Alle inzendingen

Nog groene sprinkhaan op open paardenbloem zacht de wind houdt zich stil Ochtend komt aan in stilte die nog ademt, licht dat zich uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen. Een sprinkhaan rust op een open bloem, klein aanwezig in het gewichtloze nu, zonder drang om…

duizenden kopjes kussen nederig de lentelucht terwijl kleuren kreunen als mondriaans laatste zucht die als oeroude grap over de west-friese landerijen klucht tonend hollands beeld momenteel en in historischheid onder streng beleid van boer en boerin zodat men hiermee brood verdiende in zekere zin want het betekende bitter lijden…

gister heb ik haar ontmoet en ontrafelde haar snuit een meis die je enkel groet vanachter een stille ruit ik hoorde geen enkel geluid: haar mond sprak boekdelen en lippen maakten de stilte buit wijl ik op dat moment slechts blaadjes van mijn grote liefde; de asparagus wilde strelen ja, ik ben een liefhebber van Artificiële d-Action…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

op een slof en een oude voetbalschoen verwacht u thans misschien een wijsje echter in dit frivole broedseizoen legt zelfs de patrijs vóór een poort met gemak een radijsje…

Nooit gedacht, nooit verwacht, dat de liefde na mij lacht. Uit een hoek aangeslopen, maar niet meer onderbroken. Al die kieren zijn nu dicht, aan wind geen enkel gemis. De bries van een nieuwe kans wacht daar stil aan de oeverrand. Samen ver, in die boot, met geluk als peddel groot, en een lach die ons leidt, tegen de stroom van de tijd.…

vader kocht ooit een verzameld werk een bundel gedichten van degelijk merk bij wat hij mooi vond zette hij strepen een enkele keer een uitroepteken bij tijd en wijle herlees ik die zeer summiere biografie in een code van strepen en stippen steeg het water hem naar de lippen…

De prijzen aan de pomp zijn veel te hoog, Dat was gezien de oorlog te verwachten, In plaats van deze pijn wat te verzachten, Betaal ik binnenkort meer aan de toog. Hierdoor blijft één gedachte mij bekruipen: Moet ík, of moet mijn auto minder zuipen?…

ik draag liefde een warm hart toe uit ervaring weet ik dat mijn leven lang heb ik dat waargenomen zonder dat ik het werkelijk altijd mocht omzomen ook daar waar het sterven de lijn verbrak is na vele jaren die liefde opnieuw levend gebleken immers na de lange schaduw breekt het licht, weliswaar anders, door het hemels dak de rijkdom…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…

Op oude leeftijd aan pech van vroeger denken... Dat kon Gods hand zijn om erger te vermijden of zorg voor later geluk.…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Zij klapte Niet uit enthousiasme Zij klapte Niet uit de school Zij klapte Niet om eenieder bij de les te houden Zij klapte Niet onafgebroken Zij klapte Wel op de vuurpijl Zij klapte Gewoon dicht Dat leidde geenszins tot applaus Dat leidde slechts tot medeleven Dat gaf haar weer een goed gevoel Dat gaf haar de nodige zelfverzekerdheid…

Ik zie de toekomst nog altijd zonnig in. Het pad achter mij fluistert in oude voetstappen verhalen van waarom. Schaduwen wijzen terug naar kruispunten van toen, waar keuzes nog zacht waren. Ik lees mijn leven als rimpels in stil water dat allang is doorstroomd. Voor mij ligt licht, onbeschreven en open, zonder uitleg. Ik ga zonder…

We vieren het einde Met school en de leraren kijken we in de toekomst plakken pleisters van beste wensen op de wonden van vriendschappen beloven niet te krabben ....We vertrekken met bloemen ........en gaan elkaar missen We vieren het einde Dag collegas, op jullie gezondheid en geluk! We praten en lachen zoals altijd alsof het…

Zijn mensenlevens meetbaar; licht of zwaar weegt afkomst, wie telt die macht wegen hoge harten zwaarder kan blauw bloed niet vloeien, is het niet zacht worden hun namen daarom wijds en groot op marmerplakken uitgebracht Tellen gewone zonen niet mee als bittere strijd ze neder slaat in rekeningen van staal en sterven zijn zij maar cijfers…

hovenier van de armen in stof en oude tijd met schoffel en spade staat hij eenvoudig maar bereid hij keert de aarde laag voor laag tot wat verzonken ligt verschijnt geen teken dat betekenis draagt alles wat wordt en weer verdwijnt zijn handen lezen zwijgend de grond als blad dat zonder stem verging geen woord dat ooit…

wij neologische tijdfluisteraars wij goedkope kontenbrommers wij goochelspiegologenbrokken wij zeven uit zwarte zwaarte taal wat geurend van bergen daalt naar waar wij weer verdichting zien van alles hier razend als stieren in klotennoodpijn wat niet past bij de spreidingsmaat der basisneologen als fluisteraars van tijd ook plichtplegingsdichters…

