Alle inzendingen

mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

Met een mond vol schuim spuugt de zee haar gramschap uit op het mulle witte strand zuigt de parelmoeren schelpen mee in haar woont de muziek van wind en golven het ruisen van de zee waar naar je hebt geluisterd geleerd hebt te verstaan De muziek die je mee naar huis wilt nemen ligt zomaar voor het oprapen…

Je kwam niet dichterbij maar iets in mij verschoof alsof een ruimte die jarenlang leegstond zich herinnerde aan licht mijn wachten bleek beweeglijk Jouw woorden bleven ergens tussen aankomen en verdwijnen en ik legde mijn hoop ernaast dit alles zonder jouw medeweten alles in me was doordrenkt met jou Er groeide een verte tussen ons…

alles lijkt verdord te liggen op akkers die ons voeden, de teelt lijk verloren onder een grijze deken van opgedroogde klei doch niets is minder waar, het bloeien en groeien is slechts met tussenpozen gesteld in de hiërarchie van een “ Value Bet “ zo ook ligt de nacht naast mijn trage stappen die me vergezeld naar iets van wat ik nimmer…

Er was een man die naast mij liep toen het begon te regenen. We schuilden onder hetzelfde afdak en keken naar het pad dat langzaam donker werd. Hij vertelde niets bijzonders. Een dochter die ver weg woonde, een hond die hij had gehad, het dak dat hij moest repareren. Toen klaarde het op. Hij stak de weg over, ik ging de andere…

Roerloos in de stroom volgt hij slechts zijn eigen koers rustend in het zijn Reiger volgt zijn eigen koers en hoeft niet mee met alles wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan. Hij kent geen haast om ergens aan te komen, geen drang om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…

Roerloos aan de rand oog ziet een trillend visje tijd staat even stil De reiger filtert wat rondom hem gebeurt en houdt alleen over wat van belang is: de rimpeling van water, de wind die beweegt, de vis die onder het oppervlak voorbijgaat. Zijn geduldige blik blijft bij het water en volgt hoe elke rimpeling zich verspreidt, hoe de aanwezige…

Je ziet jezelf weggedrukt worden naar de marge waar het verleden zich ophoopt en over de rand wordt geduwd Tastbare, ruikbare benzine wordt verborgen stroom en ook het nieuws stroomt niet meer in vaste kanalen De tijden veranderen meer dan jijzelf, je doet niet meer aan alles mee en gaat twijfelen over oorzaken en gevolgen Wie de dupe…

Een zacht briesje de verlokkende geur van zomerbloemen waait door het raam de zoele kamer binnen waar verbinding ontstaat die zich laat lezen in rode letters gegrift in een vel wit papier De aarde is warm en de beddingen zijn opgedroogd er ontsteekt een vuur roet en as waar eens veel sappig groen te zien was de…

De diamantensector is briljant Ze hebben Trump een dure ring gegeven Die heeft daarop zijn sancties opgeheven Een ring met zulke krachten is frappant Het lijkt me sterk dit nieuws, ik ga bij deze Gewoon weer rustig door met Tolkien lezen…

Een vuist, die heb ik écht niet kunnen maken de onmacht steeg me langzaam naar de strot de vloeren van mijn vesting bleken rot en gingen vaag, doch onheilspellend kraken Geloof me maar, van strijden was geen sprake het was berusten in een helder lot het lichaam spande stiekem een complot met cellen die verwoed de kop opstaken Vergeet de…

Ik denk bij de regen slechts aan een paraplu, want ik ben heel simpel, simpeler dan U. Zout is voor mij oorzaak van een bruine huid, want ik leg de dingen erg simpel uit. Ik vind socialisme zonder meer verkeerd, want ik ben nu eenmaal ongecompliceerd. Praat ik over liefde, dan denk ik slechts aan vlees…

Ik sta met beide benen de grond. Vóór mij is geen eind in zicht, links en rechts gaan eindeloos door en ook achter mij is het einde niet in zicht, als ik mijn blik omhoog richt, zoek ik tevergeefs het verschiet, vinden doe ik het niet. Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd…

Schapen zouden zij zijn zacht als een zomerbriesje meedeinen op de pijnen van overgeleverd lijden De ene ging door het hek hij die alles al verdomde tot het punt waarop hij zelf tot varken was verworden De ander krulde al kundiger door en over donkere dammen onnavolgbaar hoe hij dwaalde wat leidde tot de wolvenbaard…

In Zwolle is onenigheid ontstaan Men is daar bijna klaar met restaureren Maar hoe gaat men het orgel intoneren? Nu komt het volgens kenners erop aan Is middentoon hier werkelijk het beste? Dat stemming zo de stemming kan verpesten…

rond het middaguur strijkt neer op een jonge wilg in heldergroen en oranjerood kleed gehuld de exotische rododendroncicade…

ik beken en ik ontken ik twijfel en ik weet het zeker ik ga en blijf ik ga vreemd en stel me voor van alles ben ik geparkeerd in het eenvoudigste van het herkennen qua mens met zijn gevolg van hetzelfde soort trawanten die in mij wonen niets is vluchtiger dan het rijp dat in mijn vermogen ligt te rijpen naast de vruchten geteeld in…

