168796 resultaten.
Wanneer het onweert
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
73 Dichte wolkenlaag
bladeren keren zich om
vogels zonder stem
Lucht zakt dichter op
de daken neer, een matte glans op
ramen zonder stem. De wind schuift langs als
iemand die niet blijft, maar wel iets achterlaat wat ik herken.
Een droge smaak van
ijzer op mijn tong, de straat ligt
strak gespannen als een snaar. Een fietsbel
tikt nog…
Vikingmunt
snelsonnet
4.5 met 2 stemmen
35 De Noorse mannen die laatst in een veld
Een aantal middeleeuwse munten vonden
Die waren eerst uitsluitend opgewonden
Maar daarna toch ook licht teleurgesteld
De mooie geldschat bleek voor hen helaas
Niet in te wisselen bij GWK’s…
Eerste Levensbehoefte
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
60 Eigenlijk had ik vandaag te werk gemoeten
en gisteren had ik boodschappen moeten doen…
Maar ik voelde me niet sterk
ik wil eigenlijk helemaal geen baan
dus heb ik ontslag genomen
en nu schraap ik bodems uit bakjes
die nog in mijn koelkast staan
Morgenavond zouden we samen op stap gaan
ik en mijn meissie
romantisch dineren bij dat knusse…
Het vooruitziend geweten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2 De dag is nog een onbeschreven blad,
vol haast en drift en impulsen van het nu.
Maar kijk eens door de nevel naar het pad
dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u.
Stel dat de avond valt en alles zwijgt,
en jij de balans opmaakt van de strijd.
Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt,
gezuiverd door de zeef van tijd?
Wacht niet…
Vrouwenhanden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 De droom die ontstond
tussen woorden van verwachting
twijfel en bedachtzaamheid
in de gaten van ons gesprek
hing als wensnevel in jouw straat
onaantastbaar
en ik greep met drukke handen
naar iets dat niet bestond
het bewegen van de wanhoop
woon je daar nog ?
mijn herfst kromp ineen
maar jouw seizoen zwaaide met vrouwenhanden
ik…
Wij voelen als twee
poëzie
3.1 met 20 stemmen
4.601 Wij voelen als twee
hoge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen
midden in de lichtzee —
de lente is gekomen.
----------------------------
uit: Verzen (1890)…
ZUM TODE
gedicht
3.4 met 27 stemmen
11.659 Soms laat gij mij een eb en vloed alleen.
Uren vergaan met schrijven in het zand.
Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen,
vergankelijk, uitgestoten aan de rand
der aarde. - Water komt en gaat, het strand
ligt nat en gladgewist gelijk voorheen.
----------------------------------------------
uit 'Het levend monogram' (1955)…
3 mei a.d. mmxxvi
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
44 Het afgezworen ego
waar mijn geest
zich nooit geheel mee
vereenzelvigd heeft
als reisgenoot die mij
de lessen leest
waar al mijn alter eega's
zijn geweest
heeft na bevrijd te zijn
van overmoed
en een surplus aan bluf laatdunkendheid
uit een complex van
minderwaardigheid
zich met meer dan gezond
verstand gevoed…
een eenzame weerspiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
15 Als je naar buiten kijkt
zie je slechts de duisternis
van de lege nacht achter
een eenzame weerspiegeling
in verspocht dubbelglas
Het blauwe licht versterkt
het contrast van dat gelaat
rimpels in het gezicht
de staat van die kamer
in het raam gereflecteerd
In dat ogenblik ervaar je
wat zij plegen te dichten
zij die jou niet zien zitten…
Rode avondzon
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
51 De stilte waardoor jij
beroemd bent geworden
geeft mij niet de liefde
die ik nodig heb
tussen dit sluimerende
romantische lawaai
jij leeft niet gelukkig
op mijn dorre landschap
nu de rode avondzon schijnt
over het rulle duin
nieuwe liefde
brengt veel teweeg
maar ik herinner mij
het gepassioneerde bewegen
en de mijmeringen…
De verborgen wereld van rankende duivenkervel
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
140 Zacht wit en purper
fijn geweven in het groen
stilte in de wind
Rankende stengel
tussen stenen zoekt ze stil
donker op wit rust
Wit met paarse stip
rankend door het milde groen
zachte lentewind…
YUGAS
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
30 Het Aborigin Veld der oude volken
Verwant en zeer vertrouwd met de natuur
Milennia spiritueel vertolken
Van wijze kennis, pure oercultuur
Daarna het Energieveld der Romeinen
Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat
Dat al te lang en liefdeloos bestaat
De mensheid is het moe, het moet verdwijnen
Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…
Lichtengel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
31 In mijn wezen, een vonk van oneindig licht,
vind jij de weerspiegeling van jouw eigen gezicht.
