Alle inzendingen

Ik kreeg een dure wijn van Marjolein Van Judith een mooi kookboek over wokken Marieke gaf mij zelfgebreide sokken En Loes een frisse geur van Calvin Klein Wat ik van Krista kreeg was minder fris Ik loop al weken rond met syfilis…

hij zag de man liggen meesterlijk omschreven in benarde omstandigheden en kon zich direct met hem identificeren het waren simpele woorden waardoor de situatie tot in detail getekend werd in een paar zinnen kwam alles heel hard binnen het knabbelen van de zee het verscheurde lichaam de zon die langzaam klom hoe traag de dag verloopt…

Bij het zien van dat dartele losse ensemble jonge figuren, frank en vrij babbelend wandelend in bosrijke heuvelnatuur kreeg ik een flashback van twee jaar geleden van de vuurol theater voorstelling in vuursche een duurloopster gaf mij, toen ik haar passeerde een kus, heel spontaan, en zei mij toen 'Stuur ze!' * nu mijn…

Ik zag een mens een mager mens ik zag een zwart mens hij kwam uit Afrika. Ik zag een zwart mager mens uit Afrika uit hartje Afrika. En niemand wilde hem zien. Mén vond dat heel gewoon, een mager zwart mens uit hartje Afrika. Men dacht hij zijn zorg, wij de onze. Ik ben weer naar Afrika geweest. Maar nérgens zag ik…

… wat zou ik graag zinnen schrijven zoals mijn wisteria alba groeit kronkelend fris en helder onverwacht rijk aan trossen die vrolijk wiegend licht laten schijnen als lentebries door mijn huid met flinterdunne zonnestralen die mijn rosétje net dat tikje geeft dat het percentage alcohol net tekort komt klinkend fruitig hangen de bloemtrossen…

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

Nonchalant wiegen de boomtoppen voeren me gedachteloos mee…

Daar draait onwerkelijkheid op luchtstromen fluisterzacht met sterverlicht vertrouwen ontdekt donkerte vele kleuren van cyaan en violet tot hemelsblauw Daar heerst vrede zonder morgen veel vrolijker dan ons huidig stressvol bestaan hier zou ik eigenlijk nooit weg willen gaan ik zou mezelf verstoppen, achter de kerk Om daar te wonen in…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

Mijn geluk telt al vele jaren Het is al heel erg oud, Maar net als bij goud Waardevoller met de jaren. Ik ben er heel zuinig op, Bewaar het op ’n veilige plek Waar alleen ik het kan vinden, Die plek, dat is mijn hart. Geluk voelt als fluweel zo zacht, Voel je in heel je lijf, Geluk geeft je reuzen kracht, Geluk gaat nooit verloren…

Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

Mijn dagboek is te eerlijk voor jouw ogen, wat heb je eraan om je ongelukkig te lezen als ik er niet meer ben Je kunt je wel troosten met mijn feuilleton van liefde en verbondenheid, de geuren aan kleuren van het leven dat ik uit alle macht wil verlengen, maar je weet ook wel dat er een zwaard naast mij ligt dat ik gek word van de…

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden, de winter verdrijven uit het menselijk bloed. Als er een onafgebroken lente gloort, een felle, kille stroom die weigert te vertragen. Dan zal de aarde buigen door haar hoeven, het gewicht dragen van wie niet meer gaat, er geen schaduw meer is voor de jeugd, omdat de oude bomen blijven staan…

zoals poëzie dikwijls niets meer is dan een roesje voor het verdragen wat troostende woorden die iets kunnen verzachten maar echt mijn honger stillen dat doet het nog altijd niet...…

Avond over riet een zang verdwijnt in de wind duinen ademen Onder een bleke lucht, waar vogels zich verliezen boven het gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde. Langs de stille duinen, waar helmgras buigt in ademende wind voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt…

Tussen stille duin blijft het laatste licht hangen wind zonder haast In de Westhoek, waar duinen zich in trage golven openen, voel ik hoe het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt. Tussen helmgras dat deinend beweegt in een wind die luistert, ontstaat…

