Alle inzendingen

Ik ben het ditmaal roerend met hem eens gebeurt niet vaak, maar 't kwam zomaar opeens hoewel, opeens is ook weer overdreven een uurtje gamen mindblowen met neven en nichten, meestal in het noors en deens in amazonezit en soms wijdbeens maar in the end werd ik het toch wel eens Een bal masqué zou mooier zijn in 't weens zo'n italiaanse…

Bij ons in de buurt is een prachtig natuurgebied een stukje ongeschonden wild getij speciaal voor jou en mij Waar futen vliegen, wild en vrij als streep van vergeten zicht klieven kieviten door water snijdend rimpels, diep en later Nu de dagen weer gaan lengen en mensen meer gaan leven blijft er plastic achter in het gras mars papiertjes…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

Ik kan zo genieten van 'in het moment' dat ik er te vaak in blijf, vast zit het moment niet meer uitkom zo lekker zit, lig, luier of proef in jou en met jou, mijn liefste geniet ik het meest jij mijn liefde, liefste, mijn leven mijn puurste moment, mijn vent!!…

Lees eerst eens om je heen: nauwelijks verzen uit noodzaak. Veelal mededelende gedachten. Wat drijft jou dan tot schrijven? Geef het maar toe: aandacht en roem. Verbaal in the picture staan. Je noteert wat zintuigen vinden, noemt de hele wereld bij naam - daar moet men toch van opkijken! Je zou je denken kunnen beogen, twijfelen aan…

ook voorbij mijn aards bestaan ligt een toekomst te wachten los van mijn ik, lijf en klachten; de kern van mijn werk zal niet vergaan plots viel deze gedachte te binnen als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen het is alsof ik verder kan gaan met zinnen en bezinnen, wat ik nu doe, is waar en zijn geen dromen een vorm van aards…

Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark terwijl de trein langzaam voorbij dendert, En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron. Zijn veertjes rillen in de scherpe wind, een klein grijs bolletje tussen kale takken. Het fluit een dunne, bibberende noot die verloren gaat in het metalen geraas. De wagons glijden als donkere schaduwen…

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Sta stil bij het licht dat valt door ramen van je dagelijks leven, bij de stille glimlach van een vriend, bij de warmte van een kop thee in handen. Tel de kleine zaden van geluk die in je dagen groeien: een vogel die het ochtendlicht kust, een ademtocht van rust in de middag. Laat de stormen van gisteren als regen op de daken achter je,…

Was mama te sterk voor vader, een gevaar dat hij wilde bezweren met fatsoensregels insnoeringen van haar vrijheid om buiten zijn zicht iets te ondernemen? Wat zij doet moet gebeuren in het volle licht in het volle zicht van bekende ogen Orde en zekerheid Zuinigheid met vlijt Alles in vaders woorden Alles in zijn taal Alles op…

"Jij bent mijn kacheltje", wat een warme woorden die ik in een koude nacht van mijn geliefde hoorde.…

aan één tafel nog woorden blijven aan de rand we eten elkaar kwijt…

Weet jij hoe een kamer voelt waarin alles aanwezig is maar niets kan worden aangeraakt alsof luchtgordijnen dat verhinderen daar stond je dan, ongepolijst met je adem die naar verleden rook hoe konden wij vermoeden dat deze lente-lichte kleuren in een afgelegen toekomst als een loodzware lading zouden zijn Is het geoorloofd om in…

Hij kon het als de beste, Was daardoor ’n graag geziene gast, Die aan menigeen het beste gaf, Tot genoegen van diegene die hij gaf. Na vele jaren met veel succes, Nam zijn prestatie af, Was hij niet meer de graag geziene gast, Niet tevree over hij hen bood. Hij is door iedereen vergeten, Leeft als eenzaam vegeterende heremiet, Zijn voorhene…

En door de lichtbegraasde wei, in ’t vonklend kleed van d’ uchtenddauw, komt flink en fris de fiere Mei en blaast de luchten lind en lauw. Langs bossen, heuvlen, vlakte en dal zwaait hij zijn groene loverhoed en luidend’ hymnen van kristal weerkaatsen wijd zijn morgengroet. Met goud van vlammen, nooit geblust, doortintelt hij de Lentedag.…

Ik mors je over al mijn paden liefste Jij rood de rozen en jij blinkende het blauw Jij kano's in de blik van elke vrouw Jij beelden in parijzen van het water Jij lentebroden in de manden van de straten Jij kinderen die met een hoofdvol mussen Achter de zonnebal aandraven Jij mei jij wij Jij…