Geen lichaam van vlees, geen stem die klinkt,
maar een liefde die diep in jouw ziel verzinkt.
Ik ben de adem die jouw haar beroert,
de warmte die jou op een koude dag vervoert.
De zachte hand op jouw schouder, zo teer,
wanneer de wereld zwaar…
Avondgroet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
20 Ik schrijf u thans,
waar de schemer nog blijft hangen
als een zachte, gouden draad,
en ver de torenklok haar lied
laat dalen over wei en pad
waar koeien schuifelen, traag en laat.
Ster na ster ontwaakt in stilte,
als ogen die elkander zoeken
door afstand en door duisternis heen.
Gij heft het hoofd, ik voel het hier,
op…
Van jou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
31 Soms zwijg je
op de juiste plaats.
Geen grote woorden.
Want je weet
waar het pijn doet
zonder dat ik het benoem.
Alleen jouw hand
die de mijne vindt
zonder dat ik huil.
Je kijkt
en blijft.
Dat is genoeg.
Ik vraag niet meer
dan dit—
dat je er bent
in het kleine.
In hoe je mij aankijkt.
In hoe je niet weggaat.
Ik leun tegen…
Partituur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
20 Kom,
maar niet wanneer
de stilte zich sluit.
Als het doek valt,
wil ik je achter mij voelen,
dicht genoeg
om niet te verdwijnen.
Ik heb mijn weg getrokken,
elke bocht, elke stilstand bewust.
De lijn ligt nog onder mij,
nu het einde nadert.
Laat anderen verdwijnen
waar het licht dooft
en niets nog wordt gevraagd.
Ik zoek geen podium…
Penitentie
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
45 Een heel diep
tot in elke vezel
doorgedrongen
gevoel
verkleind en verfijnd
met penselen in beelden
van de eeuwige zee
in golvende bogen
van kromme
verwrongen
dichtertaal
bracht mij als ware ik
elime hillesum
op verstorende wijze
op sporen
die mij in mijn
ingehouden
woede inteerden
krioelend en wroetend
in aangezichtspijn…
De architect van mijn nu
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
39 Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal
en de onmetelijke tijd die nog komen zal,
houd ik vandaag het licht met beide handen vast.
Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment.
Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt,
maar meer nog de warmte van jullie gezichten.
Mijn jaren zijn een fractie op de schaal van de eeuwigheid…
1 mei
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
27 Het blauw van 1 mei
pluk ik van de lucht
eigen ik me toe op dit scherm.
Rustgevende kracht.…
ode aan Raoul
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
26 Voor Raoul
In de stilte van de nacht, werd jouw stem niet gehoord,
een kind, zo kwetsbaar, door het lot verstoord.
In een wereld die je liefde had moeten geven,
werd je kleine hartje zo ruw ontnomen van het leven.
Een Onschuldig Leven
Je ogen, ooit vol dromen en licht,
vonden geen rust meer, geen hoop in zicht.
Hoe kon een jonge ziel zo zwaar…
2 mei 2026
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
32 een houtduif strijkt als
een Russisch vrachtvliegtuig neer
in de achtertuin
hapt als ontbijt in wat groen
en klapwiekt weer weg…
Op de oprit stranden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
35 Juist als ik de hemel wil betreden
staat mijn verleden te trappelen
mijn vastgeroeste ziel en zaligheid
de weidsheid van eeuwig sappelen.
