Alle inzendingen

Doodgaan is leuk. Op de feestavond van school b.v. je ligt heel stil, armen gekruist op de borst. Geen wimper beweegt (of toch?). Na afloop zegt iedereen hoe mooi het was. Hoe dood je lag. Geen wonder. Opa kon het ook en mijn vader. Goed gezien hoe dood zij lagen. Zelfs die vlieg deed hen niets. Geen centje pijn of kriebel. Doodgaan is leuk…

I. Morgen Ik lag in ’t oeverriet aan de’ overkant En tuurde naar haar raam in de buitenste paleismuur; Ik kon niet zien dat zij verscheen, Want de nevel dreef over de rivier. Maar de hemel achter mij bloosde van kim tot kim, Zodat ik wist dat zij naakt voor haar raam moest staan. II. Avond Het zwerk wordt wit en rood, het landschap groen…

Ik ben gewend geraakt aan mezelf, mijn veranderde lichaam, mijn andere verwachtingen en het sluimeren van oude wensen en behoeften al went het niet zoveel moeite te moeten doen om te blijven functioneren en tevreden te kunnen gaan slapen Het is wat het is ik ben wie ik ben en de liefde van anderen kan ik nauwelijks beantwoorden…

Het centrum voor cultuur heet hier al SPOT, Dat voor muziek wil men TUMULT gaan noemen. In Groningen wil men dus niet verbloemen Wat zich daar afspeelt qua muziekaanbod. Ik vind het best, begrijp me niet verkeerd, Maar TERINGHERRIE lijkt gegarandeerd.…

Houden jullie Het in de gaten? De dag is hier Ik ga jullie verlaten Ik weet niet hoe Niet waar naar toe En of ik iets doe Dus houden jullie Het in de gaten? Het doek over de meubels De grond aan de gracht Het slot van de sleutels Aan alles gedacht Mijn leven geleefd De tranen geteld Tot morgen getreurd Dan als van…

Dag, dag, dag dag nieuwe dag, dag lieve dag dat het een mooie dag mogen worden dag, dag, dag zorg dat ook de dag jou mag dan wordt het een nog fijnere dag dag, dag, dag jij en de dag, de hele dag de dag mag jou en jij de dag, samen dag dag, dag , dag dag en jij  houden van elkaar 'dus t wordt 'n fijne, lieve, mooie, nieuwe dag !…

Aan een vraatzuchtige rups die geen vlinder wil worden maak ik geen mooie woorden vuil ik fladder opgewonden zoek zonneschijn in jouw hart en slaap wanneer het donker wordt vol mooie droomavonturen op de doorzichtige bladzijdes van vergeten boekpapieren dus je zegt nu duidelijk opnieuw dat jij jouw lieflijke buik vol van al die dronken…

Liefde gaat door de huid, Een aanraking van die ander, Worden aangeraakt door d'ander, Siddering, opwinding, extase. Liefde gaat door de huid, Huid op huid, strelende handen, Proevende tongen, huid op huid, Egoïstische verlangens, Altruïstische kusjes, streeltjes, Genotbrengend, genotontvangend, Huid op huid overgebracht.…

Voor ieder naderen eens de laatste dagen dat is de weg die door het leven gaat maar ondanks dat zou ik toch weer graag de bijen en de vlinders tussen bloemen zien fladderen in mijn tuin. Ik wil zo graag nog weer genieten van de kleurige bloemen en planten, van de uitbundige zangen in de eik. In de lente weer het jonge leven dartelend…

gesmede schitterwoorden uit dat liefst vermeden era toen die dragende schaduw door waarheden verzadigd die venijnige stilte als leegte voor zichzelf houden wilde met angst voor dat blijvende zwijgen van die oprechtheid als dat leidend lijdensverhaal eenzijdig vertaald perspectief voor die dief die heilige graal van die veilige aftocht…

Ik volg de kaarten, laat ze spreken, geheimen van mijn ziel ontwaken op YouTube-schermen, in nacht en daglicht herken ik echo’s die ik zelf ooit maakte. Tussen de regels fluistert mijn blauwdruk, een toekomst die zich zacht ontvouwt — wat ooit verzinsel was, wordt werkelijkheid en zelfs het onbekende voelt vertrouwd. O God, welk pad zal…

Uit doorgaans zeer betrouwbare welingelichte kring heb ik tussen neus en lippen in de wandelgang vernomen dat men hier nog meer dan elders in de wijvatwateren van tzums tsunamische tirades onversneden hiphop smijt op streetrapbarricades en dat men in de straten van Chicago slammen gaat met federale troepen puur uit onmacht en…

voor altijd zijn je ogen iets naar beneden gericht eeuwig je gezicht zacht en sereen verborgen de brok in je keel de ingeslikte tranen het is het kind dat begreep het kneedde gemis jouw verlies het schiep leegte en nabijheid het is het kind dat ons achterlaat ons ontroerd laat kijken naar haar naar jou naar…

Elke individuele, dus niet te verdelen, ondeelbare loot aan de stam van ieder al dan niet fictief of uitverkoren volk bestaand, niet meer bestaand prehistorisch, in vergetelheid geraakt of allebei, buitenissig, buitenaards weer vertrokken en verdwenen met het noorder sterrenlicht - dat van een ongeïdentificeerd flying object…

Er kronkelt een romance door de woestijnen, een hart dat weer met haar en mij mee vloog. De lucht spiegelt, houdt weer haar betoog — in ’t slapend land zoekt zij de lijnen. Een sonate houdt wacht, stemt tot denken, speelt met de vlakte en de sombere lucht, ze ergert zich aan zijn zwakke gezucht en de niet bij passende geschenken. Soms…

