Alle inzendingen

Probeerde ik het perspectief te begrijpen van de demente vrouw die in haar poep een hoopje bevrijdende artistieke klei zag en bleef kneden totdat de drol een vorm had ik wist niet waarom, maar ik kon er niet om lachen mijn onhandigheid met klei was vormloos en daardoor schaamteloos in mijn geweten de poeplucht daarentegen genadeloos en er…

Na het sluiten van de ziel Lijkt niets meer op hetzelfde Zodra het hart zich opwerpt Wil het op de ziel gaan lijken. Maar eerst moet de ziel Dat willen. Jij Heeft jouw hart ook op een ziel Willen lijken. Lijkt het liever Op een weiland Vol paardenbloemen. Soms gaan meerdere dansers Met een gelijk aantal dromers Van start. De ziel echter…

waarom ben ik als vreemdeling geboren leef ik niet in het land dat liefde heet waar ogen zien en oren tonen horen waar handen strelen en de ander weet mijn hart is als een haard met open ramen een hevig brandend vuur dat maar niet dooft mijn droge ziel dorst om dit te beamen het land van liefde komt voor wie gelooft…

“ I want to live, I want to give “ als een retrograde tolt dit nummer van Neil Young om mijn innerlijke aardkloof die soms helend en dan weer het dodelijkste doel in het leven doet opklaren met hel en verdoemenis soms geef ik de tekst een andere bijval “ I want to live, I want to die “ het draaft dan als een op hol geslagen paard door een…

Ik hoef het woord niet meer te voeren, laat de kinderen praten met elkaar, laat de kleinkinderen, allang geen kinderen meer, hun verhaal vertellen, met hun stemmen de kamer vullen. Ik zit erbij, niet erbuiten, ik luister naar hun stemmen en geniet van de kamer die van ons allen is. Mijn vrouw kijkt vanuit haar stoel, haar ogen doen mee…

Jij bent de bloesem Die mijn leven kleur geeft En d’geur van mirre en jasmijn, De reden van mijn zijn. De stralend blauwe hemel Is het decor van ons liefdesballet, Op het aardse podium Onder de schijnwerpers van de zon, De maan en de sterren. Jij bent ’t middelpunt in mijn leven, Waar alles omheen draait, Mij voert in arabesken Naar…

Naar het echte paradijs wilden we Weg uit de bedrieglijke droom Maar we waren los zand zoals in de woestijn En we konden er niet heen Het was al bezet We zouden moeten vechten mensen zoals wij moeten vermoorden Dus worden we gesmeed tot bloedbroeders, één volk van uitverkorenen onder het oog van een god met dolken in de handen van…

Zomerlicht valt stil plataan draagt ronde vruchten groen ademt zacht mee In het stille dragen van je ronde vruchten voel ik hoe de zomer zich langzaam ontvouwt, hoe elke stekelige bol een kleine wereld bewaart waarin mijn aandacht rustig mag landen. Onder je brede, open kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even wil luisteren…

Treurwilg aan de sloot een blad drijft met het water stil aan het einde De treurwilg staat aan de sloot, met een zachtheid die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast. In het licht dat door zijn hangende lange takken valt, ontstaat een kalme beweging, een fluistering…

water langs de ruiten gezichten achter stromend glas wroetend in de aarde naar goud naarstig, als een dier dat de geur volgt van wat verloren ging zich onthoudend van wat zich opdringt Lekkende gieters vol van bewaren steeds minder om te bevatten blijvend zoeken waar de tijd zich heeft begraven waar het verlorene…

stram staan de bomen, zwart en grijs eens levendig en licht en vrolijk lachend in de wind nu zijn hun harten dicht de avond streelt mijn haren zacht en kust mijn tranen stil ik ben alleen in het heelal waartoe? en om wiens wil? zoveel dat lief en heilig was week weg, ging heen, verdween o Vader, die mijn pijn begrijpt laat…

Door ‘t loof der linden gloort de zomerzon Omgonsd van bijen wuift de blonde bloesem Zijn frisse geur de blauwe hemel toe. Doch wie daar lette op licht en lommerspel ‘t Is niet de kleine, die daar zit en peinst; Bleekwangig kind met ogen roodgeweend Met handen roerloos rustend in de schoot Ze is doof en blind voor wat haar weelde biedt Bertha…

De hoeder van mijn oude eenzaamheid schudt aan de tafel een wilde dans is gestopt wat nu nog moet wordt afgerond willoze twijgen in het gedoofde venster de kop van de helling bezwijkt de andere wereldhelft zal stonds ontwaken ik leg mij neer in de opalen schijnsels de roep van dieren komt tot de deur zacht zal ik straks belijden…

Ik word gekweld door mensen met macht en geld Zij houden mijn touwtjes in handen Zij spreken van vrijheid en bedoelen losbandigheid Losbandigheid is altijd al een lokvogel geweest voor het gepeupel…

