Alle inzendingen

soms bedreigt onze eigen pijn de vreugde in een roepend hart en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn als ik geraakt wordt door vaak onbegrepen smart liefde is zo mooi als ik word verstaan maar gevoelens wisselen als seizoenen men wordt soms geraakt door iets groots of een vlijmscherpe splinter; het blijkt eigen aan ons aards bestaan…

Met het vertrek van Mevrouw Dr.Christina Pumplun zakt de Wester niet als een pudding in elkaar maar op menselijk vlak en religieus leiderschap zakt m'n broek af om Christinas vertrek, gemis aan haar zijn, haar klein zijn bij het Braambos haar intimiteit, eigenheid en echtheid haar belangstelling voor mijn dochter Giulia haar schoonheid…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

de wereld valt stil in gestolde uren -het gaat vanzelf- trekken zij zich terug onder een stolp alles hoopt zich op zij horen niet willen niet weten van planeten waar levensvormen zich gedragen alsof er geen einde is onder de stolp kennen zij het einde het is niet niet van dromen gemaakt…

Stormvlagen ramden schuine daken. Grommende wilde paarden in hagel, drens en buldervlagen vielen samen met hoefslagen en donder uit een machtige torenbrand naar onder. Brekend krakend bliksemde braakte de zomerdag zijn zwartste donker maalde druppels over breed bladergroen en een wit, pas ontloken weidebloem met haar hartje geel zo kwetsbaar…

Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

Gebroken harten in het dorp. Sporen van verraad op uitgesleten wegen. Wegen waarlangs ze weer vertrokken naar daar waar ze vandaan gekomen waren. Om hier in dit slaperige huis te houden. Te nemen wat ze dachten dat klaarlag. Ze droegen vaderjassen die ze achterlieten voordat ze weer verdwenen. Wat ze kwamen doen kon niemand…

De weergoden, i.e. de nazaten van Kroll het weergilde, als daar zijn Roosmarijn Knol alsmede de molenaar in 't midden des lands - geen zei dat van Domburg tot Nieuweschans de grens loopt der isothermen en -topen men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland daarmee strooide men in onze ogen geen zand…

het piepen en kraken van mijn longen zet mij soms weleens op het verkeerde been zo dacht ik gisteren nog dat er een zwerm wilde ganzen overvloog bleek ik het zelf te zijn...…

Er varen schepen op de zee niet een neemt mij mee alleen de gedachte zal ik blijven wachten? Het feest is druk, mijn tafel niet Weer niemand die mijn ogen ziet die staan te zwaaien en te springen help help help Opnieuw heb ik gedroomd dat stad en land werd overstroomd Schepen volgepakt vergingen Help Help Help Zijn er oren voor mijn…

In de diepte van de achtergelaten dag schreeuwt de nacht door mij heen- het ontluikende licht spiegelde kenbaar het ontbrekende zicht op een dwarsliggend buitenbeen.…

Goud licht strijkt neer, zacht verzacht de pijn van weleer stilte die omarmt Hoe ik niet langer wil liefhebben met een hart vol barsten getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt. Dat mijn teer, gevoelig hart trilt onder je blik, de chaos van duizend-en-één prikkels vervaagt…

Ik heb alleen de woorden, gij de geest, En zoveel als geest meerder is dan woord, Is in dit werk meer dat aan u behoort Dan aan uw dichter, die het schrijft en leest. Gij gaaft mij goeds uit uwe geest en preest Mij voor uzelve, bracht ik daarna voort Uw goed in schoon verband van woord met woord, Maar minder schoon dan 't in ú was geweest.…

Het is waar. Het liefst ligt ze in bed. Met achter haar het open raam, het geruis van de bomen, het geluid van de voertuigen die van A via B naar C gaan. Met aan haar rechtervoet de poes, aan haar linkerhand de krant en in het midden van haar hoofd de rondrijdende gedachten. En papier, zo wit als het laken, de pen tussen de tanden,…

Als het Nobelprijscomité uit boosheid Een nieuwe prestigieuze prijs verzint Die men voor echte topprestaties wint Op het gebied van grove schaamteloosheid Wellicht dat Trump, als hij hem dan niet krijgt Wat minder naar de schaamteloosheid neigt…

Met Lucifer… Pardon met wie? U weet wel, Lucifer! Ken ik u? Nou dat denk ik wel, Ben wijd en zijd bekend, Wie kent mij niet, Zeker als je me ziet! Nou, er gaat bij mij Geen lichtje op, U bent aan ’t verkeerde adres, Dus ik hang weer op. Meteen gaat Weer de telefoon, Met Mij, God, Goed dat ik u tref. Weet u bij geval Waar een…

