Alle inzendingen

Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

Het veld was modder. Ik meed de wegen. Regen waste het avondlicht schoon. Prikkeldraad aan de rand sloot te hoog om de verte tegen te spreken. Ik had zoveel jeugd bij te benen, angst stuwde op in mijn bloed, kreeg snelheid, werd overmoed. De wind hield zijn honden geketend. Haas is een hartslag op lopers, een springveer door hoepels van…

Haar hoofd woog aan mijn borst, het haar viel al bezijden, Een glimlach was haar mond, die schromend bleef en teer... Wee mij! toen zonk dit beeld; de dageraad was véér, Die 'k had nabij gedroomd sliep vèr van mij gescheiden. 't Hart zei: ‘verbórgen brood geurt zoeter en mondt méér.’ Ik rees van 't slaaploos bed, de liefde zou mij leiden.…

'Ik ben het zat Max, kom we draaien om!' 'Huh Willy, wát!? Wil jij 'm nu al smeren? We moeten nog bij Donald gaan logeren Je doet gewoon weer eens een beetje dom' 'Maar Max die leuzen dan, dat is toch balen? Zelfs ík kan dat 'No Kings' nog wel vertalen'…

Een muis wordt wakker of was nooit echt weg ze rekt zich uit in een stoffige heg geen wekker,geen planning geen dag die begint alleen maar snorhaar dat stil iets verzint ze ontbijt met een kruimel half oud, half zacht een vondst in de hoeken van schaduw en nacht geen dieet, geen schema geen schuld na haar hap ze schiet door de keuken…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Een staalblauwe lucht, een goudgeel strand. Rollende golven beroeren zacht het natte zand. Wakker kussen. Verlangen blussen. Zintuigen genieten voor twee. Er is de geur van de zilte zee. De schittering op het water door een stralende zon. Buitengewoon hoe deze dag begon. Krijsende meeuwen op zoek naar een heerlijk maal. Vechtend voor…

Ik ben geneigd te nijgen naar mijn pen of rode potlood, beste brave Bart of is het dat je ons met opzet tart? Zo ja, dan blijf ik weer jouw trouwe fan Want neigen is iets anders dus dan nijgen pas als dit rechtgezet is zal ik zwijgen…

Dat bekoorlijke schoftklopje die beloning voor braaf gedrag voor dat behulpzame leven waarover -hemellief- zelfs dat werk is verschenen. Om het goede voor te leven daar hij veronderstelt dat geen dit merken zal beloont hij vast zichzelf met al dat stergewelf. Alsof dat niet voldoende is herhaalt hij die streek schenkt hij iets sterkers…

O Willeke, spiegelbeeld vertel eens even wie is toch de man die van waarheid afweek en vertel ons vooral ook waarom Géén doorzichtige fabels maar keiharde feiten daar mag je een man om de oren mee smijten want illusies zal hij nooit accepteren…

waren niet eerder zo dichtbij zoals spreeuwen rakelings net op tijd elkaar ontwijken stil concert van smalle strepen bijeen in hun verzamellust, spelend op een ingehouden lucht moet wel flinterwit geluk zijn dat hier tussen de linden vliegt, de wind en soms de zon erdoor, twijfel aan de duur van dingen, nooit vliegt er een zonder de…

Stralende ogen zijn weggelopen Hebben zich verschanst Zijn ondergedoken Tot de zon hen wakker kust Het schralende schreeuwt Als prikkeldraad dat je shirt laat rafelen Als een onzichtbaar pad dat zijdelings naast je loopt Totdat schim weer schaduw wordt…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…

Er mogen zijn met alle zorgen maar ook met muziek en vrienden, met ogen die vertellen van vreugde en van herinneringen aan 't kind dat we ooit waren en toen nog onbewust van wat zou volgen. Kan de stilte ons niet meer boeien of wat stoort ons in een vogel? De harp zingt terwijl we slapen en doet een roos ontkiemen maar ze heeft ook dorens…

