Alle inzendingen

Zo snel er bij de Spelen werd gerend Gefietst, gezeild, gekanood en gezwommen Zo snel al die medailles niet meer glommen Verroest! Zo'n roestrecord is ongekend Tja, Frans metaal was nooit van hoog niveau Dat zie ik elke dag aan mijn Peugeot…

Sinds enkele maanden worden wij op Nederlands en zelfs Gedichten punt en el - of wij willen of niet - dagelijks geconfronteerd met de vlijmscherpe pen van een zich auteur noemende poëtes, respectievelijk een zich dichteres wanende multiscribent waarmede zij dag in dag uit maatschappelijke ontwrichtingen haars ondanks genadeloos aan de kaak…

als ik er straks niet meer ben zegt zij terwijl ik luister dan zal ik jouw troost ster zijn die licht geeft in het duister…

eventjes nog ingebed tussen mijn kompanen eikenblad veldt ijsbergsla kiezen moeten malen ik de krop diep in je maag jij de Judas met de zaag ben geveld ontsla me maar…

Hij is onzeker en kan niet toveren, maar -- wel magisch denken.…

ik ben de goede herder niet die met staf en grijswit doorregen baard zomaar tegen zijn schapen staat te foeteren en te mekkeren heb ook geen wonden in mijn handen en heb weleens voor feestgangers water in wijn veranderd toch kijk ik de mensen altijd indringend aan laat ze pas gaan als ik hun ziel uitgebreid gelezen…

Van kus tot kust wil ik je beminnen van mond tot monding stroomt mijn liefde over je heuvels en je dalen ja overal voel ik jou de toppen van jouw bergen gaan mijn lippen niets te boven zoals watervallen laten vallen zo laat ik mij op jou bevallen van land tot landing laat ik mijn zoenen stranden tot de bodem van jouw zee zoef…

Als hij zijn laatst ‘begrijp je?’ heeft gezegd, laat hij zijn oog langs onze hoofden dwalen en zit als een van ons in het lokaal en ieder probleem schijnt helder en beslecht. Dan wordt het stiller en gaat hij oprecht de dromen van zijn eigen jeugd verhalen, en wordt zó één met onze idealen als met een som, die hij heeft uitgelegd.…

De wereld wacht in grote spanning af Wat brengen de vier jaren die gaan komen Zal men die man een beetje in gaan tomen Nu voelt het al als één been in het graf De plechtigheid is binnen, het wordt koud Is liegen bij -5 soms niet vertrouwd?…

Ik kijk naar mijn broekspijpen en schoenen terwijl ik ze aan heb, en verbaas me dat dit ik is. Ik is vast iets anders. Maar wat? ----------------------------------------- uit: 'Gedichten 1939-1998', 2000.…

als kind een woordenwonder slechts een wereldzonde want een wereld zonder eveneens een zon gaat onder eet me op en trek mijn gedachtenspinsels met je kiezen uiteen verteer mij tot de stoffen waaruit ik ooit ontstond draai me terug…

wat als je weet dat … zul je dan alles wat je wel of niet goed hebt gedaan overwegen zet je alles dan op een rijtje om het geheel te kunnen overzien en hoe zit het met de personen die je ten onrechte misschien bent vergeten wat als je weet dat… vraag je je dan niet af wie heb ik tekort gedaan en wie moet je nog vergeven wie wou jij…

schoonheid van binnen?  dat heeft de natuur niet  elkaar levend verorberen  dat mist wat empathie …

ouder worden is een prachtig proces een reis door de tijd vol levenslessen zoals wijn in vaten stil rijpen moet zo leer jij wat het leven jou brengt de jonge jaren, een sprankelende tijd vol dromen, frisse tonen en kleur met de tijd komt diepgang en kracht zoals bij wijn die zachter wordt de dagen zijn als druiven in de zon die elke dag…

en jij bent de nacht de rust der stille straten door het leven zo wij waden ogen gekleurd als Andromeda sterren twinkelend en vragend antwoorden die ik adem dansend op het ritme van bestaan jij bent het licht van mijn maan de stilte in de nacht…

doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht ben ik op weg naar huis, ik, verdwaald reiziger het is een warme nacht, stil en zonder vijandigheid en toch broeden eenzaamheid en pijn donkere plannen van wanhoop en angst ik ben op weg naar huis, doorheen mijn stad dwalend in sombernis en gelatenheid dralend, achtend op een teken van God…

