van hun toekomst De wereld rinkelde kortstondig, vóór Het einde plotsklaps dat nu bevroor In de tijd Die op atomair niveau oneindig duren kan Een diepte waar geen einde aan komt De toekomst die geen doorgang vindt Uit het opgestapelde puin van rekensommen…

Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

Oneindig zijn de vloeren van de nacht, zeggen ze. Ik noem het gewoon een harde stoep waar je op landt als de barman je buiten flikkert. Marsman droomt van bruine vrede en warme schoten terwijl de aarde onder mijn nagels kruipt en de bomen staan te trillen in de wind als oude mannen met een delirium. De avond plooit zich om je schouders, maar…

In de nevelen van de tijd Nam ik beschavingen weg En liet zelfs geen ruimte Voor hun echo’s Koningen en generaals Die tot de verbeelding spreken En vereeuwigd in legenden Ik heb ze allemaal gekend Hun gebeenten verbleken Op plekken die ik alleen ken Ook de Cleopatra’s en Helena’s Zijn aan mij niet kunnen ontsnappen De enkeling geboren…

’s Nachts draaien de vragen laag rond mijn hoofd. Als iets dat niet wil landen. Je haar valt over je schouders als nacht. Je stem vult de ruimte die minuten achterlieten. Jij bent het enige dat de stilte tegenhoudt wanneer ik loslaat. Kijk me aan— In mijn ogen beweegt jouw verdriet. In mijn glimlach zit iets van jou. De oude lagen…

Onderweg, alleen naar samen als zonen zonder vaderland achter die horizon zonder oorlog naar vroege vogels van een droevig lied om vrede te bewaren leven in de regenzomer overvleugeld door armoede in goede gezondheid zijn we zonder elkaar in nabijheid als zonen zonder moederland gevleugeld als de mooiste vogels onderweg, alleen…

Vuilnis staat weer in een rij alsof het wacht en kijkt naar mij wat werd verworpen achteloos, ligt daar nog steeds verrassend broos een lepel buigt een sok alleen een brood dat hard werd, droog als steen zij liggen daar zonder verband vormen toch een vreemd bestand de deksel sluit maar nooit geheel er blijft altijd iets…

Ik leef in een kast een kastje in een kast Ja, robots kunnen leven in heel kleine huizen zonder iets nodig te hebben behalve de zon af en toe een reserve-onderdeel en opdrachten om de sleur van herhaling te doorbreken Ik ben dicht, een zwarte doos die je kunt uitlezen alsof ik van glas ben en dan zie je: ik ben een kastje dat denkt…

Ik ga hier in het openstaande raam met uitzicht op het leeuwendeel der woorden voor 't grootste deel verspreid in dichtakkoorden niet al bij voorbaat tonen hoe de as de wielen draaiend in beweging zet de crux waar het om draait de quintessence de kern, met op het eind pas de conclusie die geef ik niet voor niets prijs aan de wind…

Golvend veld van geel lentelicht raakt de aarde warmte in de lucht Hoe een lichte beweging van koolzaad mij uitnodigt om trager te worden, alsof elke stengel een fluistering in zich houdt die ik pas hoor als ik stil genoeg ben om haar te ontvangen. Het veld wiegelt als een lichaam dat mij herkent, een zachte golf die mijn binnen streelt…

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…

Het veld was modder. Ik meed de wegen. Regen waste het avondlicht schoon. Prikkeldraad aan de rand sloot te hoog om de verte tegen te spreken. Ik had zoveel jeugd bij te benen, angst stuwde op in mijn bloed, kreeg snelheid, werd overmoed. De wind hield zijn honden geketend. Haas is een hartslag op lopers, een springveer door hoepels van…

Haar hoofd woog aan mijn borst, het haar viel al bezijden, Een glimlach was haar mond, die schromend bleef en teer... Wee mij! toen zonk dit beeld; de dageraad was véér, Die 'k had nabij gedroomd sliep vèr van mij gescheiden. 't Hart zei: ‘verbórgen brood geurt zoeter en mondt méér.’ Ik rees van 't slaaploos bed, de liefde zou mij leiden.…

Je voelt nog hetzelfde als dat meisje van net twintig. Mijn handen zijn mijn ogen, gericht op die eeuwige Venus. Onvoorstelbaar, onmogelijk waar. Mijn handen tasten in diep duister. Geen werkelijkheid van nu, wil zijn als het was nog zo echt als toen. Ik blijf je voelen altijd weer, een zee om in te verdwalen, zonder oever, zonder strand…

Ouders, zoon, dochter en een huisdier Och je moest eens weten Lachen reizen en samen eten Perfect, ons gezin van vier Zijn we dan echt zo gelukkig hier Mijn zus huilt, maar houdt zich stil Terwijl ik schreeuw Dat ik hier weg wil De hond zit bang in zijn mand Ik ben al rood door mama haar hand Perfect, dit gezin van vier Met al dat geroep…

'Ik ben het zat Max, kom we draaien om!' 'Huh Willy, wát!? Wil jij 'm nu al smeren? We moeten nog bij Donald gaan logeren Je doet gewoon weer eens een beetje dom' 'Maar Max die leuzen dan, dat is toch balen? Zelfs ík kan dat 'No Kings' nog wel vertalen'…

Alles verscheur ik Ik wil er niet meer aan denken Het verleden doet pijn Het heeft zo moeten zijn Huilen moet en doe ik ervan Het laat me niet los Alles verscheur ik Het leed en ellende Verdriet en de tranen moeten slijten Ik doe en zeg het niet graag Maar anderen valt veel te verwijten Ooit zullen ze mijn verdriet vrijpleiten…

Een muis wordt wakker of was nooit echt weg ze rekt zich uit in een stoffige heg geen wekker,geen planning geen dag die begint alleen maar snorhaar dat stil iets verzint ze ontbijt met een kruimel half oud, half zacht een vondst in de hoeken van schaduw en nacht geen dieet, geen schema geen schuld na haar hap ze schiet door de keuken…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Een staalblauwe lucht, een goudgeel strand. Rollende golven beroeren zacht het natte zand. Wakker kussen. Verlangen blussen. Zintuigen genieten voor twee. Er is de geur van de zilte zee. De schittering op het water door een stralende zon. Buitengewoon hoe deze dag begon. Krijsende meeuwen op zoek naar een heerlijk maal. Vechtend voor…

Ik ben geneigd te nijgen naar mijn pen of rode potlood, beste brave Bart of is het dat je ons met opzet tart? Zo ja, dan blijf ik weer jouw trouwe fan Want neigen is iets anders dus dan nijgen pas als dit rechtgezet is zal ik zwijgen…