Alle inzendingen

Rustig zitten tussen doorzichtige wanden van de glazen kamer aan het hechte huis warme koffie genieten bij de geborgenheid van de binnenruimte omringd door vogeldrukte en bloemenpracht in de tuin al dit leven trilt en danst licht in de dwalende damp van de huiselijke drank het kleine buitenvertrek geeft honkvaste benen waarbij…

Zijn zon en maan een scherpe tegenstelling, Of zijn ze zijden van dezelfde munt? Het tweetal is vandaag in voor een stunt, Een zonsverduistering is de voorspelling. Dit fenomeen heb ik altijd beleefd, Alsof de hemel ons een knipoog geeft.…

Achter sombere zomerwolken spelen dronken muzikanten met eenzame zwervers die lucide dromen vertolken. Hun instrumenten janken als honden in het duister, terwijl de nachtvrees aanzwelt tot een hels gefluister. Zij weven hallucinaties van asfalteer en as, en snijden hun vingers aan kapotgeslagen glas. De hemel scheurt open, een zwart en gapend…

Geen dag als deze de vraag is hoe het morgen zal zijn. Hoe gisteren was zijn wij snel vergeten het goede was groot het verkeerde klein. Zo gaat het leven van dag tot dag voort tot het laatste uur slaat en in de verte de eeuwigheid gloort. Dan zien wij het zonlicht stralen over de glazen zee zitten wij op blanke stranden koesteren…

De honger stilt geen dorst, Water stroomt van hoog naar laag, Hoe hoger hoe droger. Ik krijg steeds meer trek in jou, Omdat ik zo erg van je hou, ’k Je zo ontzettend lekker vind, Nooit genoeg van je krijgen kan. Steeds krijg ’k de deksel Op mijn in de kan gestoken neus, Tja, dat krijg je er van, ’k Lig er maar niet wakker van.…

op de dag voorafgaand aan de zonsverduistering liet het ademen al weten ik heb juist deze dinsdag gemaand je gedrag weer eens op te meten . soms geraak je in iets verzeild waar je part nog deel aan hebt wellicht wel over een daad geijld maar de kern van de zaak blijkt verlept . ik strooi met raadsels, zoals je ziet dat gaat soms met het…

In Efeze zeiden de mensen ooit dat ze als gelovigen elkaar moeten liefhebben en dat is de kern van het christendom geworden, losgezongen van de joodse geschiedenis, en zonder besef, dat een mens eerst van zichzelf moet houden voor hij in staat is om dienstbaar zijn, buren te helpen en hen meer te geven dan goede raad en meer dan…

Met hare zachte handen rukken zij open wat jaren lang ten bodem sliep - nemen haar deel, met een glimlach, en hopen op sterren en stromen, ànders licht en diep. --------------------------------- uit: Tuin van Eros (1932)…

Konden de doden zich herdenken welke woorden zouden zij vinden voor welke namen aan wie vragen wiens adem te doen stokken, van wie het leven af te breken? Als de doden zichzelf konden herdenken, hoeveel minuten zouden zij zich gunnen, is om de doden te herdenken de duur van de dood toereikend? -------------------------- uit: 'Wasdom…

stevig en helder doorstaat zij de jaren temidden van olijfgaarden en rotsige kliffen spreekt zij geen grote woorden moedig houdt zij vol zij blijft thuis elke dag opnieuw schoonheid die de tijd doorstaat geen blinkende sabel of verbluffende daden de oorlog rijdt zij niet tegemoet zorg trouw en volharding moedig bewaart zij de…

Als u dit jaar in zee veel kwallen ziet: Och, zo’n Aurelia aurita (oorkwal) zorgt zelden voor een ernstig medisch voorval. De Rhizostoma octopus ook niet. Ook op het droge blijken vaak de kwallen als je ze beter kent best mee te vallen.…

men beweert dat een foto bewaart, de stelling laat alleen zien hoeveel er verdwenen is, kijkend naar een oude foto, lang genoeg om te vergeten dat ik naar mijzelf kijk, de jongen op het papier weet niets van de man die hem nu vasthoudt dat is denkelijk de enige vorm van onschuld die blijft…

Op een dag, toen ik de weg niet wist sprak een schone vrouw mij aan “Kom, volg mij, ik weet beslist langs welke paden jij moet gaan”. Ze nam mij bij de hand en leidde mij langs onbekende wegen zo kwamen wij in paradijselijk land zo schoon als niet op aard gelegen. “Hier heerst,” zo sprak de vrouw, “enkel liefde, enkel vree, ook hier heerst…

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

ontmanteld stil en zacht ploffen nu de bommen van weleer in onze witte stilte neer zacht en teder in onze diep doorvoelde nooit meer voorbije stilte neer…