RUTTER, THE LORD BLESS YOU EN KEEP YOU naar de opvatting van Jean Fermate, pseudoniem van Jan Jacob Krediet Van den Bos bas-bariton van de WesterCantorij o.l.v. Evan Bogerd, bij aanvang van een persoonlijke repetitie Waarom ineens tranen die biggelen over m'n wangen is het de herinnering aan het afscheid van mijn moeder (2009) ben ik…

Ik gaf een ei eens flink de schrik maar ach, o wee, het kreeg de hik. Lach er niet om, het was banaal, dat ei maakte daarbij kabaal... Het stuiterde van links naar rechts, en had iets spookachtig onechts. Zo'n breekbaar ei, of was 't gekookt? Wat had men ermee uitgespookt? En plotsklaps lag het zomaar stil, roerloos, zoals elk ei dat wil…

De man en de vrouw staan nu dicht bij het raam Ze kunnen mij yoga zien doen Ze konden alle hoeken en kanten van de kamer zien, stonden eerst gevangen achter de tafel Misschien houden zij van boeken en planten waar ze nu staan Hoe kon hij die ze maakte bedenken wat ze allemaal zagen, Hij die mij maakte, hoe ik verzinnen, schrijven,…

ik spuug, kots, jeuk en krab, zucht: och ik arme ziel. mijn zenuwen, darmen mijn spieren, de krampen. pijn in mijn rug, buik en voeten, benen en hoofd! ik roep, jammer en kreun, snik: wat is er toch mis? de huismijt, zij bijt mij continu in mijn vel.…

het achtergelaten spoor blijft roerloos liggen afwendbaar maar voorlopig toegankelijk tussen napalmbomen en andere imperfecties tot woord, brood om aan te spreken voor als honger definitief gebeurtenis is er vormt zich eiwit verstrengeld en vergrendeld niets is genoeg waar levenslicht begint en tunnelangst eindigt hoe het serieus…

Versplinterd bleek licht. Triestheid van de lege straat. Stilt zij de onrust?…

Als je de dood in de ogen kijkt Van verdriet in mijn leven Er bijna onder doorgegaan en bezweken bent Als je de dood in de ogen kijkt Drie keer een hartaanval gehad en overleefd Tussen hemel en aarde heb ik gezweefd Maar God wilde dat ik bleef leven Omdat ik met mijn persoonlijkheid de wereld nog wat kon bieden en geven Als je de dood…

Ik zet een stip uit het niets. Stap op de fiets; teken een lijn — mijn horizon is waar ik wil zijn…

Aldaar zwoegend voor dat schrale loon. ‘K verkondig rauwe lessen vanuit mijn bedstee. Over ‘t ploegend oord van vale toon. ‘O blauwe bessen uit Zimbabwe. Vandaar verscheept de pijn zich over zee. Die zoetsappige bollen, het blauwe goud. Waar het verweesde Westen zo van houdt. ‘O blauwe bessen uit Zimbabwe. Zelf smacht ik tevens naar die…

Witte engelen zingen wiegend over ons: over verdeeldheid.…

Kunstenaars uit de Oertijd gebruikten puntige stenen bij het maken van weidse tekeningen in hun tempelgrot de keiharde spitsen gingen op de rotswand in de rondte _ heen en weer begeleid door wensen voor toekomstige jacht het hert de mammoet het rund werden bekleed met kleurige poeder van verkruimeld steen en vochtige aarde om…

Het staakt-het-vuren eindelijk van kracht? Groot feest, het voelt als pyrrusoverwinning Nu tijd voor wat reflectie en bezinning? Of gaat het straks weer om geloof en macht De vrucht verraadt de boom...dus niet vergeten Met terroristen is ´t kwaad kersen eten…

In stilte groeit kracht bloem opent zich naar het licht leven ademt diep…

ogen paniekten ingehouden angst voeten roffelden hun snelle pas tussen afgemeten zinnen die donker dirigerend de weg wezen zij langbeende als furie vooraan liet zich niets zeggen haar dwingende ogen hield de groep bij elkaar omdat dit aantal nog een overlevingskans bleek te hebben door hun constellatie en de snel en soepele…