Alle inzendingen

koploos komrond alsnog monddood van tong tot tigste enkelsteense voeg d’r knapte niets op grotesk verse wijze groene-theepraatjes zwartwaskinderkes zwijgdreigerssalsa’s afnameboekstaving vier-sporen-deductie middelvingergebruik als toegangsentering voorbij postsponnen uitstaande tochtdeur bloemachtig bloeden doorvoelende…

O, personne, ware u niet d'enk’le zaligheid zelve, optimale muil van steen formidabel doormalende; aflatend als schoonste in talen der doezelaars tot het Italiaanse Witz, en wat al dies meer zij. Ik vreesde een x-aantal meervoudige gezichten, meer dan de verplichting tot een zondige knieval; want ik dans, jij allemans ik dans op…

Goede Vrijdag Verlatenheid en duisternis oeverloos lijden toen en nu; liefde niet begrepen, licht niet gedoogd, God, wees ons, zondaars, genadig…

Wolken drijven weg langs de stille hemelrand wind zonder gewicht Wolken glijden voorbij als zachte gedachten, licht in hun beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden. Soms hangen ze laag, bijna tastbaar, een zachte herinnering aan kwetsbaarheid. Ik lees hun fijngevoelige, pure…

Onze liefde Zegt niets Over Bezit of logica Maar alles over Doen en laten Humor En Een ongebreidelde lach Onze liefde Is met niets Te vergelijken Onze liefde Dat zijn wij…

er is maar een dag in het jaar die mij spiritueel buitengewoon draagt het is niet van vandaag of gister, die ene gedachtenis is al jaren diep gelaagd ik spreek over goede vrijdag en het gekozen moment van sterven van de mens, haast nakend op het hout (treffend uitgedragen door Bach) maar waar ieder toch wel schaamte moet erven ik wil altijd…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Zie, zo'n lentedag blijft altijd langer talmen waar er water is. ------------------------------------------------------------------------- uit 'Haiku - Een jonge maan' (1974) van Issa (1763-1827)…

Roxeanne Hazes..hoe kan je 't verzinnen De lijdensweg door Dwingeloo was lang Een haan die kraait en Judas kust een wang Twee vragen schieten mij spontaan te binnen Door wie werd Jezus' moeder echt verwekt En wat bedoelen ze met onbevlekt…

Het knisperend vuur Verhaalt wat bleef ongehoord, Zonder de flakkering te duiden, Waarvan de maan fluistert in de stilte Van het duister in de nacht, Dat ’t narratief blijft rondzingen Over die vurige liefde en diepe smart, In die onvergetelijke nacht.…

Onder een koperen Zon waait een zachte wind aan de waterkant zingt het riet zijn beste lied…

als het licht van de dag zich geleidelijk aan begint over te geven aan het donker van de nacht zet zij zich in haar stoel bij het grote raam om te kijken om zich over te geven om te ondergaan halverwege de schemering staat de gulden weegschaal de wrede hardheid van de dag en de wereld is nu volledig in evenwicht met de zoete…

Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

Aanschouw Jezus' kruis, waar de wreedste foltering met spot hoogtij viert; de achterzijde ervan straalt vol mildheid en zegen.…

In die getrokken cirkels van je denkbare gedachten vreet de angst zich vast in keurige woorden. Die moordende onschuld beantwoord met rotstilte verziekt het gedode denken bijna onvergeeflijk cynisch. In deze kooi van vrijheid ene schamele optie van ondraaglijke lichtheid dat schijnheilig verbond. De stilstaande herhaling als variaties…

inzending gewist? uitzending gemist! Wat dan de reden is der overtreding de rode lijn, de bron van alle kwaad de scheve schaats over de gruweldaad van het verdwijnen van zijn geesteskind het onrecht van de ingreep en door wie blijft voor de buitenwacht, u, lezers dezes een vraag, een speculatie, een mysterie een diep geheim, een…

Dank alle strandtenten met wapperende vlaggen die open zijn weer in de lente schuilplekken op alle momenten, bij storm en bij regen Je kunt je verheugen op hen na kilometers alleen op het strand, jezelf laven aan warmte, aan rusten drinken en eten Terwijl door het raam de zee, vissersbootjes, het zand te zien, op de achtergrond veel…

