Alle inzendingen

De klaproos Niet geboren in een keurige tuin Maar ontkiemd in omgewoelde aarde Ze groeit op de plek waar het leven werd opengebroken Haar blaadjes zijn kwetsbaar en indrukwekkend tegelijk De wind mag haar bewegen De regen mag haar raken Haar kracht ligt niet in sterk blijven, niet in weerstand Maar in haar worteling en haar…

ik snak naar ruimte en rust en spreek over lijf en leden ook voor in mijn hoofd een must; ik heb te lang de stilte vermeden . natuurlijk is dat aan mijzelf te wijten maar tevens stuurt het leven mede mijn weg kan zijn dat het een kwestie is van slijten het is maar net waar ik de nadruk op leg . het is bij mij jagen en jachten terwijl niemand…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…

glas op graniet het zingen van de vijzel tegen de stilte in gram voor gram tot de logica van de adem capsules in een handpalm zij tellen geen munt zij tellen de seizoenen een kind groeit in de marge een man roert in de nacht in wat de markt vergat dan de schaduw van het goud het sjieke papier dat dreigt de adem beprijsd de reus…

Oerbeeld berk Kaal of groen Lentelicht Bos dat niet echt bos is Hout Jong hout Belofte die verlangen werd terwijl je verder moet Jeugd Herinnering…

De kamers van herinnering zijn stil en leeg, geen naam die blijft geen spoor dat ik nog kreeg de wereld kent mijn gezicht ik ken haar niet meer, liefde draagt mijn verleden zacht,als een wederkeer toch valt het licht nog binnen zonder waarom of wie, de dag stroomt door mijn handen, voorbij aan mijn biografie niet wat ik mij…

Plotseling begrijp ik het geheugen is de echo niet het bestaan zelf…

Ik zette muizenvallen langs de plinten van mijn huis, niet uit wreedheid, maar omdat iets bleef knagen in de nacht hoorde ik geritsel achter de muren, kleine haastige gedachten die nergens vandaan kwamen en overal tegelijk waren ik legde lokaas neer, een geur van zekerheid een stukje toekomst, een antwoord dat glom in het…

Die lange tenen steken niet eens over de rand van een begin heen waar voorbij zo’n verre horizon iets schoons zou kunnen gloren waarvoor in de wieg gelegd zijn niet iedereen aangewaaid komt Maar met de goede voelsprieten de behendigheid van een insect kan achterlopen niet echt deren zolang er tijd is om op te schalen als een schelp…

Juist op zo’n moment wanneer die simpele penseelstreek een verbijsterend schilderij wordt de rauwe klei zich vormen laat in hypersensitieve handen tot een dieper verlangen als klanken het oerritme overstijgen het gezang de lentezon omlijst een o zo fijne verschijning verdwijnt en het hart niet meer stoppen kan met bloeden en weer opbloeien…

Fonkelende ster haar hart vol licht en warmte bewaard, voor altijd Hoog boven rimpelloze meren en slapende velden zweef jij als een verre gedachte, een herinnering van vuur. Je danst aan de rand van het niets, als een droom die verdwaalt, een vonk in de eindeloze nacht die nooit zal doven. Wie stak ooit jouw ongekende vlam aan in de kille…

Wat helpt het al te denken hoe de tijd zal rozen baren? De mensen blijven mensen, zo ze vroeger mensen waren. Nen nieuwe tijd nu dromen ze al; zo droomden ze ooit voordezen: vandage een kwade dag is 't,... en, 't zal morgen beter wezen. Verbeter eerst u zelve, daar 't en moet en kan geschieden; help ander' mensen volgen…

Een mens hult een steen in het zachte binnen van een brood en wacht op de meeuwen, de mouwen, de huid en het hart van de haas gestroopt. Er ligt verf op de vensterbank waar mijn ellebogen rusten. Op de velden staat een scary man. Roerloos maakt hij dag na dag een bootleg van het ruisen van een zonevreemde pijn. In de kamer bedekken schetsen…

Na ons hartverwarmende gecoïteer Samen koud afdouchend onder koele Stralen het zweet van het lijf afspoelend Word ik vrijwel direkt obsessief weer Door onweerstaanbare armen omzoomd En als was in zijn handen betast Met fingerspitzengefühl - voel ik doorstroomd Van bloed zijn levenscheppende kwast Tegen me aan prangen tussen mijn benen En…

Fluisterende wind verre blik die mij ontglipt schaduw blijft hangen Ze loopt door de verweerde straten, alsof ze hier niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land. In haar ogen ligt een onpeilbare zee, waar sluimerende golven mij blijven wenken; haar onverschillige…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…

Nevels strijken de zachte lak keren wimpers naar de wang de wil boort een gaatje in de dag – op de rand wankelt de punt kijkt de diepte in alsof ze nog niet weet of ze valt het misschien is gevallen en blijft balanceren…

gruzelementen weten dat de som niet meer is niet meer dan verbrijzeling in duizend deeltjes de regen mompelt iets onverstaanbaars…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Waar gister nog de rozen bloeiden, Resteren slechts doornen, Zonder geliefdes streling of kus. Alleen de stilte heerst. Waar gister ’t gras nog groen was, Is nu een dorre kale vlakte, Geen woorden van liefde. Alleen de stilte van ’t verse graf. Tijd heelt alle wonden, Vooralsnog overheerst alleen de pijn, En zwijgende monden. Vergeefs…

Niets in het leven is gratis aan alles hangt een prijs er is geen verhaal zonder taal het is de prijs die je betaalt Er is geen winst zonder verlies illusies vallen in het niets haat is een mensenkwaal het is de prijs die je betaalt De tijd gaat met je aan de haal er is altijd iets waarvan je baalt hoeveel kost een hap frisse lucht? het…

Ik vloekte op de ecoline, fel en luid, omdat zij grenzen uitwiste, kleur na kleur, uit mijn huid waar ik een lijn wilde trekken strak en klein, liet zij haar waterige waarheid door alles heen zijn, de blauwe vlek zocht rood een zwervend paar verloor zijn naam in paars, en werd iets anders daar ik noemde het verraad, ik noemde…

Als ik niet meer ben dan herinnering, een almaar meer vervagende herinnering, een stipje wit verwaaiend in de wind, dan vraag ik dat je mij bewaart in een onbeschreven blad waar ik op schrijven kan dat ik zoveel van, toen ik er nog was en elke dag erna, wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo vaak heb gedacht, tot ik niet meer was en niet meer…

De onschuldige spiegel kan in alle eenvoud een monsterachtige vijand zonder moeite verslaan helden van de Griekse oudheid houden dit glimmende kijkglas voor het gruwelijke gezicht van hun belager en de gevreesde is meteen onschadelijk later in de Middeleeuwen sterven draken bij het zien van hun eigen spiegelbeeld die geschiedenissen…

Als iedereen van goede wil vandaag besluit zijn X-account op ‘stop’ te zetten, dan volgt er, volgens vraag- en aanbodwetten, al snel een eind aan veel gedonderjaag. Dan kan het platform u niet meer misleiden en ’t kwaad alleen nog maar zichzelf bestrijden.…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Ze woont aan het eind van de goudgele laan die oplicht aan de overkant Mijn kameraad heeft me vaak tegengehouden, liet me niet wegzinken in mijn verlangen liet mijn voeten niet schuifelend ritselen door de herfstbladeren om naar haar toe te gaan naar het lachje om haar lippen in de parelende lucht, geurend naar beginnende verrotting…

'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…