Op tere vleugels draagt hij het glanslicht van dag een adem van rust In vezels van dagen glinsteren momenten die zich niet laten grijpen, maar toch, als vonken van een stille gloed, hun zachte sporen trekken door mijn huid. Ze breken niet kapot, maar breken open, in fragmenten van kleur, warmte en onverwachte aanrakingen, waarin vreugde…

Met mijn opgeruimdste gezichten een dag beginnen: probeer ik het eens, blijkt hij niet op te lichten. Niks geen schaarsgbebloemde voorbijgangerslach in mijn raam of dat kind op haar vuurrode fietsje dat me wolkeloos zwaaide en zag - eerlijke uren waren het vandaag. Dodelijke, onverkwikkelijke, hopeloos uitgekeken uren. --------------------…

De bomen hebben overvloed van blaren... De wind komt aan in speelse tuimeldraf En schudt het bloemblad bij miljoenen af En doet ze als scheepjes op de luchtzee varen. Uit hauw en doos van orchidee en varen Stuift wolk aan wolk van poeirig goudbruin kaf Neer op de harde klinkerweg als graf... Niets wordt er, niets, uit veel miljoenen paren.…

Verdord herfstblad rust nog even aan de tak vast voor het loslaten Ochtend strekt zich uit over de velden, mist wiegt de bomen zachtjes heen en weer, en elk vallend blad fluistert over het loslaten dat de weemoedige herfst onvermijdelijk brengt. Dauwdruppels glinsteren op een spinnenweb, teer en kortstondig, en ik blijf staan, luister…

Lectori Salutem! den lezer heil! las ik als leerling der spes patriae nederlands hoop in bange dagen als jonge kwekers van miljarden cellen van breinen fuserend in twee hemisferen neuronensynapsen - duizelingwekkend! - om taal op te bouwen spelling, ontleden en leren onthouwen het bloed stroomt ook daar waar het niet kon…

Ik droomde dat het sneeuwde in de zomer, Een slak bewoog nog sneller dan het licht, In de woestijn was een bassin gesticht, De machtelozen werden autonomer. En ik zag Trump die gloeide als de zon, En de Nobelprijs voor de Vrede won.…

Ik ben niet verslaafd, maar ik kan niet zonder de cocktails van medicijnen, uitgedokterd om te beteugelen zonder me omver te trekken Dit is wie ik ben, ik ben wat ik eet en wat ik slik bijwerkingen inbegrepen lichaam en geest beide onder druk, dagelijks moet ik oefenen de spieren, de gewrichten en mijn gedachten soepel maken voor…

De Bijbelse man, die het naarste sticht in mijn gemoed is Salomo, de koning. Hij dient de Heer met hoge verering, bestiert een rijk vol blinkend aangezicht. Omgeven door Hemels genadelicht wijdt de vorst onder lof en aanbidding een tempel; in verte en omgeving zoekt en geniet men zijn wijs onderricht. De regeerder wil vele malen trouwen,…

Waaibomenbos Luchtbellenbeek deze twee namen schuilen ergens in het boek Knikkertje Lik van schrijver Daan Zonderland hier worden zeven wijzen in apen veranderd door de wraakzuchtige tovenaar van Antrim een verdrietig lot voor die eenvoudige toch eerbiedwaardige mannen maar een woud vol zwaaiende eiken en dennen aan een bosstroompje…

In duizend-en-een variaties op hetzelfde thema semper eadem verwondert zich dag en nacht Alice in Wonderland als ware zij Sheherezade doch durft nooit te kijken through her Looking Glass dus wie of ze eigenlijk zelf is en was zal hopelijk ooit nog eens blijken…

Soms ben ik stil, een tikkeltje gemeen, ik hoor hun lach nog in oude dromen, herinneringen die blijven komen, en zo voel ik mij niet echt alleen. De tijd gaat door, maar niet voorbij, ik draag hun woorden in mijn oren, wat eens vertrouwd was, blijft geboren, ze wonen nog altijd stil in mij. En als de stilte wat harder slaat, dan hoor…

Alles noteren en dan een dictee Amper ambitie in 't amfitheater? Acrobatisch acteur als activiteit of Bibliothecaris als Dispensatie Amanuensis als Alternatief voor Alpinist - vroeger of later? Klinkt dit Demagogisch, als een querulant? Ik zweer het, het staat er, wij moesten dit leren als foet en als baby op het gym in klas 1…

Wij ontwaken in de avond, floepen aan op stil bevel. Ja, wij houden in de gaten of u in onze mooie straten meer dan voldoende burger bent. Meer dan toevallig lopen hier zeer duistere individuen hondsbrutaal te speuren naar de mazen in ons establishment... 'Hé, jij daar, waarom plaats je een bom? Om je woede te ventileren?' 'En jij…

Als de laatste mens de laatste boom omhakt, weet hij dat het leven op Aarde voorbij is, de lucht gevuld met stilte, de natuur verzaakt, en de zon zakt langzaam, als een verloren vis. De vogels zwijgen, hun zang is vergeten, de rivieren drogen op, hun stroom is gestopt, geen vissen meer die zwemmen, geen schildpadden die eieren leggen, de aarde…

Met het klimmen der jaren Zijn er steeds minder mensen, Die ik ken, wijl er van diegenen, Die ik nu ken, steeds meer Zijn die niemand kennen van hen, Die ik ooit heb gekend of ontmoet. Mijn wereld wordt zo met de dag Kleiner, of zoals Maarten Toonder Ooit zei, “Ik ken niemand meer”, Wijl velen hem wel kennen!…