Er is al lang geen regen meer gevallen Dat geeft problemen voor de binnenvaart En ook de boeren wordt weer niets bespaard Laat ons een regendans doen met z’n allen Ja, zelfs mijn lezers zit de crisis hoog Men vond mijn humor toch al vaak te droog…

Oude schepen achter mij verbrand rouwen is niet nodig leren leven met jezelf De meeste mensen in je leven zijn overbodig Praten over oude pijn maakt niet dat je je beter voelt Niemand wil begrijpen wat je bedoelt Holle opmerkingen en lege zinnen hoef ik niet meer te horen Ik richt mij liever op het ochtendgloren Een nieuwe dag, vrede…

dit gaat verder dan de bodem van die cellen waarom het draait daalt dieper af in de dalen dan elke beek waardoor het stroomt vraagt om meer aandacht op ieder waarneembaar niveau één knippering en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn van die sublieme ervaring als de ultieme herinnering waarvan het vervelendste is…

Hij dwaalt vaak tussen woordenboeken in een bibliotheek in de hoofdstraat naast de kerk van ons geboorteland met wilde zaden in de woeste wind hij suggereert een spontane puurheid onherkenbaar in de veeltonigheid tijdens avontuurlijke dagen van vakantie in een zelfgeschreven liefdesbrief. De vileine woorden slepen zich voort hij klaagt…

In stilstaand glas een blik die bleef bestaan alsof de dood zich had vergist in tijd Open ogen zonder morgen Een lichaam tussen koopwaar uitgestald Vragen gleden langs de ruiten vonden nergens vaste grond Alleen de stilte hard en rond Armen vol bleke rivieren littekens die zonder stem de huid nog lazen Achter iedere…

Vroege morgenstilte een tulp opent haar kelk wind zonder naam Een tulp staat als een vorm die meer verbergt dan toont, en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam. Haar ijle kelk rust in de wijde lucht alsof zij luistert naar wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…

Hij praat, iedereen knikt, al voor de zin is afgemaakt. Zijn stem heeft het volume van het gelijk, maar niemand kan het navertellen, zelfs hijzelf niet, als je het morgen vroeg. Geen leugen — daar zit tenminste iets achter. Hier is het gewoon zo: de zin begint, krijgt vaart, en stopt, ergens op de plek waar de clou hoort te zitten. Ik…

avond aan de sloot kringen raken de oever riet zwijgt…

Het moeten gaan en 't nog niet kunnen... de weemoed die de woorden wijdt en sluiers legt over de dromen omdat de tijd nog niet gekomen, het afscheid niet genomen, de leegte niet ten einde toe doorvoeld is. Het moeten gaan en 't nog niet kunnen; de warme kleuren nog te fel de dagen vullen met hun gloed, omdat het hout nog branden moet…

De borsten in de Tour de France voor vrouwen Nemen opeens grote proporties aan Een pondje minder en het is gedaan Je kunt maar beter je bh volstouwen De jury die geen oog maar hand toekneep Hield de gemoederen flink in de greep…

in dit koninkrijk der stilte zijn jouw ogen de diamanten…

er zijn eeuwen in mijn jaren overgegaan naar kleine telminuten die telkens iets van me nemen een beetje leven die in zorgen de twijfels aan mij gunnen, de stap naar het overgaan in rap tempo versnellen toch heeft het ook iets gegeven, een paradox op het voorgaande, een smiley met vele gezichten en duimpjes die zich verzetten tegen…

Om het vee te laten grazen trek ik van oase naar oase, zeulend met een enorme zandloper een toren op wielen, en ik tel korrel na korrel tot de tijd op zal zijn, ik tel mijn moedeloosheid af: wat zal ik dan hebben bereikt als oude man? Alleen dat ik zelf in de woestijn een zandloper ben met korrels geluk: familie enkele vrienden…

Zij staarde stil voor zich uit, Een traan welde uit haar oog, Een koekoek koekoekde zacht, Een briesje wiegde de wilg. De molen wiekte slag voor slag, De toren spitste de hemel, Twee zwaluwen maakten zomer, Mei ligt begraven, r.i.p. De herder floot een deuntje Op uit d’wilgentak gestoken fluit, Over zomerse geneugten. Zij veegde haar…

Ze zaten vol en vetjes, Heel puntigjes en netjes, Twee rococo-portretjes. Een Pruisman en een Kees, Met blanke chemisetjes, Met Brusselse manchetjes, Gepoederde toupetjes, Met stijve girouetjes En stijve préjugés. Hun geestje was aan ’t dwalen. Bij honderd idealen En duizend weelde-stralen, Ging ’t zonnetje reeds dalen, Der oude fermiteit…

Zoals altijd is er een dierenspoor. Er staan gewone brem, slangenkruid, ossetong en koekoeksbloemen. Sommige konijnen begonnen een hol, maar groeven niet door. In de spaarbekkens hangt het water; je zou er munten in kunnen gooien als in het bassin van een fontein. Bast is van jonge bomen afgeknaagd. Zie toch hoe de dag werkelijk wentelt…