Ik heb nooit geweten dat het zo zou gaan met kinderen, leuk en aardig maar ik heb gewoon geen rust en mijn man doet maar half mee, hij geeft een bloemetje op Valentijnsdag, daarom heb ik even iets nodig en neem ik er nog een zo'n pilletje uit de la Dat is mijn maatje het helpt me op een drukke dag Ik bestel een nieuwe portie dan…

Ze diept blank aardewerk op Uit het teiltje. Zo is ze begaan Met de voortgang van orde En reikt me een schaal toe: dat liefde Als de onze van eenvoud kon worden. Dan in een glimp op het wentelen, Het gezicht waaruit ik mij ontspin: Een Romeinse neus en gifzwarte ogen. Voorts het plafond, beneden in licht, Waarop zich zwarte vliegen bewegen…

Een fijne geur ontstijgt de verse gronden; De luchten worden willig voor geluid; Er breken kleine blauwe kreetjes uit, Geritsel als uit duizenderlei monden. Een malse vleug van lente wordt gezonden; Zijn adem is bewaaierd van het kruid Dat uit de omgeworpen voren spruit, Onmetelijk, en dampend in de ronde. In eenzaamheid langs hakkelige…

Felle kou op de Olympus Laat de goden koud, Zeus flirt met Leta, Dát laat Hera niet koud. Apollo en Cassandra doen ’t weer, Daphne staat er geworteld bij, Agamemnon strijdt om Troje, Verliet zijn Poleponnesiche Mycene, Nabij Korinthe onder de rook Van door Apollo gestichte Delphi. Die ook erg vaak verkeerde Bij de noordse Hyperboreeërs…

Ik hoorde van een nieuwe Schijf van Vijf Alweer zo’n uitgebalanceerd dieet Het stimuleert, het is maar dat u ’t weet, Het welzijn van de geest en van het lijf Maar ik neig toch meer naar de Schijf van Zes En loop de kelder in voor nog een fles…

Eenzaamheid Dat gevoel raak ik niet kwijt Heb van veel dingen in het leven spijt Eenzaamheid Maar het is gegaan zoals het gegaan is Soms ging het goed en soms ging het mis Eenzaamheid Elke dag is tegen mezelf een strijd Nooit meer alleen zijn Nooit meer die pijn Het ergste is Eenzaam zijn…

Ik ben bang, zeg ik tegen haar, en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat. De jaren hebben haar getekend. Haar spiegelbeeld... En toch Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach. Het is ok, het ouder worden. Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee. Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen…

Moeder van een niemandsland Dagboek van een vergeten god Er staat in het dagboek geschreven dat hij in een verlaten grot woont Moeder voorbij de horizon Ik wens je zonneschijn nieuwe wensen voor een gelukkige lente zodra je weer in mei gelooft de maand die we vieren en onherroepelijk verklaren dat je in staat was om te baren O moeder…

Omdat de man afweek van de waarheid, doorzichtig antwoorde met fabels; omdat hij vaststaande feiten ontvluchtte, zekerheid hem benauwde, zei de man het fijn te zullen vinden die ene redelijke regel te verzinnen, alsof hij licht zou kunnen schenken met zijn woorden, -zo’n zin die een vrouw nog ziet in de blauwe lucht. Daarom moest de man…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

de lente ontwaakt bloesemgeur drijft in de lucht tegen de schemer…

Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen, de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben. Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is, dat de dood de strijd heeft verloren. Maar loop eens door deze straat, Guido. De God is misschien opgestaan, maar de helft van de buurt ligt nog in coma van de goedkope gin van gisteravond. Wierook dampen? Ik ruik…

Nog witte bloesem die langzaam en stil groen wordt fruit wordt geboren.…

Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

Waarom zou ik afwijken van de werkelijkheid? Een voorzichtige vraag naar fictie. Waarom wil ik vaststaande feiten ontvluchten? Omdat zekerheid benauwt? 't Is fijn om een zinvolle zin te schrijven. Alsof je licht aan lezers te lezen geeft. Kijk, zo'n regel beleef je niet op een zebrapad. Waarom moet ik, word ik gedwongen wonderlijke zaken…