Ik begeef mij in het onvoltooide heden eeuwigdurend als je mij vraagt hoe lang deze tijd nog duren mag toch kunnen we niet om de golven heen die hij met mij zal moeten breken de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde op hoop broedend voor de beduimelde…

Gij hebt dit graf gebroken nu En wij kunnen niet blijven staan Nu Gij daaruit zijt opgestaan, Maar toch, hoe was het vol van U. Het hart dat gij geschapen hebt Werd ledig van Uw hemelvaart, En 't oog heeft blind omhoog gestaard Omdat Gij het verlaten hebt. Het is zo vreemd geworden nu, Want wij, uw kindren, zijn verweesd En wachten ledig…

Als ik zou hebben wat nodig was om een ander graag van mij over te laten nemen wat zo afgesloten werd, ik zou weer terug willen kopen en verkopen, met wie zo is met wat afgesloten is, want het is voor de handel, niet om te eten. Wie van mij afgenomen heeft, en niet wil kopen en verkopen , kan hij iets daarvan (ik kan het niet vervangen)…

Onder bloeiende bomen blijft het lege bankje warm van wie verdween…

In een kluwen van kleurrijke mensen uitgerust in veelzijdige kledingstukken zittend in een volledig natuurlijke omgeving verpakken de mensen hun ziel en zaligheid zich richtend op het zijn van het mijn van hun zovelen in 'n zinderende stilte luisterend naar 'n zwoele, mooie, zwijmelende zingende en spelende vrouw! DE MAN; 'T PLAATJE…

22.40 uur- de tuin zwijgt langzaam stil, vogels slapen onder doeken van verschil alsof de nacht hen zachtjes heeft vergeven, en verdwijnen slechts andere vorm van leven, het groen klimt hoger dan mijn eigen tijd stengels weten niets van haast of spijt bladeren fluisteren zonder naam of reden, dat alles wat groeit al antwoord draagt…

Broeder in de zeemansliederenkunst het is een gigantisch genot in de razende en dwaze winden die wij dagelijks alleen en gezamenlijk creëren waardoor de zeilen bloemig bollen onze woorden als schoenerbrikken door de rollende golven prikken Deze zelfingenomenheid vindt enig aftrek binnen de geëigende veilig welgestelde kringen -…

Omarm de stille, zachte uren. Waarbij dromen je kunnen sturen. Naar een hemel waarin sterren stralen, En jouw gedachten zacht verdwalen.…

Zoete verkwikking in de strijd, koele omhelzing in de hitte, vreugde en vrede te midden het gewoel. Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting,…

De kamers zijn groot, in de gang is het stil, het huis voegt zich niet meer naar mijn wil. Onze meiden zijn weg, hun eigen pad opgegaan, terwijl ik hier alleen achter in de leegte blijf staan. Ik poets het verleden, ik raak alles telkens weer aan, ieder voorwerp ademt een treurige waan. Langs de muren hangt ons leven, gevangen in lijstjes…

De ochtend schuift voorzichtig langs het raam. In de keuken staat de tijd te dampen uit een kop die langzaam kouder wordt. Mijn handen kennen inmiddels de traagheid van oude bomen. Zesentachtig winters zitten in mijn huid, niet als een last, maar als jaarringen van doorstaan. Soms loopt mijn broer weer even met me mee. In het ritselen van…

Zij keek neder, met liefde in ogen die minnelijk tonen hoe nodig ze is, om te voeden bloedende voor ‘t meisje dat in haar armen ligt Zij streelde teder, met liefde in overvloedige overvloed vol vredevol gemoed dag geluk, dag nieuw leven dit moment zal nooit vergeten Zij bewonderde knuistjes ontspande de vingertjes met perfecte nageltjes…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Misschien begint verdwijnen niet bij het gaan maar bij langzaam kleiner leren staan misschien daardoor vroeg al verstaan hoe veilig stilte voelt tegenover werkelijk bestaan hoe zachtheid langzaam veranderd in beleid tot bijna elke emotie voorzichtig wordt vermijd het lichaam bewaart ondertussen ieder spoor later keurige…