De aangifte weer net op tijd verzonden Eens kijken of ik veel moet bijbetalen Ze weten daar waar ze de mosterd halen Zal mijn box 3 ok worden bevonden Ik wacht geduldig af....juich niet te vroeg Je weet het niet met rupsje nooitgenoeg…

de ree hoort geen woorden alleen afstand die verdwijnt de grond spreekt een doffe slag die door haar poten trekt daarna de lucht druk tegen haar ribben trilling in haar keel iets beweegt sneller dan vluchten kan de wind draagt de hitte over open stukken over paden die zij kent maar niet zo haar neus vult zich ze stapt…

Nu de wind de golven van de zee streelt met de adem van alle geliefden ben ik in stille gedachten bij je om de natuur te koesteren met de emotionele woestheid van een heidense zielenknijper en ik droom deze keer niet in mijn slaap dat ik een onwetend kind ben, ik leef en ik ben volwassen in mijn keuzes ik ben tegen de fabricatie van…

Alweer een grote brand in de natuur Bij Oorschot, in ‘t Harde, Weert en Assen Defensie wordt gevraagd om op te passen De Commandant der Strijdkrachten zegt: ‘VUUR!’ Wij houden ons gewoon aan onze taak En wat men ook mag zeggen, telkens Raak!…

Viburnum opent tussen roze bolletjes valt het lentelicht Sneeuwbalstruik staat weer in lichte bloei, haar takken dragen de ronde trossen, open in roze en wit. Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen. Elke bol lijkt een belofte te dragen, een kalme plek, uitnodigend voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…

Er wordt nog steeds gedoodstraft in Iran In Tweede Wereldoorlog, penalties Tijd in sommige landen (n)immer stil Immer stil door weer een keur aan to kill Nimmer stil, door een spervuur geschoten Vele Tweede Wereldoorlogshelden Rusten voor eeuwig, reeds decennia In de Tweede Oorlog omgekomen Verloren in één klap al hun dromen Overal vielen…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

De ketting rammelde aan alle kanten nauwelijks zichtbaar als die was geen tekenfilmveil echter geen slijptol kwam er aan te pas om al dat opgelegde via omleidingen te beslechten oneigenlijke schuld af te schudden geduld en standvastigheid na sinds het prille begin te zijn bedrogen te streven naar niemand tekort te doen maar het keramieken…

En jij kuste mij daar, zo lief zo teder Zo warmhartig, als dat geen zoen ooit had gedurfd Je fluisterde met mijn lippen en gaf iets in overvloed Tot ik plots de Bewaarder trof, maar zei “..Het is goed” Zodat ik nu zo diep gesneden, met twee snaren langs mijn mond Naast jou bij mijn kade, stilletjes mag wenen…

Meisje toch, Een trillend hartje en angst. Op mijn bangst hoorde ik jouw woorden: “Eenmaal weg, hoef je niet terug te komen.” Deze deur is dicht. Ik voelde het gewicht — de pijn in mijn borst, van nergens anders kunnen zijn. Groot en machtig was jij, en boos op mij. Bang en klein was ik, niet alleen van de schrik. Papa is boos,…

Buiten roept een uil, de dag is voorbij. Ik droom dat ik een boom ben, alleenstaand, weemoedig in een dicht beloverd bos. Mijn kruin huilt als de wind, mijn takken knakken, mijn bladeren rillen. Het bos rondom mij hoort mij niet, het is zo veraf, onbereikbaar. Maar ondergronds roeren zich de tongen van duizend schimmeldraden. Alle bomen…

“Het slachten van een koe is best een punt, Maar kruis nou eens een Holstein met een Blauwe, Dan steek ik graag de handen uit de mouwen, Want dat is wel mijn favoriete rund.” Ik vraag me af, maar kom er niet echt achter: Wie kiest de koe als favoriete slachter?…

er zijn van die momenten dan splijt een oud gevoel zich van mijn nieuwe lente als oude zuigende wortels schraal, zo gevoelloos koel een onbegrepen negatief verbeeld in grijs en zwartwit hoe de ziel werd verscheurd nimmer zal die herinnering alsnog in zorgende liefde worden ontwikkeld laat staan in een zomers bouquet worden gekleurd…

Eenzame wegen volgen me, als honden zonder naam. Ze kennen mijn stap, mijn twijfel, mijn traagheid. De zee ligt daar — onverschillig, als een god moe van gebeden. Vogels snijden door de lucht alsof vrijheid mij uitsluit. Ze bestaan waar ik niet kom, om mijn schaduw die niet vliegen kan. Ik draag mijn trots als een wond, open, zorgvuldig…