Alle inzendingen

De Festival Presentator Onvergetelijke tijden Als Radio DJ voor heel veel mensen gepresenteerd In Tinte Dirksland Ouddorp Middelharnis en Sommelsdijk Ik voel me met mijn eigen Muziek Show wat mijn eigen naam droeg De Koning te rijk De Festival Presentator…

Goedemorgen juf, ik ben Emma, jouw konijn Ik wil je feliciteren met je verjaardag en nog lang bij je zijn Ik kruip nog even terug in m’n mand met slang Sisa, lammetje Lena en egel Nala aan m’n rechterkant Links Willy Wortel, Annie aardbei en Thijs banaan Ze hangen verveeld tegen elkaar aan Bella de bij en Candy de pop staan naast de mand op…

Het jong van de ooievaar bleef een beetje klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, berust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

Aan het eind van de eindeloze tafel vervaagt het menselijk geluid tot ruis. De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk, waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist. De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen, een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is. De vrede, de papieren vogel van de wijsheid, ligt vertrapt…

Oude beelden, bouwwerken en tekeningen ervaar ik als een mysterie: dat men dit maken kon! En de mensen van toen dachten net zo, dat het bijna goddelijk was Maar van de hoogste lof moesten de makers afzien om niet gestraft te worden door een jaloerse godheid die hen uitdaagt en hen zelfs in de liefde laat lijden, de trouwe liefde…

De berg in haar wijkt niet voor kracht zij wijkt voor inzicht, voor de heldere hand van ratio die haar eerste scheuren blootlegt haar denken alleen verzet geen steen enkel verwondering, wanneer vogels als ondergronds water bewegen wanneer verdriet liefde en verlangen hun stille druk uitoefenen wanneer het massief…

1. Uit donkre gang van het station uit dompe mensenmassa kwam ik in het licht; daar sloeg de felle zon in mijn gezicht ik stond er stil en knipte met de ogen… Daar was het plein, de brede straat met hoge gebouwen, daar was beweging: fel door elkander was het woelen trams en auto’s in koele schuiving glijden aan tussen de mensen, die, zich…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal wondere dingen komen aangevlogen zichtbaar in hun verwijde ogen als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar - het witte en het blonde haar- geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je iets…

Diep in de zee, onzichtbaar, onbespied, waar niemand mij voelt en niemand mij ziet. Ik trek en ik duw, ik stuw en ik zweef, ik vorm wat zal breken, ik voel dat ik leef. Ik wil geen geruis, geen fluistering zacht, geen golf die zich buigt en sterft in de nacht. Ik wil de storm zijn, zichtbaar, ééntje die groeit, die opklimt, richting het Noorderstrand…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

Genade van de allerhoogste Heer is zonder maat, bereikt d' Oneindigheid. Op de zwaarste zonde, overhuifd door spijt, kijkt Hij medelijdend en zachtzinnig neer. Denken aan eigen euvel doet hartzeer, wat de Hemelse gewesten verblijdt. Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving…

ik was voornemens een gat in de dag te lopen immers de eerste uren dragen weerstand dat is vaak zo bij het ontwaken en stel een daad en wandel tot aan de rand van mijn kunnen, onwetend die waar te raken . de tijd zal het leren, getuigde mijn beste wil en vertrok vroeg in de morgen nog onwetend of ik mezelf vertil doch aan de in te nemen…

Het oude gedachtelandschap slaapt in vergeelde mist waar dronken denkers door het duister dwalen zij zoeken troost in vage droomverhalen waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist de wijsheid die men in de nacht beslist blijkt uit de oude boeken in werkelijkheid te verkleuren.…

Ode aan het Potlood Oh potlood, trouwe metgezel van hout, elke lijn die je trekt, is nooit fout. Met je scherpe punt zo fijn en slank, ben je de koning van elke schrijfbank. In een etui vol pennen en gummen, blijf jij altijd origineel, nooit ben je vergeten. Je krassen en schaven met zoveel elan, als een kunstenaar zijn meesterplan. Je…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd ik schraap de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van mijn eigen jeugd op te graven maar ik vind slechts het stof van een mislukt bestaan mijn vingers…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer. Voor jou gleed de laatste adem weg zoals de soepele valling van zwaar fluweel. De spanning is van de draden, het houten frame heeft eindelijk rust. Geen zwoegen meer, geen slijtage. Alleen de stilte die perfect past. Maar hier in de werkplaats staan wij met de rauwe randen van het gemis.…

Je vindt je troost bij wie je dierbaar zijn als jouw bestaan in duigen is gevallen. We zijn het eens daarover met z’n allen: je naasten helpen je bij leed en pijn. Maar wij ontzeggen hier de vluchteling zijn hartenwens: gezinshereniging.…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Los van de content oftewel de inhoud - met lidwoord, laten wij dat niet vergeten - staat in Wims tekst leed dat niet is te meten maar wel een N in hartenwens, als meervoud Die Taalunie maakt, net als IND zijn eigen regels - 'k ga daar niet in mee!…

Voor ze gaat werken brengt mijn vrouw haar gezicht aan -- haar doordeweekse.…