Alle inzendingen

Mijn vreugde is gestolen Door een dikke dief met lang zwart haar dat in zijn ogen prikt Ik zag hem gaan maar kon hem niet tegenhouden Hij was te dik om vast te pakken Zo kogelrond Mijn vreugde ben ik kwijt dat is een hard gelag Ik weet niet hoe ik verder moet Mijn twinkeling zat daar ook in midden in mijn vreugde Ik weet…

Duizend plus duizend is het aantal herten dat bijkans onhoorbaar door mijn hoofd heen dendert Ik zou er een paar willen schieten met mijn katapult van zacht brokaat een stevig roodbruin leer Het steentje in de slinger is mijn milt die ik voor de gelegenheid bekleed heb met iets als zuiver ijs In hun hart zal ik ze treffen deze dieren…

vrouwen hangen aan de was ik wou dat ik een handdoekje was of een grappig klein washandje schommelend aan een waslijntje in de zomerse warmte is alles fijn wat heerlijk zou het drogen zijn de warme wind die zachtjes waait terwijl de zon haar rondjes draait geen zorgen aan mijn hoofd vandaag de temperatuur stijgt traag maar graag ik hang…

Geboren op het eiland, in de Langstraat, een huisje tussen Kievit, Koppenaal en Kagchelland geklemd tussen dijk en onderberm. De oorlog stond al aan de horizon, maar elke ochtend schoof de zon het raam open, recht in mijn gezicht. Nog te jong voor de schoolbanken – de tijd had geen omheining – speelde ik op de stille onderberm bij de wagenmakerij…

Het leger schiet op medici, op brengers van voedsel en op de roependen die daar verslag van doen Het leger schiet op kinderen die het uit hun huizen verdreef of er laat verhongeren Het leger schiet op vluchtelingen martelt hun lichaam en hun wanhoop doodt hun vitale organen Het leger schiet op iedereen in het niemandsland tot daar niemand…

En dan duidt mijn man op onze bruinharige hond onze labrador van 10 Mika met z'n lieve snuit hij loopt nu met hem buiten als het maar even kan in de schaduw hondenbakje water mee en natuurlijk veel in de zee rennen doen ze met mate het zijn doorgewinterde maten dus ook in de zomer met hittegolf wordt er geen balletje gegooid…

Structureel delen wij het liefdesjuweel Gedompeld in tranen om de vrede te bewaren Verankerd in een spirituele bloei, maar herenigd in een groei Een onbeschrijfelijk gevoel is uiteindelijk het doel Van verwantschap bedolven onder een landschap dat na eeuwen weer met daglicht wordt belicht Nemen wij bezit van gelijke gedachten die de strijd in ons…

Wat is het globe omvattend fifapodiumgala zonder de Seychellen de Lofoten, Philippijnen en Madagascar dat zich als grootste der Afrikaanse eilanden niet wist te voegen bij de groene kaap van Cabo Verde Wat moet het Gianni Infantilo aan het hart zijn gegaan dat Sri Lanka de Maladiven en Azoren en de Sporaden en Cycladen jammerlijk…

Gewassen kersen liggen niet erg lang zo kriskras door elkaar op 't glazen schaaltje. Ik pak er een bij 't steeltje, die een staaltje van hangen weergeeft met subliem gehang. Dan glipt hij door mijn lippen. Een ophaaltje, en los. Zo neemt mijn tong hem in de tang. Ik voel je, kersvers vruchtvlees, langs mijn wang en tandvlees schuiven; mijn…

Wie zal 't u aanzien die leproos van voet diep met uw wortels in verrotting wroet dat gij nog 's avonds klimt langs weke bladertrappen en boven uw miserie met de sterren staat te klappen? Wie zal 't u aanzien, uitgestoten mens, die op uw schande wankeldoolt tot leste grens terwijl ons onbarmhartigheid uw zondemantel zoomt dat gij…

De mannen mogen niet naar vrouwen fluiten, Als je dat doet, dan ben je een seksist. Je mag alleen - alsof je dat niet wist -, Maar kíjken naar hun borsten, billen, kuiten. Het is hoog tijd, wat ieder ook beweert, Dat nu een keer een vrouw de fluit hanteert.…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

O! Vraag niet mijn oordeel over zeden Wat jouw narigheid voor mijn hart beslist; Verwond niet met je blik, doch door rede: Gebruik je macht, maar slacht mij niet met list, Zeg dat je daar liefhebt; maar in mijn zicht, Lief hart, zorg dat je blik niet zijwaarts richt: Waarom met sluwheid pijn doen, als jouw licht Feller is dan mijn matte tegenwicht…