De trammen tuimlen door de lange straten; Al 't leven buiten, en de ramen dicht; Wat thee voor ons en de avond te verpraten. De lamp streelt rustig ons voornaam gezicht. Inbrekers, wurgers, rovers en piraten, En de eerste Zondvloed en het laatst Gericht - Elke onrust heeft ons deugdzaam hart verlaten. O thee! o vriendschap! o kalmerend…

Beelden, beelden, zo helder en geheim dat ik op slag verstijfde - elke boom, het hele bos keek mee. Ik schrok niet eens, ik viel meteen twee dijen in toen ik het vond. Pas later kreeg het een verhaal. Zoals vandaag. Wie graaft mijn glimlach op? Wie engelt me het bed in? De meisjes onder mijn matras, die zijn zo snel, die bliksemen op mijn…

De dichter heeft zin vandaag, het gedicht vordert al gestaag. Al twee strofen neergelegd, waarin aan rijm en ritme gehecht. Maar wat wordt nu zijn moraal, wat moet blijken uit zijn verhaal. Dat vandaag het zonnetje schijnt, zijn humeur niet wordt ondermijnd door chagrijnige regenbuien, met geklater tegen gevelpuien en te haastige mensen…

Deze woorden waren, ze waren toen ik ze schreef, ze waren toen je ze net las. Vergeet ze gerust, ze zijn betekenisloos vergeleken met jouw oneindigheid. Want al waren deze woorden, jij bent, zoals je altijd zult zijn.…

Wij nono's op het wereldwijde web Wij onbezoldigde bevlogen profs Wij trucendozensociobabbelaars Wij scheppen uit het niets bedachte woorden die leiden om de tuin naar buitenboorden waar ik meer dichter ben dan wat ik heb Geïnspireerd door lappen aan de laars die afwijkt van de standaarddeviatie van doorsnee nono's op het world wide…

Ochtenddauw op blad stille adem in de rust aarde spreekt tot mij In het vroege licht ontwaakt de aarde, elke grasspriet draagt een stille boodschap. Mijn broze huid luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid. Langs het water beweegt wind als een oude gids, niet sprekend maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…

Daar stond ik. Voor je deur. Een tedere kus, jas aangenomen. Ik kon niet aan je charme ontkomen. De tour van de crème de la crème. Sauna en jacuzzi. Klote-illusie. Mijn hart bonkte. Zou hij het horen? Mijn horloge buzzend: “Verhoogde hartslag gedetecteerd”. Zonde van die zenuwen. Een prachtig huis, waarin je taupe-roze muren meer…

Jouw taal was voorheen toch de altoos en immer zwijgende wijsheid der stilte als dat domein van wu-wei, niet-zijn jouw geboortestreek is dan zou jouw verschijning in helikons oorden niet vrij van gevaren van billen op blaren geen sinecure moeten zijn als multi-inzetbare coach en docent en interpersoonlijke lesbegeleider…

Verdwaald in brokstukken Van wat wij vertelden Vermoeiden wij ons Met ideeën over leven en dood Wat wij niet begrepen Was tegengesteld tot wat anderen begrepen Over onze wereld die ieders wereld bleek Maar meer dan ambivalent Laat ons twijfelen Aan het zwart-wit van letters op grijs papier Laten wij luisteren Naar de fluister onder het…

Ik ken dit bos. Ik ken de volgorde van de bomen. Ik ken de plek waar zij stond omdat ik er altijd aankom als zij er net niet meer staat. Twee minuten vroeger zou ik haar gekend hebben. Twee minuten vroeger zou ik een ander mens geweest zijn. Maar ik ben deze. De rijp heeft alles vastgezet in een houding die op wachten lijkt. De arenden wachten…

Hoe kan zij schichtig schemeren met pure liefde die zo doorzichtig is dat taboes worden doorbroken generalisaties worden voorkomen door een milde natuur die zo geliefd is dat minderheden worden geaccepteerd hoe kan zij levensgroot zichzelf zijn met deze liefde die emotioneel is in de mystieke lust van het avondwoud door de man die in haar…