Hij zit verscholen achter groen een paar centimeter in de pot, geen tand ontbloot, enkel zijn ogen boven het blad uit gericht op hetgeen dat nog komen moet, onder haar houdt de aarde vast aan wat eenmaal trouw werd gegeven, het wroet, het vreet, het laat niet los, uit loyaliteit gegroeid verhardt tot schuld, dat ieder moment…

mijn ziel maakt antivries waarom wil zij overleven als een plant in poolgebied ik schik bloemenkransen op je graf terwijl ik wacht op een ver bericht van jou misschien ben je alleen maar even verdwaald zwerf je een beetje zou het kunnen dat je aan een ketting van veren uit de hemel zakt mijn hoofd met zachte handen vastpakt…

In het holst van de duistere nacht, toen de zwakke halve maan zich achter donkere wolken verschool, tekende ik met een bibberend hart voor vlinders en wolven. In de vroege, druilerige ochtendregen begon ik aan een korte brief voor een vreemde in de verte. Ik schreef hoe trots ik was op mijn creaties, en over mijn geloof in de liefde.…

De zomer heft haar gouden hand omhoog en strijkt het licht langs weide, sloot en dak. Het koren ruist als wind door zwaar geel zachte golven breekt. De middag sluimert onder de blauwe boog. Een witte wolk verdwijnt, zo stil en traag, en in de sloot die het hemelblauw bewaart drijft blad en bloem voorbij de zomerdag. O zomer…

Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld, de onderkant van de boot, één groene waas, tot verbazing die nooit meer genezen werd; de verdwazing die volgde bij die geleerde heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun onmacht om de simpele puzzel te leggen. Nu is het makkelijk praten, klagen dat het een schande is, waar men zelf ook in spiegels…

De knellende haarband gooi ik af als je stem volhardt komt dit voort uit haar schoot kalmte wrikt zich steeds dieper door mijn longen — met beide handen schep je water— al druppelend vertel je over de zwarte waterlopers onder onze bungelende voeten zij schaatsen op het licht door haar gebroken echo klinkt een jong gedicht…

We zijn verhuisd al zal dat niet helpen tegen de vluchtelingen die als daklozen ons zullen nareizen Wat zal het verschil zijn tussen ons en onze gasten als we goedschiks of kwaadschiks de kamers en het eten delen? Nood verbroedert maar dan moet iedereen wel zijn privacy hebben, anders wil je zoals in een grote familie alleen maar…

Mijn grote liefde, Bewaar ik diep in m‘n hart, Tot ik overlijd.…

Je verzint een nieuwe naam voor de tijd van de doden, de lichaamsloze zielen die dwalen in het nachtwoud, waar de stammen fluisteren wat de levenden verzwijgen. Aan de verre horizon glanst de grote stad. Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken in de heldere azuurblauwe lucht— een strakke grens tussen beton en eeuwigheid. Daarboven vliegen…

Al dat zinnentuig, en dan nog geen sjoege van wat brandt in de pit waar zich verduren moet het schroeiend neteligs en de zweepslag van angst alsof ooit iets stilvallen zou; terwijl op dode stronken mos gedijt, in tierende varens uitbreekt begraven gebeente! Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos doordringend verliefde grondstof, tot één…

Gesprek. KLAAS. Voor u slechts klopt mijn teder hart, Uwe uitspraak schenkt mij dood of leven. TRIJNTJE. Klaag andren uw verliefde smart, ik kan er geen geloof aan geven. KLAAS. Hoe zo? TRIJNTJE. Uwe eden zijn maar schijn; Aan alle meisjes zegt gij 't zelfde 'k Zal mooglijk reeds de twaalfde zijn, KLAAS. Neen,…

Daar zaten we in jouw al meer dan veertig jaren oude tuin door jullie saam gezaaid, gepland, en aangelegd, de slingerpaadjes, bogen geënte boom, de varens We praatten over asverstrooiing, ‘t bootje, verpakt weer in kartonnen boot en jullie in je zeilboot Dan ging het over een vakantie in Majorca, waar zij twee keer met man,…

er gaat geen dag voorbij zonder het verleden mee te dragen in het heden op weg naar morgen in ieder moment tonen zich de lagen die er aldoor voor zorgen dat het gaat over mij . ik ben niet uit te leggen; wie kan dat wel jezelf inschatten is een onbereikbaar doel het is een opsomming van tijd in een tel wel is het zo dat ieder moment is gebonden…