Alle inzendingen

Zo’n snelsonnet, zes regels bij elkaar Van Wissen heeft er talloze geschreven Wij houden hier zijn geest actief in leven U vindt hier dag na dag een exemplaar Vandaag gooi ik, zoals u wel zult zien Wat zand in die geoliede machine En plaats ondeugend deze sonnettine Vier regels meer, het zijn er nu dus tien Zo wordt door mij een eerbewijs…

Het moet er zijn als aan een stil ontbijt, erinyen weggesloten in de honingpot - wat zij wraakzuchtig neuriën raakt ons niet meer. ----------------------------------- uit: 'Verzameld werk', 1983.…

Hoe zere vallen ze af, de zieke zomerblâren; hoe zinken ze, altemaal, die eer zo groene waren, te grondewaard! Hoe deerlijk zijt gij ook nu, bomen al, bedegen; hoe schamel, die weleer des aardrijks, allerwegen, de schoonste waart! Daar valt er nog een blad; het wentelt, onder 't vallen, de…

Eind vorige eeuw negentienzesentachtig werd een ict'er in spe - systeemprogrammeur of beheerder van netten die dag in dag uit op probleemloze werking van mailverkeer tussen pc's op de werkvloer in de kantoortuin der administratie van leerlingabsentie en studievertraging en cijfers en toetsresultaten moest letten - op abstract…

Ze noemen het iets gewoon iets dat ontwijkt ze kijken dan wel maar het doemt nergens op en zeggen het doet zich haast zelden voor er dringt als je luistert nooit een geluid door men noemt het subtiel als men ernaar grijpt maar nooit krijgt men het echt te pakken Drie klachten die neerkomen op één bezwaar: als het opkomt verschijnt…

nu kranten niet meer bestaan het huis onbewoonbaar de wil nog krachtiger dan een ziel nu niemand nog vragen stelt niets lijkt op kleur meeuwen hun brood verstouwen nu klinkers straat spiegelen muren vensters vervagen een roep om stilte ik zeg er luistert toch niemand het schemert avond…

Jezus Jezus Jezus Allah Boeddha God Judas Petrus Paulus Fatima op slot Krishna Mozes Wodan Mohammed Mattheüs Javèh oorlog oorlog OORLOG bokki bokki Bêh…

Alle luikjes opengezet voelen wat er gaande is in de schemering in mij niet fantaseren voelen wat er gaande is daar buiten een afscheid hun armen om elkaar en heel de laan lang zijn mijn benen moe van de trimmer die lacht naar de gelukkige…

haar kasten spraken gaven geen toegang tot gaten en rafels gezwindheid was haar beweegpatroon voor de wind was alles schoon zij heerste met gerede tuchtigheid die oneerlijk vermeed het harde werken deed haar goed als alles blonk dan hoorde je haar schommelstoel zijn melodieen weven en een tevreden lach kreeg in lieve trek…

die ene ster die straalt in je leven is de ster die je liefde zal geven die ene ster in de zwarte nacht geeft je licht en geeft je kracht die ene ster die schijnt in je leven heeft een naam die je er zelf aan hebt gegeven…

Het valt niet mee om positief te blijven Johan terug en Trump weer president De één nog erger dan de andre vent Een week om niet over naar huis te schrijven Gestoorde regelneven één voor één Daar moet de mattenklopper overheen…

Teruggevonden, kale, onvast neergekribbelde afnemende cijferreeks, angstvallig genotuleerde afgelegde weg verklapt ten slotte toch hoe iemand het komen van zijn sterven verbergt, stiekem zijn stappen telt, hoop aftrekt, zijn laan in- slaat, paniek beaamt met mijn ogen dicht: verlegen verloren heer aan de kant gewankeld van zijn private…

In de stad Amsterdam waar alles kan seks, drugs , rock en roll, and more mag dit niet, nooit niet, never more! Je blijft met je poten van mensen af je gebruikt je stem en laat van je horen je laat je vooral zien om gezien te worden Je gebruikt het grondrecht van demonstatie doch binnen de regels van ons rechtssysteem van ons Koninkrijk der…

Diepe verachting is in ons gekomen Voor de bloedbruiloft in wereldzaal, - En de vernedering: dat niet voorkomen Werd dit aanzitten ten dodenmaal; - Diepe verachting en de bitternisse Dat wij de beker dronken van het bloed En toch de hand niet vloekten, de gewisse, Die beker doopte in de rode vloed. Afkeer van ons, die met ons denken reikten…

de poëzie is niet dood je kunt er alleen niet van leven...…

Je bent nu groot Je vliegt er doorheen Je leeft voor de dood Je bent nu oud Je bent het moe En je verlangens Voorgoed voorbij Na we vergaan Is er enkel de echo Van ons bestaan Ook de ziel blijft niet Vertrekt samen met Jouw lichaam en geest Naar het eeuwige niets Maar weet en wees niet bang Het dodenrijk is groter…

wie in het voorbijgaan het lot omarmt gaat aan boord van het Narrenschip door stilte en sneeuw de maat van onrust kent krast de tijd in steen wie door geschilderd glas naar wolken kijkt beschouwt de betovering van het licht het tedere ontvouwt geeft het sprakeloze een stem laat de sterren helder laat zingen wie in het voorbijgaan…

