Alle inzendingen

Dat onze voetafdruk groter is geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen denken, bezet de kamers van mijn rusteloze geest. Ik gebruik mijn denken meer dan ik nodig heb, maar kan het niet stoppen. Het is ondenkbaar. Ik loop, ik ren, ik vlucht voor de realiteit die mij als mens langzaam vernietigt— met bosbranden, overstromingen en blikseminslagen…

Heel Nederland was zaterdag ontluisterd, Getuige van een stukje psychisch leed Omdat in Birmingham Mike Foppen deed Wat hem door stemmetjes werd ingefluisterd. Ik adviseer met reden en met klem: De boom in met zo’n innerlijke stem.…

ik geloof niet in een hand die aan de geschiedenis trekt niet in een stem die bepaalt waar wij heen moeten maar ergens achter wat wij kunnen meten begint voor mij een ruimte geen hemel geen wonder geen antwoord eerder een bron waaruit iets komt dat wij zelf niet kunnen verklaren misschien is dat wat mensen God hebben genoemd…

Ik heb het nooit geweten hoe jij vastliep in monogame ellende die zomervolle boom waar je onder schuilde vergat je de ruwe bast? Ik op mijn beurt wierp mijn waarheid steeds opnieuw in vergeetvijvers of soms begroef ik ze op plaatsen waar geen dromen meer bedacht worden op voor jou onbekende locaties Ik kalk nu jouw versteende glimlach…

Met meel in de mond sleuren ze je weg uit je verwachtingen de rimboe van de hoop in Het witte poeder blijft op je plakken als een vale uitslag van je vlees het enige houvast voor je gedachten in Midgard, de middentuin van bekende streken, omringd door eindeloze bergen een oerwoud in het zuiden en de oceaan in het westen waar de…

verlangend naar haar in vervoering zijn blauwe hemelkoord afdalend naar haar en dan de val de val in vrije val de val in donkere diepten de diepe val omhoog naar haar…

Klep, klep, klip en klaar, Stap voor stap in de verte staar Naar d’einder in ’t verschiet, Waar je helemaal niets van ziet, Noch hoort, noch voelt of ruikt, In duister en in doodse stilte Verhuld blijft tot in eeuwigheid.…

de sleep slaaft zich voort en woelt de bodem alsof er een “ hurricane “ gisteren wil passeren in de volgorde van vandaag of dat lukt is niet de vraag, aan het “ langste eind sjorren “ brengt slechts vermoeide ledematen, het vergt tijd om alle zetels te pellen van het stof tot aan de veren dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “ sjofel…

Je kan nooit teveel liefde Aan je kinderen geven Zodat ze in de boze Buitenwereld echte Liefde herkennen…

Er is altijd dit gevoel dat ik zweef, los sta - er was geen geschiedenis in onze familie. Het sliep zojuist nog, maar hier, nu, wordt het wakker, wortels worden geboren, ranken schieten eruit, omhoog, door me heen, naar toen, naar daar, niet nu en toch ook nu – ze trekken mij uit elkaar. Ik vergeet niet wie ik ben, maar maak (me)…

Eerste wake. Laat mij alleen, Verstoor de stilte niet; Ik kan uw woorden, Kan uw troost niet horen! Als holle klanken kloppen zij me in de oren; Als klanken tergend luid. - 'k Wil met mijn groot verdriet. Dat niemand kan verstaan als ik, alleen zijn... 'k Heb Zó veel verloren! Niemand die weet Wat zij mij is geweest. Midden in smarten…

De maan als een uit mij gevallen oog, een iris die te groot was voor mijn kassen. Het heeft nooit in mijn voorhoofd willen passen. Ik kon er niets door zien, het leek te hoog. Nu kijk ik achter sterren en moerassen. Alles wordt klein en zeeën stromen droog tot op een traan, om engelen te verrassen, verdwalend in 't gezichtsveld van mijn oog…

Ik merk dat de woorden harder worden Maar mijn ziel zachter wil zijn Voor iedereen zorgen doet soms pijn Maar ik wil niet alleen dit dragen Het voelt soms zwaar Kan de pijn van de ander niet wegdragen Ik wil het gewoon laten zijn Ik hoop dat dit ook verdwijnt En dat ik dan een keer wakker word Met hem, die man die naast mij ligt En dat ik…

De olijke gans, die dikwijls tevoorschijn komt in de verhalen van Tom Poes en heer Bommel weet steeds een baan te vinden. Roeiende veerman. Genoeg geweest? Iets anders? Verkoper van ijs of groente, warme hapjes... Alles voor een klein tijdje. De grappenmaker kan door lollige domheid snel een werkgever krijgen, met veel genoegen…

De Boeken Presentatie van Ouddorp Het Boek De 40 Gedichten van Danny van Strien gepresenteerd De eerste druk uitverkocht Je was het nog niet verleerd Bij het ene boek in Eigen Beheer is het gebleven Je verkocht het op de Zuid Hollandse Eilanden en de Regio Rijnmond Want daar kende ze je teksten bij het leven De Boeken Presentatie van Ouddorp…