De vogelkers wordt alom gehaat; stuitende kruidenvrouwtjes staan klaar in de heilige-boontjes-tuin om te spuiten met antipoëticiden. Lasten gleden als groene blaadjes voordat dit einde aanbreken kon van dit huis der overproducering. Woest geworstel met wansmaken zal tot het verleden gaan behoren onder die onverdichtbare dakpan.…

Uit de grote stenen stad nam hij gulzig groene regen mee om blauwe bloemenvelden te besproeien met zijn zware zilveren gieter de sombere wolken kwamen in bonte blonde schaduwen uit het hoog gebergte om te dansen met de nieuwe liefde in zoete heimwee naar beminnen in zijn betoverde hart speelde het plezier natte regendroppels voor…

De vierde musketier is opgedoken, Zijn resten vond men ergens bij Maastricht. Die zagen na drie eeuwen weer het licht, Een deel van het geraamte met wat knoken. Was ik zijn arts, dan had ik hem toch even Een briefje voor een orthopeed gegeven.…

Een non-Salomon wil de wind bespotten door rotsvast lyrisch dissonante klanken aan te slaan als zeskoppig liederenwerktuig. Tot inzicht komt en ook beklijft is de vraag of het dodelijke stof echt neerdaalde uit de ontzielde vulkaan op de eenogige Plinius. Als ultieme onvastheid versterkt zich schikt boven twee broeders tot achterdocht…

Ik kan wel in mooie kleren op schoot gaan bij een man met blauwe ogen, en champagne drinken in de kleur van zijn huid zonder iets voor hem te voelen maar mij bevalt het op een verlaten terras in mijn eigen waarheid van een verlaten terras te zitten, hopend dat er niemand denkt gezellig, dat terras laten we daar maar berm- bloemenlimonade…

Met mooi weer spelen in regen en wind kom je er niet makker het leven is zoals het is ook verdriet zal jouw deel zijn positief doen kan voor een glimlach zorgen vaak zo oppervlakkig dom en naïef terwijl de natuur wegkwijnt de puurheid verdwijnt de massa een eenheidsworst wordt door criminele psychologen zakenlui en crisismanagers…

twee stemmen staan tegenover elkaar als deuren die tegelijk willen openen maar klemmen in hetzelfde kozijn woorden vallen niet ze botsen stuiteren terug naar de mond waar ze opnieuw worden geslepen de één spreekt de ander wacht niet in stilte maar in een binnenstorm van tegenspraak een hoofd schudt al vóór het einde een antwoord groeit…

Koffiedamp en vergeten vingers De ochtend is een koude lepel die tegen mijn tanden tikt, melk kringelt traag als oude rook door het porselein van de dag. Jouw hand lag ooit op mijn rug als een warme munt uit de broekzak, vingers die de ruggengraat volgden alsof ze een landkaart lazen die alleen wij tweeën begrepen.…

Levenslust is ’t ware leven, Is het liefelijkste goed, Dat de lachende aard kan geven Van haar weelde en overvloed. ’t Is geen trek der dwaze zinnen ’t Jonge leven te beminnen: Levenslust is levenskracht; Levenslust is vrolijk strijden, Hopend en geduldig lijden – Is een kinderlijk verblijden, Dat de Hemel tegenlacht. Maar om ’t…

het was liefde op het eerste schrijven dat zou het altijd voor haar blijven -is wat zij dacht- maar door zijn woorden in diep blauw inkt waar zij nog altijd in verdrinkt -elke nacht- en door de zinnen die met tussenpozen haar zachtjes, strelend minnekozen -vonkjes in haar hart- raakt zij het spoor volledig bijster voelt zij zich…

Demonen die uit het niets opduiken, de adem benemen. Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden en kwetsbaarheid claimen. Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden. Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden. Liefhebben... een groot verlangen. Een kwelgeest houdt me gevangen. Onmogelijk…

lang geleden veel afgezien kort geleden snel gestorven geleden is wat was pijn en herinnering…

De mist trekt op, Alleen rond zijn hoofd Blijft de mist hangen Als rustgevende balsem. Gedachten nemen de wijk, Wijl de mist onttrekt zicht En brengt gedachten Uit het zicht. De stilte die blijft, Geeft richting noch sturing, Alles blijft als het was.…