N.a.v. pagina 3 AD van donderdag 7 november 2024 DE BUITENSLAPER Als de straat je bed is en een stoeptegel je hoofdkussen maar je krijgt keihard een stoeptegel op je hoofd dan breekt mijn hart en breek ik mijn hoofd daarover... iets of wat?, neen hier valt niets zinnig over te schrijven dan SCHRANDER, SCHRANDER, SCHRANDER!…

De paradijsboom der verboden vruchten vertolkt als bekend, streng Bijbelverhaal, de eenvoud van de Goddelijke taal, die mensen voor Hem doet vrezen en vluchten. Heden geeft hij de mensen steeds genuchten, laat in stilte, of luid waaiend, menigmaal van zich proeven, belooft een groot feestmaal, dat gepaard kan gaan met velerlei kluchten.…

Ze kwam me ergens voor bedanken we raakten aan de praat en ‘k vroeg haar even binnen ‘t Ging over dochters, zoons, kinderen en klein, oma worden, zijn Zij denken moest aan wat ik ooit gezegd dat mijn zoon wilde bij mijn dochter geboren Ik dat nu niet meer wist, zij die zin zomaar naar boven vist. Dan zie ik op mijn smartphone…

Trump heeft de verkiezingen gewonnen Een felicitatie waard De Democratie is bewaard Europa het steigerend paard De schok was groot Voor wie bang voor hem zijn als de dood Met een oorlog zonder weerga Die rondwaart door Europa Hopelijk doet hij zijn vredes-beloftes gestand En gaan de mensen weer hand in hand Door vredesbesprekingen en rede…

Onder het nachtfilter lig ik wakker in winterslaap de bloesems op mijn huid schemergrijs, gelukkig denk ik dat, kan ik nog iets denken, meer zit er niet in en de jeuk blijft me plagen in mijn hoofd, daar waar ik niet bij kan Ik kan alleen wachten tot het is opgelost en ik weer zin heb in taart, gelukkig kan ik die zelf bakken…

Vaak is het leven opgerekt zijn eiwitten en vetten weggezet om puur economische redenen en komt voor waar schaarste de skepter zwaait en dus de lakens uitdeelt dan is er niet veel te knagen gaan de voorraden op en zonder eten is er weinig te verteren gelukkig is het lichaam zo ingenieus dat het best een tijdje lang minder kan kan…

Dus Trump is weer tot president verkozen, Die zit voor minstens vier jaar op de bok. Europa’s industrie is nu in shock, Want zonder Donald Trump zat die op rozen. Ik doe nu net als destijds Pichegru, En gooi hun vraag maar in de groep: “Wat nu?”…

Zoude ik mijn liedjes, de vluchtige, lichte Liedekens zingen, gelijk ik ze zing? Zoude ik zo lustige liedekens dichten, Zo het mij naar mijn lust verging? Zoude ik mij spelender- wijze vermeiden, Dingen bezingend, die buiten mij zijn: Vrede - van 't vee in de vredige weiden, Vreugde - van bloemen en zonneschijn?…

Als ooit jouw aanraking geen beroering wekt dan ergernis of niets, als ooit de dagen zich weer sluiten in de aaneengeregen rij van opsomming zonder apotheose als de dood zich in ons heeft gemengd en vreugdeloos met ons aan tafel zit waar alleen nog de verveelde conversatie van de vorken klinkt, als ooit jouw bloed niet meer het mijne is…

“Was ik maar weer man” zei de weervrouw..…

Ooit toog der keerlen god in ommezien met kop en schouders boven 't hoofd der school om wraak te nemen in het capitool long time no see, stap in de tijdmachien Vier eeuwen terug kwam hier een pelgrimschip naar rapenburg met boeg in winderoos het paard trok voort, de kiel gleed oeverloos de boei werd aan de horizon een stip Waar pelgrimvaders…

Een blinde schetst op doeken Zoals hij leest in boeken Mijn ogen zijn gesloten Doch met beelden overgoten Al liggend kan ik zweven Langs alles in het leven Al gekluisterd aan de grond Vlieg ik elke avond Uren kan ik dan verdwijnen Dromend over lijnen Getallen delen verhalen Waarin je kunt verdwalen Echter elke ochtend weer Ontwaak…

Zijn handen omklemmen als witte spichtige takken het doodsbleke gezicht en bedekken de oren. Vastgenageld als een bevroren bladerloze boom. Gekweld aan de rand van het landschap Voelt hij zich overweldigd? De holle ogen, de opengesperde mond. Hij trilt van angst. De hemel kleurt bloedrood, tongen van vuur, blauwzwarte fjorden als onheilspellende…