De bosuil verscheurde de kermende kuikens van de torenvalk om ze snel op te vreten De harteloze hermelijn beet bliksemsnel alle jongen door om ze daarna een voor een te verslinden De graspieper verloor zijn kroost aan een brutale boommarter de dichter voelde de oneindige droefheid van wat het soms betekent om mens te zijn…

"Hé kijk! Er zijn weer nieuwe campinggasten, Ze komen naast ons in een grote tent. Wacht eerst maar af, totdat je ze wat kent, 't Is beter om nog even af te tasten. Die van hiervóór - ze hielden zich eerst schuil -, Begonnen patsboem over partnerruil."…

Ik luister ik luister altijd wat ik hoor is niet wat jij zegt maar wat ik zeg tussen jouw woorden hoor ik mezelf terug en wat ik daar hoor geeft mij meer terug dan jij ooit hebt gezegd niet omdat jij niet spreekt maar omdat wat ik hoor door mij heen een andere betekenis krijgt alsof ieder woord ergens aankomt waar…

In een stille wagon Is het druk Mijn aanwezigheid is aanwezig Zonder oordeel Met muziek in mijn oor Weet ik dat ik de rest afsluit Maar is dat aangeleerd of wetende afwezigheid Tonen in mijn oor zijn soms druk soms rustig Zijn we nog sociaal of sluiten we daar juist vooraf Misschien zijn we net al als koeien Kauwend in de wei Niet weten…

Het was gisteren mijn dag Dat ik de zonzijde echt zag Vrolijk spelend ging ik los Als een jonge hond in het bos Ik wilde vaak, ik wilde veel Groot geluk dat was mijn deel Was energiek, ging uit mijn bol Zelfs een rotklus gaf mij lol Zorgen gingen aan de kant Ik woonde in een prachtig land De olifant die werd een mug Die sla ik plat,…

Wind draagt je naam tussen bladeren en stilte ik luister nog steeds Waarom hoor ik je voetsporen niet meer, alsof ze te vroeg oplosten in de stilte, terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft in de ruimte tussen herinnering en gemis. Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte, een opening waar creativiteit zacht kon…

dit is niet tijdelijk evenmin voorwaardelijk klinkt als uiteenzetting halverwege aan te treffen we bevinden ons in bewoonbaar gebied op gepaste afstand van eerdaags vertrek van lichtjaren ontdaan in directe nabijheid zelfs in onbepaalde mate recht voor onze neus volstrekt feitelijk; staande op grond die aarde ademt…

Mijn ogen dwalen over haar zijn, Strijken langs haar lippen, Om dan haar borsten te strelen, Op weg naar haar diepste wezen. Er aangekomen hen voeren Naar een waarlijk hof van Eden, Waar ’t zalig is vertoeven, Tot ’t eind der tijden willen zijn.…

Wat willen mensen van elkaar VEEL! wat willen mensen met elkaar WEINIG!!…

Over koetjes en kalfjes praten en de vergankelijkheid in een oase met koffiekoeken een uitje vangen van 's morgens tot valavond…

Ik slaap goed, ik sport en ik eet gezond, ik kan alles doen wat ik wil, mijn lichaam werkt ik ga maar door, ik kan zonder pauzes /Doe het andersom/, zegt de lerares /Gedachten kunnen veel maar het zijn spoken die boven het leven staan Ze kennen geen dood en kijken over het lijden heen/ Was dat maar zo dan zat ik hier niet zo ongemakkelijk…

weet je wat ik had bedacht mijn lief het snoeien van jouw liefde het plukken van je schroom, de zachte dadels in je ogenschijn en de klanken waaraan je bent getafeld meewarig voor alles die jou als een stalen frame in een ogenschijnlijke jargon van mededogen bezien daar zou ik iets van willen snoepen het verheerlijken in de geste…

waakzame zwanen in witte gewaden laten de jongen samen begaan, hebben gevaren reeds in de gaten, geven de vaart en het rustpunt aan…

Strijk en zet komt hij om negen uur betreedt de loper tot de toegangsdeur alwaar het sleutelgat hem welkom heet en rinkelende schellen zijn entree kenbaar maken en hij op het marmer der hoge lichte lange smalle gang zijn passen zet tot daar waar het kantoor zich tot geruststelling van zijn gemoed nog onveranderd in dezelfde staat bevindt…

Wat ontkiemt steekt zijn kop op: de lissen, verwarring, het diepe. Een dag zaait zich uit, dikt zich in, plooit zich open. We zetten ons schrap tegen de onrust, maar de liefde rust niet, laat niet betijen. De liefde drijft boven, barst van het blad, het is niet te stoppen. Overal scheuten en botten en kroos. Waarom wil je wieden wat er zich…