Ze oefent glimlachen voor de spiegel, telt de seconden dat oogcontact normaal aanvoelt, niet te lang, niet te kort, precies genoeg. Ze heeft een script voor hoe was je dag, een script voor lachen op het juiste moment, een script voor stilte die niet ongemakkelijk mag lijken. Niemand ziet de moeite van het spel. Thuis valt het masker,…

Het schuurt, vonkt en vliegt in een grot te groot en te donker om te zien, te diep om te peilen Signalen ....schieten rond ........in een paradoxaal evenwicht Lichtjaren suizen voorbij In de witte ruis slaat een hamer Het knettert ....nieuwe stelsels ........oneindigheid Sterren borrelen op, diep uit de pan fonkelen ze naar een plaats…

Lege stoel bij mij toch schuift de ochtend langzaam nieuw licht naar binnen In de stilte na je stem beweegt een dunne breuklijn door mijn borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid. Als de avond voor mijn ogen ontvouwt, dragen herinneringen nog altijd…

Zij dacht niet meer aan toen Zij van hem kreeg onder d’oude beuk Van hem haar allereerste zoen, En dat vond hij dus niet leuk, Toen hij haar bij de super tegenkwam. Zelfs niet toen hij dat haar verhaalde, Herinnerde ze zich het niet, Waarvan hij dus ontzettend baalde, En ook dát raakte haar niet. Zijn voorstel om samen wat te drinken,…

O jongling, zie rond u de wereld strekken, zo kleurig in het kwikkend zonnelicht, zo geurig in de frisse morgenwind. Voel 't vruchtbaar leven in haar gronden woelen, en, rustloos stijgend, heen end weder striemen, door veie grond en eik en wiegend gras. Bezie het immer reizend water stromen en vlieten, storten, klaatren, golven, dampen. Aanhoor…

Waar het stil is ga daar rusig zitten sluit je ogen neem een atlas tussen je oren laat je gedachten kalmpjes door spannende landen bladeren tot ze ergens komen waar het stil is daar waar je rustig ging zitten om wat van de wereld te zien. --------------------------------------------------------- uit: Van hier naar hier, Plint…

In een wereld waar de tijd zo snel verstreek, leefde Michiel, een licht dat nooit verbleek. Zijn glimlach straalde, zelfs op een zware dag, zijn liefde voor het leven, met onbegrensde lach. Met moed en kracht, droeg hij zijn lot, een ziel zo puur, die nooit vergat. In elk moment vond hij zijn vreugd, zijn hart gevuld met liefde, nooit geheugd…

Zie het als een tableau vivant een drijvende stad die eeuwig verdoemd lijkt te drijven en aan het eind der levensduur van haar stutten en palen en muur nog van geen opgeven wil weten tot de zee haar in de lagune verschalkt een achtarmige octopus, een gigant om zich heen grijpt en als Scylla in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen…

nu ben ik klaar om mee te gaan een kleed en schoenen kreeg ik aan alle stormen heb ik doorstaan ballast is overboord gegaan vangen wij dan te varen aan…

U wees mij harteloos de deur Ik gloeide, werd heel rood van kleur Die kist, daar wil ik echt niet in Al vond u mij te licht, te min Gezien u mij geen baan aanbood Dacht ik "ach val toch zelf dood" Ik heb gewoon mijn eigen trots Ik hoef  niet op die hoogste rots Geef mij ruimte rust en tijd Dan bloeit ze op, mijn kwaliteit Dan ga ik…

Zomers middagritueel: rustig het leven in en op de vlinderstruiken observeren. Zij bloeien overvloedig. Een paradijs voor bijen en atalanta's. Soms een dagpauwoog of een gekartelde aurelia. Minder koolwitjes en citroentjes, die zoeken andere plekken op. Gisteren viel mijn oog op een reuzenbij, dacht ik. Haar vleugels bewogen tegen…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

het is een droom: wij samen en Jezus in het midden de kamperfoelie geurt jouw hand streelt zacht de mijne in de vijvers van onze ogen weerspiegelen zich lichtende sterren uit een venster ver weg klinkt vioolmuziek santissi-tissi-tissimo de wijn is zoet en rood nu en dan schenken wij elkaar een woord van binnen de milde wind wist…

dwingend doch transparant cureert de zomer naargelang dat de dagen zich inbedden met zacht vloeiende tijd verschuivingen naar de schemer die het donker lengt naar de secessie van het moment waar vergiffenis als een erfdienstbaarheid wordt vereffend en een zonde is die als een open kaart ter tafel gelegd zich vergaloppeerd aan valsspelerij…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…