Natuur: 60 minuten natte spetters Cultuur: 60 minuten cijfers en letters…

ik vond een levende blinde maar kon deze vink niet verstaan het dier was in papier verpakt in lagen die mij ten einde niet zinde . dat bleken oude kranten door de jaren heen in kleuren gelakt ach, dacht ik vooreerst, ik ben begaan immers ben zelf ook ooit in modderzwart gezakt ofwel, heb weet van betraande wanten . de vogel is vervlogen…

We hebben de grond verdeeld in vakken, met kiezels in de klei gekrast: 'Dit is van mij.' De torens stegen, de muren werden dikker, terwijl we de stroom van de beek in beton dwongen, denkend dat we de taal spraken omdat we de namen hadden bedacht. God, wat waren we luidruchtig. We renden met de kin omhoog, starend naar satellieten en…

Hij wist de president te overtuigen Het kostte hem een uurtje overleg Misplaatst, zo’n ‘daddy’? Mark komt ermee weg En weet de NAVO-crisis om te buigen ‘Hoe deed hij dat?’ is wereldwijd de vraag Hier kennen wij Mark langer dan vandaag…

ik ben het meest mezelf wanneer niemand kijkt geen rol geen afstemming geen kleine correcties om het draaglijk te houden alleen is geen tekort het is afwezigheid van ruis in gezelschap schuift iets net naast zichzelf woorden buigen gedachten wachten maar alleen valt alles samen ik hoef niets uit te leggen niet te reageren niet…

Er bloeien al sneeuwklokjes. Ze staan fier opgericht, tegen alle negatieve weersvoorspellingen in. Groen en wit, heel feestelijk, al moeten de bomen nog eerst even rusten eer ze gaan juichen in hun bloesempracht. De sneeuwklokjes werkten al hard om hun tere blaadjes en bloempjes naar boven te krijgen, maar ze deden het toch maar, ook weer dit…

Vier keer tien en zeven keer een, ja — het leven telt gewoon door. Sommige jaren zijn licht, andere zwaar, maar jij bent er gelukkig nog, met het hoofd omhoog en het hart vol. Je hebt drie wonderen grootgebracht, ieder met een eigen manier van zijn. Noa met haar richtinggevoel en warmte, Joshua met kracht en een eigen wereld…

In zijn volle agenda sprak mijn psychiater boekdelen- helaas was ik geen geheel bestond slechts uit 1 deel zijn zure gesprekjes zouden mij niet helen gebroken laat ik al zijn boeken vergelen.…

Door ongebaande sneeuw te gaan, zo lustig, hoe leutig, met jou, bij Breda station zoek 'k 't busje, zie ginds oranje, klim erin, geef een kusje. We rijden over bruggen, tunnels door, langs 't water, beluisteren lachliedjes, zo mooi, zo diep, zo inspirationeel, zo irreëel, zo prachtig, zo machtig. Hoe zwart staan al de bomen…

Dan gaan we lopen tot de sigaretten op zijn en praten, praten tot het einde van de stem We zullen zitten en staren oranjerood in onze ogen want wij zijn de jagers, niet de slagers van ons lot Tijd voor het berouw van het hoge draven, dat ligt daar ergens achter het einde.…

ze spreken elk van eenvoud fluisterend, amper te verstaan in een kunstige houding met verstilde gebaren ze staan, gaan en verder in de taal van hun bestaan van ongenaakbare sierlijkheid onder opgestoken haren het alom zilvergrijs was -ooit- dat bracht hun tot nu en hier in een waar spiritueel ritueel het lijkt fijnmazig vertier gracieus…

wanneer de dag begonnen is en ik steeds let op het moment dan maken woorden niet veel uit want dit gedicht is niet gekend als het heden niet goed meewerkt ga ik gewoonweg niet akkoord dan zoeken ze het maar uit hier verleden tijd is waar het hoort en ook al is het leven nu het schrijven ervan in de tijd niet volledig valt te passen…

Woorden van liefde verspreid door de wind uitgestrooid over het land hopend dat iemand ze vindt Verlossende woorden zo lang op gewacht toen kwamen ze eindelijk zelfs eerder dan gedacht Woorden van begrip toch nog gekregen ernaar gehunkerd, zonder kon je er niet meer tegen Woorden van spijt zo warm als zonnestralen vallen in dorpen…