Hij vraagt aan ons om binnen te komen in een minimalistisch beeld van een beperkte kamer een stoel en tafel zonder details en één glas met een door mij gehalveerde inhoud – zegt hij Waar hij vervolgens de liefde op plakt in een tijd die plotseling verlopen zou zijn Ik weet dat ik niet gedronken heb want ik heb nog altijd dorst…

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

de tijdlijnen stromen over van meningen als opgewaaid zand iedereen roept en de modder spat omhoog tot we elkaar niet meer zien we willen de stroom dwingen vangen in filters van ons eigen gelijk maar vechten tegen het troebele water maakt de kolk alleen maar wilder laat het los geef de golven de ruimte adem in, zet de schermen uit…

Eeuwig ploetert hij door dit verschraalde woud van terging en pijnboomschrammen het zweet gutst hem van het hoofd want hij zal zich dit godenleven lang niet zomaar laten kennen soms probeert hij zelfs te vliegen tegen zijn eigen wijzere weten in En de wind die dreigt of zwijgt van alle kanten zoals hij immer gewend is geweest…

Wat jij bezit ging teder reeds verloren jouw naakte verleden staat nu opgeschreven een boek voor later bindt het broze leven wanneer geen mens jouw stem nog kan horen je zoekt naar liefde die je moest ontberen als wind die bloemen kust met zachte vlagen een middagzon die over ons blijft waken terwijl de uren traag de tijd verteren maar nooit…

kom binnen beste lezer niet in het gedicht. in de kamer. kijk naar de stoel. de tafel. het glas water dat je half hebt leeggedronken zo ziet liefde eruit na verloop van tijd…

het verlangen omcirkelen zodat je dichter bij je zelf kunt blijven zo dicht dat je denkt hé die man ken ik is dat niet de dichter de dichter die je zo naast staat dat je hem wel op zijn woord moet geloven de dichter zijn woorden en het omcirkelen het leidt altijd ergens toe...…

Op blauwe dagen waai jij naar hoge hemels en wolken Je kust sneeuwwit de toppen en vlijt je in zaligheid In de lente trek je rimpels, omlaag, omlaag In gladde plooien stroom je over de aarde, en ik wil jouw water drinken jou dampend diep, diep in mij voelen, jagend tot ik er niet meer ben Kom golven, kom – baan wegen Kom, stroom,…

Een polychroom amalgaam van veelvormige aonenoude aardse fenomenen, edelstenen, getoucheerd door een onyx-meteoriet... Wat is het dat zij, de edelste onder de stenen, verzamelen? Zijn zij de ongepolijste juwelen van het hoogste schone goede en ware, de liefde, gekleurd in hemelsblauw?…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

Gelegerd op het oude lover, Bij beukenstam, als aan een drempel, Waar takken hangen dakswijze over, Wij zoeken rust als in een tempel... De lange, donkere twijgen deinen, Door luwe luchting opgetild, En wuiven voor de bladerschijnen Van gulden loofwerk, zon-verstild. Soms zijn 't maar bladerschijne' op blàren Die roeren voor…

Altijd op zoek naar een navelstreng nu de eerste niet langer bestaat, balanceer ik op de ragdunne draad van blik tot blik tot het ogenblik dat ik opnieuw jij en jij ik. Een keten weer opeens hangen we boven het land. Geen afstand meer. In dit verband past het heelal met gemak in één hand. Ik snoep je lieve woordjes. Je tovert zoentjes…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Ik fiets vanuit de Hazenstraat naar 't waterfront het brede IJ achter het Amsterdam-Centraal lijn 26 brengt me in een kwartier met een klerevaart, klereherrie een klere stuk verder de fiets mag in de tram mee (2,20) naar het nieuwe land; IJburg blaakt wel nog vele nieuwe delen maagdelijk naakt op de oudere groeien de bomen al tot de hemel…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

niet alles vraagt om woorden niet alles wil naar buiten zij strijkt iets glad in haar binnenzak een kiezel misschien een gedachte misschien ze kijkt op, zegt niets iets blijft achter haar ogen liggen, onder de zachte hoede van haar stilte daar, in dat kleine achterhouden, roert zich zacht haar onuitgesprokene, alsof er een contour…