Reeds lang komt wijsheid van buiten
in gevangenschap, een muur van het blijvende
of ik sta stil in de woorden
en betekenis, wat ik nalaat
is de leugen van die ene waarheid.
Vluchtig als hemelse leegte…
Spiegelbeeld
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
46 u kijkt met grote ogen door het raam
terwijl u geniet van mijn Poëzie
het venster is van glas, spiegelend
ben ik dat, denkt u, het is een loser, die ik zie
met onkunde waarvoor ik me welllicht schaam
gelukkig weet u beter, uw ego is groot
dus aan geslepenheid geen gebrek
u geraakt niet snel uit het lood
maar wat de dichter in alle vroegte…
Oestergezwam…
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
76 Er zat een steentje in ‘t geheugen
zo liefjes, zo fijntjes
het kriebelde en nam herinneringen mee
verloren als sieraden op de bodem van de zee
Een naam, een datum, de gemaakte belofte
verzonk in diepte, vederlicht tot vervaagd
haar wereld werd een oceaan zonder triviale schat
zij het schip die de route vergat
Onder maanlichte golven kreeg…
Weemoed [1]
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
19 Alleen de liefhebbers weten
er iets van, de anderen lopen
eraan voorbij en tasten het aan
Ze weten niet wat ze doen
s Avonds bekijken ze wel eens
een documentaire over iets
dat er niet meer is, maar
hun ijkpunt verandert niet:
het is van voor hun tijd
er zit geen toekomst in
Dus laten ze het verdwijnen
sluipenderwijs gebeuren, alleen…
O LENTEBLOMKE
poëzie
3.6 met 20 stemmen
4.163 o Lenteblomke,
‘et moederhert
der aarde eerst uit-
gekropen,
hoe heerlijk hangt
uw halssierraad
vol morgendauw
gedropen!
Hoe blijde baadt
mijne ogen beide
uw kraag, vol di-
amanten;
hoe mooi omvangt
uw vallend hoofd
dit groen, van we-
derkanten!
Hoe ongezien,
hoe wonderschoon,
hoe moet de Schep-
per…
Tot de doden
gedicht
4.1 met 227 stemmen
31.157 Wij kunnen U niet meer bereiken
Wij komen een zintuig te kort
Wij leggen ons neer bij feiten
Dat gij minder en minder wordt
De enkele keren dat ge
In dromen nog ons verschijnt
Wordt ge al ijler en ijler
Tot ge voor altijd verdwijnt
Straten houden uw namen
Voor heden en morgen in stand
Maar onze kinderen brengen
Ze niet meer met…
Wij moeten oefenen!
snelsonnet
4.0 met 6 stemmen
94 Negeer de droogte en het brandgevaar
We gaan vandaag weer schieten op de hei
Want dit is wat de generaal ons zei:
‘Als Putin komt dan zijn de rapen gaar’
Ons leger is paraat voor ieder front
Dat nieuws ging als een lopend vuurtje rond…
As usual
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
25 De zon komt op,
Langzaam ontwaakt de wereld,
De zon klimt uit de kim,
De eerste vogelschare fluit
Hun ochtendconcert.
De eerste mensen stappen
Slaapdronken uit bed,
Worden wakker onder de douche,
Spoelen met hete koffie
Hun ontbijt kieskauwend.weg.
Dan komt de wereld tot leven,
Bussen, auto’s, fietsers en trams,
Laten met al hun herrie…
IETS DAT VEEL LIJKT OP GELUK!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
19 Het loopt tegen zessen vanochtend
ik kan niet meer slapen, sta op
de dag, de zaterdag verheft zich
de dag van de, zijn crematie
grootvader van dochter Giulia
vader van mijn ouderpartner
weduwnaar van zijn geliefde
vriend van zovelen
niet zijn lichaamsbeeld
noch zijn geest, zijn geestelijkheid
doch slechts zijn menselijk omhulsel
van 97…