Alle inzendingen

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

Elke nacht Als de medicatie Niet werkt als verwacht Me meer met de dood verwant Hij komt precies alvast Even naast me liggen Om al wat te wennen Aan zijn warmte Aan zijn leegte Ik sta op Met hart en ziel Prik ik me opnieuw Op een betere plaats Zodat de donkere gedachten Stoppen met wanen En ik toch nog wat Kan slapen…

er is onlangs een roos ontsprongen sierlijk uitgebeeld in lijf en leden en een krachtige geest had deze bloem bedongen; het toeval had een ridder te paard bereden en zocht een weg versierd met parelmoeren het dier versnelde zijn gang naar een gelukkig land immers er was aldaar ontspruitende liefde te voeren alsof het ook nog eens met goud…

Er was eens een begin, zo klein, een wereld die nog stil kon zijn. Een verhaal dat door de mazen glipt, en zachtjes aan de morgen tipt. Er was eens een droom, heel even maar, met maneschijn in het zilv'ren haar. Een pad dat door de wolken zweeft, terwijl op aarde... niet alles meer leeft. Er was eens een hart, vol goede moed, dat wist:…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…

Ineengestrengeld, rechtop, geknield en de ogen geneigd naar een zoen, werpen een man en vrouw elkaars aangeboren krachten toe. Hun lichamen vatten vlam. Bewegingloos lang gestrekt, en in balans zonder te weten hoe, gutst er leven in haar schoot: rechttoe naar een altijd begonnen verleden, op naar een toekomst die nooit komt. Ineengestrengeld…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Volgens ongeschreven regels gedraag ik me voorbeeldig, mag ik mijn man niet tot last zijn, niet wild zijn, en alleen in bed kussen Verder doe ik alsof ik geen lichaam heb terwijl vriendinnen gewoon op een warme kei kunnen gaan liggen, in een nest in het hooi, in het water en in hun kamer waar niemand op hen let en niemand het van belang…

Sneeuwklokje in gras een wit kopje zonder stem wiegt in de winter Aan de rand van de winter staat het sneeuwklokje met haar gebogen hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt. Ze zoekt geen warmte in het gras, maar ontwaakt onder een hemel van grijs. Wie traag…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

- O kinderkens, wier lieve tred Het hart ons in verukking zet, Wanneer gij huppelt langs de vloer En dwaalt als scheepjes zonder roer, En, dartelend, zonder dat gij 't weet Of wilt, op 't ouderlijk kleed In onschuld treedt, Wie weet, Of ge eenmaal al te met, O smart ! Uw voet niet zet Op 't ouderhart! -------------------------------…

Een wereldbeeld ontsnapte ons toen wij een halfrond vergden om er alleen te zijn, het andere bleven bewenen. Wij legden achter ons leven een tuin aan, ook een register van allen met wie wij nog zouden bijpraten, staren, verhelen. Wij meden de liefde en lieten de tastzin, schreven hooghartig de toekomst af. Zoek ons niet meer, wij…

Partij voor Vrijheid: wat een vreemde naam! Je mag niet eens je eigen mening uiten, dus gingen zeven Kamerleden muiten, zij voelen zich óók handelingsbekwaam. Gebrek aan inspraak en aan interactie: wordt straks de PVV een eenmansfractie?…

Ik las ergens in een grijs verleden zo grijs als de zee in de maanloze nacht die alles wat waarde heeft weerloos verpacht aan donkere mantels en tulbandendragers bazaarbezoekers verboden geldzoekers overdag handel in loodgrijze pakken maar in de avond vermomd in verscholen gebogen moskeebezoek terug in de schoot van de eenzaamheid…

soms bedreigt onze eigen pijn de vreugde in een roepend hart en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn als ik geraakt word door vaak onbegrepen smart liefde is zo mooi als ik word verstaan maar gevoelens wisselen als seizoenen men wordt soms geraakt door iets groots of een vlijmscherpe splinter; het blijkt eigen aan ons aards bestaan…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

in gestolde uren trekken zij zich terug -het gaat vanzelf- onder een stolp de wereld valt stil angst hoopt zich op zij horen niet willen niet weten van planeten waar levensvormen zich gedragen alsof altijd alles maar doorgaat zij onder de stolp kennen het einde het is niet van dromen gemaakt…

Stormvlagen ramden schuine daken. Grommende wilde paarden in hagel, drens en buldervlagen vielen samen met hoefslagen en donder uit een machtige torenbrand naar onder. Brekend krakend bliksemde braakte de zomerdag zijn zwartste donker maalde druppels over breed bladergroen en een wit, pas ontloken weidebloem met haar hartje geel zo kwetsbaar…

Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

Gebroken harten in het dorp. Sporen van verraad op uitgesleten wegen. Wegen waarlangs ze weer vertrokken naar daar waar ze vandaan gekomen waren. Om hier in dit slaperige huis te houden. Te nemen wat ze dachten dat klaarlag. Ze droegen vaderjassen die ze achterlieten voordat ze weer verdwenen. Wat ze kwamen doen kon niemand…

De weergoden, i.e. de nazaten van Kroll het weergilde, als daar zijn Roosmarijn Knol alsmede de molenaar in 't midden des lands - geen zei dat van Domburg tot Nieuweschans de grens loopt der isothermen en -topen men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland daarmee strooide men in onze ogen geen zand…

het piepen en kraken van mijn longen zet mij soms weleens op het verkeerde been zo dacht ik gisteren nog dat er een zwerm wilde ganzen overvloog bleek ik het zelf te zijn...…

Er varen schepen op de zee niet een neemt mij mee alleen de gedachte zal ik blijven wachten? Het feest is druk, mijn tafel niet Weer niemand die mijn ogen ziet die staan te zwaaien en te springen help help help Opnieuw heb ik gedroomd dat stad en land werd overstroomd Schepen volgepakt vergingen Help Help Help Zijn er oren voor mijn…

In de diepte van de achtergelaten dag schreeuwt de nacht door mij heen- het ontluikende licht spiegelde kenbaar het ontbrekende zicht op een dwarsliggend buitenbeen.…

Goud licht strijkt neer, zacht verzacht de pijn van weleer stilte die omarmt Hoe ik niet langer wil liefhebben met een hart vol barsten getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt. Dat mijn teer, gevoelig hart trilt onder je blik, de chaos van duizend-en-één prikkels vervaagt…

Ik heb alleen de woorden, gij de geest, En zoveel als geest meerder is dan woord, Is in dit werk meer dat aan u behoort Dan aan uw dichter, die het schrijft en leest. Gij gaaft mij goeds uit uwe geest en preest Mij voor uzelve, bracht ik daarna voort Uw goed in schoon verband van woord met woord, Maar minder schoon dan 't in ú was geweest.…

Het is waar. Het liefst ligt ze in bed. Met achter haar het open raam, het geruis van de bomen, het geluid van de voertuigen die van A via B naar C gaan. Met aan haar rechtervoet de poes, aan haar linkerhand de krant en in het midden van haar hoofd de rondrijdende gedachten. En papier, zo wit als het laken, de pen tussen de tanden,…

Als het Nobelprijscomité uit boosheid Een nieuwe prestigieuze prijs verzint Die men voor echte topprestaties wint Op het gebied van grove schaamteloosheid Wellicht dat Trump, als hij hem dan niet krijgt Wat minder naar de schaamteloosheid neigt…